zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Metalworksfest Battle 2022 - Bands in het genre  die schreeuwen om ontdekt te worden! Metalworksfest Battle 2022
Kubox
Kuurne
2022-01-15
Erik Vandamme

Metalworksfest XL werd nogmaals uitgesteld, en is nu voorzien op zaterdag 12 maart 2022. De battle was door de recente maatregelen in eerste instantie kantje boord, maar kon toch nog plaatsvinden op zaterdag 15 januari, in Kubox, Kuurne.
We citeren het bericht op de facebook pagina: ''Onze ingeschreven bands gaan een heuse battle tegen elkaar aan. De band met de hoogste score van de jury en de band met de meeste publieksstemmen vallen in de prijzen. De winnaars van de Metalworks Battle versieren een plek op de affiche van Metalworksfest XL 2022.''
Hoewel het toch wat onwennig aanvoelt, een metal festival met zitplaatsen, mondmaskers en andere corona maatregelen. Bij metal heb je gewoon het publiek vooraan nodig MET een stevige moshpit. Ondanks het statische karakter zat de sfeer er toch goed in , vanaf de eerste tot de laatste band.

Crux Tenebris (***) , met een als pseudo zombie verklede frontman, moet het hebben van het creëren van een soort schrik effect, met koude rillingen op ons lijf.  De gitarist en de basplayer Lex en Branco spelen messcherpe riffs, er zijn de oorverdovende drums van Goran en de vocals van de charismatische frontman Ken gaan door merg en been .
Crux TenEbris is een bandje met groeipotentieel binnen dat metal wereldje.

Cathubodua (*****) zorgt voor een sprookjesachtig sfeertje. Met hun album 'Continuum' lieten ze in 2019 al horen veel in hun mars te hebben. De band rond zangeres Sara Vanderheyden, bewees in het verleden je te doen wegglijden in een wereld vol magie. "De band brengt je in een soort occulte totaalbeleving, waarbij de fantasie wordt geprikkeld" schreven we over hun optreden op Devils Rock for An Angel vorig jaar.
Ook op Metalworksfest Battle haalt de band in de instrumentatie als in de vocals verschroeiend uit en zorgt ervoor dat je lekker wegzweeft. In die donkere sound is er een zekere gemoedsrust. De muzikanten zijn sterk en de band heeft met Sara een even sterke frontvrouw, met een bijzondere stem en uitstraling. Een onwereldse schoonheid!

Het gezelschap WUK ?! (*****)   moet het hebben van uitzinnige fans voor het podium, die lekker beginnen moshen. In de huidige corona omstandigheid was dit dus geen evidentie. Maar het combo verbaasde muzikaal en tekende meteen voor een energieke, krachtdadige start. Hun virtuositeit intrigeerde en ze hadden charisma, de beweeglijke frontman voorop! Wat een riffs; evenzeer waren we onder de indruk van het drumspel van Bieke .
Dit is een ‘hard working band’, die verdomd goed overtuigde!

"A unique blend of metalcore, hardcore and other metal genres." Dit staat te lezen op de facebook pagina van Darker It Gets (***1/2) . Het gezelschap , zonder drummer weliswaar, brengt een  technisch hoogstaande mengeling van uiteenlopende stijlen. Het is omgeven van een mooi, strak keurslijf. Adrenalinstoten kregen we!
Darker It Gets bestaat meer dan 10 jaar, de afgelopen jaren was het stil rond de band.
Het recente, gevarieerde 'Our Final Haven'  onderstreept hun veelzijdigheid. Toch ervaren we een routineuze speelsheid. Darker it Gets liet de muziek voor zich spreken,

Obsolete Humanity (****)  waren te zien met gasmakers en brengen een soort death metal, dat sterk aanleunt bij de donkere Industrial metal. Rauwheid en subtiliteit kruisen elkaar in de sound . Ze tekenen voor een beeld van donkere en griezelige kelders en paden waarbij het angstzweet uitbreekt.
In 2019 bracht de band een EP uit van diezelfde grauwheid . Live klinken ze overweldigend, alsof een bulldozer over je vege lijf heen rijdt. Aan bindteksten doet de band niet echt. Wat een versmelting van riffs , bonkende drums en indringende vocals, die koude rillingen bezorgt. Ze slaan je gewoonweg compleet murw met deze sound!

Anthrophagus (*****) bewees zich sinds hun ontstaan in 2007 binnen de ‘underground’ deathmetal als  een talentrijke band en heeft ondertussen een heel ruime fanbase. 'Anima in Decay' is een bevestiging van hun talent in hun intense, donkere sound. Live overtuigend, met een link naar Wiegedood die op dezelfde verschroeiende wijze tekeer gaat, Zonlicht wordt geweerd. Wat een speciaal , overweldigend gevoel, mede door het entertainment gehalte en een dosis humor.

Scarbringer moest op het laatste moment verstek geven, door een corona besmetting binnen de band, en werd vervangen door Promise Down (***1/2) , een into-your-face metal band die goed heeft geluisterd naar een Motorhead. Hoewel muzikaal niet die link hoeft gemaakt te worden , stralen ze diezelfde intesiteit, energie en loudness uit . De registers worden open getrokken,  Wat een oerkracht, een wervelstorm; dit was muzikaal pur sang!
Zij missen het publiek dat stevig mosht en danst,

Behind The Veil (*****) speelde zijn allereerste optreden, naar we vernamen … hoedanook waren zij sterk op elkaar ingespeeld . Ook hier in hun sound is er donkere emo terug te vinden. De combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocals biedt een pittig karakter.  Het is een charismatische band die feestelijkheid uitstraalt. Stilzitten was haast onmogelijk. Wat een podiumprésence.
Zij waren de publiekslieveling van de avond. Als dit hun eerste optreden was, chapeau. Een ontdekking.

Behind The Veil (winnaar publieksprijs) en  Cathubodua (winnaar jury prijs) mogen optreden op Metalworksfest XL op 12maart 2022.
Info op http://metalworksfest.be

Organisatie: Metalworksfest

Columbarium - We zullen al heel tevreden zijn als we een mooie plaat kunnen uitbrengen op een interessant label en op die manier enkele mooie optredens in de wacht kunnen slepen, dat is momenteel de voornaamste ambitie met Columbarium

Onlangs kregen we het spijtige nieuws dat Loose License ermee ophoudt, een band die in de underground zijn stempel heeft gedrukt de laatste jaren. Gelukkig volgde kort daarop het heuglijke nieuws van de geboorte van een nieuw project Columbarium. Meer nog, op 17 december kwam een eerste single op de markt in de vorm van een tekstvideo ‘Rivers of Blood’ https://www.youtube.com/watch?v=7bJ9ocTlt-Q.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met zanger/bassist Pete Jules V. en we wilden graag weten waarom die naamverandering nodig was? We polsten ook naar de toekomstplannen.

Jullie hadden met Loose License toch een stempel gedrukt op de underground metal; waarom de handdoek in de ring gooien en die naamsverandering?
‘Eigenlijk is dat niet zo een grote verrassing, we wisten zelf al langer dat we die evolutie van Loose License naar Columbarium aan het doormaken waren. Ik liep daar al enkele jaren mee rond, de naam Loose License is eigenlijk ontstaan tien tot elf jaar geleden doordat onze drummer Mille en gitarist Marc op de souper van de motorclub besloten om enkele covers te spelen, nadat ze al lang zelf niets meer deden binnen de muziek. De Motorclub noemde ’t Los Plak’ en ze hebben dat eigenlijk, voor de grap, vertaald naar Loose License. Feitelijk was het een eenmalig gebeuren, gewoon om op die souper wat covers te spelen van Motörhead, Black Sabbath tot AC/DC. Ze vonden dat echter zodanig leuk dat er werd besloten om er meer mee te doen. In 2016 kwam Koen Biesbrouck erbij, die ook bekend is van de instrumentale avant-garde band Locus Control. Hij voegt er ook nog toetsen aan toe, en toen werd het plots toch allemaal wat serieuzer. Koen heeft een enorme muzikale injectie gegeven aan Loose License, toch ietwat in een andere richting dan waar we mee bezig waren. Op een bepaald moment kwamen we Wouter Nottebaert tegen, bassist van Dyscordia, die vertelde dat hij vond dat we goed bezig waren, maar hij vond toch persoonlijk dat we onze naam zouden moeten veranderen. Toen wist ik dat ik niet de enige was die met dat idee zat en dat was voor ons de ultieme insteek, om dat ook te doen.’

