• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Concerten - Beperkt in aantal door de coronamaatregelen Concerten blackwave. , Vooruit, Gent op 9 oktober 2020…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Dat Stef Bos een poëet en een klasse verteller is die op gezapige, meesterlijke wijze  telkens opnieuw de snaar raakt van de luisteraar, bleek toen we de man vorig jaar zagen optreden in de OLV Hemelvaartkerk in Eksaarde (Lokeren).
Begin dit jaar bracht Stef Bos trouwens een nieuwe plaat uit 'Tijd om te Gaan leven'. Waarover we schreven: '' 'Tijd om te gaan leven' is een plaat geschreven voor iedereen die ingehaald wordt door diezelfde tijd. Elke dag opnieuw. Stef Bos verkondigt zijn boodschap zodanig ingetogen en zachtmoedig, dat je er gewoon stil van wordt in je hart en hopelijk de tijd vindt om echt te gaan leven. Want dan pas heeft de boodschap echt zin, als je hieruit lessen trekt. Want na elk einde is er altijd een nieuw begin"
Als je het in de huidige tijdsgeest bekijkt, zijn het profetische woorden. Want wachten om echt te gaan leven, is in tijden van corona uit ten boze. Ook al kunnen we dit niet met volle overgave doen. Maar  meer dan ooit, leven is nu, niet gisteren of morgen.
In Kuurne kwam  Stef Bos (****)  in een intieme setting een bloemlezing geven over zijn, mijn en ons leven.  Stef Bos start, gezeten aan z’n piano, in een sobere verlichting met songs als “Ik ben een zanger zondermeer” met de nadruk op dat laatste. En “Is dit nu later?”, dat eigenlijk min of meer werd terug gebracht tot “Dit is nu later” .

Het spelen van aandoenlijke songs aan zijn piano en ruim de tijd nemen te vertellen uit de vele boeken die hij heeft gelezen, of dat nu een kinderboek is , of een passage uit een gedicht van een Portugese dichter, of verwijzingen naar schrijvers en artiesten waar Stef een nauwe band mee heeft. Telkens komen er anekdotes in voor, uit het leven gegrepen. Anekdotes die trouwens telkens eindigen in een nieuwe song, die er perfect op aansloot.
In die verhaallijn komt bijvoorbeeld zijn tijd in Antwerpen voor en zijn periode toen hij in Brugge terecht kwam. Hij trad nu in Kuurne op en dus kwam die band met West-Vlaanderen opvallend veel voor in de set. Telkens is dat met een glimlach en een traan.
Vooral komt de poëet en klasse verhalenverteller  in Stef Bos  naar boven, is dat nu in de vorm van gezapig lachen met zijn verhalen toen hij als Nederlander voor het eerst in ons land aankwam, of zitten genieten als hij het heeft over hoe hij op wandel was door de stad en in een etalage zichzelf in de spiegel zag, omgeven door etalagepoppen. Het werd niet telkens de inspiratie van een nieuwe song.
Stef Bos is dan ook  een man die net zijn inspiratie haalt uit de kleine en grote dingen des leven. Vaak zijn dat ook de meest eenvoudige, zoals toen hij met zijn dochter in de supermarkt rondliep en zijn dochter hem wees om dat ene plantje dat groeide tussen de stenen. ''Dat plantje is sterk papa''. Stef Bos houdt je  over de hele lijn aan zijn lippen gekluisterd, doet je glimlachen, meeklappen of in huilen uitbarsten.
Tot op het einde van de set de  ultieme ontlading volgt bij “Papa”, een song waar hij groot is mee geworden, en ook al heeft Stef Bos zoveel meer mooie verhalen geschreven, dit is de song die echter nog steeds het meest door merg en been gaat van ieder kind die naar zijn of haar vader of ouder opkijkt. Of die ouder hier nog is of niet , maakt daarbij weinig uit. Als je zelf wat ouder wordt stel je vast. 'Ik ben wellicht geworden, wat jij helemaal niet wou. Maar ik lijk steeds meer op jou' . Eindigen in de gevleugelde woorden 'want ik hou steeds meer van jou' kon ik ook de tranen niet meer bedwingen.
Stef Bos kreeg  op het eind van de set een  staande ovatie als dank voor zijn performance. Stef Bos is iemand die zijn verhaal zodanig vertelt dat het niet alleen over hem gaat maar dus ook over jou en mij; zoals vroeger zette hij het nu in Kuurne op intieme wijze ook in de verf. Het leek zelfs op een grootschalig huiskamerconcert.

