zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

maandag 25 mei 2020 14:44

Penance

Tithe is een Amerikaanse death/sludge/grindcore band die sinds 2017 wild om zich heen stampt, letterlijk. De band bracht ondertussen een EP op de markt 'Tithre' en lijkt nu klaar om op een verpletterende wijze de wereld te veroveren met zijn full album debuut' Penance'. Op basis van deze verschroeiende luide, harde en meedogenloze trip is dat maar een kwestie van tijd.
“A single Rose” is alvast een uppercut die recht in je gezicht tot ontploffing komt. We onthouden daarbij de diepe grafstem, knetterende riffs en vooral drumsalvo's die als kanonskogels je trommelvliezen doen barsten. Snel, sneller en snelst lijkt wel de manier waarop deze band tewerk gaat. Als een bende losgeslagen tientonners die een porseleinenwinkel tot puin slaan; de band gaat zo te werk op “Scum” , “Mantra” en “Apostasy”. Een melodie zit er wel in, maar het gaat dus vooral om snel en vuurkrachtig als een bulldozer door te gaan , tot van die winkel niets meer overblijft. Het melodieuze, de dreigende toon langzaam opwerken en een oorverdovende climax verwezenlijken, kom je ook tegen op het lekker doomachtige “Apostasy”.  Het duidt meteen aan dat deze Amerikaanse band van vele markten thuis is, zolang het maar vuil, snel en verschroeiend hard gaat , binnen een donkere omkadering die je koude rillingen bezorgt.
Ook al ligt alles op diezelfde lijn, het is niet bijster origineel wat Tithe hier doet, maar de verpletterende wijze waarop deze band blijft doorgaan met mokerslagen uitdelen, zorgt ervoor dat we gewillig ons laten meesleuren op deze wilde rollercoaster trip … richting hel, de vuurtongen doen de temperatuur over de hele tot een kookpunt stijgen. En dat is  in grote mate  te danken aan de instrumentatie en de spoken words , het soort rauw gegrom uit het duister , die je angst aanjaagt en geen spaander geheel laat van je vege lijf.
Op dit elan blijft de band trouwens gewoon doorgaan tot het bittere eind met “Psychadeleic Neurogenesis” , “Tetrahedron” en “Lullaby”.
Besluit: Tithe is een band die geen compromissen sluit, zoveel is duidelijk. Vanaf die eerste song worden alle registers opengetrokken, en zijn ze niet meer te stoppen tot alle heilige huisjes omver zijn geblazen. Chaos dus . We worden over de streep getrokken door deze nieuwe ontdekking, binnen de donkere , rauwe sludge/death/grindcore/metal.

Tracklist:
A Single Rose 03:30 Scum 05:07 Mantra 04:16 Apostasy 05:10 Palindrome 04:32 Psychadeleic Neurogenesis 05:28 Tetrahedron 02:26 Lullaby 07:03

maandag 25 mei 2020 14:45

Essentia

Symfonische metal bands zijn er bij de vleet, door het overaanbod van bands die deze richting uitgaant. En deze bands worden al te gauw vergeleken met grote namen binnen de scene als Nightwish, Within Temptation en ga zo maar door . Uniek voor de dag komen is dus bijzonder moeilijk.
En toch zijn er bands die daar op uitgekiende wijze min of meer in slagen. Neem nu de Australische band Victoria K. Ooit opgestart als een solo project van vocaliste Victoria K, is sinds 2016 geëvolueerd tot een volwaardig collectief. De band heeft samen gespeeld met enkele grotere namen binnen de scene, het was nu echter wachten op een debuut.
Het debuut 'Essentia' is uit. De stem van Victoria zelf vormt wellicht de rode draad, ze trekt de meeste aandacht naar zich toe. Maar je kunt niet voorbij de sprookjesachtige instrumentale aankleding, die al vanaf die eerste song “Freedom Uncharted” op jou afkomt. Het bezorgt je als liefhebber van het genre, gegarandeerd een kippenvelmoment. Die kristalheldere stem van Victoria wordt echter vaak aangevuld door de donkere mannelijke vocalen van Shen Vengeance, een grote meerwaarde, zeker als beide uiteenlopende stemmen elkaar kruisen. Licht en duisternis worden verbonden tot een magisch geheel. In “Shroud Of Solitude” komt Michalina Malisz Victoria K ondersteunen. Haar kennen we van Eiluveitie. Malisz bespeelt in deze track de hurdy gurdy.
Het zijn allemaal pluspunten die ervoor zorgen dat Victoria K. een band is die wel uniek klinkt binnen dat overaanbod binnen het genre.
Echter toch deze kanttekening. De meest interessante nummers zijn net waar Victoria hulp krijgt van Sheri Vengeance. Andere nummers als “Surreal” en “The Haunting” klinken, gedragen door die bijzondere stem van Victoria zeker mooi, maar blijven niet echt hangen.  Op die momenten komt helaas ‘het spook van dertien-in-een-dozijn' om de hoek kijken.
We raden de luisteraar dus aan vooral die eerste vier songs eens nader te beluisteren, om te ontdekken dat Victoria K. een band is die wel degelijk buiten de lijntjes van het genre probeert te kleuren.
Volledig overtuigend klinkt dit debuut dus vooralsnog niet, maar net daardoor zien we een evolutie die zeker de goede kant uitgaat. We zijn dan ook nu al benieuwd naar de opvolger. Op basis van de interessante elementen is Victoria K. een band om in het oog te houden naar de toekomst toe.

