• Botanique, Brussel - concertenreeks
    Botanique, Brussel - concertenreeks Botanique, Brussel - concertenreeks Uitgestelde of geannuleerde concerten tgv corona tot eind augustus Les Nuits Bota 2020 - uitgesteld tot…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Gert De Meester - Distant Fires Burning - Ik denk dat we af moeten van het idee dat muziek gratis is. Dat is niet correct , een brood ga je ook niet gratis halen bij de bakker. Dat is een scheeftrekking van jewelste

Gert De Meester is een veelzijdig muzikant, die naast bassist bij Distant Fires Burning ook deel uitmaakte van bijvoorbeeld The Hindu Needle Trick. Maar ook door middel van verschillende ambient en andere projecten heeft hij zijn stempel gedrukt op het muziekgebeuren. Gert is echter nog steeds druk bezig binnen diezelfde muziekwereld met al even uiteenlopende projecten.
Bovendien is hij ook actief bezig met o.a. T(H)NT records (dochterlabel van zijn eigen Doorchaser Records) en Doorschaser records zelf. Als klap op de vuurpijl combineert hij dit met een vaste baan en een gezin. Dit, en zijn oneindige passie voor die muziek, binnen een zeer brede omkadering, zorgt ervoor dat hij één van de uitgelezen personen is om in deze tijden van corona enkele vragen te stellen en hoe je daar mee omgaat? Bovendien wilden we graag grasduinen in zijn immens verleden als muzikant, maar keken ook naar de toekomst. Het werd een lang en boeiend gesprek, helaas via e-mail, maar voldoende leesvoer voor de muziekliefhebber met een al even brede kijk op de zaak als Gert zelf:

Om met de deur in huis te vallen Gert. Hoe is het eigenlijk allemaal begonnen jouw muzikale carrière? Waar en wanneer?
Goh dan moet ik echt beginnen graven in mijn vroegste herinneringen er dwarrelt ergens een foto rond van toen ik drie a vier jaar was met een plastieken speelgoedgitaar in mijn hand. Ik denk dat ik altijd gefascineerd was door geluid en muziek al van jongs af aan. Het is pas echt begonnen toen ik de gitaar gevonden had op onze zolder. Die lag daar al een tijdje en mijn vader had die ooit van iemand gekregen. Ik heb dat ding mee naar mijn kamer gesmokkeld en daar is het echt begonnen.
Ik speelde altijd mee met de melodiekes op de radio en ik heb zo de akkoorden geleerd, gewoon de vingerzetting. Uiteraard ging dat in het begin slecht, maar ja oefening en volharding baart kunst. Das ook de reden waarom ik heel snel met een nummer kan meespelen. Ik voel een beetje akkoorden aan en dan wordt het leuk om te freewheelen. Mijn muzikaal parcours kent echt twee aparte trajecten een traject als bassist en een traject elektronische muziek.  
Wat betreft de electronica. Twee significante gebeurtenissen. Ten eerste de aankoop van een Bontempi speelgoedkeyboard. Spotgoedkoop en abominabel geluid. Je had geen Stereo out, gewoon een ingebouwde speaker, dus het duurde niet lang voor ik de draad had gevonden die naar de speaker liep en wist hoe ge daar ne cinch connector op kon zetten. Zo kan dien bontempi via mijn dubbele cassettedeck gespeeld en opgenomen worden en kon ik ineens overdubs doen met twee cassettes. Ik nam een track op. Stak die cassette in de A deck. Speelde die af. Ik nam op op de B deck. En wat ik erbovenop speelde werd opgenomen. Een rudimentaire vorm van overdubs dus.
Tweede significante gebeurtenis was de komst van de Commodore 64. Een vriend was aan het verbouwen en had een plek nodig om zijn commodore 64 te stockeren. Ik mocht in tussentijd, mits wat regels in acht te nemen, de computer gebruiken. En daar stond trackersoftware op... Dat ding werd van onder tot boven uitgekleed en ik snapte ineens hoe dat allemaal in elkaar zat. Daar zijn verschillende dingen mee opgenomen die ik ergens nog op cassette heb. Van het een kwam het ander, daar kwam de eerste computer bij ons in huis en snel daarachter kwam muzieksoftware mee.
Een van de eersten was E-jay en daarmee begon ik wat electronica te maken. De E-jay werd snel vervangen door een Cubase en daar was ik vertrokken. Ik maakte voornamelijk IDM, Techno, Breakbeat als The Mental Attack. Eerst voor mezelf, maar in 2005 kreeg ik de guts om het online te plaatsen en je had daar toen het fantastische Electrobel.
Een platform voor Electronische muzikanten die naar elkaars muziek luisteren en feedback geven enz. Het heeft me op dat vlak echt verbeterd. Mijn muziek begon dus echt beter te worden en met Last.fm had ik echt een platform dat meer mensen bereikte.
Ergens rond 2007 begon ik wat uitgekeken te geraken op heel die Dance scene. Distant Fires Burning was daar toen het tegengif voor. Meer inspelen op gevoel en sfeer. The Mental Attack werd toen wat 'on hold 'gezet.
Er was wel nog 2questionmarks , het electronische-pop- project dat ik heb met mijn vriend Pieter Delafortrie. Denk, een glitchy versie van Depeche Mode of Radiohead.  Dat is momenteel ook nog actief en we zijn stap voor stap aan een album bezig.
Op hetzelfde moment dat ik het Bontempi keyboard kocht, begon ik met wat vrienden gitaar te spelen en we gingen ons eerste bandje oprichten Berzerk. We hadden alles behalve een bassist. Dus ik speelde aanvankelijk de lage noten op de gitaar. Tot ze in mijn familie zo slim waren om me mijn eerste basgitaar cadeau te doen. Het is toegegeven een budgetbas van het merk Daytone. Loodzwaar en ondertussen zijn de elementen daarin ook al vervangen, en is die bas volledig beplakt met Star Wars Stickers. maar plezier dat ik aan dat ding beleefd heb, Gigantisch. We hebben nooit opgetreden en daar is welgeteld 1 opname uit voortgekomen, beter bekend onder intimi als “de doorkijkblues”.
Dat is ook het moment dat de derde significante gebeurtenis gebeurde. Ik leerde Roel Spoelders kennen. Ik zat in de chiro en daar wisten ze dat ik bassist was. Ik had al menig kampthema met gitaar begeleid en met een paar van de leiding hebben we nog een industrialband genaamd Sensory Deprivation gehad. Swat, op een bepaald moment kwam  de mens die bij Sensoriy Deprivation achter de groovebox stond en die zelf bas speelde bij een andere band af met het feit dat de zanger van hun band  (Roel dus) een nieuwe band wou oprichten en hij zocht een andere bassist.  Met Roel heb ik echt geleerd, hoe muziek te maken, live te spelen en vooral fun te hebben.  
Ons eerste wapenfeit samen, een coverband genaamd The Smegheads en dan het echte werk met de band A.R.S.E.! (Blues-trash-Rock-trio). Daarna met The Seven Laws Of Woo (Funk-Pop met Balkan-invloeden). Verscheidene podia platgespeeld. Eerst nog wat zijsprongetjes met Probeerder (Nederlandstalige kleinpop) en Josfunkabooboo (covers met een kwinkslag) (hiermee Duffels Rock Cover concours gewonnen) en dan voorlopig als laatste band The Hindu Needle Trick (Rock).  Het is pas later dat die twee trajecten voor mij zijn samengekomen. De moment dat het naturel leek om de basgitaar te introduceren in Distant Fires Burning.

