zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 21 september 2017 03:00

Raft of the World

Het Zweedse Night (niet te verwarren met de gelijknamige band uit de jaren 70) presenteert ons negen nieuwe tracks op hun derde album. Tracks die meer gebaseerd zijn op oldschool rock en minder dan voorheen op NWOBHM. Hun sound is wel een beetje retro (bv de zang om maar iets te noemen). “Coins in a Fountain” is een buitenbeentje tussen de andere songs. Vooreerst zingt hij hier zonder de grain in zijn stem. De muzikale begeleiding is softer dan de rest en gaat zo een beetje de richting uit van Kansas, Eagles. Een beetje de stijl van Amerikaanse roots muziek. De andere songs zijn meer rock georiënteerd maar blijven wel vlot toegankelijk klinken.

Ze slagen erin om catchy deuntjes af te leveren. Vinnige en levendige songs met zang en gitaren die vrij retro klinken. De liefhebbers van de zwaardere hard rock zullen dit vermoedelijk te licht vinden. Diegene die zich daar niet aan storen zullen hier veel luisterplezier aan beleven. De teksten zijn eerder aan de sinistere kant en vormen een beetje een contrast met de muziek. Ook de productie is goed en zorgt voor helder luisterplezier.

 

donderdag 14 september 2017 03:00

A Sea Spell (EP)

De zee is altijd al een rijke inspiratiebron geweest in de muziek. Blijkbaar ook voor de Nieuw- Zeelandse band Dreams Are Like Water dat de in de openingstrack “A Sea Spell” de zee tot ons laat komen. Het is een erg sfeervolle en etherische song met aangename vocals van Rosebud. Dit trio houdt wel van wat donkere en etherische elementen. Hun bandnaam is dan ook niet toevallige vernoemd naar een song van This Mortal Coil.
Deze EP is hun debuut maar klinkt toch al erg volwassen. “(Thrice) In Blood” is dan een meer gothrock/postpunk song dat, qua stijl, eerder richting The Cranes en Siouxsie uitgaat. De (samen)zang en het pianoriedeltje halfweg liften het nummer omhoog. “Ineffable” is niet geheel feilloos in de zang en de opbouw maar afsluiter “Feathered Infant Bells” maakt dit ruimschoots goed. Een bijna tien minuten durende epische darkwave (The Cure is hier bij momenten niet ver weg) track dat goed uitgebouwd is. Toppie! We krijgen daarna nog een radio-edit van ”A Sea Spell”, “Ineffable” en “Feathered Infant Bells”. Op zich niets mis mee maar weinig verschillend van het originele werk.

Voor liefhebbers van dit genre een aanrader. Hopelijk verblijdden ze ons in de toekomst met meer werk.

donderdag 14 september 2017 03:00

White Noise EP

Met veel plezier ontvingen we hier de nieuwe single van de moderne wave/postpunkband Whispering Sons. Hierop staan twee songs en, beste vinylliefhebbers, hij is o.a. verkrijgbaar in het helderwit en het rood. Maar het belangrijkste blijft toch de muziek die erop staat.
“White Noise” is een nummer dat ons bij de eerste luisterbeurt al wist te overtuigen. De band gaat verder op de ingeslagen en doet geen toegevingen. Fenne Kuppens zingt beter als nooit voorheen. De gitaren treuren en wenen dat het een lieve lust is. En de song dendert met een mooi tempo vooruit. De b-kant is een remix van “Performance” door B. Dat is het techno project van Bert Libeert van Goose. Deze remix is best interessant. De electro behandeling die deze post-punk track hier krijgt toont aan dat het om een sterke song gaat ongeacht het jasje dat ze hem aantrekken.
Wil je deze single in je bezit? Aarzel niet want ze verkopen snel!