Maar neem je dan niet een zeker risico, want met Loose License heb je toch je naam gemaakt, zeker binnen die underground metal, waartoe bijvoorbeeld bands als Fractured Insanity en zo behoren. Een goed product dat zijn naam verandert, verliest vaak een deel van zijn glans? Ben je daar niet een beetje bang voor?
‘Veranderen is nooit zonder risico, maar we denken wel dat we met Columbarium een serieuzere weg aan het inslaan zijn. Zo zijn we gaan zoeken naar een nieuwe klank, vroeger namen we alles zelf op. Op dat vlak zijn we op zoek gegaan naar een studio om onze muziek op te nemen, waardoor we productief op een hoger niveau bezig zijn dan met Loose License, dus op zich lijkt me dat geen risico, wel integendeel.’

Ik voel een iets rauwer geluid, diepe duisternis overvalt me, maar toch blijft die doomlink overeind, en toch zijn er ook wel wat death metal invloeden merkbaar, heb ik de indruk. Klopt dat of is dat te ver gezocht?
‘Dat klopt eigenlijk wel. Wat muzikale invloed en oorsprong betreft zijn we binnen de band twee verschillende koppels. Mille en ik zijn al meer dan dertig jaar vrienden. Wij zijn altijd liefhebber geweest van het zwaardere werk. Van de zware death metal tot grindcore. Marc van zijn kant hangt eerder in dat Black Sabbath-gerichte genre, terwijl Koen eerder houdt van bands als Rush en Mastodon en zo. Die twee toch verschillende achtergronden die samen komen, hoor je binnen Columbarium dus zeker doorschemeren. Als Marc een riff maakt, gaat die soms meer de richting uit van Black Sabbath, mijn riffs zijn wat anders dan die van Marc, net als mijn stem die meer de richting uitgaat van death metal. Die rauwheid zit er wel meer in bij Columbarium. De basis zal echter altijd doom metal blijven.’

Waar komt die naam eigenlijk vandaan, Columbarium? Heeft die een bepaalde betekenis?
‘Daar hangt een geschiedenis aan die heel belangrijk is voor de band. Een columbarium is een urnemuur op een begraafplaats, dat is de letterlijke betekenis en die past wel bij de sfeer van de band, natuurlijk. Ik heb samen met Mille in de jaren 90 al in een band gespeeld onder die naam Columbarium. We waren een tweemansband en speelden een mix van grindcore en doom metal. We zongen allebei, Mille van achter zijn drums en ik speelde bas met een gitaarvervormer daarop. We hebben nooit echt iets uitgebracht, behalve een onofficiële livedemo en ik heb ook nog een T-shirt uit die tijd. Dat project duurde van 1994 tot ergens 1997/1998. Ik weet niet of de naam Anesthesy je iets zegt, dat was in de jaren ’90 een Belgische thrash band, die een paar mooie cd’s hebben uitgebracht. Mille en ik waren al sinds midden de jaren 80 roadies van die band. De hoofdcomponist was Franky Libeert, daar gingen we zowat elk weekend mee op café, na de repetitie, hij was dus één van onze allerbeste vrienden. In die tijd speelden we met Franky en de bassist van Anesthesy in een band genaamd Arachnophobia waarmee we af en toe een voorprogramma deden van Anesthesy. Franky is echter in 1994 omgekomen in een auto-ongeval. Toen Franky overleden was, is ook Arachnophobia opgehouden te bestaan. Op zijn begrafenis zijn we meegegaan tot aan zijn graf. Op een bepaald moment passeerden we een bordje ‘Columbarium’ op het kerkhof waarop Mille zei: “Dat zou een goede naam zijn voor onze band als we samen met twee verder doen.” Daaropvolgend hebben Mille en ik beslist om door te gaan onder de naam Columbarium, deels ook als ode aan onze overleden vriend. En dus hebben we eigenlijk nu gewoon die naam terug uit de koelkast gehaald anno 2021/2022. Dat is dus het volledige verhaal rond Columbarium.’

Ik had in 2020 nog een interview met jullie en op mijn vraag ‘’ Loose License staat uiteraard niet op non actief. Hoe zie je de toekomst van de band? Zijn er nog groei mogelijkheden?’’ was het antwoord: Dat geloven we zeker. Eigenlijk is er niet echt iets wat we per se willen bereiken, we willen niet ontgoocheld zijn na een tijd. Dat elk bandlid zijn uiterste best moet doen en dat we een toekomstplan hebben, vinden we een evidentie. We willen wel zien wat we eruit kunnen halen. Zoals elke band willen we in de toekomst een goed album maken waarop we het beste van onszelf geven, misschien aansluiten bij een label, sleutelen aan onze sound, leuke optredens doen en misschien een paar speciale dingetjes zoals die cinemarelease van onze laatste videoclip.’
Staan jullie daar nog steeds achter? Is de naamverandering een onderdeel van die evolutie?

‘ Heel zeker. We hebben inderdaad gezegd dat we een goed album wilden maken, en dat komt er nu dus aan, toch ten minste dat is hoe wij er ons bij voelen, haha. We hebben muziek klaar liggen voor een full album. De opnames beginnen in principe ergens in februari. Waar we naar hebben gestreefd binnen de band, is de sound. Zoals aangegeven deden we dat op heden op eigen houtje. Alle opnames en productie deden we bij Koen, onze gitarist, thuis en dat was uiteindelijk ons geluid. Dat wilden we nu wat beter aanpakken, het geluid dat we echt wilden hebben we nu gevonden met Lander Cluyse van Hearse studio en de mastering hebben we laten doen in de VS door Brad Boatright van Audiosiege. De combinatie van die twee hoor je dus op de single ‘Rivers of Blood’. Toen we die zelf de eerste keer hoorden, werden we compleet omver geblazen door de sound. Dat is het dus wat we al zoveel jaren wilden. En binnen dat proces is de naamsverandering dus zeker een onderdeel. Binnenkort komt er een tweede nummer ‘Save Our Children’ en die twee songs gaan we als single uitbrengen als kennismaking met de band. Ergens tweede helft van 2022 willen dan het full album gaan uitbrengen.’

‘Rivers Of Blood’ zal een beetje de richting uitgaan van het album, of mogen we nog andere verrassende wendingen verwachten?
‘Het zal ongeveer die richting uitgaan, het komt er gewoon op neer – en dat is het grote verschil tussen Loose License en Columbarium – doom metal blijft de basis, daarover bestaat geen enkele discussie, maar met Koen erbij, die dus ook keyboards speelt, kleuren we nog veel meer buiten de lijntjes van dat typische doom genre, dat zal zeker tot uiting komen op de plaat. Er zal bijvoorbeeld ook een nummer op staan in de richting van Obituary, het snelste nummer dat we ooit gemaakt hebben, een song die heel ver buiten de comfortzone gaat van wat we ooit hebben gedaan. In een ander nummer zit dan weer een bluesy fragment, met een bluesy gitaar solo. Het gaat dus veel breder, maar de basis van doom moet wel overeind blijven, dat vinden we belangrijk. Als Koen cello, trompet of gelijk wat speelt op zijn keyboards, en het past bij het nummer, dan gaan we er gewoon voor, zonder limieten. De muziek zal dus wel meer uiteenlopend zijn dan wat we tot nu hebben gedaan, maar doom metal is en blijft de basis, dat is duidelijk.’

Laten we het ook eens over een bepaald virus hebben dat al twee jaar ons leven bepaalt en het overhoop haalt. Heeft deze coronatijd gezorgd voor inspiratie?, dat jullie er als band sterker zijn uitgekomen en hebben jullie meer nieuwe nummers kunnen schrijven? Zijn jullie er sterker uit gekomen of net op jullie grenzen gebotst?
‘Je leest vaak in interviews dat veel bands die periode hebben gebruikt om enorm veel nieuwe nummers te schrijven. Of intensief aan een nieuw album te werken. Bij ons is het eigenlijk net omgekeerd geweest, we moesten noodgedwongen deze periode gebruiken om even op de pauzeknop te drukken, daardoor werd ook alles uitgesteld. Wij kunnen geen nieuwe nummers vanop afstand maken, door mp3’tjes naar elkaar te sturen. Wij moeten dat kunnen doen in ons repetitiekot en dat is door die corona dus niet gelukt, gezien ons kot voor lange duur op slot ging, dat was een serieuze domper. Dus is er van veel nieuwe nummers en dergelijk weinig in huis gekomen. Wat de vraag betreft of we daar sterker zijn uitgekomen of op onze grenzen zijn gebotst? Daar hebben we geen last van gehad, we zijn heel goede vrienden binnen de band en dat is natuurlijk zo gebleven tijdens die periode. Het is alleen een veel te lange pauzeperiode geweest, waarvan we hopen dat die niet terugkeert nu we aan die plaat bezig zijn.’