Tracklist: Freedom Uncharted (ft. Sheri Vengeance) 4:37  Surreal 3:31  Forsaken (ft. Sheri Vengeance) 3:23 Matrix (ft. Sheri Vengeance) 3:46 Shroud Of Solitude (ft. Michalina Malisz - Eluveitie) 3:34 The Haunting 3:47 Freaks 2:41 Mist Filled Sky 3:46 Humanity 2:59 Lacuna 4:53

symfonische metal
Essentia
Victoria K.
 

donderdag 21 mei 2020 21:27

Flying the Wrong Way

Het debuutalbum van Wooden Faces is uit … Dit is een nieuw project rond zanger Dan Donnelly (The Levellers en ex- Wonder Stuff). Hij gaat hier een samenwerking aan met gitarist Gouven Hamel (The Celtic Social Club) en drummer Anth Mills.
“Flying the wrong way” is op twee manieren opgenomen, digitaal en analoog. De analoge versie is enkel op cassette verkrijgbaar. De muziek is dus opgenomen, gemixt en gemasterd met uitsluitend analoge apparatuur en direct op cassette gezet.
De digitale download is bewerkt, gemixt en gemasterd met geavanceerde technologie, met de bedoeling een duidelijk onderscheid tussen beide te maken. “Flying The Wrong Way” wordt uitgebracht door Gentlemen Recordings  in beperkte oplage op cassette en als digitale download. Bij aankoop van de cassette wordt een downloadcode voor de digitale versie meegestuurd.
Wat we voorgeschoteld krijgen is een aanstekelijke combinatie van folk , lekker catchy rock nummers en melancholische pareltjes die je een krop in de keel bezorgen. “Way to be saved” is al een lekkere binnenkopper van formaat, die je doet neervlijen in het malse gras, genietend van de weidse omgeving, in grote mate door de instrumentale aankleding , waarbij geen geluidsmuren worden omver geblazen, maar op een gezapige wijze een zekere gemoedsrust over jou neerdaalt. Een groot pluspunt binnen dat geheel is de warme stem van zanger Dan. De man beschikt over een stem die gevoelige snaren raakt, en ook lekker kan rocken tegen de sterren op. Dat bewees hij o.a. bij The Levellers. Hij gooit  binnen dit project zijn grootste wapen in de strijd, met name z’n bijzondere stem, waarmee hij bewijst vele toonaarden aan te kunnen … O.m. op de lekker rockende songs als “Trust me”, “Bright life” of een “Give Your Love away” waarop tranen vloeien.
Telkens raakt Wooden Faces. Soms worden ook registers open getrokken, of energiebommetjes boven je hoofd tot ontploffing gebracht , waaronder een 'Doubts'. Anderzijds komen folk elementen naar boven drijven, die worden gecombineerd met allerhande emoties.
De instrumentatie en de vocale perfectie staan gelukkig de spontaniteit niet in de weg.
Besluit: Eigenlijk doen Dan en C° niet veel meer of minder dan bij andere projecten, dus vernieuwend is het allemaal niet. Over de hele lijn hoor en voel je op dit debuut echter vooral tonnen  spelplezier door de boxen vloeien , die je aanzetten tot ingetogen genieten ofwel lekker loos gaan op de dansvloer.
Het kan lekker rocken of in een folkse sfeer over de dansvloer zweven.  En dat trekt ons binnen dit nieuwe project het meest over de streep. Het sluitstuk “In My head'”, een ingetogen pareltje buiten categorie, doet de rust terugkeren in ons hart. Waarna we de realiteit van het leven terug in de ogen kijken en verlangen naar die bonte en gekleurde wereld die Wooden Faces ons net een goed half uurtje heeft aangeboden. Veel langer duurt deze release dus niet, maar het is net genoeg om ons tot ‘zen’ te brengen , binnen een  gevarieerde omkadering.

