• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten 27 + 28-02 Het Zesde Metaal (+ extra concert for Kids) Festival Kortrijk - donderdag…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 12 maart 2020 10:05

Oh Paradise

Mintzkov won in 2000 Humo's Rock Rally en is sindsdien niet meer uit de schijnwerpers verdwenen. De band behaalde enkele hits, onder andere met “Copper”, “United Something” en “Mimosa”. Doorheen de jaren bleef de band zijn stempel verder drukken op het Belgische rockgebeuren, zowel op als naast het podium met als laatste wapenfeit 'Sky Hits Ground' in 2013. Toen werd het stil. Tot nu, 2020. Mintzkov brengt namelijk een gloednieuwe schijf uit 'Oh Paradise' als trio.
Een song als “August Eyes” kleeft lekker aan de ribben. De hoge toegankelijkheidswaarde van songs als “When Ghosts R Out” en “Distance To Mars” - je zingt ze prompt mee - is een ander pluspunt. Al vinden we dat er al te vaak angstvallig binnen de lijntjes wordt gekleurd, het mocht gerust wat avontuurlijker. Toch blijf je geboeid zitten luisteren en genieten tot in de toppen van je tenen. Net door die bijzonder aanstekelijke wijze waarop Mintzkov je hart diep raakt. Een ding is zeker. Mintzkov is terug van nooit echt geweest en zorgt voor een positieve noot in het leven. Die lekker catchy baslijnen, gezapige gitaar- en drumlijnen en dat bijzonder zomerse tintje waarrond songs als “Unlike The Sun” en “Odyssey” als een oorwurm je doen zweven over de dansvloer, zorgen ervoor dat de kritische benadering prompt in de prullenmand terecht komt. Vernieuwend is het allemaal niet wat Mintzkov anno 2020  doet, maar ons daardoor een warm gevoel vanbinnen geven , doet de band wel. Dat wordt op de daarop volgende songs “Horizon” en afsluiter Oh Paradise” nog maar eens in de verf gezet.
Mintzkov brengt vooral wat meer kleur in het leven van zijn medemens en daar kan nooit iets verkeerd mee zijn, dit op een gezapige, eenvoudige , catchy wijze. Wie had gedacht dat Mintzkov na al die jaren een avontuurlijke plaat zou uitbrengen, komt van een kale reis thuis. Wie echter houdt van een rockband die op een aanstekelijke wijze binnen de lijntjes kleurt en daardoor je koude hart verwarmt, die zal zeker zijn gading vinden in deze knappe schijf. Mintzkov kan door deze aanpak een ruim publiek over de streep trekken en zijn plaats in dat typische rockgebeuren in ons land terug innemen. Maar vooral bevat 'Oh Paradise' één voor één enorm aanstekelijke songs die naar onze mening pas op het podium echt tot hun recht komen. Net door dat zomerse tintje, waardoor je lekker zit mee te deinen tot in de vroege uurtjes. En dat trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.