Gert, ik ken u al vele jaren (eigenlijk al van de tijd toen ik en jij actief waren op last.fm) in 2003 of 2005 denk ik. Maar heb je pas echt goed leren kennen in 2009 met die speciale 'ambient night' in Mechelen. En ook 'Dylebient' in 2011. Is daar ooit een vervolg op gekomen?
Inderdaad fantastische tijden. Wat betreft die Ambient Night in 2009. Ik had net mijn eerste album als Distant Fires Burning uit , ‘Messierobjekten’ . Aangezien ik toen nog niet live optrad met mijn electronica , werd ik gevraagd een avond te cureren in het kader van een Festival in Mechelen. Ik had toen een bunch van mijn  Electrobel vrienden uitgenodigd die wel live optraden en dat werd een gezellige avond. Inderdaad fijn om u daar voor de eerste keer te zien.  
Dylebient in 2011 was in eerste instantie een verjaardagsfeestje. Ik was jarig, ik wou iets doen in Mechelen rond Ambient en ik had als Distant Fires Burning een Liveset ineen gestoken. Dat was ook een van de eerste keren dat de basgitaar zijn intrede deed in mijn electronische muziek. Ik had toen ook enkele bevriende muzikanten uitgenodigd. Het was wederom een fijne avond. Of dat er ooit terugkomt. Goh het zit in mijn achterhoofd en volgend jaar zou het 10 jaar geleden zijn...

Er zijn in Mechelen heel wat culturele projecten, niet alleen Maanrock en zo, Bruist Mechelen nog steeds op cultureel vlak?
Jawel hoor, eigenlijk wonen er veel mensen die een warm hart hebben voor cultuur in Mechelen. Maanrock is altijd een gratis festival geweest en de Dijlefeesten hebben altijd een avontuurlijke line-up gehad. Ik vind altijd mijn gading wel.  Even een speciale dank aan de mensen van Mind Your Head en In Utero om van Mechelen de plek te maken waar je nieuwe muziek  kan vinden die stevig buiten de lijntjes kleurt. En dan ook de moment dat je in je eigen cultuurcentrum naar Christian Fennesz of naar Hildur Gudnadottir & Johan Johansson kan gaan kijken. Dan weet je dat je goed zit  En dan heb ik het alleen nog maar over muziek.

Ik heb veel contacten via Nona in Mechelen (ik weet niet of ik die naam goed schrijf) een cultuurhuis dat soms jazz programmeert. Interesse daarin eigenlijk, in jazz?
Jazeker. Jazz is een specialleke. Voor mij betekent het “Laat je niet vastzetten in regels” en mensen die dat heel goed konden uitleggen waren, Miles Davis, John Coltrane, Charles Mingus en (voor mij als bassist uiteraard) Jaco Pastorius. Die laatste heeft voor mij de puzzelstukken bij elkaar gelegd. ‘Honestly Solo Live’ is een opname van Pastorius's solo performances terwijl hij een tournee deed in Europa samen met Birelli Lagrene. Het jaar voor hij in Florida stierf. In die performances legt hij een uiterst brede dynamiek, gaande van uiterst ingetogen tot oerend hard. En een ingenieus gebruik van techniek. Distortion, Flanger, maar ook een Delay unit die hij op infinite repeat zet waardoor hij voor zichzelf een ritmische backdrop maakt om bovenop te soleren.
Aha, dacht ik, dat kan ik ook gebruiken. Enter the Bassguitar in Distant Fires Burning.

In 2011 zag ik je ook optreden op 'Dylebient' als basgitarist van Distant Fires Burning. Zijn er nog plannen bij die band?
Jazeker, dat was trouwens het allereerste live optreden van Distant Fires Burning. Het project is nooit stopgezet, integendeel. In 2012 werd ik vader en toen werden de meeste muziekprojecten in de kast gezet. Ik heb een voltijdse job en dat en mijn vaderschap kregen toen even de prioriteit. Ik was toen nog steeds bassist bij The Hindu Needle Trick, dus ik kon mijn muzikaal ei nog wel kwijt.  
Het is pas rond 2017 dat ik met Distant Fires Burning terug de draad opgepakt heb. Met de release van een paar outtakes van 'Build in Me' in 2016 kwam de zin terug. En sinds dan is de Bas de primary soundsource geworden. Dat resulteerde dan in 2018 in het album ‘For The Love Of... voor Audiobulb Records. Heel wat vruchtvolle samenwerking met o.a. Dirk Wachtelaer (mede Mechelaar), Seigo Aoyama (labelbuddy uit Japan), Peter Verwimp (Ashtoreth),  Ronald Mariën (Stratosphere) en Serge Timmers (Misantronics).
Met die twee laatste heb ik een groep uit de grond gestampt Synchyse. Dit naar aanleiding van een gezamenlijk optreden dat we hadden op Jazzblazzt in Neeritter samen met Minus Pilots. Dat was een gedenkwaardige avond. Met Synchyse hebben we al drie optredens achter de rug. Het is in de eerste plaats fun.  
Wat betreft Distant Fires Burning gaat het momenteel hard. Ik ben aan een nieuw album bezig, heb verschillende projecten op stapel , waaronder een bassbient-album met drie bevriende bassisten. (Het klinkt momenteel al fenomenaal goed) en een paar remixen die binnenkort gereleased worden. Uiteraard hakt de coronacrisis er momenteel bikkelhard in. Aangezien ik nog voltijds werk als maatschappelijk werker en het momenteel toch significant drukker is dan anders, is er momenteel weinig tijd om met muziek bezig te zijn. Mijn huidige projecten lopen daardoor wat vertraging op. Dit terwijl voor andere muzikanten alles nu in een versnelling terecht komt. De drie bassisten hebben gelukkig geduld en mijn nieuw album gaat niet lopen, he!