Ik pik daarop in met misschien een algemene vraag, de cultuursector (binnen een heel brede omkadering) vangt al twee jaar de grote klappen op, ook het laatste overlegcomité is weer een dikke streep door de rekening. Hoe denken jullie persoonlijk dat die sector deze crisis kan overleven, en wat is je mening over dat voortdurend viseren van de sector?
‘Er zijn ondertussen veel mensen die hun job kwijt geraakt zijn binnen de sector, voor ons is het een hobby, iets wat we doen in onze vrije tijd en wij horen dus eigenlijk niet te klagen, er zijn mensen die wel zwaar en professioneel getroffen zijn, dat is veel erger. Ik zie het eerlijk gezegd niet gauw verbeteren, voor velen is dit een totale catastrofe, zoveel is duidelijk. Voor mensen die ervan moeten leven, en wiens agenda bomvol stond, is dit alweer een ramp. Dus ja, het is moeilijk te antwoorden op die vraag ... maar voor sommigen ziet het er niet goed uit, nee. Ik, en iedereen met mij denk ik, hoop dat het ooit stopt. Er heeft niet iemand de echte oplossing, dat is ondertussen al voldoende gebleken, onder andere in de politiek en van de kanten van de wetenschap, ondanks alle vaccinaties, waar we als band wel helemaal achter staan.’

Laten we het hebben over de toekomst. Wat zijn, naast de plaat die uitkomt, de verdere toekomstplannen met Columbarium?
‘We willen proberen meer mensen te bereiken met Columbarium dan wat we ooit deden met Loose License. Binnenkort komt dus, zoals aangegeven, onze eerste single op de markt. Die plaat die eraan komt, en de promotie daarrond vinden we wel belangrijk. Maar dus vooral meer mensen proberen bereiken, iets waar we met Loose License toch minder moeite in stopten. Als de plaat opgenomen is, gaan we ons best doen om een leuk label te vinden, met een goed label kun je toch wat meer mensen bereiken. Een label kan voor wat extra en meer shows zorgen. Met Loose License deden we circa tien, vijftien shows per jaar, dat is zeker niet slecht, maar als je ondersteund kunt worden door een label en misschien een boekingsagent, kan je wellicht die shows wat interessanter maken. Misschien eens iets in het buitenland. Wat meer mensen bereiken betreft, we hebben die clip van ‘Rivers Of Blood’ gepost op ons Youtube-kanaal en bereiken daar iets meer dan 700 mensen mee in twee weken tijd, we hebben dezelfde clip via een kennis laten posten op een doom-kanaal ‘666MrDoom’, het is een Griek die dat beheert en hij heeft meer dan 200.000 abonnees. Op een week bereik je daarmee 1200 mensen. Je kan dus niet verloochenen dat je via zulke kanalen en eventueel een label een breder publiek kunt bereiken.’

Hoe belangrijk is de sociale media in dit verhaal voor jullie? Eerlijk gezegd heb ik enkel FB in oogpunt van mijn hobby als muziekjournalist, hoe zie je dat zelf als muzikant en voor de band?
‘We zitten uiteraard liever tussen pot en pint over muziek of andere zaken te praten, ook met jou, dat weet je, wij zijn van die generatie, hahaha. Maar je kunt in deze tijden niet om de sociale media heen. Ik heb zelf twintigers in huis lopen, zonder de sociale media bereik je die niet. Ik zeg niet dat we speciaal die jonge mensen willen of kunnen bereiken met onze typische doom metal, maar het is ook niet zo dat we enkel de mensen van onze leeftijd willen bereiken, we merken dat er toch wat interesse is van de generatie na ons ook en dat is fantastisch. Sociale media kun je binnen de promotie van een band niet meer wegdenken, ook niet om de mensen van onze generatie te bereiken, of we dat nu leuk vinden of niet.’

Jullie gaan een nieuwe plaat uitbrengen, video’s op youtube, maar in deze tijden kan iedereen de muziek direct streamen via bijvoorbeeld Spotify (wat eigenlijk dezelfde functie heeft als ieder sociaal media kanaal, naambekendheid voor een band) is het dan nog interessant om effectief iets op de markt te brengen?
‘We zijn niet alleen de mannen van tussen pot en pint over muziek te spreken, maar ook van hardware dragers en al zeker vinyl. Er zijn nog steeds veel mensen, de echte liefhebbers, die graag fysiek iets in hun handen hebben, naast het kunnen streamen van de muziek, velen doen beide. Wij willen heel erg graag ons album ook op vinyl gaan uitbrengen. Vinyl zit nog steeds in de lift, de wachttijden voor de productie zijn enorm en lopen uit tot gemakkelijk een half jaar, daar moeten we wel rekening mee gaan houden straks. Er is zeker nog steeds een publiek voor (ook bij jongeren), maar ook shirts bijvoorbeeld, daar is wel vraag naar en daar wordt dus ook aan gewerkt.’

Ik denk dat jullie zowel met Loose license en zeker nu met Columbarium een zeer internationaal geluid voort brengen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat, als jullie een Amerikaanse, Duitse of andere buitenlandse band waren, jullie veel hoger zouden scoren. Klopt het dat ‘Belg’ zijn in zeker opzicht een handicap is binnen de metal ? Of zie ik dat verkeerd?
‘Hoh, alles is, mede door sociale media, streaming en het internet, zo geëvolueerd dat de wereld kleiner is geworden. Maar ook het aanbod is groter geworden. In de jaren 80 moest je als band cassettes rondsturen, bij wijze van spreken. Waardoor, als je als band in je garage een demo had gemaakt met vier nummers, het moeilijk was om dat echt uit te brengen. Nu gooi je het online en kan je theoretisch de hele wereld bereiken. Daardoor is het aanbod natuurlijk veel groter, en is het als band individueel moeilijker geworden om boven het maaiveld uit te steken. Maar dat hoeft niet per se iets te maken te hebben met uit welk land je komt. In dat opzicht denk ik niet dat Belg zijn een handicap is, het algemeen aanbod is gewoon groot. Er zijn plaatselijke labels als Dunk!records, Consouling Sounds, Babylon Doom Cult Records, Polder Records en dergelijke meer, super gemotiveerde mensen die vanuit België werken en die er toch ook voor zorgen dat sommige Belgische bands in het buitenland in de picture staan, dus neen, het hoeft geen handicap te zijn als Belg in deze tijden, dat geloof ik niet. De mensen van die labels stoppen enorm veel tijd in hun bands en dat verdient erg veel respect, ze zijn er niet zomaar.’

Wat is dan eigenlijk de ambitie met dit project (werelddominantie is niet meer nodig ondertussen? ?) en is een soort doel dat je voor ogen hebt?
‘Momenteel is het uitbrengen van die plaat het belangrijkste en mocht een label onze muziek voldoende kunnen appreciëren, dan zou dat fijn zijn om die steun te krijgen, maar we kunnen ook de muziek onafhankelijk uitbrengen. En dan zien we wel hoever we komen. Het draait uiteindelijk in de eerste plaats nog steeds om plezier te maken als band. We zijn heel goede vrienden, en dus als band vooral kunnen blijven dat speelse bewaren is belangrijk en hopelijk ook verder groeien. Dus een echt doel stellen dat we per se moéten bereiken, doen we niet. Maar het is gewoon al een aantal jaren onze grote wens om een goede plaat uit te brengen, de kwaliteit van die plaat staat zeker voorop. Live spelen is natuurlijk het allerleukste en hopelijk kunnen we dus in de komende jaren nog wat leuke shows doen, en hopelijk is de pandemie daar geen stok in de wielen …’