donderdag 12 maart 2020 10:02

6IX

Een brok rock/pop geschiedenis … In de jaren '90 was The Pilgrims een succesvolle Nederlandse formatie die door opzwepende rock muziek de harten sneller deed slaan. Na vier albums en talloze singles, waaronder een top-20 hit als “White Man”; optredens op o.a. Paaspop en Parkpop werd gitarist Persijn getroffen door een herseninfarct. Het werd toen ook stil rond de band.
Na circa twintig jaar vonden The Pilgrims terug nieuwe energie om de gitaren uit de kelder te halen en stevig te gaan jammen. Voor de fun deden ze in 2017 een succesvolle tournee alsof ze nooit waren weggeweest. Uiteindelijk resulteerde dit in het album '6IX' dat in maart op de markt kwam.
We citeren: ‘6IX’ is opgenomen in de RAW Studio in Zaandijk en bevat 14 nieuwe songs, met twee Otis Redding-covers als bonus-tracks. Het nieuwe album, gemixed door Emile den Tex en gemastered door Peter Brussee, laat een sfeervolle en energieke mix horen van bluegrass, folk, soul en rock, overgoten met de kenmerkende strot van Reniet. De nummers zijn authentiek, puur en gaan over thema’s als internet-seks, dementie, haantjesgedrag en dankbaarheid. De titel verwijst uiteraard naar het zesde album en geeft een knipoog naar de sexy kant van het werk van The Pilgrims'. The Pilgrims zijn terug van nooit weggeweest. Zo blijkt uit die aanstekelijke tracks.
Die aanstekelijkheid en groovy lijnen waarop je onmogelijk kan stilzitten komen al boven drijven bij “Happy”. In die zelfde lijn blijft de band verder werken. Rock en soul verbinden zodat je uit de bol kan gaan op de dansvloer, alsof het weer de jaren '90 is, maar met beide voeten stevig in het heden. En toch varieert The Pilgrims opvallend op deze plaat. Er zitten enkele pakkende songs in, waar de soulvolle vocale aankleding je niets meer of minder dan een kippenvelmoment bezorgt. Want ondanks de energieke riffs en drumpartijen, is het net die bijzonder veelzijdige stem van Renit, die na al die jaren nog steeds zeer goed bij stem blijkt te zijn, dat ons het meest over de streep trekt. Luister maar naar het intieme en wondermooie pareltje “Coffin For My Daughter” dat ons tot tranen brengt. Soul met een grote S. Zoals alleen de groten op aarde dat plegen te doen, waartoe The Pelgrims zeker behoren. Een andere emotionele rollercoaster, waar de vocale inbreng de haren op je armen doen recht komen , is 'Wild'. The Pilgrims slagen er bovendien in niet te verzanden in een kleffe aankleding, tijdens die emotioneel beladen songs, maar eerder je een ferme krop in de keel te bezorgen.
De twee Otis Redding-songs voegen wellicht niets meer of minder toe aan het origineel, maar klinken even energiek als Otis Redding , en meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken. Dat wilden we ook nog even meegeven, om af te sluiten. Plots krijgen we weer die aanstekelijke en groovy kant  te horen bij “Sugar” en “Motorway”. De aanhoorder wordt dus over de hele lijn van het ene naar het andere hoogtepunt gedreven, tot en met de parel van een afsluiter “(Sittin' On) The Dock Of The Bay”.
The Pilgrims hebben na al die jaren geen routineklus afgewerkt, maar brengen een knappe soul/rockschijf uit alsof ze nu pas zijn begonnen. De ervaring in het vak is natuurlijk een voordeel dat ze knap uitspelen. Maar het is net die spontaniteit, dat spelplezier - zowel in de pakkende songs als deze boordevol aanstekelijke refreinen - dat ons het meest over de streep trekt. The Pilgrims zijn terug onder ons, alsof ze nooit zijn weggeweest.

donderdag 12 maart 2020 09:59

Het Lijkt Wel Vrede EP

Gert, ook bekend onder meerdere pseudoniemen (oa Gert Kleinpunk), bracht in 2016 zijn debuut 'Ongepast Vrolijk ' uit. Toen al was de man eigenlijk niet aan zijn proefstuk toe, hij bracht onder zoveel namen andere werkjes uit. Gert is een bezige bij die zowel op als naast het podium vrolijk heilige huisjes blijft omverstampen. In 2018 resulteerde dit in een EP 'Niets Meer, Niets Minder'. Nu is er 'Het Lijkt Wel Vrede' waarop de man weer zijn ongezouten mening door de strot ramt, met een vette knipoog links en rechts.
Na een intro waar we vogeltjes horen fluiten, zijn we dan ook vertrokken voor verhalen over een song die de lading dekt. We leven namelijk in verraderlijke tijden waardoor het net vrede lijkt, maar het niet echt is. Zo blijkt uit “Het Lijkt Wel Vrede”, maar het is ook de rode draad op de volledige schijf. In korte en bondige songs  blijft Gert de punker in zichzelf bovenhalen  als op “Naar De Maan”, “Faceboekland” - een herwerking van de song die al op 'Ongepast Vrolijk” stond - en “n “Bruin Circus (van de slechte smaak)”.
De linkse rakker in Gert neemt over de gehele lijn de bovenhand, zoveel is zeker. We leven in tijden van vrijheid van mening en dat zet Gert eveneens in de verf. Naast die bijzondere vertelkracht van Gert is er natuurlijk de instrumentale omlijsting. Ook deze keer doet Gert een beroep op de virtuositeit van Erik ‘Etherik’ Heyns (bas, backing vocals, gitaarsolo op “Faceboekland”) en Yorick Musschoots (cajon, backing vocals), wiens toevoeging ook nu weer een meerwaarde vormen binnen dat geheel. Maar deze keer is er ook een banjo en accordeon van Ezra, wiens inbreng de folkloristische sfeer dan weer ten goede komt. Elk van de muzikanten doen de songs naar een ongekende hoogte stijgen. En dat verdient zeker een extra pluim op de hoed van dit project. Met “Mooie Dromen” horen we weer diezelfde vogeltjes fluiten. Binnen een song van drie minuten horen we plots zelfs enige hoop op een betere toekomst naar boven komen. Of toch ongeveer. Samen staan we sterk, we komen eraan, voor een groene samenleving sterk en sociaal dus een deftig pensioen voor ons allemaal’. We hoeven daar geen tekening bij te maken, welke kant Gert verkiest in zijn verhaal.
Gert paradeert op deze schijf als een klasseverteller, een troubadour en een kleinkunstartiest die een eigen mening verkondigt zonder om en op te kijken. Daardoor is hij wellicht niet uniek in zijn soort, maar je komt het ook niet elke dag tegen in de Nederlandstalige muziek. Gert verdedigt ook nu weer duidelijk het linkse gedachtegoed en daar kun je voor of tegen zijn. Wij focussen ons op de manier waarop het wordt gebracht. En dat is op een doordachte en bijzonder beklijvende wijze, zoals - wellicht in de Engelse taal maar daarom niet per se links - Bob Dylan dat ooit deed. Protestsongs brengen die je doen nadenken. Bij Gert hoort daar een lach en een traan bij. Ook al blijft hij eigenlijk steeds diezelfde truc boven halen als voordien, zijn inspiratie geraakt gelukkig nog niet opgedroogd en hij blijft de punker uithangen die rondom zich stampt tot er ooit iemand luistert.
Ode aan de punk en protestzanger binnen de kleinkunst! Dat schotelt Gert op deze lekkere EP ons voor. En daar krijg je nooit genoeg van op je boterham vinden wij.