Je speelde ook een tijdje bij The Hindu Needle Trick , in 2013 heb ik jullie voor het eerst (en helaas laatst) live gezien. Je bent toen moeten stoppen met bas spelen? Of heb ik het mis?
In 2016 ben ik inderdaad helaas moeten stoppen omdat er een lichte vorm van Carpaal Tunnelsyndroom werd vastgesteld bij mij. Het advies was toen om even de basgitaar ter ruste te leggen en af te wachten hoe dit evolueerde. Ik heb toen het advies gekregen om mijn basspel aan te passen en Distant Fires Burning was daarvoor het experiment bij uitstek. Ik heb me nu een andere manier van spelen aangemeten. Een die minder belastend is voor de hand.

Hoe is het eigenlijk met The Hindu Needle Trick?
Hah, goed! De mannen staan op de rand van een nieuw album. Het was indertijd een moeilijke opdracht een opvolger te vinden, maar ik denk dat ze met Rik (Lenaerts), wel echt iemand gevonden hebben die hen nog verder kan brengen. Hun album ‘Animal Life’ was toen al opgenomen met Rik en, miljaar, da's toch ne knaller. Eind vorig jaar hebben ze nog een Live-album uitgebracht en als je't aan mij vraagt The Hindu Needle Trick is toch een band die je live moet meemaken. Dus zoek je een goede introductie, dat Live-album moet je hebben.   Roel is echt ne krak in muziek schrijven die in je hoofd blijft zitten. Op dat vlak steekt het wel dat ik dat momenteel niet samen met hem aan het doen ben, maar daar moet dus snel verandering in komen!! ;-)
Tegenwoordig doe ik voor de mannen een beetje de digitale distributie via T(H)NT records (dochterlabel van mijn eigen Doorchaser Records). Zeer low-profile. Dat is gegroeid uit het feit dat ik voor Distant Fires Burning al een deal had met een aggregator. En The Hindu Needle Trick kon daar gerust bij. Ik betaalde toch al. Daar horen dan ook gerust een paar andere muzikale vrienden bij zoals Rootman J & The Zionyouth Crew, Irie Lion, Mark Sinatra, Rollmops en Hassurbanipal. Maar ik heb deze maand een demo binnengekregen die verdorie vonken gaat maken. Daar wil ik precies wat meer effort insteken als label, dus daar ga je op korte termijn nog iets van horen!

Ik heb je ook leren kennen via diezelfde ambient projecten. Zitten er nog in de koelkast naar de toekomst toe? Zo ja welke?
Allereerst het nieuwe album waaraan ik aan het werken ben. Het zal terug meer synthesizers bevatten. Met uiteraard terug die bewerkte basgitaarsound.  Voor Distant Fires Burning is het zeker waard te vermelden dat ik een samenwerking heb met Seigo Aoyama uit Japan. Op ons eigen tempo zijn we tracks aan het maken en we hebben momenteel al een half album vol. Onze eerste track samen is trouwens gereleased op deze compilatie voor het goede doel: https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-ii
Daarnaast kijk ik heel hard uit naar het resultaat van ons Bassbientproject. We proberen met 4 bassisten een album te maken met alleen de basgitaar als een soundsource. Distant Fires Burning-gewijs zijn effecten uiteraard toegelaten en van hetgeen ik tot op heden al binnengekregen ben ik al wild-enthousiast. 

Of zijn er eventuele andere projecten waar je aan bezig bent?
Allereerst met mijn maat Pieter ben ik traag maar gestaag bezig aan een 2questionmarks album.  Ik heb nog altijd mijn The Mental Attack project dat nog niet stopgezet is. Heel sporadisch sijpelen daar oude tracks van boven zoals in deze compilatie: https://elmc.bandcamp.com/album/egregore
Maar er zijn ondertussen al een paar nieuwe tracks, daar komt misschien nog een nieuw album van, we zien wel. Met Synchyse, hakt de Coronacrisis er dik in. Wij zijn op ons best als we samen zijn en een jam opzetten, daar komen altijd nummers uit. Dus ja de moment dat de voorwaarden wat versoepeld zijn en het terug kan, spreken we terug af.

Als muzikant ben je van enorm veel markten thuis, zijn er nog dingen die graag zou doen, en die je nog niet hebt gedaan?
Iets vooropgesteld heb ik niet echt. Ik laat meestal gebeuren wat op me afkomt. Een paar dingen die al een paar keer door mijn achterhoofd gegaan zijn is dat ik misschien terug meer mijn stem ga gebruiken. Of dat ik in de toekomst misschien iets met Reggae (een andere passie van mij) ga doen.

Door die corona crisis ligt alles wat cultuur en muziek betreft stil, ik veronderstel dat het bij jou voornamelijk een hobby is (sorry als ik het verkeerd heb), maar hoe ga je daar als muzikant maar ook als mens mee om? Want je hebt ook een gezin. Ik herinner me nog de geboorte van je dochter …
Inderdaad Mijn muziek is mijn hobby. Dat is indertijd een bewuste keuze geweest, maar een waar ik absoluut nog steeds geen spijt van heb. Mensen helpen doe ik graag en mijn huidige job als maatschappelijk werker is daarvoor de job bij uitstek. En ja ik ben vader van een dochter van 8 en ik zie haar en mijn partner onnoemelijk graag. Luister maar naar “For The Love Of...”.  Muziek neemt dan ook qua prioriteit de derde plaats in. Ik heb nooit de keuze gemaakt om daar mijn beroep van te maken. Dat geeft dat ik inderdaad ook minder tijd heb om erin te steken. Respect voor diegenen die de keuze wel gemaakt hebben want die hebben echt een paar ander katten te geselen nu. Zelfs voor de crisis, toen de overheid besliste om de schaar te zetten in cultuur. 
Ik zie met lede ogen aan dat veel mensen binnen de cultuur hieraan ten onder gaan. Ze hebben na de kaakslag de doodsteek gekregen Dit geeft natuurlijk dat ik en mijn gezin in deze crisis niets te kort komen. Als maatschappelijk werker voor een openbaar bestuur ben ik een essentiële werker, dus ik ben heel de crisis door blijven werken. Zo ook mijn partner als zorgmedewerker. Bij de armsten onder ons brengt deze crisis enorm veel miserie en eerlijk gezegd is dat hetgeen het vaakst door mijn hoofd is gegaan tijdens deze crisis. Het zijn schrijnende situaties die we tegenkomen.