Wat ambitie betreft, zijn er ook plannen voor het buitenland?
Echte plannen niet, maar er zijn wel wat contacten hier en daar, meer niet. In Nederland hebben we een bevriende band waar we eigenlijk meer willen mee gaan spelen, we zien wel of daar iets uitkomt of niet. Onze try-out met Columbarium was in Tilburg in september samen met FAAL in de ‘Little Devil Bar’, dat was trouwens de eerste avond dat ze daar terug optredens mochten organiseren. Het dak ging er dus compleet af, het was echt een goeie avond. We hebben dus wel wat contacten in Nederland en Frankrijk, maar verder niet. We hopen met ons nieuw album iets extra leuk te kunnen doen, maar voor de rest blijft het voorlopig koffiedik kijken wat het buitenland betreft. Moesten we die kans krijgen, zou dat wel mooi zijn, natuurlijk. We moeten ons ook geen illusies maken binnen het doom genre. Als je ziet dat grotere bands als bijvoorbeeld een Hamferð uit Faeröer op een Europese tournee als hoofdact ook moet zalen vullen van 150 man ... Het zijn niet allemaal My Dying Brides in de doom metal wereld, natuurlijk. Het is sowieso een kleiner publiek, daarover moeten we ons geen illusies maken. We moeten eerlijk zijn, we staan ook nog niet zo ver als Marche Funèbre bijvoorbeeld dat al een schitterende en vlekkeloze staat van dienst heeft en af en toe een mooie show in het buitenland kan spelen. Ondanks het feit dat we al meer dan tien jaar actief zijn, is Columbarium een nieuwe band.’

Over live optredens gesproken, staan er al gepland voor de toekomst met Columbarium? In zoverre plannen kunnen worden gemaakt?
‘We hebben er eentje staan op 29 januari bij onze vrienden van het schitterende ‘Skulls’ café in Geel en één met Marche Funèbre in Kid’s Rhythm ‘n’ Blues Kaffee in Antwerpen op 4 februari, maar die zitten ook al weer op de wip met de huidige maatregelen. Vingers kruisen dus dat die kunnen doorgaan, zowel voor ons als voor de venues. Verder is het erg lastig momenteel optredens te organiseren, zoals je weet. Als ‘nieuwe’ band beseffen we ook dat we ons weer helemaal moeten bewijzen, maar de commentaren zijn momenteel erg goed en daar zijn we echt dankbaar voor.’

… Als je moest kunnen kiezen tussen Alcatraz of Graspop, wat geniet je voorkeur?
‘Moeilijke vraag, op beide festivals wil iedere Belgische metal band wel staan, natuurlijk. Maar met de rug tegen de muur zou ik toch voor Alcatraz gaan. De twee festivals hebben ondertussen een heel andere sfeer, vind ik. De sfeer op Alcatraz is nog steeds gemoedelijker en meer ‘familiaal’, tussen vrienden als het ware. Ik zal niet zeggen, de echte metalheads, want die vind je op Graspop ook uiteraard. Alhoewel daar toch ook een publiek komt die al eens naar AC/DC op Studio Brussel luistert en daar is uiteraard ook niets mis mee. Bijna iedereen die op Alctraz rond loopt, is iemand die metal ademt en leeft, denk ik. Het feit dat ik zelf op minder dan een half uur fietsafstand van Alcatraz woon, heeft er misschien ook wel wat mee te maken, het is als het ware in mijn tuin en dat geeft het toch weer dat speciale karakter. Dan is Graspop toch een beetje anders. Maar ik kom ook graag op Graspop. En moest die kans zich ooit voordoen daar te mogen spelen? Euh, uiteraard, graag!’

Jullie waren nauw verbonden met de organisatie van het festival Doomsday, dat uiteraard compleet in het water viel door de gekende omstandigheden, komt er nog een editie in de toekomst?
‘Doomsday III zal zeker ooit doorgaan, we hadden zelfs een heel coole, Engelse Headliner geboekt, maar dat is dus door corona helemaal in het water gevallen. Die headliner viel weg, aan tafels gaan zitten met mondmasker zagen we ook niet zitten en daarom hebben we de handdoek in de ring geworpen. Maar er zijn dus zeker plannen om die editie, zodra het weer kan in een beetje normale omstandigheden, te laten doorgaan. Zeker en vast! Maar niet zoals de regels nu zijn, dan beginnen we er niet aan, dat is duidelijk… er zijn nu dus nog geen concrete plannen, maar het komt er zeker aan die derde editie.’

Pics homepag @Bart Vryghem

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie spoedig on stage terug

Ross Jennings - My goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future

The solo debut album of English singer Ross Jennings has been released. There is also a double vinyl version. Ross is better known as the singer of the English prog rock/metal band Haken. ‘A shadow of my future self' is a very personal record. Inspiration came from relational problems and problems in the immediate surroundings.
You can read the review of that album here
Following this release, we had a nice conversation with Ross, we shed some light on how this record is put together and looked to the future with good hope.

Ross you are most well known
for being a founding member and the lead vocalist of the bands Haken and Novena, can you tell some more about this projects?
Certainly. For the unacquainted, I am a founding member and the lead vocalist of ‘Haken’ which I consider my main band. We were largely influenced by the likes of Dream Theater and set out with that model in mind yet the goal for Haken was always to explore a wider musical palette and see where that took us. Similarly, my side project ‘Novena’ flirts with a similar ethos, only with a slightly more theatrical approach and a different band formation consisting of two vocalists. At least in the case of our debut album ‘Eleventh Hour’ and sister EP ‘The Stopped Clock’ I was responsible for all the clean vocals and Gareth Mason too care of the heavier growling parts and spoken word performances. I’m proud of both projects equally and enjoy the different approaches to writing and working with each group.

Haken is still ‘on the route’ but you made your debut solo album , if I’m right, why bring out a solo album? Is this the place to purge or something like that? How must I see it?
The way to ‘see’ or ‘hear’ my solo album is not to think too deeply about band politics or personal ambition… of course that being said, I would love to see any project I work on succeed on its own merit but the truth is I had some very personal compositions that I felt had no home in the prog metal canon yet could serve me well as a solo outlet and reveal a true, authentic individual music identity . I had presented a chorus idea or two from these tracks in the past to see if they’d fit with anything Haken were writing but they usually wouldn’t work in that context, so I kept them in the bank in the event I ever had an opportunity to make a solo pop/rock record. Lo and behold, the pandemic offered me that time to work on it, so the timing in that sense was divine. Whilst I have ever intention to make a second album, and I do have the bulk of it written already, the focus now is on Haken’s next record and tours.

According to my sources, you had to deal with relational problems in your immediate environment that were a source of inspiration, can you tell us more about that?
Some issues had been brewing under the surface for a few years and reached a boiling point when I returned home from the last tour I had been out on in support of Devin Townsend. This was when all lock downs started, and no one could go anywhere or escape. Certainly, in my immediate environment we were able to work things out and writing the lyrics for these songs certainly played a huge part in reflecting on my own shortcomings. It was certainly a therapeutic personal experience doing that.

Unlike you  more well-known Progressive music,  this solo record follows a much more mainstream approach with Jennings directly citing Styx, Coldplay and Porcupine Tree as references. Is this correct and why this deliberate choice?
My tastes in popular music are vast and eclectic and this was the side of me that I felt needed to be expressed and represented on my solo album. I was growing a little tired of the extremely intricate and obsessively technical approach to writing at this point, so I  needed this release from a musician’s point of view. As a consumer of music, all that technical prog stuff requires a focus and concentration and can sometimes be a bit much, whereas the simple and catchy stuff is often just what the ears and the soul needs.

Some reflections I wrote down. That sensitivity and melancholy connected to these kind of subjects is already present on 'Words we Can't Unsay' but nowhere does the record sound too soppy or tacky, on the contrary. There is enough room for energetic fireworks such as the stunningly delivered one. do you agree with that statement? is that a deliberate choice?
The important thing for me was that the whole experience was fun. Fun to make and fun to listen to. However, aside from ‘Rocket Science’ which was deliberately goofy in a way, I was extremely careful not to cross that line into ‘Tacky’ territory. I’m singing about very personal and deep stuff so that could never be tacky because it’s all based on real events and sincere feelings. I still wanted this record to be ‘cool’ and meaningful as well as pleasurable.

One aspect speaks to the imagination, apart from the stunning guitar playing of course, your voice that sounds crystal clear on the one hand and warm and sensitive on the other, makes us feel at ease, without losing the rock content of course, here too a deliberate choice, how do you see that?
For me it stems from this idea that my voice is telling my story and attempting to convey the emotions I lived through. Quite often in my other projects I’ve found myself singing quite robotically in order to tap into to the technical nature of that music, usually doing take after take after take until it’s ‘technically’ perfect. Even with that there’ll be an element of post-production and it all ends up feeling far from human in my opinion. With this album it was most important for me that the vocals breathed organically. To capture the emotions in an authentic way, the majority of the vocals on this album were recorded in a handful of takes.