Tracklist: Way to be saved 04:10 Turn your mind 02:29 Edge of Town 03:04 Trust me 03:45 Bright life 02:53 Flowers of Regret 03:35 Give your love away 03:56 Doubts 02:48 Speed of the sound of lonliness 02:55 In My Head 03:01

donderdag 21 mei 2020 21:22

Early Morning Fire EP

Drie talentvolle muzikanten - Thys Storme, Arne Storme en Jasper Dejonckheere - starten enkele jaren geleden een nieuwe band , met de naam Onset. Onder de noemer 'Electrorave' bracht Onset in 2018 een EP uit die dansbaar als melancholisch klinkt, binnen een zelfs redelijk donkere omkadering.

De recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/69759-onset-ep.html  

Er kwam nu een gloednieuwe EP op de markt 'Early Morning Fire'. Een opvallend gegeven aan de voorloper is dat we een band horen die nog aan het evolueren is. We vroegen ons dan ook af welke richting deze EP zou uitgaan … En of de 'rave' de we toen voelden in ons hoofd, ook nu weer zou zorgen voor een donker dansfeestje?
Een aanstekelijk op de dansspieren werkende rave, binnen een donkere omkadering,  is deze schijf zeker en vast geworden. Het wordt al duidelijk bij “Early Morning”. Het is echter de bijzondere melancholisch klinkende stem van Thys Storme die dat onheilspellende en het iets donkere naar boven brengt.
Een bevreemdend, hypnotiserend klanktapijt wordt uitgespreid bij “Come What May”. De stem van Thys schippert ook hier tussen weemoedig en melancholisch de snaren raken. Het bevat ook hier weer iets lekker onheilspellends, waardoor de koude rillingen over de rug lopen, terwijl je nogmaals zweeft over de dansvloer. “Orpheus” heeft een climax, alsof op elk moment uit één of andere hoek demonische wezens tevoorschijn zullen komen, zo angstaanjagend klinkt het.
Op hetzelfde elan wordt lekker doorgegaan bij de daarop volgende songs “Iron Love”, een eerder ingetogen song maar daarom niet minder dreigend. Gaandeweg worden alle registers open gegooid, tot een wervelend climax.
Het is, net als bij de vorige schijf dus, ook nu weer de grote sterkte van Onset om voortdurend de dunne lijn tussen licht en donker, strelen en dreigen , verdoven en angst aanjagen. Luister maar naar de adembenemende , mooie afsluiter “Stowaway” en je voelt de rillingen door je lijf razen, die je dus ook aanzetten om te dansen in de huiskamer, al dan niet met een beetje angst in de ogen.
Besluit: Onset bewandelt op 'Early Morning Fire' bewust die dunne lijn tussen duisternis en licht in een dansbare omkadering. Je voelt je letterlijk wegzakken naar een vaak bevreemdend aanvoelende wereld. Alsof deze band je betovert en meesleurt naar lugubere gedachten in je onderbewustzijn, dankzij die bijzonder onheilspellende stem van Thys, die gerugsteund wordt door een instrumentale aankleding , die zorgt voor een hypnotiserende werking op je gemoed. Waarna je in een soort trance terecht komt waaruit je eigenlijk niet meer wil ontsnappen. Tracklist: Early Morning Fire 03:19 Come What May 04:13 Interlude 00:54 Orpheus 03:45  Iron Love 04:20 Stowaway 04:31

Electro alternatief
Early Morning Fire EP
Onset

donderdag 21 mei 2020 21:19

Neon Fever Dream

In 2012 won Compact Disk Dummies  de Humo’s rock rally. Volgens de legende repeteerden ze in de prefab garage van vader en moeder Coorevits, in Desselgem. Acht jaar later is dat een professionele studio geworden. Net als die garage is ook Compact Disk Dummies ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische muziekland. Dat bewees de band op en naast het podium. Met 'Neon Fever Dream' schrijft het duo een gloednieuw, zomers getint, hoofdstuk.
Vanaf “On Repeat” kom je in een futuristische wereld terecht waarbij door middel van ‘neon lichten’ en aanstekelijke tunes de dansspieren worden aangesproken. Ondanks die toegankelijkheid, klinkt de band daardoor niet kitsch of oppervlakkig; je hoort een donker getint, soms lichtjes mysterieus geluid tevoorschijn komen als bij “Everybody’s Lonely” en “I Remember”, songs die snaren raken, en vooral bulken van positieve energie om de zon te doen schijnen in je bange hart ; ook verderop die aanstekelijkheid op “Easy Live” en “(Fell in Love with a) Hologram”.
Het zijn bovendien allemaal songs  die de fantasie prikkelen, op voorwaarde dat je je gewoon gewillig laat meeslepen naar de kleurrijke wereld die het duo je aanbiedt. 
Compact Disk Dummies blijft zichzelf heruitvinden en evolueert steeds als op “Kyoto Protocol” en “The Drugs don’t work” .
Ook al blijven ze eigenlijk op de hele plaat uit datzelfde futuristische en lichtjes psychedelische vaatje tappen, het stoort allerminst. In barre tijden kunnen we  namelijk een portie zon en positieve energie best gebruiken. En dit onderstrepen ze zeerzeker!
Besluit:  Compact Disk Dummies brengen met tien songs een beetje de zon in ons huis, raken zeer subtiel ons hart en spreken de dansspieren voortdurend aan.
'Neon Fever Dream' is dan ook  een fijne popplaat geworden die aan je ribben kleeft en waarop je niet meer stil kan blijven zitten. Wat zou dat hebben gezorgd voor een lekker wervelend dansfeestje op de festivalweides tijdens een hete zomeravond. Bij voorkeur te beluisteren met een cocktail in de hand om in die zomerse sfeer te blijven.
Tracklist: 1. On Repeat - 2. Millionaire - 3. Everybody’s Lonely - 4. Matter Of Time - 5. Neon Fever Dream - 6. I Remember - 7. Easy Life - 8. (Fell In Love With A) Hologram - 9. Kyoto Protocol - 10. The Drugs Don't Work