Je dochter groeit op met muziek om haar heen, is zij ook gegrepen door de microbe?
Ik probeer dat bewust niet te pushen. Maar het stemt me plezierig dat er op een af andere manier altijd muziek in huis is. Dan hoor ik gezang uit de badkamer, of hoor ik ineens de kap van de piano opengaan gevolgd door een uiterst gewaagd maar creatief deuntje en dan denk ik: “Jawel, daar is die microbe!”En dan begin ik te glimmen van trots!

Kan deze crisis, denk je, geen nieuwe of andere deuren openen wat muziek beleving betreft. Ik heb ergens iets gezien van een streaming festival. Persoonlijk ben ik geen voorstander. Wat is jouw mening?
Als je 't mij vraagt , liever live een optreden bijwonen dan een streamingfestival. Maar eerlijk gezegd die drive-in festivals, neen da's compleet de verkeerde kant opgaan. Als er iets is wat ik hoop dat er uit deze crisis komt, is dat we samen wat meer bij de natuur stilstaan en die dingen laten die onze omgeving slechter maken.    
Neen dan is streaming the best of the worst. Ik heb ondertussen al tweemaal betaald om een streamingconcert mee te maken, live in mijn zetel met de headphones. En uiteraard dat lekker donker biertje! Dat heeft op zich ook wel iets, maar dat gaat meer aan het genre gelegen hebben.

Zal de muziek en cultuur deze crisis eigenlijk overleven denk je, en hoe? want ik zie ook geen concerten komen in het najaar.. .
Ik heb hier een heel slecht oog in. De crisis heeft er zo hard ingehakt, dat ik vrees dat daar verscheidene artiesten, organisaties compleet aan ten onder gaan. Ik merk dat op mijn werk en op zich is dat een goede graadmeter. Er hebben zich duidelijk meer artiesten tot het OCMW gewend dan anders.
Hoe moeten we daar uit geraken? Ik denk dat dat bovenal bij ons als consument ligt eerder dan bij de overheid (dit vanuit de donkere gedachte dat de cultuursector het van hen toch niet gaat krijgen). Ik denk dat we af moeten van het idee dat muziek gratis is. Dat is niet correct een brood ga je ook niet gratis halen bij de bakker. Dat is een scheeftrekking van jewelste. En stel je eens een wereld zonder muziek voor?

Mijn laatste vraag. Je bent nog actief met muziek bezig, waar en hoe kunnen de mensen jouw projecten ondersteunen? Door aankoop via bandcamp of zo? Geef gerust enkele links
Mijn muziek is wel te vinden op de meeste streamingsites, maar de bandcamp is op dat vlak toch wel de meest rewarding.
https://distantfiresburning.bandcamp.com
https://distantfiresburning-ab.bandcamp.com/album/for-the-love-of
https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-1 (Charity compilation)
https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-ii (Charity compilation)
https://stratosphere2.bandcamp.com/album/collaborations-i (Een fantastisch album waar ik
aan mocht meewerken)
https://thehinduneedletrick.bandcamp.com/ (de mannen!)
De Labels:
https://www.facebook.com/DoorchaserRecords
https://www.facebook.com/THNTRecords
https://www.facebook.com/7LOWRecords

 

pics homepag @Jef Wellens (Dylebient 2011)

maandag 25 mei 2020 14:44

Penance

Tithe is een Amerikaanse death/sludge/grindcore band die sinds 2017 wild om zich heen stampt, letterlijk. De band bracht ondertussen een EP op de markt 'Tithre' en lijkt nu klaar om op een verpletterende wijze de wereld te veroveren met zijn full album debuut' Penance'. Op basis van deze verschroeiende luide, harde en meedogenloze trip is dat maar een kwestie van tijd.
“A single Rose” is alvast een uppercut die recht in je gezicht tot ontploffing komt. We onthouden daarbij de diepe grafstem, knetterende riffs en vooral drumsalvo's die als kanonskogels je trommelvliezen doen barsten. Snel, sneller en snelst lijkt wel de manier waarop deze band tewerk gaat. Als een bende losgeslagen tientonners die een porseleinenwinkel tot puin slaan; de band gaat zo te werk op “Scum” , “Mantra” en “Apostasy”. Een melodie zit er wel in, maar het gaat dus vooral om snel en vuurkrachtig als een bulldozer door te gaan , tot van die winkel niets meer overblijft. Het melodieuze, de dreigende toon langzaam opwerken en een oorverdovende climax verwezenlijken, kom je ook tegen op het lekker doomachtige “Apostasy”.  Het duidt meteen aan dat deze Amerikaanse band van vele markten thuis is, zolang het maar vuil, snel en verschroeiend hard gaat , binnen een donkere omkadering die je koude rillingen bezorgt.
Ook al ligt alles op diezelfde lijn, het is niet bijster origineel wat Tithe hier doet, maar de verpletterende wijze waarop deze band blijft doorgaan met mokerslagen uitdelen, zorgt ervoor dat we gewillig ons laten meesleuren op deze wilde rollercoaster trip … richting hel, de vuurtongen doen de temperatuur over de hele tot een kookpunt stijgen. En dat is  in grote mate  te danken aan de instrumentatie en de spoken words , het soort rauw gegrom uit het duister , die je angst aanjaagt en geen spaander geheel laat van je vege lijf.
Op dit elan blijft de band trouwens gewoon doorgaan tot het bittere eind met “Psychadeleic Neurogenesis” , “Tetrahedron” en “Lullaby”.
Besluit: Tithe is een band die geen compromissen sluit, zoveel is duidelijk. Vanaf die eerste song worden alle registers opengetrokken, en zijn ze niet meer te stoppen tot alle heilige huisjes omver zijn geblazen. Chaos dus . We worden over de streep getrokken door deze nieuwe ontdekking, binnen de donkere , rauwe sludge/death/grindcore/metal.