donderdag 12 maart 2020 11:53

Sense Of Gravity

De uit Eindhoven afkomstige doom/sludge/postmetalformatie An Evening With Knives wist ons in 2018 aangenaam te verrassen met een emotioneel beladen schijf 'Serrated', met ook een zeer persoonlijke boodschap. De Nederlandse band zag het levenslicht in 2015 en heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op de doom/sludge. Het ging hen goed, want ze mochten o.a. op Alcatraz Metal Fest staan en kregen overal goede recensies. De heren zijn natuurlijk niet aan hun proefstuk toe. Ze speelden voorheen bij al even gerenommeerde bands en ook die ervaring in het vak keert terug op die schijf.
Ondertussen hadden we al een fijn interview met de band, dat je hier nog eens kunt nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77625-an-evening-with-knives-het-is-fijn-om-te-merken-dat-er-een-steeds-grotere-groep-mensen-is-die-niet-bang-is-om-buiten-de-hokjes-te-gaan-dan-zit-je-bij-an-evening-with-knives-aan-het-goede-adres.html  
Een tweede full album 'Sense of Gravity' kwam op de markt. Dat klinkt, ondanks de vlagen van weemoed, opvallend positiever.
“Sacrifice” is al zo een binnenkopper van formaat die, naar goede gewoonte bij deze topband, letterlijk door je ziel boort , maar je deze keer daardoor niet per se in een tranendal achterlaat. Meesterlijke riffs en verdovende doomachtige drumpartijen worden aangesterkt door een vocale aankleding die de haartjes op je armen doet rechtkomen. Het is niet alleen opvallend aan deze song, het zal de rode draad vormen op de volledige schijf. De sterkte van An Evening With Knives is dat ze de perfectie overschrijden , wat de kruisbestuiving betreft tussen doom en sludge.
Deze keer komen de typische postmetalelementen zelfs meer om de hoek kijken. Luister maar naar de opvallende climaxen bij songs als "Escape”, ”Turn The Page” - een boodschap die sterk aanleunt bij het concept van deze plaat, naar onze mening - en “Endless Night”, wederom zo een donker deken dat je hart verwarmt in koude winterdagen.  Om even terug te komen op “Turn The Page”; daar hoor je duidelijk dat de band na een persoonlijke zeer zware periode in privé-sfeer, een pagina omslaat, niet door plots vrolijk en huppelend door het leven te stappen, maar eerder op een al even melancholische en weemoedige wijze een gemoedsrust over ons, en ook over henzelf, laat neerdalen. Want ondanks dat, de pijn die je voelt zal nooit echt overgaan. Je kunt het alleen een plaats proberen te geven tijdens een 'very ordinary day' in je leven. Die boodschap komt dus over de hele lijn duidelijk naar boven drijven bij An Evening With Knives die weer eens grenzen verleggen in de sludge/doom .
An Evening Wit Knives brengt wederom een bijzonder emotioneel beladen schijf uit, die de perfectie meerdere keren overschrijdt. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen als de zware riffs en drumpartijen in je vege lijf klieven en je hart doen bloeden. Waarna de bijzonder weemoedige stem van Marco je letterlijk tot tranen dwingt. Echt enorm veel is er dus op het eerste gehoor en gevoel niet veranderd sinds het debuut, of het moet de positieve energie zijn die ons geen tranen van verdriet maar van geladenheid doet plengen. Terwijl zij en wij een bladzijde omdraaien, met een krop in de keel en kippenvelmomenten.
'Sense Of Gravity' is echter wel een pak stappen voorwaarts naar eeuwige roem binnen de typische doom/sludge- en postmetal. Deze band, waarvan we dachten dat ze na dat sprankelende debuut ons niet meer konden verrassen, doet ons dan ook versteld staan en met verstomming achterblijven in de donkere hoek van de kamer waar we zo graag vertoeven.