Alleen sterke verhalenvertellers kunnen in een sobere setting er in slagen een publiek muisstil te doen genieten. Het maakt Stef Bos een uitzonderlijk artiest, zanger en fenomeen. Hij is iemand die je door zijn verhaal bij het nekvel grijpt, doet lachen en huilen, of hij nu een verhalenverteller, troubadour of cabaretier is. In elke geval genoten we vanavond van een intensieve en emotionele roetsjbaan doorheen heden en verleden. Met een schaterlach en een tranendal tot gevolg.

Organisatie: Stef Bos ism Rumoer en Kubox, Kuurne

Videodroom: Ghost - Waanzin in klank en beeld
Videodroom: Ghost
Vooruit
Gent

Ter introductie van de performance GHOST laten we bezieler en medeorganisator Francois De Meyer aan het woord: We citeren uit het interview dat we hadden in zijn studio: ''Het is een festival dat ik organiseer samen met Louise Marie en Stefan Bracke  Eigenlijk is het een uit de hand gelopen project. We wilden met Raveyards bewust op tot de verbeelding sprekende locaties optreden. We stonden in het verleden teveel waar we niet echt thuis hoorden. We wilden onze locaties zelf kiezen. In kerken, kelders of zo. We hebben ook Deep in the Woods gedaan.
Sommige andere bevriende artiesten wilden graag komen spelen. Het festival wordt georganiseerd eind januari. Het gaat door op vele locaties in Gent. We doen in oktober ook iets in het kader van het filmfestival. Tussen 16 en 24 oktober in de Vooruit, Gent.  Het is Ghost in samen werking met de Vooruit voor Videodroom , een evenement rond de film ‘The shining’ van Stanley Kubrick , de film die dit jaar zijn 40 jaar viert. We kapen de hele Vooruit! En we gaan er deze keer een social distancing event van maken! Er mag om de 3 minuten ofzo 1 persoon naar binnen , en we maken van de Vooruit een lekker spookhuis met allemaal pré opgenomen performances die we overal in de zaal en in de wandelgangen zullen projecteren.  Dat belooft iets heel unieks te zijn ! " 
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79407-francois-de-meyer-mensen-bij-wie-bij-wijze-van-spreken-een-hoek-af-is-intrigeren-me-het-meest-en-zijn-voor-de-uitwerking-van-mijn-projecten-dan-ook-een-ware-inspiratiebron.html  

Wij waren aanwezig op 19 oktober; we werden door de intense combinatie van klank en beeld tot waanzin gedreven.
Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar een filmvoorstelling is bij mij pas geslaagd als ik op het puntje van mijn stoel vol spanning zit te genieten, geluiden waarneem die er niet zijn en beelden zie die ik niet hoor te zien in mijn onderbewustzijn. En dat is het gevoel dat me overviel.
We namen plaats in een lift die ons naar de diepste kerkers van de Hel bracht. Eens de deuren gesloten bewandel je een pad waar griezelige beelden samenvloeien met akelige klanken uit de duisternis, alsof elk moment iemand met een groot mes om de hoek je keel gaat doorsnijden. Vergelijk het met een wandeling in het bos op een donkere nacht, je hoort geluiden uit de bomen komen, voetstappen die naderen. En je fantasie wordt geprikkeld, want je ziet plots spookachtige wezens voor je ogen verschijnen.
Tijdens die wandeling in de gangen waar geluid en beeld letterlijk op jou afkomt, kom je op een bepaald moment in een zaal terecht … Op de grond liggen partituren , er staat een bureau met een typmachine … De akelige, maar ook intens mooie , muziek is de voorbode van beelden , die een schrijver laten zien, die langzaam tot een punt van waanzin wordt gedreven. Op een ander punt sta je oog in oog met een vreemd geklede persoon die je aanmaant op een tegel te gaan staan, waarna je jezelf ziet verschijnen in een lichtgevend en angstaanjagend beeld. Tijdens diezelfde wandeling  blijven  er voortdurend beelden verschijnen die je hart doen kloppen in de keel, terwijl ijzingwekkende klanken uit het niets de angst in je ogen enkel maar aansterkt. Ofwel kom je een vrouw tegen die stervend aan haar piano ligt, of je ziet opnames van Horror taferelen …
Vooral is het een wandeling die aanvoelt alsof je in een doolhof bent terecht gekomen zonder enige uitweg. Je ziet je einde naderen, stemmen uit het duister boezemen je de nodige angst in. 
Angst is o.m. een duistere draad in deze performance van klank en beeld, en het is een mysterieuze walm die aanvoelt alsof duistere wezens, op spookachtige wijze, je achtervolgen.
Op een bepaald moment was dat zelfs letterlijk te nemen toen een vrouw die ons binnenliet ons eventjes achtervolgde; de voetstappen in de wandelgangen blijf je  trouwens over de hele trip  horen, angstaanjagend maar ook intens mooi en uniek. De geluiden worden dus voortdurend aangesterkt door beelden die plots voor de ogen verschijnen. Hartpatiënten zijn dus best op hun hoede, want vaak schrik je je een bult.
De totaalbeleving werd afgesloten bij het binnentreden van een soort bar in een grote lege hal, met twee barkrukken. De bevallige barvrouw straalt iets mysterieus en spookachtig uit, ze spreekt je  vriendelijk aan en vraagt je om plaats te nemen. Waarna ze je een drankje aanbiedt en op een zalvende wijze de angst in je hart  even wegneemt.  Je komt tijdens een gezellig gesprek, zelfs  tot een punt van absolute rust. En toch … blijft die mysterieuze sfeer , erg intens, hangen in de zaal. 
Om de wandeling door het spookhuis af te sluiten mag je nog even in totale duisternis een deur binnen stappen, waar enkele angstaanjagende figuren  op een scherm  op bijzonder griezelige wijze je tegemoet komen en hun waanzin uitschreeuwen in je gezicht. Angstzweet op de lippen krijg je.
Deze ijzingwekkende trip eindigt bij een bevallige dame die je een kaartje aanbiedt. Een moment dachten we aan een kaartlegster, die de kaart van de dood zou boven halen. Maar je wordt naar de lift geleid die je terugbrengt naar de realiteit. Bij het buiten gaan en op onze rit huiswaarts, voelden we nog altijd die kriebels in  de onderbuik door de beelden en klanken die in ons netvlies staan gebrand.