electro-punktrashclashrock
Neon Fever Dream
Compact Disk Dummies

donderdag 21 mei 2020 21:11

Waves Holding Time

Steven Borgerhoff, de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten.
Dit resulteerde in een parel van een debuut. 'The Long Now', waar ook wij de nodige aandacht aan schonken: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73693-the-long-now.html  
Het stond in de sterren geschreven dat de opvolger niet lang op zich zou laten wachten. 'Waves Holding Time' kwam op de markt via Starman records. Eerder bracht SJ Hoffman nog een single uit “Alright”, waar de man al een tipje van de sluier oplichtte: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77778-alright-single.html

In een interview dat we recent met Steven hadden vertelde hij ons over de nieuwe plaat het volgende: ''Als je fan was van de vorige plaat, dan zal deze je ook bevallen. En deze heeft net dat tikkeltje meer experiment in zich." Vanaf die eerste song blijkt die stelling te kloppen. Vocaal schippert SJ Hoffman tussen het ingetogen van artiesten als Leonard Cohen en het gedreven van Lou Reed. Melancholie en weemoed worden op een magische wijze met elkaar verbonden, als een deken tegen donkere nachten.
Dat de man zich goed laat omringen bleek al uit de single. Maar ook wat vocalisten betreft, blijkt hij zich te laten omringen door uitzonderlijke talenten. Luister maar naar het prachtige, breekbare en intens mooie “Common Knowledge” , waar Steven de hulp krijgt van And Then Came Fall. Heel subtiel doet die song ons wat denken aan de magie die je terugvindt tussen Nick Cave en Kylie Minogue “Where the wild roses grow”. Wellicht niet wat de vocalen betreft, maar eerder de sfeerbeleving doet ons daar aan terugdenken, in diezelfde intense sfeer, waar geschipperd wordt tussen lichtvoetigheid en lichte dreiging , gedrenkt in de duisternis. Het zal nog terugkomen op songs als ''Turning On”, waar Steven de hulp krijgt van weer een virtuoos in zijn vak Pascal Deweze.
Hoewel melancholie de rode draad vormt op deze schijf, trekt SJ Hoffman dus duidelijk de kaart van durven buiten zijn eigen lijntjes kleuren, zijn  comfortzone verlaten en experimenteren. Dat komt tot uiting bij arrangementen die aanleunen bij ambient en bijhorende stijlelementen; of iets verder de lekker ronkende song “Morning Light”. De  weemoed is een knipoog naar experimenteren met geluiden  als op “Home”.  Het mooie aan SJ Hoffman is dat hij de wegen , die hij op zijn vorige plaat insloeg, blijft bewandelen maar dat hij niet bang is om vooruit te kijken en zichzelf heruit te vinden. Het zorgt ervoor dat die 'moeilijke tweede' ook een pareltje van een schijf is geworden waar de man zijn warme stem  in de strijd werpt. Hij laat zich goed omringen en levert de perfecte plaat af die je doet wegdromen naar mooie oorden in je onderbewustzijn, zonder je in slaap te wiegen; op een gevarieerde, bijzondere, kleurrijke wijze daalt een gemoedsrust over jou heen,  waaruit je nooit meer wil ontwaken. “21280”, “Supposed” en “Blessed”, o.m. met inbreng van de talentvolle artieste Leonie Gysel, plaatsen dit in een melancholisch kleurtje.
Tracklist: Waves Holding Time - Alright (ft. Pieter Van Dessel) - 040609 - Common Knowledge (ft. And Then Came Fall) - Turning On (ft. Pascal Deweze) - 230512 - Morning Light - Home - 121280 - Supposed - Blessed (ft. Leonie Gysel)