donderdag 12 maart 2020 11:50

Superstar

We citeren ter introductie van Caroline Rose het volgende bericht: "Caroline Rose stond in het begin van haar muzikale loopbaan vooral bekend als een folky countryzangeres uit New York. Bij het befaamde label New West Records was ze dus precies aan het juiste adres. Op haar derde album ‘Loner’ (2018), haar eerste voor New West, sloeg ze echter een behoorlijk andere weg in met aanstekelijke popliedjes, die haar in deze contreien onder andere op het podium van Paradiso, Metropolis, Botanique en Best Kept Secret brachten. Met ‘Superstar’ gaat ze nog een gedurfd stapje verder; ‘It’s a bigger, badder, glitter-filled cinematic pop and soul record’. Met nog steeds een indie geest vol avontuur en creativiteit klinkt ze als een vrolijke en catchy kruising van Lana Del Rey en Prince; deze alternatieve pop prinses."
We legden ons oor te luisteren en waren onder de indruk van de kruisbestuiving tussen aanstekelijke popsongs met een soulvolle en warme vocale inbreng die de gevoelige snaar raakt.
Al vanaf “Nothing’s Impossible” valt al op dat deze artieste de dunne lijn tussen popmuziek en alternatieve muziek bewandelt zoals weinigen dat kunnen. De catchy songs geven je een goed gevoel vanbinnen. In harde en donkere tijden zorgt Caroline voor een zon in je hart zonder al te klef of oppervlakkig te gaan klinken. Je voelt gewoon dat ze het meent. En dat laatste trekt ons ook bij “Got To Go My Own Way”. Bovendien varieert Caroline Rose tussen dansbare en aanstekelijke songs en bijzonder intieme pareltjes waarmee ze je hart zeer diep raakt als op “Feelings Are A Thing Of The Past”. Daarbij gooit ze telkens haar bijzondere soulvolle stem in de strijd, een stem die doet denken aan popprinsessen en soulzangeressen uit het verleden. Die worden door deze aanpak allemaal verenigd tot een wonderbaarlijk geheel dankzij deze bijzonder veelzijdig artieste die Caroline Rose is. Luister maar naar bijzondere kleurrijke songs als “Pipe Dreams”, “Back At The Beginning” en “I Took A Ride” en je begrijpt prompt wat we bedoelen.
Als geen ander weet Caroline Rose op deze bijzonder aanstekelijke 'Superstar' popinvloeden perfect te verbinden met soul. Dit door vooral haar al even veelzijdige stem in de strijd te gooien. Een stem die een warme gloed doet neerdalen over je hart, maar je ook doet zweven over de dansvloer.
'Superstar' is een dansplaat die dan ook een gevoelige snaar raakt.