We geven de artiesten op een rijtje die er te zien zijn: Laima (vrouw van Igor Cavalera), Christeene (Amerikaanse artiest) , Siegfried Burroughs , TTBWRS , SHHT , Jong Gewei , Winne Clement, Stef van Looveren en herrenschelde en Audiotheque sound installaties.
Deze voorstelling loopt nog tot 24 oktober. Voor meer informatie verwijzen we graag naar de website: https://www.vooruit.be/nl/agenda/3165/Shht_Winne_Clement_TTBWRS_Geoffrey_Burton_Laima_Christeene_Maximiliaan_Dierickx_Siegfried_Burroughs_Herrenscheide_Stef_Van_Looveren_Jong_Gewei_Audiotheque_Opera_Ballet_Vlaanderen_Studio_Stories_Thelooca/VIDEODROOM_GHOST_The_Shining_edition/

Organisatie: Vooruit, Gent  ism Film Fest Gent + GHOST INC.

Flying Horseman - We hebben een introvert publiek; een publiek dat intens meeleeft en enthousiast is, zonder overdreven uitspattingen

De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken, onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'.
We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''  
Door de corona crisis viel de voorstelling van de plaat wat in het water. Ondertussen trad Flying Horseman al enkele keren op. O.m. in de Casino en de Handelsbeurs. Naar aanleiding van die shows, de nieuwste schijf ‘Mothership’ , hoe de band deze crisis voorlopig heeft overleeft tot de toekomstplannen, hadden we een fijn gesprek met bezieler en frontman Bert Dockx.

Tien jaar geleden kwam jullie debuutalbum ‘Wild Eyes’ uit. Hoe blik je terug op de afgelopen tien jaar?  Wat is voor jou het grootste verschil tussen toen en nu?
Ik ben eigenlijk niet iemand die terug kijkt, niemand van ons eigenlijk. Wij kijken liever vooruit. Uiteraard zijn we blij met wat we hebben bereikt. Al zijn er ook wel oude nummers die ik niet meer speel omdat ik me in de huidige tijdsgeest niet meer kan vinden in de teksten en zo. Er zijn ook wel dingen veranderd tegenover in het begin. Er zijn ook wat line-up betreft toch wel wat veranderingen geweest, ook die hebben een invloed gehad op ons werk. De laatste plaat is wel meer een kantelpunt geweest moet ik toegeven. Wat ook heel belangrijk is daarbij , is dat we nu weer een hechte band zijn geworden. Dat is misschien de belangrijkste verandering in die tien jaar, mede daarom is die nieuwe plaat dus ook zo belangrijk geworden. Het luidt namelijk een heel ander hoofdstuk in van Flying Horseman als band. Kortom, elke plaat was en is gewoon een nieuw avontuur eigenlijk. Dus ja, terugkijken doe ik daarom niet echt. Want we zijn dus al bezig met een nieuw avontuur. We zijn bijvoorbeeld al met de volgende plaat bezig. Om maar te zeggen.