You are also surrounded by top musicians who have already proven their strength, how big was their impact on this disc?
In terms of my contributors on this record I couldn’t have been happier with the team I assembled, even if they aren’t A-list names (yet). Everything was demoed by myself but there are certain instruments that I can only play to a certain level so hiring a core band was essential to the quality of this record’s outcome. I am incredibly grateful to Vikram Shankar for going the extra mile with the string arrangements and sound design on many of the tracks. Nathan Navarro is a class act on bass and added some really spicy moments on this record where it counted. Simen Sandes on drums understood exactly what was required in the drum department and he delivered huge arena rock – ready performances for me. A very special mention should go to my mix engineer and co-producer Karim Sinno for being a guiding hand throughout the production. This record wouldn’t have sounded the same without him!

Although you also walk those paths solo as with a.o. Haken, may it be clear that on this 'A Shadow of My Future self' you leave your own emotional mark. I find that very remarkable, do you agree?
I was very conscious of the fact that stylistically this was always going to be extremely different from Haken and that for some fans it might not be their ‘cup of tea’, but it was important for me to explore and flesh out my own unique identity. My hope is that it can be enjoyed alongside everything else I do but also have its own audience who might in turn check out my work with Haken or Novena and vice versa. Hopefully my existing fans will listen to this album and start to recognize what elements of mine I bring to those bands.

A song that appeals to my imagination is 'Be the one' (a Dua Lipa cover) where you prove to be at home in many markets, are there more plans in that direction?
The bonus track is indeed a cover of a successful pop song by Dua Lipa. It was intended as an exercise in having a lot of fun with a simple track and basically making it rock! I was very fond of the layered vocals and production on that song, so it was really an experiment that turned out pretty cool. Novena also covered a ‘Billie Eilish’ track recently too… I’m not sure that’s a direction I will take regularly but never say never. I’m a fan of pop music, so if the song feels right, then why not? It’s only entertainment, folks!

Anyway, how where the reactions till now on this debut?
I’ve received some very positive and uplifting reviews from the prog community which surprises me the most, since I don’t consider this to be a prog record. It’s obvious however, that Haken is much loved in the community and they are a loyal crowd who will support whatever path we all take, collectively or individually, and that’s incredibly heartwarming to me. I am hoping the project branches out further into the mainstream. I would love to hear my tracks featured on TV shows for example, but I’m sure that will come in time. Right now, I’m just feeling really proud that I was even able to pull it off and excited to do another one when the timing is right.

One of the advantages of this pandemic, for me as a hobby journalist, is that I always know what to ask for. So;. how did you as a musician (and human being) experience these times?
It was a very polarizing experience. I both embraced the stillness and loathed the lack of movement. As someone who likes to keep busy, it was difficult, but I found a way to find balance in the end. I found some new perspectives on life, worked on my personal life, made a record or two and started a family so I am grateful for the experience. We have to live in gratitude and find the good in it otherwise life will just continue to throw us more of the same.

Was that also a source of inspiration or more of a rest?
The key word was balance. I found both in equal measures and one certainly complimented the other.

What are the future plans for you solo, going on tour with this record? Coming to Belgium to?
Touring is still proving to be problematic at the moment but if the demand is still there, I will certainly love to take ‘A Shadow of my Future Self’ out on the road at some point. I had some acoustic shows booked that had to be cancelled due to covid, so I will be most likely waiting for more of a sense of normality before making such commitments. My ‘Acoustic Shadows’ livestream event that aired last July will be made available again in some form early 2022 so that will be a nice addition to the solo repertoire for the time being.

And the future plans of you, other projects like Haken?
Both Haken and Novena intend to begin work on new material this year despite both bands losing a member each. I’m really excited for the new chapters to keep things fresh for both bands. Eventually, Haken will hit the road and finally perform material from ‘Virus’. We’re especially looking forward to the US tour with Symphony X this May!

Are there still other projects or collaborations you working on?  To give a example. On December 2020, You worked with Simen Sandnes, Filippo Rosati, Arzene, Bringsli, Thrailkill and Jogan J. Bakken, together under the name of "Simen Sandnes and Friends with Benefits" in a cover of Mariah Carey's "All I Want for Christmas Is You. Is there more coming up?
The ‘Friends with Benefits’ side gig is a whole lotta fun curated by Simen Sandnes. We returned this season with an arrangement of ‘Oh Holy Night’… I think it is the unwritten, unconfirmed and undiscussed plan to do a Christmas cover every year until we have a full album to put out in 10 years’ time… Now that I’ve said it, I guess there’s no going back on it…hahaha!  This aside, I did record a few other guest vocal performances on things that will trickle out this year no doubt. One of which is already out in the form of a duet with Mike Mills (Toehider) on the latest ‘Star One’ album ‘Revel in Time’ by Arjen Lucasssen. The track is called ‘Prescient’ and is great fusion of prog and space metal… The most important one for me on the books however, is the collaboration album I have made with former Spock’s Beard legends Neal Morse & Nick D’Virgilio. The album is called ‘Troika’ and is released via InsideOut Music in February. This album will explore another side of me as a singer-songwriter and vocalist as part of a 3 way harmony group.   

After all this years on tour and projects, do you still have ambitions, Is there a kind of goal or something like that, or are you not busy with that
My end goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future. I’ve had to work quite hard to make something of this, having never taken the path into music and performance from a young age, I still feel like my career in music is an ever-blossoming flower… To be able to do this for a comfortable living is enough but a taste of fame would also be nice, I’m not going to lie. I could die happy if one of my projects became a major headline act eventually.

I think as a well know artist you propyl been an inspiration to you musicians, what is your advice to your bands an musicians who want follow you path?
The music business is hard to crack and it’s difficult to know where it’s heading. The first thing to do is understand your goals. If it’s money and followers first, then you may be better looking to tiktok or become a YouTube musical influencer. Session Musicians get paid more and sound engineers get paid even more!  So that’s good to consider. If you’re like me and you just want to make great records and rock out for a living, just make sure you’re in tune with yourself and write songs all the time. Surround yourself with excellent people and players too. Everyone’s trying to make it, it seems so don’t lose heart if you’re not an overnight success. You’d probably regret that anyway. Stay authentic and true to your art. Be open to and find peace with whatever challenges come your way and do the hard work, it will pay off! Trust me, I’m still waiting for that pay off too!

Thanks for the interview I hope we can have this talk face to face soon, please put some links where people buy your music and merchandiser , or contact you?

www.rossjennings.co.uk
https://www.facebook.com/rossjenningsofficial
www.hakenmusic.com
www.novenaband.uk

donderdag 30 december 2021 20:18

Holler and Shout

Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastar voor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. In de AB Box , werd echter onlangs de nieuwe plaat, 'Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd het materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken. Het verslag van dit optreden kun je hier nog eens nalezen.

Novastar bewijst met dit album zichzelf te zijn gebleven, maar durft ook avontuurlijk te klinken. “Crooked Court of Dream” zet de toon. De Novastar formule slaat nog steeds aan, de sound is  emotioneel beladen, bezwerend en groovy. Zweegers gooit zijn hart en ziel in de nummers, met adrenalinestoten in de vocals. De muzikanten spelen een belangrijke rol, luister maar naar de meesterlijke riedels en drums op typische Novastar songs “Wild Years” en “Your World”, parels die niet moeten onderdoen voor het oudere werk. “Isabelle”, over de gelukzalige relatie met zijn vrouw, is een pakkend mooie afsluiter van de plaat.
'Holler and Shout ' is een overtuigende plaat.

Crooked Court of Dreams (3:49) Deep Are the Eyes (3:05)  Holler and Shout (3:06)  Wild Years (3:39)  Your World (3:24) Judy Folk (3:19) Velvet Blue Sky (3:47) Saturday (4:11) Holding Patterns (3:16) Isabelle (4:21)

 
donderdag 30 december 2021 20:14

xxV

De schijf  'Brand New Start EP' was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth. Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland. 
Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verscheen een gloednieuwe plaat.
We hadden onlangs een lang en fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral 'wat is de sleutel voor succes' … daarop kwamen verschillende antwoorden naar boven. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.