sing-songwriting
Waves Holding Time
SJ Hoffman

donderdag 21 mei 2020 21:07

Sorceress

Jess Williamson voorstellen doen we aan de hand van het volgende bericht van deze Amerikaanse folk artieste: ‘Jess Williamson groeide op in Dallas, Texas, maar woont sinds een paar jaar in LA. Deze move resulteerde ook in een iets andere sound dan van haar vorig album ‘Cosmic Wink’. Op ‘Sorceress’ blijft Williamson  trouw aan haar country roots, maar de muziek is met haar ambities meegegroeid. Haar stem is sterk als kwetsbaar en de muziek doet denken aan '70s cinema, '90s country muziek en 'breezy West Coast psychedelia'.
De nieuwe plaat heeft eveneens een diepere , onderliggende betekenis. We citeren: ’Op ‘Sorceress’ verweeft Williamson liefdesbrieven met het verwarrende heden en de onzekere toekomst. Zo bezingt ze reflecties op vrouwelijkheid, het (na)streven van perfectie, het 'New Age' geloof, kritiek op kapitalisme en social media. Maar ook intieme verhalen over het leven en de dood van naasten. Het is een album over het verlies van onschuld en de mogelijkheid om zelfkritisch, zelfbewust en vol bezinning te zijn.’
Vanaf het breekbare “Smoke” voel je al aan welke richting deze schijf uitgaat. Enorm veel emoties komen boven drijven vanuit die verdovende, dromerige stem van Jess Williamson. De songs “As the Birds are”, “Wind on Tin” en het wondermooie “Soreceress” laten niets aan het toeval over. Mede door die bijzondere stem komt het mystieke en bevreemdende dat je tegenkomt in diezelfde sprookjesachtige droomwereld eveneens boven drijven.
Voortdurend schipperen tussen obscuur, occult en breekbaarheid, bezorgt Jesse je koude rillingen en een krop in de keel. Songs als “How Ya Lonesom”, “Rosaries at the border” en “Harm Non” laten horen en voelen dat Jess Williamson van vele markten thuis is. Door haar bijzondere stem en de mysterieuze instrumentale aankleding, blijf je dan ook ademloos aan haar lippen gekluisterd en genieten tot het eindpunt is bereikt met “Gulf of Mexico”.
Besluit: Het meest bijzondere aan deze vierde plaat van Jess Williamson is het bewandelen van die dunne lijn tussen licht en duisternis, vreugde en pijn. Zoveel emoties verpakt in stem en uitstraling, gekruid van een al even tot de verbeelding sprekende instrumentale aankleding, krijgen we voorgeschoteld.
Vaak hoor je geluiden op de achtergrond die je niet thuis kunt brengen. Daardoor doet Jess Williamson je  vanaf de eerste tot de laatste seconde , op deze bijzondere parel van een schijf,  naar adem happen. De spanning is dan ook over de hele lijn te snijden, waardoor Jess in haar opzet is geslaagd om haar zeer persoonlijk verhaal zodanig te laten klinken, dat het ook jouw en mijn verhaal wordt.
Tracklist: Smoke (3:31)  - As the Birds Are (3:50)  - Wind on Tin (3:06)  - Sorceress (4:37)  - Infinite Scroll (4:10) - Love's Not Hard to Find (3:48)  - How Ya Lonesome (4:39)  - Rosaries at the Border (3:54)  - Ponies in Town (3:45)  - Harm None (3:20)  - Gulf of Mexico (4:05)