Tracklist:
A Single Rose 03:30 Scum 05:07 Mantra 04:16 Apostasy 05:10 Palindrome 04:32 Psychadeleic Neurogenesis 05:28 Tetrahedron 02:26 Lullaby 07:03

maandag 25 mei 2020 14:45

Essentia

Symfonische metal bands zijn er bij de vleet, door het overaanbod van bands die deze richting uitgaant. En deze bands worden al te gauw vergeleken met grote namen binnen de scene als Nightwish, Within Temptation en ga zo maar door . Uniek voor de dag komen is dus bijzonder moeilijk.
En toch zijn er bands die daar op uitgekiende wijze min of meer in slagen. Neem nu de Australische band Victoria K. Ooit opgestart als een solo project van vocaliste Victoria K, is sinds 2016 geëvolueerd tot een volwaardig collectief. De band heeft samen gespeeld met enkele grotere namen binnen de scene, het was nu echter wachten op een debuut.
Het debuut 'Essentia' is uit. De stem van Victoria zelf vormt wellicht de rode draad, ze trekt de meeste aandacht naar zich toe. Maar je kunt niet voorbij de sprookjesachtige instrumentale aankleding, die al vanaf die eerste song “Freedom Uncharted” op jou afkomt. Het bezorgt je als liefhebber van het genre, gegarandeerd een kippenvelmoment. Die kristalheldere stem van Victoria wordt echter vaak aangevuld door de donkere mannelijke vocalen van Shen Vengeance, een grote meerwaarde, zeker als beide uiteenlopende stemmen elkaar kruisen. Licht en duisternis worden verbonden tot een magisch geheel. In “Shroud Of Solitude” komt Michalina Malisz Victoria K ondersteunen. Haar kennen we van Eiluveitie. Malisz bespeelt in deze track de hurdy gurdy.
Het zijn allemaal pluspunten die ervoor zorgen dat Victoria K. een band is die wel uniek klinkt binnen dat overaanbod binnen het genre.
Echter toch deze kanttekening. De meest interessante nummers zijn net waar Victoria hulp krijgt van Sheri Vengeance. Andere nummers als “Surreal” en “The Haunting” klinken, gedragen door die bijzondere stem van Victoria zeker mooi, maar blijven niet echt hangen.  Op die momenten komt helaas ‘het spook van dertien-in-een-dozijn' om de hoek kijken.
We raden de luisteraar dus aan vooral die eerste vier songs eens nader te beluisteren, om te ontdekken dat Victoria K. een band is die wel degelijk buiten de lijntjes van het genre probeert te kleuren.
Volledig overtuigend klinkt dit debuut dus vooralsnog niet, maar net daardoor zien we een evolutie die zeker de goede kant uitgaat. We zijn dan ook nu al benieuwd naar de opvolger. Op basis van de interessante elementen is Victoria K. een band om in het oog te houden naar de toekomst toe.

Tracklist: Freedom Uncharted (ft. Sheri Vengeance) 4:37  Surreal 3:31  Forsaken (ft. Sheri Vengeance) 3:23 Matrix (ft. Sheri Vengeance) 3:46 Shroud Of Solitude (ft. Michalina Malisz - Eluveitie) 3:34 The Haunting 3:47 Freaks 2:41 Mist Filled Sky 3:46 Humanity 2:59 Lacuna 4:53

symfonische metal
Essentia
Victoria K.
 

donderdag 21 mei 2020 21:27

Flying the Wrong Way

Het debuutalbum van Wooden Faces is uit … Dit is een nieuw project rond zanger Dan Donnelly (The Levellers en ex- Wonder Stuff). Hij gaat hier een samenwerking aan met gitarist Gouven Hamel (The Celtic Social Club) en drummer Anth Mills.
“Flying the wrong way” is op twee manieren opgenomen, digitaal en analoog. De analoge versie is enkel op cassette verkrijgbaar. De muziek is dus opgenomen, gemixt en gemasterd met uitsluitend analoge apparatuur en direct op cassette gezet.
De digitale download is bewerkt, gemixt en gemasterd met geavanceerde technologie, met de bedoeling een duidelijk onderscheid tussen beide te maken. “Flying The Wrong Way” wordt uitgebracht door Gentlemen Recordings  in beperkte oplage op cassette en als digitale download. Bij aankoop van de cassette wordt een downloadcode voor de digitale versie meegestuurd.
Wat we voorgeschoteld krijgen is een aanstekelijke combinatie van folk , lekker catchy rock nummers en melancholische pareltjes die je een krop in de keel bezorgen. “Way to be saved” is al een lekkere binnenkopper van formaat, die je doet neervlijen in het malse gras, genietend van de weidse omgeving, in grote mate door de instrumentale aankleding , waarbij geen geluidsmuren worden omver geblazen, maar op een gezapige wijze een zekere gemoedsrust over jou neerdaalt. Een groot pluspunt binnen dat geheel is de warme stem van zanger Dan. De man beschikt over een stem die gevoelige snaren raakt, en ook lekker kan rocken tegen de sterren op. Dat bewees hij o.a. bij The Levellers. Hij gooit  binnen dit project zijn grootste wapen in de strijd, met name z’n bijzondere stem, waarmee hij bewijst vele toonaarden aan te kunnen … O.m. op de lekker rockende songs als “Trust me”, “Bright life” of een “Give Your Love away” waarop tranen vloeien.
Telkens raakt Wooden Faces. Soms worden ook registers open getrokken, of energiebommetjes boven je hoofd tot ontploffing gebracht , waaronder een 'Doubts'. Anderzijds komen folk elementen naar boven drijven, die worden gecombineerd met allerhande emoties.
De instrumentatie en de vocale perfectie staan gelukkig de spontaniteit niet in de weg.
Besluit: Eigenlijk doen Dan en C° niet veel meer of minder dan bij andere projecten, dus vernieuwend is het allemaal niet. Over de hele lijn hoor en voel je op dit debuut echter vooral tonnen  spelplezier door de boxen vloeien , die je aanzetten tot ingetogen genieten ofwel lekker loos gaan op de dansvloer.
Het kan lekker rocken of in een folkse sfeer over de dansvloer zweven.  En dat trekt ons binnen dit nieuwe project het meest over de streep. Het sluitstuk “In My head'”, een ingetogen pareltje buiten categorie, doet de rust terugkeren in ons hart. Waarna we de realiteit van het leven terug in de ogen kijken en verlangen naar die bonte en gekleurde wereld die Wooden Faces ons net een goed half uurtje heeft aangeboden. Veel langer duurt deze release dus niet, maar het is net genoeg om ons tot ‘zen’ te brengen , binnen een  gevarieerde omkadering.

Tracklist: Way to be saved 04:10 Turn your mind 02:29 Edge of Town 03:04 Trust me 03:45 Bright life 02:53 Flowers of Regret 03:35 Give your love away 03:56 Doubts 02:48 Speed of the sound of lonliness 02:55 In My Head 03:01

donderdag 21 mei 2020 21:22

Early Morning Fire EP

Drie talentvolle muzikanten - Thys Storme, Arne Storme en Jasper Dejonckheere - starten enkele jaren geleden een nieuwe band , met de naam Onset. Onder de noemer 'Electrorave' bracht Onset in 2018 een EP uit die dansbaar als melancholisch klinkt, binnen een zelfs redelijk donkere omkadering.

De recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/69759-onset-ep.html  

Er kwam nu een gloednieuwe EP op de markt 'Early Morning Fire'. Een opvallend gegeven aan de voorloper is dat we een band horen die nog aan het evolueren is. We vroegen ons dan ook af welke richting deze EP zou uitgaan … En of de 'rave' de we toen voelden in ons hoofd, ook nu weer zou zorgen voor een donker dansfeestje?
Een aanstekelijk op de dansspieren werkende rave, binnen een donkere omkadering,  is deze schijf zeker en vast geworden. Het wordt al duidelijk bij “Early Morning”. Het is echter de bijzondere melancholisch klinkende stem van Thys Storme die dat onheilspellende en het iets donkere naar boven brengt.
Een bevreemdend, hypnotiserend klanktapijt wordt uitgespreid bij “Come What May”. De stem van Thys schippert ook hier tussen weemoedig en melancholisch de snaren raken. Het bevat ook hier weer iets lekker onheilspellends, waardoor de koude rillingen over de rug lopen, terwijl je nogmaals zweeft over de dansvloer. “Orpheus” heeft een climax, alsof op elk moment uit één of andere hoek demonische wezens tevoorschijn zullen komen, zo angstaanjagend klinkt het.
Op hetzelfde elan wordt lekker doorgegaan bij de daarop volgende songs “Iron Love”, een eerder ingetogen song maar daarom niet minder dreigend. Gaandeweg worden alle registers open gegooid, tot een wervelend climax.
Het is, net als bij de vorige schijf dus, ook nu weer de grote sterkte van Onset om voortdurend de dunne lijn tussen licht en donker, strelen en dreigen , verdoven en angst aanjagen. Luister maar naar de adembenemende , mooie afsluiter “Stowaway” en je voelt de rillingen door je lijf razen, die je dus ook aanzetten om te dansen in de huiskamer, al dan niet met een beetje angst in de ogen.
Besluit: Onset bewandelt op 'Early Morning Fire' bewust die dunne lijn tussen duisternis en licht in een dansbare omkadering. Je voelt je letterlijk wegzakken naar een vaak bevreemdend aanvoelende wereld. Alsof deze band je betovert en meesleurt naar lugubere gedachten in je onderbewustzijn, dankzij die bijzonder onheilspellende stem van Thys, die gerugsteund wordt door een instrumentale aankleding , die zorgt voor een hypnotiserende werking op je gemoed. Waarna je in een soort trance terecht komt waaruit je eigenlijk niet meer wil ontsnappen. Tracklist: Early Morning Fire 03:19 Come What May 04:13 Interlude 00:54 Orpheus 03:45  Iron Love 04:20 Stowaway 04:31

Electro alternatief
Early Morning Fire EP
Onset

donderdag 21 mei 2020 21:19

Neon Fever Dream

In 2012 won Compact Disk Dummies  de Humo’s rock rally. Volgens de legende repeteerden ze in de prefab garage van vader en moeder Coorevits, in Desselgem. Acht jaar later is dat een professionele studio geworden. Net als die garage is ook Compact Disk Dummies ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische muziekland. Dat bewees de band op en naast het podium. Met 'Neon Fever Dream' schrijft het duo een gloednieuw, zomers getint, hoofdstuk.
Vanaf “On Repeat” kom je in een futuristische wereld terecht waarbij door middel van ‘neon lichten’ en aanstekelijke tunes de dansspieren worden aangesproken. Ondanks die toegankelijkheid, klinkt de band daardoor niet kitsch of oppervlakkig; je hoort een donker getint, soms lichtjes mysterieus geluid tevoorschijn komen als bij “Everybody’s Lonely” en “I Remember”, songs die snaren raken, en vooral bulken van positieve energie om de zon te doen schijnen in je bange hart ; ook verderop die aanstekelijkheid op “Easy Live” en “(Fell in Love with a) Hologram”.
Het zijn bovendien allemaal songs  die de fantasie prikkelen, op voorwaarde dat je je gewoon gewillig laat meeslepen naar de kleurrijke wereld die het duo je aanbiedt. 
Compact Disk Dummies blijft zichzelf heruitvinden en evolueert steeds als op “Kyoto Protocol” en “The Drugs don’t work” .
Ook al blijven ze eigenlijk op de hele plaat uit datzelfde futuristische en lichtjes psychedelische vaatje tappen, het stoort allerminst. In barre tijden kunnen we  namelijk een portie zon en positieve energie best gebruiken. En dit onderstrepen ze zeerzeker!
Besluit:  Compact Disk Dummies brengen met tien songs een beetje de zon in ons huis, raken zeer subtiel ons hart en spreken de dansspieren voortdurend aan.
'Neon Fever Dream' is dan ook  een fijne popplaat geworden die aan je ribben kleeft en waarop je niet meer stil kan blijven zitten. Wat zou dat hebben gezorgd voor een lekker wervelend dansfeestje op de festivalweides tijdens een hete zomeravond. Bij voorkeur te beluisteren met een cocktail in de hand om in die zomerse sfeer te blijven.
Tracklist: 1. On Repeat - 2. Millionaire - 3. Everybody’s Lonely - 4. Matter Of Time - 5. Neon Fever Dream - 6. I Remember - 7. Easy Life - 8. (Fell In Love With A) Hologram - 9. Kyoto Protocol - 10. The Drugs Don't Work

electro-punktrashclashrock
Neon Fever Dream
Compact Disk Dummies

donderdag 21 mei 2020 21:11

Waves Holding Time

Steven Borgerhoff, de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten.
Dit resulteerde in een parel van een debuut. 'The Long Now', waar ook wij de nodige aandacht aan schonken: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73693-the-long-now.html  
Het stond in de sterren geschreven dat de opvolger niet lang op zich zou laten wachten. 'Waves Holding Time' kwam op de markt via Starman records. Eerder bracht SJ Hoffman nog een single uit “Alright”, waar de man al een tipje van de sluier oplichtte: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77778-alright-single.html