Wat is het fijn om te zien hoe een band zichzelf durft heruit te vinden, en zichzelf niet verliest. Alsof ze met hun verjaardag niet alleen terugkijken naar die 25 jaar, maar ook een bladzijde op subtiele wijze omdraaien en vooruit kijken. De eerste song “Altitude for Energy” voelt zo aan, energie genoeg om je die boost te geven waardoor je er weer even tegen aan kunt.
Classic rock en toch avontuurlijk van aard…het keert terug op songs als het aanstekelijke “This is how we roll” en “Improve, Enhance” , songs die je direct uit volle borst meezingt en met de vuist in de lucht. “Rush Rush Rush” is een meesterlijke ode aan grootmeester John Lord die ons kippenvel bezorgt, omdat voor mij persoonlijk, John Lord een reden was waarom ik ooit keyboard begon te spelen. “Long Way Home” toont een gevoelige kant . Op de plaat staan ook enkele versies van oudere songs, “Healer” en “Wings”. En trouwens, Filip Lemmens is een sterke frontman.
Beyond the  Labyrinth durft na 25 jaar nog steeds risico’s nemen. Je hoort een solide, krachtige combinatie van routine en speelsheid.

Tracklist: Altitude For Energy 03:54 Louder Than Thunder 03:49 Invisible Battle Scars 04:46  Nothing Comes For Free 03:19 Dedicated To Sir J./Rush Rush Rush 04:19 Falcon Eye 04:09  In Camera 03:59 This Is How We Roll 03:47 Improve, Enhance 03:27 Up There In The Sky 03:42 Rise Above 04:11 Long Way Home 04:03 Healer (2021 version) 04:12 Wings (2021 version) 04:37

 
donderdag 30 december 2021 20:09

A shadow of my future self

Het solo debut album van de Engelse zanger Ross Jennings is verschenen. Ook is er een dubbel vinyl versie. Ross is beter bekend als zanger van de Engelse prog rock/metal band Haken. 'A shadow of my future self’' is een erg persoonlijke plaat. Inspiratie kwam uit relationele problemen en problemen in de directe omgeving.
Die gevoeligheid kwam al tot uiting op “Words we Can't Unsay” . Het klinkt energiek en zeemzoeterig, net als “The Apologist” of het verschroeiend mooie “Rocket Science”.
De man is een begenadigd gitarist. Hij heeft ook een rits muzikanten rond zich, Vikram Shankar op keyboards, Nathan Navarro op bas en Simen Sandnes op drums. De sound is warm , gevoelig , gedreven en kristalhelder. Ook vocaal is het sterk en spreekt het tot de verbeelding.
Dit is een boeiend plaatje, de bonus track “Be the one” (een Dua Lipa cover) onderstreept het nog een keer.
Gevoeligheid en energie worden hier gecombineerd door verschillende genres aan elkaar te breien , van pop, rock maar metal .

Tracklist: Words We Can't Unsay  - Violet - The Apologist - Rocket Science - Catcher In The Rye - Since That Day - Young At Heart – Feelings - Third Degree - Phoenix - Grounded – Year - Be The One (Dua Lipa Cover)

 
donderdag 30 december 2021 20:06

Hadaeq

We citeren: 'Mólo Sâyat is de ontmoeting van de zielen van de Libanese zanger Pôl Seif en enkele Europese instrumentalisten. Hun repertoire heeft zijn basiskamp rond de Middellandse zee gevestigd zonder af te zien van hun sporadische bezoeken diep in het binnenland. Geleid door een oor dat hunkert naar de schoonheid van tegenstellingen, componeert de band originele liederen in het Arabisch, Italiaans en Romani taal. Stemmen en instrumenten rijzen samen om een hersenschimmige en kleurrijke folklore op te roepen en de luisteraars mee te voeren in een wellustige innerlijke wereld. Het veelzijdige ensemble bestaat uit zeven muzikanten. Sinds 2011 put de groep uit de verstrengelde wortels van Oost en West. ‘Hadaeq', hun eerste release bij Zephyrus Records, brengt een rustig chimeer maar kleurrijk folklore palet met vleugjes jazz en balkan.'

Een zachtaardige botsing van culturen, de grenzen vervagen  … de Westerse als de Oosterse worden perfect met elkaar verbonden. De instrumenten hebben een taal. Een warm aanbevolen trip voor een wereldreiziger , een improviseren van Balkan met jazz.
Vanaf “Asquini” troont 'Mólo Sâyat ons, warm, ingetogen, aanstekelijk naar alle uithoeken van de wereld, Verder hebben “Furn el sibbek”, “Hisane” en “Surfacton” en het afsluitende 'Taksi' dezelfde impact.  Het materiaal klinkt kleurrijk, verrassend en verbindt de muzikale invloeden tot één geheel,

Tracklist: Asquini 07:17 Kai zhas seka 06:27 Pe Molate Pe khelel 05:56 Adame 05:40 Hisan 06:14 Akçam en güzel 05:14 Furn el sibbek 03:57 Surfaton 04:08 Taksi 03:07

 
donderdag 30 december 2021 20:00

Reset

De crossover/hardcore/nu-metalband .Calibre maakte in 2002 grote sier in België met singles die vlot opgepikt werden door StuBru en de toenmalige clipzender TMF. Er volgden concerten op alle grote Belgische festivals en een beetje in het buitenland.
Er kwam één album, 'Kill The Logo', en daarna doofde de kaars van .Calibre traag uit tot de band werd opgeheven.
Een deel van de fans bleef vragen naar een reünie. Die kwam er , onder de naam Killthelogo. Met “Riot As One” liet de band al een eerste single op ons los, de recensie kun je hier nog eens nalezen.  Nu is het debuut 'Reset' uit . De live voorstelling volgt in uitgesteld relais 25 februari, zie hier datum.  
We stellen vast dat de band nog steeds dezelfde vuurkracht naar voor brengt als .Calibre.
Ook nu hebben we nog steeds nood aan dit soort bands die ons met de neus op de feiten duwen. Killthelogo doet dus niets vernieuwend, maar knalt wel nog steeds als vanouds. Ze bewandelen het pad dat ze rond 2002 hebben verlaten.
Of de impact nu nog steeds even groot is? Vanuit goede bron vernamen we dat er weer iets bloeit binnen het DIY van de Hardcore, met kleinschalige concerten die plaats vinden in de underground - althans … tot werd beslist dat alles weer op slot moest. Dat stemt ons hoopvol, en binnen dat concept hoort ook een band als Killthelogo  thuis.
We houden niet van namedropping, maar dezelfde sound van Rage Against The Machine komt hier vaak voorbij. De band heeft een eigen smoel, en hoe! Ze drukken het gaspedaal in vanaf die eerste “Riot As One” en ze blijven hun gal spuwen tot het bitter einde. De band heeft nog niets aan energie ingeboet, en voegt er dus ook niet echt iets nieuws aan toe. Het meer dan negen minuten lange “Translucent” is een knipoog naar Tool. Maar de hardcore/crossover sound overheerst.
Song na song deelt Killthelogo verschroeiende mokerslagen uit en drukt nog steeds zijn stempel op het genre.
Deze songs schreeuwen om op het podium gebracht te worden.

Tracklist: Riot as One (3:22) Buy More Sh!t (3:31) The Deep State (3:28) Taxes (2:41) Boutique Pharma (3:31) The Warehouse Moguls (3:14) In the Factory (3:15) Iconoclast (3:35) Conspiracy (3:50) Fuck Your Data (3:06) Clear as Day (5:10) Translucent (9:07)

 

Emmy d'Arc - Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden ,ik  zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn  ambitie dus

Haar echte naam is Ine Tiolants, ze is nu 25 jaar oud en won de MNM Rising Star in 2018. Sindsdien heeft zij besloten een pseudoniem te gebruiken. Emmy d’Arc is een rijzende ster in het Belgische circuit.
Naar aanleiding van haar recente , zeer persoonlijke EP, hadden we een fijn gesprek met deze jonge talentvolle componiste, die onlangs in het voorprogramma van Gabriel Rios mocht optreden in de AB Brussel.
Het verslag van onze Franse collega’s kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/fr/concerts/item/84234-sur-la-route-des-caraibes-et-de-l-amerique-latine-gabriel-rios.html
Ook in De Casino, Sint-Niklaas liet ze in het voorprogramma van Kids With Buns  - http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/82504-kids-with-buns-een-setje-bol-van-melancholie.html -  een diepe indruk achter:
Redenen genoeg dus om te polsen naar de toekomstplannen ...