dark folk
Sorceress
Jess Williamson
 

maandag 25 mei 2020 14:46

Fading

Christine Plays Viola is een Italiaanse coldwave-dark wave band die sinds 2010 donkere walmen over Europa doet waaien, op een bijzonder intensieve wijze. Dit resulteerde in een eerste knappe EP in 2011. Na een concept album 'Vacua' (2014) verscheen in 2016 een derde schijf  'Spooky Obsessions' , een spookachtige schijf, waarbij de band je meeneemt in een duister landschap.
Ondertussen doet de band dat dus al tien jaar en is de tijd gekomenv oor een nieuwe bladzijde. Nieuw werk kwam op de markt, 'Fading', waarbij Christine Plays Viola begane wegen verder inslaat, en ons verwonderd doet achterblijven in de donkerste hoek van de kamer. Maar ook zichzelf , subtiel, lijkt te heruit te vinden.
Pure duisternis  door middel van ijzingwekkende klanken en vocalen die de haren op je armen doen recht komen, is de rode draad op 'Fading'. Meer nog, het is een beetje het handelsmerk geworden van Christine Plays Viola. Dat wordt dus al duidelijk bij die eerste song “The Earth is Definitely doomed”.
En toch, ondanks die heel donkere omkadering, zien we soms een lichtpuntje verschijnen aan het einde van de donkere tunnel. Neem nu het eerder lichtvoetige en dansbare “Run”, waarbij de dreigende ondertoon wordt toegedekt met een aanstekelijke sound die eerder een glimlach op je lippen tovert dan je in angst achterlaat. Bij “In The Dark” komt die spookachtige weemoedigheid, die je over de hele lijn koude rillingen bezorgt. Dat is de reden waarom ook wij ruimschoots 5 jaar geleden, toen we de band leerden kennen net voor de release van hun derde plaat, pas echt leerden kennen. En dat is nu 2020 nog steeds het geval.  Twinkelende klanken bij “I Belong” zijn het mooiste bewijs. Deze song blijft zo lekker aan je ribben kleven, je voelt echter ook nu weer een gelukzalig gevoel over jou neerdalen …Echter, nog steeds binnen een mysterieuze en eerder duistere en weemoedige omkadering. Dat wordt verder in de verf gezet bij afsluiter “You're no one”, waarbij duisternis en licht elkaar vinden, binnen een weemoedige omkadering die je letterlijk bij de keel grijpt.
Besluit: Christine Plays Viola is een band die niet blijft aanmodderen, maar dus ook vooruit kijkt na tien jaar. Daardoor blijven ze één van onze favoriete dark en cold wave bands; ook na tien jaar nog zitten ze stevig op de troon wat het genre betreft. Christine Plays Viola blijft dus zeer subtiel zichzelf heruitvinden, en kijkt naar een lichtvoetige en steeds spookachtig, duistere kant. En dat doet deugd aan ons donker hart.

Tracklist: The Earth Is Definitely Doomed - Suicidal Cabaret - Showdown At The Mirror - Still - Through The Night - Run - In The Dark - I Belong - You're no

cold wave/dark wave/post punk
Fading
Christine Plays Viola
 

Introducties alsHi, this is Axel Ritt of Grave Digger writing‘ zijn altijd leuk als binnenkomer tijdens een interview. Om maar te zeggen. Grave Digger is een power/heavy metal band die toch al sinds begin jaren '80 - dat is ruimschoots veertig jaar - zijn stempel heeft gedrukt op het metal gebeuren, het wil gelukkig dus niet zeggen dat de heren naast hun schoenen beginnen te lopen. Daarvoor krijg je bij ons altijd een pluim extra op je hoed.
Vorig jaar stond de band nog op  het festival 'Blast from the Past' in Kuurne, waar Grave Digger bewees ook 'on stage' nog steeds een solide geheel te vormen.
Dat verslag kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76698-blast-from-the-past-2019-nostalgietrip-met-voldoende-sausjes-boordevol-jeugdige-spontaniteit.html
We stelden Axel enkele vragen via mail over het verleden van de band, maar vooral ook hoe je omgaat met zo een crisis waarin we nu leven, en wat de toekomst brengt

Forty years of Grave Digger, it seems like a milestone in the history of the group. Looking back over the decades, what are you most proud of?
To be still a solid part of the business. We saw many bands come and we saw many bands go, but Grave Digger is a blueprint.

Were special shows planned for that birthday? which?
Yes, there were many special open air shows planed with a big entourage of guest musicians like Wacken, Rockharz, Rockhard and many more, but Corona killed it all. We try to perform as many as possible of the shows in 2021.

And will they possibly continue new special Birthday shows later?
Yes, we’ll do our best to catch up these shows in 2021.

Compared to the early days of the group, what is the main change in your life?

I myself know a hundred times more about the music business than in the early days, so the danger to sign ridiculous contracts, like I did in the early days, is zero now. Meanwhile, I got my own record company, my own publishing company and my own recording studios, so I’m independent in any way. When you start making music, everybody is earning money with your music, except you. Fortunately, this will never happen again.

Are there things - knowing what you know now - that you would do differently?
Definitely, more than I can write down in this interview. I trust the wrong people and I started that naive in the business until I found out, that the only way to do it right, is the way to do it by my own. So for the following decades I learnt a lot regarding everything music and everything went perfect.

You’ve already released soo many albums with Grave Digger which is damn impressive! But tell me, how are you always able to come up with new inspiration?
It’s pretty simple, it’s just hard work. Creating music is 10% inspiration, 90% transpiration! Nobody wakes up in the morning and got the perfect melody hooks, the perfect lyrics, the perfect riffs and the perfect arrangements. I’m still working 90 hours a week, that’s the only way to deliver high quality music.