donderdag 05 maart 2020 11:12

Surreality Check

Dat Skiska Skooper een band is die je niet in hokje kunt duwen, en eentje is die graag op avontuur trekt in het landschap noiserock geheten, dat stelden we in 2018 reeds vast toen we het debuut 'Universal Space Shifter' onder de loep namen. Een trip die we vergeleken met het ontstaan van de Apocalyps. Vooral die ene song “Introvert party”, een klepper van circa veertig minuten lang, sprak tot onze verbeelding. We schreven daarover: ''Wederom creëert Skiska Skooper een chaos, brengt de luisteraar tot waanzin, door het aanbieden van geluidsnormen overschrijdend gedrag. In eerste instantie hoor je echter bijna niets meer, een doodse stilte. De dag na de Apocalyps is de aarde namelijk dood. Je hoort geen verkeer meer, geen oorverdovend gedaver van machines of het geschreeuw van spelende kinderen in de straat. Enkel de akelige stilte van een bries die door het gras waait en het ritselen van de bladeren. Waarna een mooie piano klank, klinkend als de doodsklok, het ultieme einde aankondigt. Nog één keer worden alle registers open gegooid. Waarna de aarde definitief wordt verpulverd door het ontstaan van meerdere wervelstormen, tsunami's en orkanen.''
Nu bracht Skiska Skooper de opvolger uit 'Surreality Check'. Luisteraars die houden van een gestructureerd leventje, gelieve zich te onthouden, is alvast onze conclusie. Nee, binnen de lijntjes kleuren is er ook nu weer niet bij. Wij die houden van een beetje chaos in ons hoofd, zaten dan ook met een brede glimlach te genieten van psychedelisch aanvoelende songs als “Cocktail” of “Suicide Surfers”. Een voor één een uppercut in het gezicht, waarvan je steeds moet bekomen. Maar de band geeft je gewoon de tijd er niet voor, ook al merken we links en rechts wel enkele intieme momenten op die ons even op adem laten komen. Deze duren allemaal net lang genoeg om je niet in slaap te wiegen. Om je daarna telkens weer in een brij van absolute chaos te storten met “Northern Escort” en “Dreamgazer”. Tegendraads en eigenzinnig zijn was, en is nog steeds, de rode draad in de muziek van Skiska Skooper. Dat is de reden waarom ik twee jaar geleden viel voor dit klasse trio. Een band die die niet doet aan compromissen sluiten of hokjes denken. Liever gewoon verder buiten elk lijntje kleuren en daardoor bij sommige enkele wenkbrauwen doen fronsen. Dat is zeker onze cup of tea. En dat zet de band verder in de verf op “Silver Linings'”en afsluiter “Clusterfuck”.
Conclusie: Deze keer geen song van veertig minuten, maar gewoon een plaat die zo lang duurt maar ons wel met datzelfde apocalyptisch gevoel van onbehagen achterlaat zoals dit bij het debuut het geval was. Laat het duidelijk zijn, zo eten we onzen boterham noiserock het liefst. Na het beluisteren hiervan valt er dan ook een deugdzaam oncomfortabel gevoel over ons heen, dat ons aanzet die plaat nog eens te beluisteren, en nog eens. Zo verslavend gaat Skiska Skooper tewerk om je tot het puntje van waanzin te brengen, waar het - en dat herhalen we graag - elke keer weer fijn vertoeven is.
Wat het betere noiserock gebeuren betreft is Skiska Skooper dan ook absolute top, dat wordt op deze schijf 'Surreality check' nog maar eens uit de doeken gedaan.

Tracklist: Cocktail 02:34 Suicide Surfers 03:18 Northern Escort 04:52 Heroin Shifter 02:42  Dreamgazer 04:40 Plastic Mastermind 03:01 Silver Linings 05:23 Clusterfuck 05:01 Pigs Of War 05:01