In een interview dat we recent met Steven hadden vertelde hij ons over de nieuwe plaat het volgende: ''Als je fan was van de vorige plaat, dan zal deze je ook bevallen. En deze heeft net dat tikkeltje meer experiment in zich." Vanaf die eerste song blijkt die stelling te kloppen. Vocaal schippert SJ Hoffman tussen het ingetogen van artiesten als Leonard Cohen en het gedreven van Lou Reed. Melancholie en weemoed worden op een magische wijze met elkaar verbonden, als een deken tegen donkere nachten.
Dat de man zich goed laat omringen bleek al uit de single. Maar ook wat vocalisten betreft, blijkt hij zich te laten omringen door uitzonderlijke talenten. Luister maar naar het prachtige, breekbare en intens mooie “Common Knowledge” , waar Steven de hulp krijgt van And Then Came Fall. Heel subtiel doet die song ons wat denken aan de magie die je terugvindt tussen Nick Cave en Kylie Minogue “Where the wild roses grow”. Wellicht niet wat de vocalen betreft, maar eerder de sfeerbeleving doet ons daar aan terugdenken, in diezelfde intense sfeer, waar geschipperd wordt tussen lichtvoetigheid en lichte dreiging , gedrenkt in de duisternis. Het zal nog terugkomen op songs als ''Turning On”, waar Steven de hulp krijgt van weer een virtuoos in zijn vak Pascal Deweze.
Hoewel melancholie de rode draad vormt op deze schijf, trekt SJ Hoffman dus duidelijk de kaart van durven buiten zijn eigen lijntjes kleuren, zijn  comfortzone verlaten en experimenteren. Dat komt tot uiting bij arrangementen die aanleunen bij ambient en bijhorende stijlelementen; of iets verder de lekker ronkende song “Morning Light”. De  weemoed is een knipoog naar experimenteren met geluiden  als op “Home”.  Het mooie aan SJ Hoffman is dat hij de wegen , die hij op zijn vorige plaat insloeg, blijft bewandelen maar dat hij niet bang is om vooruit te kijken en zichzelf heruit te vinden. Het zorgt ervoor dat die 'moeilijke tweede' ook een pareltje van een schijf is geworden waar de man zijn warme stem  in de strijd werpt. Hij laat zich goed omringen en levert de perfecte plaat af die je doet wegdromen naar mooie oorden in je onderbewustzijn, zonder je in slaap te wiegen; op een gevarieerde, bijzondere, kleurrijke wijze daalt een gemoedsrust over jou heen,  waaruit je nooit meer wil ontwaken. “21280”, “Supposed” en “Blessed”, o.m. met inbreng van de talentvolle artieste Leonie Gysel, plaatsen dit in een melancholisch kleurtje.
Tracklist: Waves Holding Time - Alright (ft. Pieter Van Dessel) - 040609 - Common Knowledge (ft. And Then Came Fall) - Turning On (ft. Pascal Deweze) - 230512 - Morning Light - Home - 121280 - Supposed - Blessed (ft. Leonie Gysel)

sing-songwriting
Waves Holding Time
SJ Hoffman

donderdag 21 mei 2020 21:07

Sorceress

Jess Williamson voorstellen doen we aan de hand van het volgende bericht van deze Amerikaanse folk artieste: ‘Jess Williamson groeide op in Dallas, Texas, maar woont sinds een paar jaar in LA. Deze move resulteerde ook in een iets andere sound dan van haar vorig album ‘Cosmic Wink’. Op ‘Sorceress’ blijft Williamson  trouw aan haar country roots, maar de muziek is met haar ambities meegegroeid. Haar stem is sterk als kwetsbaar en de muziek doet denken aan '70s cinema, '90s country muziek en 'breezy West Coast psychedelia'.
De nieuwe plaat heeft eveneens een diepere , onderliggende betekenis. We citeren: ’Op ‘Sorceress’ verweeft Williamson liefdesbrieven met het verwarrende heden en de onzekere toekomst. Zo bezingt ze reflecties op vrouwelijkheid, het (na)streven van perfectie, het 'New Age' geloof, kritiek op kapitalisme en social media. Maar ook intieme verhalen over het leven en de dood van naasten. Het is een album over het verlies van onschuld en de mogelijkheid om zelfkritisch, zelfbewust en vol bezinning te zijn.’
Vanaf het breekbare “Smoke” voel je al aan welke richting deze schijf uitgaat. Enorm veel emoties komen boven drijven vanuit die verdovende, dromerige stem van Jess Williamson. De songs “As the Birds are”, “Wind on Tin” en het wondermooie “Soreceress” laten niets aan het toeval over. Mede door die bijzondere stem komt het mystieke en bevreemdende dat je tegenkomt in diezelfde sprookjesachtige droomwereld eveneens boven drijven.
Voortdurend schipperen tussen obscuur, occult en breekbaarheid, bezorgt Jesse je koude rillingen en een krop in de keel. Songs als “How Ya Lonesom”, “Rosaries at the border” en “Harm Non” laten horen en voelen dat Jess Williamson van vele markten thuis is. Door haar bijzondere stem en de mysterieuze instrumentale aankleding, blijf je dan ook ademloos aan haar lippen gekluisterd en genieten tot het eindpunt is bereikt met “Gulf of Mexico”.
Besluit: Het meest bijzondere aan deze vierde plaat van Jess Williamson is het bewandelen van die dunne lijn tussen licht en duisternis, vreugde en pijn. Zoveel emoties verpakt in stem en uitstraling, gekruid van een al even tot de verbeelding sprekende instrumentale aankleding, krijgen we voorgeschoteld.
Vaak hoor je geluiden op de achtergrond die je niet thuis kunt brengen. Daardoor doet Jess Williamson je  vanaf de eerste tot de laatste seconde , op deze bijzondere parel van een schijf,  naar adem happen. De spanning is dan ook over de hele lijn te snijden, waardoor Jess in haar opzet is geslaagd om haar zeer persoonlijk verhaal zodanig te laten klinken, dat het ook jouw en mijn verhaal wordt.
Tracklist: Smoke (3:31)  - As the Birds Are (3:50)  - Wind on Tin (3:06)  - Sorceress (4:37)  - Infinite Scroll (4:10) - Love's Not Hard to Find (3:48)  - How Ya Lonesome (4:39)  - Rosaries at the Border (3:54)  - Ponies in Town (3:45)  - Harm None (3:20)  - Gulf of Mexico (4:05)