donderdag 03 augustus 2017 03:00

Buckingham/McVie

Hoeven we deze twee leden van Fleetwood Mac nog voor te stellen? Ietwat verrassend hoorden we dat ze nu ook een muzikaal duo vormden (naast Fleetwood Mac) en een plaat hadden gemaakt. We konden intussen al kennismaken met de vooruitgelopen single “In My World” dat ons wel kon bekoren. Een klein pareltje. De verwachtingen zullen bij velen wel hoog zijn aangezien zij beiden op ‘Rumours’  verantwoordelijk waren voor enkele van hun grootste hits (“Go Your Own Way”, “Don’ t Stop”, “You Make Love”, …) Ook drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie (tevens ex van Christine) komen op dit album een deuntje meespelen.
Dus alles lijkt erop dat we ons mogen verheugen op een degelijk en goed album. Maar klopt dit ook? Ja en Fleetwood Mac-fans zullen zeker de echo van hun favoriete band doorheen verscheidene songs horen. Zoals de backings of het refrein op “In My World”, het ritme en de drums op “Too Far Gone” of de sfeervolle poprocker “Lay Down For Free”. Ze schotelen ons zo tien van deze songs voor. Verkennen ze hierop nieuwe horizonten? Nee, maar hetgeen ze doen , doen ze goed. Elke track heeft wel iets wat de song de moeite maakt: een refrein, een backing, een ritme of een gitaartje… Het album is geen meesterwerk geworden maar het bevat wel fijne pop rock en de samensmelting van twee mooie stemmen. Het is een zoveelste toevoeging aan het oeuvre van en rond Fleetwood Mac. Die fans kunnen dit album dan ook met hun ogen dicht kopen en zullen er, net zoals wij, ongetwijfeld nog een hoop luisterplezier aan beleven.

donderdag 03 augustus 2017 03:00

Le Temps Du Rêve

Ik heb het altijd al spannend gevonden om een album in handen te krijgen waarvan ik niet weet wat voor muziek ze maken, wie ze zijn en wat ze voor staan. De hoes bekijken, de muziek opleggen en ontdekken welke klankkleur en stijl er op je afkomt. Het heeft iets van een ontdekkingsreis. Soms hou ik bewust alle info achterwege tot ik alles eens goed beluisterd heb. Zo ook met deze release.
Als ik zo de hoes bekijk (er lijkt een of andere planeet op te staan) en de titel (‘Le Temps Du Rêve’) dan vermoed ik dat we waarschijnlijk atmosferische post rock zullen horen. Mijn intuïtie bedriegt mij niet. Opener “Morning In The Wilderness” is een langzaam opgebouwde atmosferische post-rock song. Lange instrumentale stukken, spaarzame vocals met hier en daar een kleine muzikale uitbarsting. Ze maken muziek zoals we die ook kennen van bands zoals Explosions In The Sky, Isis, Slint etc… De openingstrack kan mij in elk geval bekoren. De volgende track “Reverie Of Rising Star” bevat meer vocals en begint iets heavier dan de opener. “Impulse” is een korte, instrumentale track dat als basis een diepe cello heeft, aangevuld met wat percussie en een dubbele bass. “Into The Abyss” breekt met sommige meer lieflijk klinkende songs op dit album en is een donkere en desperaat klinkende song. Zo glijden we van de ene song in de andere.
Synopsys, een Frans ensemble dat sedert 2009 actief is, heeft met ‘Le Temps Du Rêve’ een kwalitatief en gevarieerd atmosferisch stukje post-rock afgeleverd. Een aanrader voor wie van dit genre houdt. Verkrijgbaar op vinyl, cd en mp3 via hun website of bandcamp.

donderdag 03 augustus 2017 03:00

Rectificando El Sueño

Amáutica is een Argentijns trio dat sedert 2010 geregeld iets uitbrengt. Verleden jaar was er de EP met dezelfde naam als dit album en ze bevatte vijf songs. Deze vinden we ook hier terug. Een beetje verwarrend dat men dezelfde titel gebruikt en de cover is op de kleur na ook hetzelfde. Nu los daarvan vonden we de EP destijds goed te pruimen. We omschreven het als  sfeervolle en soms etherisch klinkende gothic rocksongs. Het geluid van de band lag ergens tussen The Mission, Aeon Sable en Heroes Del Silencio.