Since you’ve been consistently around since 1980 and went on numerous tours all around the world I consider you to be a very successful band. So what advice could you give to up and coming acts?
Well, we grew up at a time, where you had the chance to get famous, if you put all of your time, energy and money into your career. It’s hard to say, but these days are gone forever. Today, you’re a lucky guy, if you can pay the rent and get some food, but you’ll never be able to feed a family or buy a house without 1 or 2 more jobs, or the additional income of your wife. I hate it to say, but my advice is, learn a trade which fills up your bank account and do music as a hobby. This is the only way to avoid the humiliation of having to do musical mess so that your children can go to school.

These are very strange times, how do you deal with that as a band, musician and also people?
To be honest, the only thing that has changed is the absence of the live shows and the associated loss of earnings. All other parts of my life stood the same.

Now what are the further plans after this crisis? New releases possibly?
Yes, because we’re not a fan of doing ghost concerts or rehearsal room streamings, we decided to do a new album every year, as long as we’re not allowed to perform shows. The fans loved this announcement a lot.

After forty years, has your final goal been reached? Or do we add ten more?
We’ll behave as all the big names in music, as long as we’re able to handle our instruments and as long as the people will come to our shows and pay us to play, we’ll move on.

My last question now that the fans can not buy merchandiser through performances and stuff, where can they now? online (feel free to provide some links) or something

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Cheers Axel „Ironfinger“ Ritt

Victoria K. - I feel the most important thing is to be real, to be genuine and stick to what you believe in, so you can express that through your music and connect with the listener

Symfonische metal bands zijn er bij de vleet, door het overaanbod van bands die deze richting uitgaant. En deze bands worden al te gauw vergeleken met grote namen binnen de scene als Nightwish, Within Temptation en ga zo maar door . Uniek voor de dag komen is dus bijzonder moeilijk.
En toch zijn er bands die daar toch op een uitgekiende wijze min of meer in slagen. Neem nu de Australische band Victoria K. Ooit opgestart als een solo project van vocalist Victoria K, is dit sinds 2016 geëvolueerd tot een volwaardig collectief.  Zij zijn het levende bewijs dat het wel kan. De band heeft samen gespeeld met toch enkele grotere namen binnen de scene, het was echter wachten op een debuut. Dit debuut 'Essentia' ligt sinds eind april in de winkelrekken.
Naar aanleiding daarvan, maar ook om te polsen hoe zij als muzikant en mens omgaat met een crisis waarin we nu leven, en de verdere toekomstplannen, hadden we en fijn gesprek met Victoria.

Let's start with a personal question. Did you grow up listening to metal? Who are you favorite bands and why?
VK: I started listening to metal music from when I was about 9 years old.  My mum played me My Immortal – Evanescence and when I heard Amy Lee’s voice I was hooked.  The song was so intriguing and spooky at the same time, that I could not get it out of my head.  That was the song that got me into the genre and changed my musical path. 
At the moment I love listening to Kamelot, Epica, Lacuna Coil and Eluveitie.  Their music is awesome.

Let's talk about Victoria K. Victoria K. ever started as a solo project? Tell us more about it?
VK:  The Victoria K project started off with me putting covers on YouTube, collaborating with other young artists locally and overseas to build social presence.  All the time I was writing and composing my own material.  Monster was the first release of my own material and ‘Essentia’ grew from there. 

Since 2016 has Victoria K. grown into a full-fledged band? How did that work?
VK: In early 2019, as we were in post-production of Essentia and recording Lacuna, I was approved as the support act for Eluveitie at their Melbourne show.  We then went to work to secure the appropriate musicians to play the show.  Through the networks we formed the band to play the show and the response from the crowd was so positive and the energy was incredible.  It was obvious after that show that we needed to continue working together.  We all got along so well, and it just worked. 
We decided to hold onto the name Victoria K because there was already a strong social footprint and brand recognition.  It was the logical step to hold onto that and build from there.

Within the oversupply of symphonic metal bands, with female vocals, it is difficult to rise above the cornfield. But that's exactly what Victoria K. does, and that's what makes you so unique. What is your opinion about this? What makes you unique in the Symphonic metal world?
VK:  That’s such a hard question to answer.  I don’t think anyone really knows why things happen the way they do.  I do know, however, that our fans are loyal and have stuck by me and now the band for a long time and that fan and supporter base is growing day by day. We are so grateful for that and we thank you all.
I feel the most important thing is to be real, to be genuine and stick to what you believe in, so you can express that through your music and connect with the listener.  It’s very important also to keep working your instrument, learning, improving and growing both technically and creatively.

Congratulations with the new record 'Essentia' how have the reactions been so far?
VK: Its been amazing to release the album and we found the perfect partners in Rockshots Records.  The response has been overwhelmingly positive.  Its incredible to have had such a great response from all over the world.  I’d like to thank everyone that has taken the time to listen, review, comment, purchase and connect with the album in any way.  A big thank you also to the press and media for their time to reach out for interviews and for all the stories and press releases that have been written and shared ad of course thank you to all the radio station that have played songs off Essentia and supported the album.