Emmy (of eerder Ine), hoe is alles begonnen? Waarom niet gewoon onder je eigen naam platen blijven uitbrengen? vertel eens wat over jezelf
Oorspronkelijk ben ik wel begonnen onder mijn naam ‘Ine’, maar ben van naam veranderd. Ik wou deze naam heel graag houden, maar dat had niet de beste keuze geweest. De naam was zodanig kort en simpel dat ie niet zo voor de hand liggend is om terug te vinden.? De verwijzing naar Jeanne d’Arc zit daar bij mij wel in. De vrouw en de legende, maar ook het vuur dat daar achter zit , spreekt me aan bij deze historische figuur. Ook de kracht die erachter zit, en dat ze echt vocht voor de dingen waar ze echt in geloofde. Dat sprak me aan.

Hoe zou je je muziekstijl omschrijven, er zit country in, er zit folk in … maar er is zoveel aan de hand bij jou, en vooral die bijzondere stem dat je het niet kan plaatsen (wat ik net zo goed vind trouwens). Hoe zie je het zelf?
Die ‘Country’ plakt men er eerder op  de kledingstijl, denk ik. Ik heb ook wel vaak een cover van Johnny Cash gezongen, dat is een andere link. Neem nu de EP die heeft ook nog geen uitgesproken stijl. Ik ben voorlopig eerder nog zoekende. De richting zal bij de volgende release wel duidelijker worden.

Ondertussen heb je al een mooi parcours afgelegd, met o.a. de overwinningen op MNM Rising Star in 2018. Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Zoiets winnen was natuurlijk een fijne ‘promo’ actie. Ik heb daardoor ook vooral veel mensen leren kennen. Het was een eerste stap in het wereldje; op dat vlak heeft dit dus wel deuren geopend.

Je hebt ondertussen al enkele knappe singles, en EP’s uitgebracht , een van de recente ‘Reveal’ is een heel persoonlijk verhaal, ben je niet bang teveel van jezelf bloot te geven op die wijze?
Nee, eigenlijk niet, het is niet zo eigenaardig allemaal. Iedereen maakt wel gelijkaardige dingen mee. Als ik de vraag krijg over wat het gaat, zou ik daar niet echt een uitleg over geven. Iedereen kan zich op een of andere manier wel vinden in die persoonlijke verhalen die ik vertel met mijn nummers

Ik vond de EP trouwens vooral een positief kantje bevatten; ondanks het breekbare en intieme straal je enorm veel sterkte uit. Klopt dit?
Dat is vooral leuk om te horen, het is gewoon moeilijk om mezelf daarin te beoordelen eigenlijk. Ik bedoel wel, ondanks dat ik nog jong ben, heb ik de dingen die ik heb meegemaakt en geleerd heb leren omkaderen binnen mijn muziek.

Ook de nieuwste single ‘'It wasn’t you’ is zo een zeer gevoelige en krachtige song, ook hier is dat dus een bewuste weg die je kiest?
Het is gewoon wie ik ben, of dat bewust is laat ik in het midden eigenlijk. Ik ben, , gewoon een gevoelig mens, mijn emoties zwaaien ook vaak van de ene kant naar de andere. J

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Ik ben wel blij met de reacties ja,. Op mijn facebookpagina en op de fanpage https://www.facebook.com/groups/2013251228943951 het is leuk om zo een trouwe fanbase te hebben . De nummers hebben eveneens een eerste draai gekregen op de radio, dus ja ben wel blij met de reacties en hoop uiteraard op meer van dat in de toekomst.

Wat facebook betreft, daar wil ik even op inpikken. Is sociale media echt zo belangrijk voor jou als artieste? Of als mens? Hoe zie je dat?
Om eerlijk te zijn, als het niet een manier was om mezelf als artieste te promoten zou ik eerlijk gezegd mijn tijd niet op social media willen verdoen, geef ik toe. Ik heb er vorige week nog een nummer over geschreven. Vermoedelijk ben ik in de verkeerde tijd geboren (haha). De zogezegde ‘puntentelling’ met likes en dergelijke dat is niet wie ik ben en waar ik me kan in vinden. Maar als promotie is het zeker een goed hulpmiddel, zonder meer.

Naast die sociale media, is er ook streaming zoals Spotify. Is het in die tijden nog interessant om daadwerkelijk iets uit te brengen eigenlijk?
Vroeger kon je daadwerkelijk iets mee verdienen met cd’s uitbrengen, met die streaming verdien je heel weinig. Nu moet je het als artiest dus vooral van je shows hebben. Het is op zich wel nuttig om het naar de mensen te brengen, waardoor ze je ontdekken en dus daadwerkelijk naar die optredens komen. Om van te leven denk ik dat Spotify dus niet veel uit haalt, maar om uzelf in de kijker te zetten en een ervoor te zorgen dat je publiek je ontdekt, is het zeker een goed medium,  eigenlijk dezelfde functie als de sociale media waar we het over hadden.  

Hoe heb je trouwens als jonge vrouw deze coronatijden doorstaan en hebben die een impact gehad op uw schrijfproces?
Ik ben begonnen bij de eerste lockdown en dat kwam me niet echt slecht uit., ik ben van nature eerder een huismus, dat helpt ook wel denk ik. J In dat opzicht had ik er dus niet echt veel last van, omdat ik graag op mijn eentje ben en zo. Nu denk ik wel, wat die optredens betreft die niet zijn doorgegaan en zo, hoe het zou zijn gelopen in normale omstandigheden. Op dat vlak is het wel spijtig dat ik niet kon of weinig optreden eigenlijk in die periode. Voor de rest ben ik niet iemand die daar gaat over klagen, want het is voor de hele wereld hetzelfde. Het is wat het is, en we passen ons wel aan en zien wel waar we uitkomen. Het heeft ook helemaal geen invloed gehad op mijn schrijfproces, om daarop in te pikken.

Heb je het gevoel er sterker te zijn uit gekomen uit deze tijden, denk je? Als mens of muzikante/artieste?
Ik ben daardoor nog meer op mezelf dan voordien eigenlijk. Moest corona voorbij zijn, denk ik dat ik nog steeds niet zoveel uit mijn kot zou komen. Ik denk dat deze tijden ervoor hebben gezorgd dat ik me nog meer comfortabel voel in het op mijn eentje zijn, in mijn kot. Laat het ons zo stellen.

Je stond in het voorprogramma van Gabriel Rios in AB, onze Franstalige collega was er enthousiast over, hoe heb je dit concert ervaren en hoe waren de algemene reacties?
AB was wel iets speciaal, het was heel leuk om daar op het podium te mogen staan. Ik had al filmpjes gezien van voorbeelden van mij die daar ooit hebben gespeeld, en dat je daar dan zelf mag staan doet toch iets met een mens. Ancienne Belgique is gewoon een prachtige zaal.

Je hebt ondertussen eigenlijk al zeer mooie optredens kunnen doen, wat waren de hoogtepunten tot nu toe, en waar heb je de mooiste herinneringen aan?
In het voorprogramma van Novastar was een van de leukste en tofste concerten die ik heb gedaan. Maar ik heb feitelijk van elk concert en moment genoten, en ook de dingen die eraan komen zie ik enorm naar uit. Ik heb er zeer veel zin in.

Waar kunnen we u nog live zien en wat zijn de verdere plannen (in zoverre daar plannen kunnen worden gemaakt)?
Ik moet nog enkele voorprogramma’s doen in AB en er staan nog enkele voorprogramma’s voor grotere artiesten op het programma , ook daar kijk ik enorm naar uit

Mooie plannen dus, maar is het niet moeilijk om te plannen. We zitten ondertussen in de vierde golf
Dat is niet altijd even gemakkelijk nee, maar ik denk dat ik nu mijn tijd moet gebruiken om nummers te schrijven.. Net omdat we niet echt kunnen plannen, ga ik die tijd dus gebruiken om nummers klaar te krijgen.

16 nummers? Dus volgend jaar een full album?
Dat hangt er vanaf. Kan even goed eerst een nieuwe EP zijn. Geen idee, we gaan dat nog bekijken hoe we dat praktisch gaan uitwerken verder  Ik ben vooral nu gewoon blij met die eerste EP, en nu is het hard werken, op naar de volgende release.