Op ‘Rectificando El Sueño’ vinden we, naast de vijf gekende songs, nu nog drie extra tracks en een instrumentale versie van één van die drie tracks. We kunnen  stellen dat deze songs in het verlengde liggen van de eerste vijf en dat ze goed passen tussen de rest.

Er wordt met name van dezelfde elementen gebruik gemaakt op de nieuwe songs. Ook de opbouw verloopt gelijkaardig. Zodoende, brengt dit geen verrassingen maar ook geen teleurstellingen met zich mee.

Acht deftige goth rock songs en een instrumental waar de sfeer en het geluid goed zit. Het hadden er gerust nog enkele meer mogen zijn. Dan hadden we van een echt nieuwe release kunnen spreken. Het Spaans zorgt voor de exotische toets aan het geheel. Voor wie zich iets van Amáutica wil aanschaffen zou ik dan de albumversie van ‘Rectificando El Sueño’  aanraden.

 

donderdag 06 juli 2017 03:00

Close To Collapse

Dit is het debuut album van Aaron Sadrin, de man achter Heartlay. Hij schrijft, produceert en neemt de songs op. Voor de live optredens heeft hij een vaste band. Na enkele eEP’s die goed onthaald werden , was het tijd voor een volledig album. Het album is een mix van industrial en electro met een laagje metal er overheen. Potige songs met zang dat bij momenten emotioneel klinkt en bij andere dan weer stevig. Als je een mix maakt van elementen uit bands als Fall Out Boy, Die Krupps, Front Line Assembly of een moderne Gary Numan dan weet je ongeveer wat je kan verwachten van Heartlay.

‘Close To Collapse’ bevat elf tracks. De songs zijn vrij klassiek opgebouwd. “In Here” is de eerste song die me bij mijn nekvel vastpakt. Deze ietwat donkere song bevat mooie en emotioneel klinkende vocals. Er is ook wat meer ruimte gelaten in de song dan bij de voorgaande het geval is. “Will It Be Enough” bevat mooie synthsounds en enkele rake riffs. Ook “Death Screens” kan mij bekoren vanwege de iets andere mix. Sadrin weet hoe je een degelijk song ineen steekt. De refreinen mogen soms wat minder voorspelbaar of iets catchier zijn. Dat zou helpen om de songs te laten plakken in het geheugen. Nu klinkt het wat éénvormig. “Faded” heeft een heel mooi begin (met die synthpiano) en een fijne baslijn halfweg. Een van de betere songs op dit album.

‘Close To Collapse’ is een degelijk debuut dat goed uitgewerkte songs bevat. Geef de songs nog wat originelere refreinen of onverwachte wendingen en het is een heel goed debuut. Nu zijn ze (net als de opbouw) soms wat voorspelbaar. De mix en productie is zeker geslaagd. Alles klinkt haarfijn. Industrial liefhebbers gaan hier zeker plezier aan beleven.

 

Heartlay - An Exile Music - Electro Industrial Emo

 

donderdag 01 juni 2017 03:00

Live Session Vol. 1 (EP)

Het Franse kwartet Cotton Belly’s leerde ik kennen eind 2015 met de release van ‘Rainy Road’. Een album dat bestond uit een mengeling van blues/folk en rock elementen. Het klonk traditioneel Amerikaans, warm en eerlijk. Zonder snufjes en studiotrucjes. Nu komen ze met het concept ‘Live session’ af. Het is geen live album zoals we dat kennen maar een album dat zo opgenomen is dat het klinkt als een live versie. Zoals John Hiatt deed met zijn album ‘Bring The Family’. En dat hoor je effectief aan de muziek. Alles klinkt vrij levensecht en nergens krijg je de indruk dat men aan de knoppen heeft gedraaid om zaken beter of anders te laten klinken.
In vergelijking met ‘Rainy Road’ komt de bluesrock hier op ‘Live Session Vol 1’ nog ietsje meer op de voorgrond. Getuige hiervan zijn de ballad “Reason” en de bluesrocker “Greatness”. Twee songs die ook op ‘This Day…’ uit 2013 voorkwamen. “Greatness” vind ik hierop in een veel betere versie staan: puurder, echter. Verrassend is de cover van Stevie Wonder’ s “Superstition” die hier in een Bayou sausje werd gedrenkt.
Van de zes songs staat er één compleet nieuw nummer tussen:”Broken Line”. Een track dat tussen enkele bluespop/rock groten kan staan. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Robert Cray of Jeff Beck om maar iets te noemen.