Ik heb jullie al een paar keer live gezien, ik volg jullie al van het prille begin. En je merkt dat ook op het podium groeien
Dat is ook zo. Ik ben ooit begonnen als solo artiest met Flying Horseman. Toen werden we een trio. Bij elke plaat zijn we dus niet alleen in line-up gegroeid, maar werd de invloed van de muzikanten ook steeds groter en belangijker. En dat is live toch ook te merken, vroeger was de focus ook meer op mij gericht, en ook dat is nu veranderd.

Het viel me zelfs op dat jullie in een paar weken tijd iets heel anders hebben gedaan. Jullie optreden in de Casino was heel anders dan in de Handelsbeurs , had ik de indruk?
De setlist was een klein beetje anders, en links en rechts de insteek ook. In de Handelsbeurs was eigenlijk ons tweede optreden het meest geslaagd. Alles zat juist, de sfeer, de songs, dat is eigenlijk een van de beste optredens die we hebben gegeven om 21u. Geen idee hoe dat komt, maar het gevoel was gewoon AF. En dat merkte je ook aan het publiek toen. We brachten zelfs verschillende bisnummers. Het samenspel was bijvoorbeeld nog  beter. Enfin alles zat goed. Opvallend trouwens? Waar we twee keer spelen is dat tweede optredens steeds iets beter dan het eerste.

Als ik het zo hoor heb ik in Gent wel het beste van de twee gemist blijkbaar. Heb je een verklaring hoe het komt dat het tweede beter is als je twee keer moet spelen
Het WAS dus niet alleen in de Handelsbeurs, maar ook elders waar we twee keer mochten aantreden, opgevallen.  Je bent sowieso wat zenuwachtig als je het podium opkomt en je hebt wat meer tijd nodig. En na dat eerste optreden valt er een  soort last van je schouders ,  Ik voel me dan wel moe, maar ook meer ontspannen eigenlijk. waardoor je bij dat tweede optreden veel losser op het podium staat. Wellicht komt het vooral daardoor.

Flying Horseman trapt na al die jaren niet in de val een routineklus af te leveren, en dat is duidelijk niet enkel de verdienste van de band alleen. Voor 'Mothership' gaat Flying Horseman de samenwerking aan met multi-instrumentalist Jasper Maekelberg, hoe hebben jullie elkaar terug gevonden?  Een meerwaarde toch, vond ik, die samenwerking
Eigenlijk is die samenwerking toevallig ontstaan. We hadden enkele producers voor ogen. In eerste instantie nam ik toch een wat afwachtende houding aan.  Omdat Jasper eigenlijk meer - laat stellen - pop muziek doet. Maar alles is zeer aangenaam verlopen, zonder enig probleem zelfs. Echter de basis lag eigenlijk al vast vooraleer Jasper er aan meewerkt. Maar Jasper heeft ons een meer Funky sound gegeven, iets minder donker eigenlijk. Waardoor de plaat toch heel anders is geworden dan de vorige platen, en dat is wel zijn verdienste. Het was ook de eerste keer dat ik enorm veel controle heb afgegeven. Dat heb ik vroeger niet gedaan, en nu dus wel. We vulden daarin elkaar trouwens perfect aan, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets wilde veranderen aan het eindresultaat naderhand. En dat is toch heel speciaal en ook  eveneens de grote verandering dus tegenover vroeger, toen ik eigenlijk alles min of meer  zelf deed.

Je zegt ook ‘minder donker’ maar daar wil ik toch even wat dieper op ingaan eigenlijk; het gaat wel een andere kant uit, maar ik had het gevoel dat er nog een donker kantje aan zat
Dat donkere blijft wel wat hangen, maar de muziek is toch iets meer lichtvoetig geworden tegenover vroeger. We zullen wellicht nooit een pop band worden, dat is ook niet de bedoeling, we brengen muziek in veel lagen en zo. Dus ja .. dat ‘donker’ kantje blijft dus hangen, maar deze is toch wel meer Funky en lichtvoetiger dus.