donderdag 05 maart 2020 11:05

De Kiendjespieker

KOLFSKOP  werd opgericht in 2013. Onder hun muzikale invloeden rekenen ze o.a. The birthday party - Captain Beefheart - Tom Waits - Primus - Nick Cave - Melvins - Bonzo Dog Doo-Dah Band - The Doors . Een bont allegaartje van klasse artiesten dus. In 2014 bracht de band zijn  debuut uit: 'A birth of A Ham'. Gevolgd door een nieuwe EP in 2016. 'Half Man, Half Wolf, Hal Boar.' Waaruit vooral bleek dat de heren zeer goed hebben geluisterd naar die voorbeelden. We lezen dan weer een link naar een andere grootheid binnen 'experimentele muziek die tot kunst wordt verheven’: Frank Zappa. De band bracht een nieuwe plaat uit 'De Kiendjespieker'. Een conceptplaat zo blijkt, we citeren: ''Sluip mee in de betoverende, verbeeldende en snedige plaat van dit kwartet en beleef de wondere wereld van 'De Kiendjespieker'. Kinderen worden gepiekt in een post apocalyptische vlietende wereld. Niemand minder dan Named Seuqaj, een krachtpatser met een groot hart gaat op queeste. Zal hij hun redden? Wie zal er voor de kinderen zorgen?  KOLFSKOP speelt hun nieuwe conceptplaat. Rauw, elektronisch en begeesterend. Kruip mee in dit verhaal, zonder dat iemand je gezien heeft, ..."
Rauw klinkt “Kosmische sleutel” in elk geval, apocalyptisch eveneens. En dan zijn we vertrokken voor een toekomst die er eigenlijk angstaanjagend uit ziet. Want deze bijzonder fantasieprikkelende schijf boezemt je inderdaad angst in voor de toekomst. In die lijn ligt ook de daarop volgende songs “Getatoeëerde kat”, “De kiendjespieker” en “Stiekem in Stiekemland”. En ondanks de grauwheid van het bestaan , straalt de plaat ook een hoge dosis zelfrelativering uit, dat sprankeltje hoop waar een mens zich in barre tijden aan optrekt, niet alleen in de fictieve persoon 'Named Seugaj' uitgebeeld, maar ook puur muzikaal hoor en voel je de zonnige kant tevoorschijn komen in de muziek van KOLFSKOP . Dat was eigenlijk al de grote sterkte aan die vorige platen, het voortdurend schipperen tussen angstaanjagend , en rustgevend het gemoed tot bedaren brengen.
De gevarieerde aanpak en de filmische aankleding, een zeer visuele plaat, zijn de grote pluspunten aan band en plaat. Aan het ingrediënt is wellicht niet zoveel veranderd, het is de verhaallijn, dat belangrijk is. De band laat je vertoeven in een sprookjesachtige wereld boordevol absurditeit. Dat laatste wordt verder in de verf gezet op de daarop volgende songs “Droom voeding”, “Transformatie” en “Durverstocht”. Daardoor is deze 'De Kiendjespieker' vooral een plaat die leest als een spannend boek. Bij elke bladzijde volgt er een andere wending die je op het puntje van je stoel doet genieten, althans als je houdt van verhalen die de haren op je armen doen recht komen en je tot waanzin drijven. We houden niet van vergelijken maar dat is in hoge mate hoe voorbeelden als Captain Beefheart en Frank Zappa ook ooit tewerk zijn gegaan. Een fictieve wereld creëren die angstwekkend sterk aanleunt bij de harde realiteit van het leven.
Conclusie: Toen we in 2017 KOLFSKOP zagen optreden in de Kinky Star, Gent schreven we daarover: '' Zonder meer beleefden we in deze intieme omgeving van Kinky Star een avond waarop 'Muziek en Kunst' elkaar vonden, in een vreemde sprookjesachtige en spookachtige wereld. Wij zijn er zeker van dat Zappa van hierboven met een brede glimlach heeft toegekeken naar dit wonderbaarlijke schouwspel." Laat dit laatste nu ook het gevoel is , dat ons overvalt bij het beluisteren van deze zeer visuele plaat. Er gaat een sprookjesachtige wereld open, waar muziek tot kunst verheffen hoog in het vaandel wordt gedragen. Maar ook de fantasie van de luisteraar wordt geprikkeld, binnen een al even absurde omkadering. KOLFSKOP zijn daar sinds 2013 grootmeesters in, en zetten dat nu in 2020 op een bijzonder vakkundige wijze nogmaals in de verf.

genre: alternatief/improvisatie/experimenteel
Tracklist: Kosmische sleutel 04:42 Getatoeëerde kat 01:41 De Kiendjespieker 04:13 Stiekem in Stiekemstad 01:08 Named Seuqaj 05:01 Psjiewhiewhiewhiewhie 00:52 De Nacht en haar kinderen 05:17  Kamehamiauw 02:24 Transformatie 01:19 Droomvoeding 04:35 Durverstocht 04:11 Afkieteling 02:26