dark folk
Sorceress
Jess Williamson
 

maandag 25 mei 2020 14:46

Fading

Christine Plays Viola is een Italiaanse coldwave-dark wave band die sinds 2010 donkere walmen over Europa doet waaien, op een bijzonder intensieve wijze. Dit resulteerde in een eerste knappe EP in 2011. Na een concept album 'Vacua' (2014) verscheen in 2016 een derde schijf  'Spooky Obsessions' , een spookachtige schijf, waarbij de band je meeneemt in een duister landschap.
Ondertussen doet de band dat dus al tien jaar en is de tijd gekomenv oor een nieuwe bladzijde. Nieuw werk kwam op de markt, 'Fading', waarbij Christine Plays Viola begane wegen verder inslaat, en ons verwonderd doet achterblijven in de donkerste hoek van de kamer. Maar ook zichzelf , subtiel, lijkt te heruit te vinden.
Pure duisternis  door middel van ijzingwekkende klanken en vocalen die de haren op je armen doen recht komen, is de rode draad op 'Fading'. Meer nog, het is een beetje het handelsmerk geworden van Christine Plays Viola. Dat wordt dus al duidelijk bij die eerste song “The Earth is Definitely doomed”.
En toch, ondanks die heel donkere omkadering, zien we soms een lichtpuntje verschijnen aan het einde van de donkere tunnel. Neem nu het eerder lichtvoetige en dansbare “Run”, waarbij de dreigende ondertoon wordt toegedekt met een aanstekelijke sound die eerder een glimlach op je lippen tovert dan je in angst achterlaat. Bij “In The Dark” komt die spookachtige weemoedigheid, die je over de hele lijn koude rillingen bezorgt. Dat is de reden waarom ook wij ruimschoots 5 jaar geleden, toen we de band leerden kennen net voor de release van hun derde plaat, pas echt leerden kennen. En dat is nu 2020 nog steeds het geval.  Twinkelende klanken bij “I Belong” zijn het mooiste bewijs. Deze song blijft zo lekker aan je ribben kleven, je voelt echter ook nu weer een gelukzalig gevoel over jou neerdalen …Echter, nog steeds binnen een mysterieuze en eerder duistere en weemoedige omkadering. Dat wordt verder in de verf gezet bij afsluiter “You're no one”, waarbij duisternis en licht elkaar vinden, binnen een weemoedige omkadering die je letterlijk bij de keel grijpt.
Besluit: Christine Plays Viola is een band die niet blijft aanmodderen, maar dus ook vooruit kijkt na tien jaar. Daardoor blijven ze één van onze favoriete dark en cold wave bands; ook na tien jaar nog zitten ze stevig op de troon wat het genre betreft. Christine Plays Viola blijft dus zeer subtiel zichzelf heruitvinden, en kijkt naar een lichtvoetige en steeds spookachtig, duistere kant. En dat doet deugd aan ons donker hart.

Tracklist: The Earth Is Definitely Doomed - Suicidal Cabaret - Showdown At The Mirror - Still - Through The Night - Run - In The Dark - I Belong - You're no

cold wave/dark wave/post punk
Fading
Christine Plays Viola
 

Introducties alsHi, this is Axel Ritt of Grave Digger writing‘ zijn altijd leuk als binnenkomer tijdens een interview. Om maar te zeggen. Grave Digger is een power/heavy metal band die toch al sinds begin jaren '80 - dat is ruimschoots veertig jaar - zijn stempel heeft gedrukt op het metal gebeuren, het wil gelukkig dus niet zeggen dat de heren naast hun schoenen beginnen te lopen. Daarvoor krijg je bij ons altijd een pluim extra op je hoed.
Vorig jaar stond de band nog op  het festival 'Blast from the Past' in Kuurne, waar Grave Digger bewees ook 'on stage' nog steeds een solide geheel te vormen.
Dat verslag kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76698-blast-from-the-past-2019-nostalgietrip-met-voldoende-sausjes-boordevol-jeugdige-spontaniteit.html
We stelden Axel enkele vragen via mail over het verleden van de band, maar vooral ook hoe je omgaat met zo een crisis waarin we nu leven, en wat de toekomst brengt

Forty years of Grave Digger, it seems like a milestone in the history of the group. Looking back over the decades, what are you most proud of?
To be still a solid part of the business. We saw many bands come and we saw many bands go, but Grave Digger is a blueprint.

Were special shows planned for that birthday? which?
Yes, there were many special open air shows planed with a big entourage of guest musicians like Wacken, Rockharz, Rockhard and many more, but Corona killed it all. We try to perform as many as possible of the shows in 2021.

And will they possibly continue new special Birthday shows later?
Yes, we’ll do our best to catch up these shows in 2021.

Compared to the early days of the group, what is the main change in your life?

I myself know a hundred times more about the music business than in the early days, so the danger to sign ridiculous contracts, like I did in the early days, is zero now. Meanwhile, I got my own record company, my own publishing company and my own recording studios, so I’m independent in any way. When you start making music, everybody is earning money with your music, except you. Fortunately, this will never happen again.

Are there things - knowing what you know now - that you would do differently?
Definitely, more than I can write down in this interview. I trust the wrong people and I started that naive in the business until I found out, that the only way to do it right, is the way to do it by my own. So for the following decades I learnt a lot regarding everything music and everything went perfect.

You’ve already released soo many albums with Grave Digger which is damn impressive! But tell me, how are you always able to come up with new inspiration?
It’s pretty simple, it’s just hard work. Creating music is 10% inspiration, 90% transpiration! Nobody wakes up in the morning and got the perfect melody hooks, the perfect lyrics, the perfect riffs and the perfect arrangements. I’m still working 90 hours a week, that’s the only way to deliver high quality music.

Since you’ve been consistently around since 1980 and went on numerous tours all around the world I consider you to be a very successful band. So what advice could you give to up and coming acts?
Well, we grew up at a time, where you had the chance to get famous, if you put all of your time, energy and money into your career. It’s hard to say, but these days are gone forever. Today, you’re a lucky guy, if you can pay the rent and get some food, but you’ll never be able to feed a family or buy a house without 1 or 2 more jobs, or the additional income of your wife. I hate it to say, but my advice is, learn a trade which fills up your bank account and do music as a hobby. This is the only way to avoid the humiliation of having to do musical mess so that your children can go to school.

These are very strange times, how do you deal with that as a band, musician and also people?
To be honest, the only thing that has changed is the absence of the live shows and the associated loss of earnings. All other parts of my life stood the same.

Now what are the further plans after this crisis? New releases possibly?
Yes, because we’re not a fan of doing ghost concerts or rehearsal room streamings, we decided to do a new album every year, as long as we’re not allowed to perform shows. The fans loved this announcement a lot.

After forty years, has your final goal been reached? Or do we add ten more?
We’ll behave as all the big names in music, as long as we’re able to handle our instruments and as long as the people will come to our shows and pay us to play, we’ll move on.

My last question now that the fans can not buy merchandiser through performances and stuff, where can they now? online (feel free to provide some links) or something

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Cheers Axel „Ironfinger“ Ritt

Pagina 1 van 58
FaLang translation system by Faboba