Er staat ‘Volume 1’ in de titel. Betekent dit dat er een vervolg komt? Inderdaad, in het najaar verschijnt volume 2. En dat is een goede zaak want de songs, samen in een kamer live opnemen, ligt hen wel. Het komt hun geluid en sfeer ten goede. Een aanrader voor wie van bluesrock gerichte muziek houdt. We kijken al uit naar deel twee.

donderdag 01 juni 2017 03:00

Enigma Eternal

Griekse heavy/progressive metal? Inderdaad, in Griekenland maken ze heel wat meer dan alleen maar de Sirtaki. The Silent Wedding is daar één voorbeeld van. Deze band heeft al sedert 2013 onderdak bij het Belgische FYB Records. Wat de band ons te bieden? Potig en melodisch gitaarwerk, een feilloze ritmesectie, verzorg keywork en krachtige vocals. We krijgen dus kwaliteit. Zoals aangegeven klinkt het gitaarwerk potig maar is er ruimte gelaten voor melodische invulling. Dat geeft, naast de zang, ook meteen emotie en diepte aan de songs.

Op “A Dream Of Choices” krijgen we niemand minder dan Tom Englund van Evergrey. Een emotioneel gezongen song met enkele fijne gitaarfillers. Andere knallers zijn o.a. “Under The Veil of Grey”, “Insanity”, “What Lies Beyond” en “Silence”. “Loneliness” is een degelijke maar ietwat voorspelbare ballad. Maar laat ons wel wezen: er staat geen zwak nummer op ‘Enigma Eternal’.
Voor het artwork ging ze te rade bij Travis Smith. Ook wel bekend voor zijn werk bij o.a. Nevermore, Iced Earth en Opeth. Het is heel mooi artwork geworden met aandacht voor details.
The Silent Wedding heeft een sterk heavy metal album gemaakt met wat prog elementen. Een band die groeit en niets aan het toeval overlaat. Geef ze nu nog ergens een plaatsje op één van de Europese metalfestivals en ze zijn vertrokken.

donderdag 01 juni 2017 03:00

The Gatherer

A-Sun Amissa is terug en Richard Knox leidde deze release dat bijdragen van talrijke muzikanten bevat zoals Aidan Baker (Nadja), Claire Brentnall (Shield Patterns), Angela Chan (Tomorrow We Sail. Lanterns on the Lake), Aaron Martin (From the Mouth of the Sun), David McLean (Gnod, Tombed Vision Records), Frédéric D. Oberland (The Rustle of the Stars, Oiseaux Tempête, FareWell Poetry, FOUDRE!), Owen Pegg (Hundred Year Old Man), Colin H. Van Eeckhout (Amenra, CHVE).  Een heleboel mooie namen dus. Het gevolg is dat het album wel iets anders klinkt dan hun voorgaande uit 2013. Het geluid is dichter en voller en de free jazz elementen die op de vorige release voorkwamen zijn nu nog iets meer aanwezig. Verder krijgen we hier vier lange tracks bestaande uit drones, saxofoonsounds en klarinetmotieven gemengd met veldopnames en primaire elektronische beats. Geen eenvoudige muziek dus. De inbreng van de verschillende muzikanten zijn merkbaar: de trance meditatieve gezangen van Colin H. Van Eeckhout, de sax van David Mclean, de gezwollen zang van Aidan Baker… Toch is alles gepureerd in één samenhangend geheel. Het is geen collage geworden.

‘The Gatherer’  is geen groot toegankelijk album maar wie een beetje het werk van mensen zoals  Aidan Baker en Colin H. Van Eeckhout kent, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Ze creëren hier een eigen wereld aan de hand van vier lappen muziek. Een vreemde wereld maar wel boeiend.

 

 

 

Pagina 29 van 30
FaLang translation system by Faboba