donderdag 05 maart 2020 11:03

Barkas

Jazz is dezer dagen eigenlijk geen jazz meer, maar 'improviseren tot het oneindige' muziek geworden. Zoveel is wel duidelijk als je al die jonge bands naar boven ziet komen. Neem nu Kameel. Gitarist Patrick Steenaerts, bassist Hans Mullens en drummer Geert Roelofs zijn één voor één muzikanten die niet aan hun proefstuk toe zijn. Binnen dit kleurrijke project amuseren ze zich kostelijk, het resulteert in een schijf 'Barkas' die dan ook veel kanten uitgaat. Vooral dan buiten de lijntjes van alles wat met jazz te maken heeft.
“Greg” geeft al de toon aan. Voor de luisteraar die houdt van structuur in het leven, wordt het al moeilijk vol te houden. Want in deze song komt al die absurde aanpak om de hoek kijken. Of het moet zijn dat binnen dat chaotische aanbod alles toch op zijn pootjes terecht komt omdat je hoort en voelt dat deze muzikanten goed weten waar ze mee bezig zijn. Spelenderwijs improviseren tot het oneindige doet Kameel op “Aersworm”, “Bongerd” en “Chameaux Tordu”. Soms binnen langere songs, soms binnen kortere. Maar eigenlijk is het totaalplaatje dat meer van belang is dan elk van de songs apart.  Die grillige aanpak kom je dan ook over de gehele lijn tegen, en doet in grote mate denken aan meesters van absurditeit als Gruppo Di Pawlowski. Niet toevallig is de producer van deze plaat Micha Volders, verbonden aan die laatste en ook The Germans. En dan is de cirkel rond. Want meer dan ooit wordt op deze platen zoveel stijlen met elkaar verbonden dat je op deze band geen label kunt kleven. Kameel zet lekker eigenzinnig in de verf dat er geen label valt op te kleven, op de daarop volgende songs, “Twiki”, “Streamer”, “Wüst” en “Fur Gerlinde”. Zonder verpinken blijft deze band vervormde jazz en rock zodanig verbinden, dat die absurditeit tot een ware kunstvorm wordt verheven.
Conclusie: Kameel gooit alle mogelijke muziekstijlen door elkaar, schudt daar eens goed mee en geeft er een eigen draai aan waardoor een chaos ontstaat met wonderwel toch enige subtiele structuur als je tussen de lijntjes leest. Over lijntjes gesproken, die zijn er bij deze band dus niet. Voortdurend trekt het trio op avontuur, experimenteert tot het oneindige en verlegt elke grens binnen absurditeit. Niet voor niets horen we een nieuwe Pawlowski , een band die toch al defestivalweides omver heeft geblazen door je onder te dompelen in hun totaal absurde wereld.
En dat is net wat Kameel op deze plaat dus ook doet, en daarom raden we aan de band vooral live te gaan aanschouwen. Het loont als liefhebber daarvan zeker de moeite.

Tracklist: Greg 05:00 Aersworm 03:56 Bongerd 07:24 Chameaux Tordu 02:41 Barkas 01:31 Chameau 06:48 Twiki 05:25 Streamer 02:56 Wüst 05:39 Fur Gerlinde 05:56

donderdag 05 maart 2020 11:00

The Further We Ventured

Ter introductie van piano virtuoos Mirek Coutigny citeren we even de tekst: ''Pianist en producer Mirek Coutigny sleutelde de laatste jaren aan een eigen klankwereld met elektronische en akoestische instrumenten. Hij improviseerde verder op schetsen die hij in de loop van de laatste 10 jaar bijeen schreef en herwerkte deze voor piano, strijkers, percussie en electronica. De rode draad op ‘The Further We Ventured’ is een fascinatie voor de ‘suburbs’, meer bepaald de tegenstelling tussen de vaak gelijkende voorgevels en de diversiteit aan verhalen die zich achter die gevels afspelen. Dat uit zich ook in het contrast tussen het akoestische van de plaat, het ‘Safe Grey’ van de buurt waarin je opgroeit, met de sluimerende electronica, het ‘Colorful Danger’ dat de opholgeslagen fantasie van een kind typeert.
Deze tweede plaat klinkt een stuk intuïtiever en organischer: waar het debuut ‘Revisions #1’ een plaat was vanuit het bedachtzame, is ‘The Further We Ventured’ een plaat vanuit het hart.  Nu eens complex, dan weer verbazingwekkend toegankelijk; vergelijkingen met Jóhann Jóhannsson of Ólafur Arnalds zijn nooit ver weg.