Waar komt je inspiratie vandaan bij zo een schrijfproces eigenlijk?
Het is heel bizar, ik denk dat veel mensen dat hebben. Eerst is er een melodie, dan komen daar klanken op en uiteindelijk worden dat woorden. En uiteindelijk is daar een verhaal uit gekomen, waarvan ik begot niet weet vanwaar dat gekomen is. Maar eigenlijk bewust me afvragen waar dat vandaan komt? Geen idee dus.. het komt gewoon. De link naar iets dat je meemaakt, en dat in mijn hoofd zit .. laat het ons daarbij houden. Gewone dingen uit het dagelijkse leven. Maar het kan ook anders, het varieert en hangt af van het moment!

Wat zijn je ambities en is er een soort doel dat je wil bereiken?
Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden, tenzij je ’t enkel voor jezelf maakt natuurlijk J Ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Ik blijf gewoon verder werken. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus. Ik zie dus wel wat er op mij afkomt.

Als je moest kiezen, sportpaleizen en Rock Werchter headliner zijn of eerder in het kleine clubcircuit naam en faam bereiken, wat geniet je voorkeur?
Om eerlijk te zijn , headliner op Rock Werchter toch. En sportpaleis mag er ook nog bij (haha). Ik ben uiteraard nuchter & realist, maar je vraagt naar mijn voorkeur he. ;-)

En het Buitenland eventueel?
Geen idee eigenlijk, ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn, ik heb eerder iets van ‘we zien wel waar we uitkomen’ Zolang ik me amuseer is het ok voor mij. Mezelf blijven dus, dat is al moeilijk genoeg (haha)

Dat is een zeer goede ingesteldheid. Blijf gerust gewoon jezelf, je bent goed bezig. Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot snel op een van de optredens

ANOZEL - We make music for people who wants to listen to music, not only hear it. Nevermind if we play in front of 3 people, if they care, we are happy

ANOZEL is a band formed in October 2017 on an empty and misty municipal campsite in the "Hauts", as they say in the Vosges.  With a do-it-yourself spirit, atmospheres with a sticky and enchanting ambition, and an irrational love for balloons, ANOZEL dives in, takes its time, melodic cloud spreading out, destroying every musical limitation, other than material, limply struggling in the exponential maramus of emotions and disappointments.  Behind ANOZEL are four personalities, as unique as they are different, as comfortable behind an instrument as they are when it comes to creating a human interaction. "The delicate charm of the misfits of today's world. The band will release a new EP 'Paddy's Club' next year. We quote: PADDY'S CLUB was logically supposed to be released in March 2020, just when that logic no longer made sense. As comes from limitation creativity, ANOZEL has taken the blow of the first incarceration to experiment with the creation of a remote album, isolated together, THE ETERNAL SUNDAY, released in October 2020, putting the release of PADDY'S CLUB in between the release of PADDY'S CLUB.  PADDY'S CLUB will be released on 17/01/2022, in Digipack and Digitally on Wild Bless You! Records, label of the FOUNDING Collective OUR OWN GLORIOUS CHAPELS.
On that occasion, and to get to know the band a little better, we had a nice chat with ANOZEL

Who is ANOZEL? How did everything start?
We were all friends, we had a metal band - called ANUNAKI - which was trapping us in the metal aesthetics. We decided to give it an end and restart everything over, with no limits. Anozel was born. The hardest part was to find a name, which was chosen among dozens of ideas. Anozel is the name of a little pass nearby our drummer's city, where the building on the cover is located.

It's hard to put a real style on your music, something I really love by the way, but how would you describe your own style of music?
Well, we were secretly hoping you won’t ask this question ahah! We are unable to describe it either. As said above, we have no limits so the music goes where it goes. Maybe the next release will be true black metal or jazz/funk/fusion, who knows? We all love and listen to different things, but we all agree on post-rock and ambiant things, with bands such as Cult of Luna or Sigur Ros for the most known of them.

In purely vocal terms, I make a link to Leonard Cohen to Nick Cave, which is a compliment, have they been an inspiration or am I wrong?
Thanks for the compliment, because yes Leonard Cohen, and especially nick cave are a huge source of inspiration for our singer Orlando. They are legends! Even if influences are involuntary for the recording of paddy's club, they are definitely there. We'd like to have that sense of poetry, but we think it's a miss. But thanks a lot by the way.

You have been on the road for a few years now. What are the highs and lows so far?
We have many times when seeing each other is difficult, or we also sometimes perform badly, but we usually record each gig in order to discuss how to improve and avoid making the same mistakes. And we are friends first, so it's easier to communicate frankly.
Each disk release is a high moment. But the moment when one of our best friends, Flo, asked us to join his independent label “Wild Bless You! Records” is maybe the strongest moment emotionally speaking. Finally someone who support our music for real.

I recognize something poetic, melancholic, until some songs burst into a whirlwind of emotions; is that the right description of how you want to sound?
A/Exactly. Despite claiming having no limits, one of our guidelines is to make people feel things. We achieve it by putting all of the bad aspects of our respective lives - mostly women issues or bad experiences - in our music. And you can feel it in the way we deal with the concerts. We always design our sets as a whole, a bubble, with no real borders between the song. We lock ourselves in our universe for 45 minutes, and we hope the audience will join us.

You released a record last year in the middle of this COVID pandemic, ''the eternal Sunday'' was this time an inspiration then?
We recorded Paddy's Club in the end of 2019, just before the beginning of this f***ing COVID-19 pandemic. The mastering was taking longer than expected. So, in the meantime we decided to record “The Eternal Sunday” (an unmastered record). We didn't see each other anymore, and we couldn't do anything together. We composed by sharing files. A baseline was set, and each one added a part, sometimes without having listened to the others. As the tracks are in chronological order, you can feel our state of mind changing as the weeks progress.

How did you get through these corona times as people (and musicians) anyway?
Apart of our respective jobs, this corona virus period was a lonely time for each of us, as well as most people. This record "The Eternal Sunday" was the only link we had.

Did you guys doing live streaming in those times? And what is your opinion about this?
We made a «false» one, recorded before release (https://www.youtube.com/watch?v=RZAHLlEZi1Y&t=170s). We made it mostly because we had no really other choice. What we love above everything is to go to cities we don’t know, meet people. Covid changed a lot the way amateur bands work, but what we love above everything is smelling people’s tear and sweat. Livestream might stay a workaround.

Intimacy was a key word on that record ‘The Eternal Sunday’, is that the way you want to go on the record 'Paddy's Club', which comes out in January?
“The sad party” or “the party where none of your friends came” could be the correct definition of this record. The feeling of loneliness, while you can hear your neighbours partying through the wall.

Is there a personal story behind this record? Is it about a club you know?
The building on the picture is the one in which we made everything : composing, recording and mix (only mastering has been done elsewhere, by Antoine from Studio Pandore). At that time, there was not yet heating or running water. It’s a former pub, and there was a semi-legal hostess bar called « Paddy’s Club » inside. So, it was obvious for us to call this album like this.

What are the general expectations and what audience do you want to reach with this?
We make music for people who want to listen to music, not only hear it. Nevermind if we play in front of 3 people, if they cry, we are happy.

Next to recording this new album, what are the future plans? Going on tour?
So far, we have never really toured because every gig is different. There are always new songs or new arrangements, medleys, and it’s sometimes hard to build up because we live quite far from each other, and have busy professional and family lives.

What is your biggest ambition or ‘end goal’ as band and musicians?
Our biggest or ultimate ambition would be to make only music! To be able to support ourselves and the band. Composing, recording, playing, keeping the project alive. On the other hand, we are aware that it would lead us to poverty.

What you prefer,  big stadium, or become well known in a circuit of clubs and things?
We haven't had the chance to play in real big halls, but what we prefer are places with personality.  Playing in a private house, in a small theater, in the back of a garden...

Can our readers buy you cd’s and stuff from a website, ? please but all the information here?

You can support us on these websites:
http://www.welcometothechapel.com/?fbclid=IwAR05sNSMhuPyAz1KEByFwfPz-YtHpRS3vnL3c90wkSAmrZlHRyS00DmRuP0
https://anozel.bandcamp.com/

Thanks for this nice interview, hope to see you guys on stage next year, and that we get a little bit more ‘normal’ way of living in 2022. Stay safe!

Pagina 1 van 117
FaLang translation system by Faboba