Most special is the amalgamation between your crystal clear voice complemented by Sheri Vengeance's dark extreme vocals. What appears to be a great added value within the whole. Like a battle between light and darkness. How did you find each other? What is your opinion on this statement?
VK:  I was first put in contact with Sheri by my producer Lee Bradshaw.  I expressed interest to him in learning the extreme vocal technique so he linked us up.  She was so easy to get along with and we hit it off.  I had written lyrics for extreme vocals into Essentia from the beginning, so when it came time to record those, I contacted Sheri.  Her voice is insane and has added so much to the album.  She came in with her own interpretations and ideas and it work so well.  You are right though, the contrast in vocals really shows off the light and the dark and it is the main reason for using the extreme vocals.  It was used in the album to represent the light and the dark of the human spirit.

Are there plans to do more with this in the future?
VK: We definitely have plans to do more together.  In fact, it has worked so well that she is now a member of Victoria K.

Another plus, that the collaboration with Michalina Malisz. How did you find each other? And are there also more collaboration for the future?
VK:  I really wanted folk and Celtic sounds on the song Shroud Of Solitude.  We were discussing this just as we had been announced as the support act for Eluveitie.  I mentioned that I love the Hurdy Gurdy and would love it on this track in particular.  Next thing you know Michalina agreed to be a part of the project.  She is an incredible person, so giving and kind and just lovely to work with.  I would definitely love to work with Michalina again.  We just never know what the future holds.

Something else. Decades ago people used to consider Metal as a man’s music. And even today some closed minded people still consider it as something exclusive for men. What do you think about this mentality?
VK:  I get where they’re coming from because it was a male dominated genre for so long and that’s what became normal.  However, I think now in these times this mentality should change because there are so many women in metal and they have help shape the modern metal sound.  I believe more women now understand they belong in the genre, feel free to express themselves within metal and quite frankly have become very influential in shaping the musical sound. 

Due to this corona crisis, many plans fall into the water, which ones?
VK: We had plans to tour Europe but all that is on hold now while we all battle this global pandemic.  We are exploring other ways to interact and stay connected to our fans.

How do you deal with such a crisis as a band, musician (but also as a person)?
VK:  As a band we stay connected via Skype and we are currently working on a concept that we will be able to share with all of you soon.  We are lucky as musicians in modern times because we have a lot of ways to stay in touch, connect and work together.  The internet has given us a lot of options.  Personally, I like to maintain a routine and I have also started exploring other creative outlets like drawing.  I am still writing music and really exploring various musical and creative concepts.   

This crisis does open up more opportunities to offer music via live streams on Facebook and the like. How do you feel about that?
VK: I love this idea.  Even though it is not the same as having the crowd in front of you, it does give us an opportunity to stay connected with our fans and supporters.  We are actually finalising the details of a Live Stream show now and we will have more information on that shortly.

What are the further plans with Victoria K. after this crisis? And with any other projects?
VK:  The major plan is to get out on tour and promote “Essentia”.  We haven’t been able to do that because of the global pandemic and we really would love to get in front of live crowds again.

Is there anything as an end goal? Something you definitely want to achieve as an artist? and as a person? Is there still room for a personal life in that hustle and bustle?
VK: I don’t think there is really ever an “end goal” for me.  The most important thing is to keep growing personally and creatively and to keep producing music.  There are certainly goals I would love to achieve and a major goal for me is to get Victoria K to the Wacken Open Air Festival and tour Europe playing the major festivals.  As a person I just want to keep developing my craft.  I still get to be me and do the things I love and be with my friends.  It’s really important to maintain a personal life and I can’t wait to catch up with everyone once we are out of isolation.

Hopefully we will see you 'on stage' soon. Normally, fans can purchase merchandiser there, how can readers do that online now? Feel free to give some 'links'
We really miss the stage and hope to be back as soon as possible but in the mean time people can check out our merch on our website www.victoriakmusicofficial.com/shop
Also, they can check us out on FB https://www.facebook.com/victoriakofficial/
Instagram https://www.instagram.com/victoria_k_official
Twitter https://twitter.com/VictoriaK2004 and Spotify

Thanks for this nice conversation, are there any comments to our readers?
VK: Thank you so much for having me, it was awesome chatting with you.  A huge shout out to all your readers and a thank you also to all our supporters and fans.  We are all so grateful for your continued support and we hope to be out touring and seeing you all again soon.  Please stay safe and healthy in these difficult times.

Pagina 1 van 57
FaLang translation system by Faboba