Toen we Mirek Coutigny zagen optreden op We Are Open in TRIX schreven we daarover.  ''Op het podium laat hij zich omringen door celliste Jolien Deley en percussie virtuoos Jonathan Bonny die zorgen voor iets meer pit. Dit aangevuld door de magisch mooie piano klanken die Mirek over de hoofden doet waaien op een intens mooie wijze. Waardoor het stil wordt in ons hart. Net doordat elk van de muzikanten elkaar diep raken door middel van hun sprankelende instrumentale inbreng, kom je compleet tot rust. Weggevoerd naar sprookjesachtige mooie oorden."
… Om maar te zeggen. De virtuositeit en veelzijdigheid van deze pianist kent zowel op als naast het podium geen grenzen. Wie piano recitals maar een saaie bedoening vindt, zal dan ook raar opkijken en ademloos zitten luisteren naar wat Mirek uit dat instrument tovert. “Colorful Danger” geeft al de toon aan. De piano klanken gaan zoveel kanten uit, het lijkt zelfs of de man klanken uitvindt op dat instrument waarvan we het bestaan niet kenden. Grensverleggende schoonheid dat is wat Mirek Coutigny ons voorschotelt. Maar vooral een avontuurlijke trip in het landschap dat door diezelfde piano wordt gecreëerd. luister maar naar een zeer veelzijdige song als “Atlas” of “The Stairs , één voor één songs die tussen de filterdunne lijn pareren van breekbaar en zelfs lichtjes verschroeiend hard , die trommelvliezen strelen zonder ze te laten barsten. Zeer bewust zet Mirek je door middel van parels, waar elektronisch vernuft en piano virtuositeit steeds met elkaar worden verbonden, op het verkeerde been. Luister maar naar een song als “Positive Loops” en voel gewoon hoe Mirek met je gevoelens speelt. Dat laatste wordt nogmaals in de verf gezet op afsluiters: “Ripples” en “Safe grey”.
Conclusie: De klassieke piano liefhebber zal wel wenkbrauwen fronsen, de muziekliefhebber die houdt van buiten elk lijntje van de elektronische muziek en het klassiek kleuren houdt, zal echter vol bewondering die plaat meermaals opleggen en tot de toppen van zijn of haar tenen genieten daarvan. Mirek Coutigny  laat bewust niet in zijn kaarten kijken, het is aan de luisteraar om de bubbel te doorbreken en binnen te treden in de magie die hij je aanreikt. 'The Further we Ventured' is een plaat die klassiek en elektronica verbindt tot een logische geheel voor zij die daar, net als wij, echt willen voor open staan.

piano/elektronica
Tracklist
Colorful Danger 05:06 Atlas 04:46 The Stairs 02:39 Positive Loops 06:34 Ripples 04:39 Safe Grey 04:09

donderdag 05 maart 2020 10:56

Back from the grave, Straight in Your face

De Portugese death metal band Innards werd opgericht in 2017. De band bestaat uit muzikanten die binnen hun genre hun stempel hebben gedrukt, en dat hoor je ook. Met 'Back from the grave, Straight in Your Face' brengt Innards een debuut EP uit die niets nieuws toevoegt aan de muziekstijl, maar wel op je hersenpan inhakt als een vlijmscherp zwaard. Dat is nu eenmaal het soort grindcore/death metal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen.
Aan compromissen sluiten doet deze band niet. Vanaf “Intro - Night of the Anthropophagous” gaat Innards zowel instrumentaal als vocaal, bijzonder verschroeiend snel en hard tewerk en houdt daarmee niet op tot het eindpunt van deze EP. Dat is dus ook het geval met “Englightement through Hate”, waar riffs, drumsalvo's en een rauw geschreeuw je tot moes slaan. Althans zo voelt de honderden mokerslagen die de band uitdeelt wel degelijk aan. Dat hierbij niets nieuws onder de zon wordt gebracht, het is wel honderden keren voorgedaan, stoort allerminst. Ook bij “The Fog” wordt je geconfronteerd met een geluidsmuur van gitaar, drum en bulderende vocalen die de haren op je armen doen recht komen van pure angst.
Conclusie: Op een uiterst verschroeiende wijze levert deze Portugese band een knap visitekaartje af dat je van begin tot einde murw zal slaan als liefhebber van het betere grindcore en death metal. Ook al komt het zogenaamde ‘dertien in dozijn' spook ook wel boven drijven , geven we ruiterlijk toe. Deze  band kan door deze aanpak binnen de grindcore en death metal zeker zijn stempel drukken naar de toekomst toe, net door het camoufleren van die kritische benadering, door een meesterlijke aanpak waarbij je geen seconde kunt rusten, waardoor die aandacht geen seconde verslapt. De liefhebber van het betere grindcore en death metal werk mag deze EP dan ook met een gerust hart in huis nemen.

grindcore/death
Tracklist
Intro - Night of the Anthropophagous 05:47
Enlightenment Through Hate 05:08
The Fog 05:25

Pagina 1 van 48
FaLang translation system by Faboba