Door die corona crisis viel veel in het water, de cd voorstelling diende te worden uitgesteld tot oktober. Hoe heb je als band die periode beleefd?
De vooruitzichten waren in januari/februari zeer goed. In de Roma - waar we ondertussen nog niet hebben opgetreden - zag het er zelfs naar uit dat we circa 1000 tickets hadden verkocht, dus ja die verwachtingen waren hoog en we keken er enorm naar uit, na zo een lange periode eindelijk nog eens op het podium te staan, met een nieuwe plaat. En dan is er plots niets meer wat  ongetwijfeld zeer  moeilijk voor ons was. Maar ondanks Corona hebben we sinds juni eigenlijk meer mogen spelen dan veel andere bands, dus eigenlijk mogen wij niet klagen. Het is wel met mondmaskers en zo, maar goed..

Dat is ook een vraag die ik me stel, hoe voelt dat aan , zo optreden voor een publiek waar iedereen een mondmasker draagt?
Een beetje afstandelijk uiteraard, je hebt minder connectie met je publiek toch. Pas op , het is leuk om te mogen spelen, en de respons is ook goed. Natuurlijk voor een volle club spelen  is nog iets heel anders. De energieke wisselwerking tussen band en fans die je dan krijgt, mis ik nu wel.  Maar goed, dit is  dan weer wel een zeer goede oplossing en we zijn al blij dat we voor een publiek kunnen spelen  eigenlijk.

Wat me wel opvalt , is dat het publiek meer aandachtiger is, bij stille momenten is er anders dat geroezemoes, dat is er nu minder , heb ik de indruk
Dat is wel zo, en dat is uiteraard fijn. Langs de andere kant brengen we nu een meer funky plaat uit waarop kan gedanst worden, en dan mag dat niet. Dat is dan de andere kant van de medaille. Maar dat het publiek meer aandacht schenkt aan het optreden is wel zo, dat gekeuvel tijdens rustige nummers valt zo goed als weg nu.

Wat optredens betreft, heb je ooit al iets meegemaakt vanwaar je zegt, wat krijg je nu. Slipjes op het podium of een moshpit en zo?
(Haha) nee, we hebben een zeer introvert publiek. Een publiek dat  wel intens meeleeft, zonder overdreven uitspattingen wellicht, maar toch met voldoende enthousiasme.

Om nog eens terug te komen op die lockdown, je ziet veel bands die in die eerste periode live streamings doen. Hoe sta je daar tegenover?
We hebben er ook een paar gedaan. Het is niet fantastisch uiteraard, maar daardoor zijn we wel kunnen blijven spelen. Ook al deed het uiteraard wel raar zonder publiek. Maar eerlijk? Moest een band die ik heel graag wil zien een optreden brengen via live streaming , zou ik zelfs bereid zijn daarvoor te betalen of zo. We hebben er dus drie gedaan, waarvan twee bij voorbaat opgenomen. Dat vond ik  dan weer minder interessant. Bij die andere speelde je dus voor een publiek ‘live Een publiek, dat dan wel thuis zat maar toch. Dat beviel me beter. Kijk, laat het me zo stellen. Ik speel dan liever via live stream dan dat je niets doet. Ook al vervangt dat nooit een echt optreden uiteraard.

Jullie optreden in De Casino was meer dan gedenkwaardig. Ik vond het persoonlijk een heel gevarieerde avond, boordevol weerhaakjes, tempo wisselingen en heel veel verrassende momenten; hoe heb je zelf dit optreden ervaren.. Viel er een last van je schouders na zo lang wachten?
We hadden ondertussen al een paar optredens gedaan. Het eerste was in Gent, dus eerst via live streaming, daarvoor waren we wel zenuwachtig om na zoveel tijd dus op te treden.  Dat was in de Handelsbeurs. We spelen daar geregeld trouwens. En we voelden ons er eigenlijk op ons gemak, omdat we een thuismatch spelen ook al was het zonder publiek. Daarna hebben we Gent Jazz gedaan, maar dat viel ons iets minder mee. Toen zijn we langzaam er weer ingekomen. Kortrijk hebben we ook gedaan, en ja we zijn gegroeid. Tot waar we nu zijn aanbeland.

Om wat op die shows voort te borduren. Vooral de avonturier in ons werd op zijn wenken bediend. Kan en mag ik jullie muziek onderbrengen onder die categorie ‘avontuurlijke trip door duisternis met vaak een lichtpunt aan de horizon, maar niet te lang zodat de spanning te snijden blijft’ , althans zo voelde dat optreden aan voor mij. Je mening graag
Ik kan me daar wel in vinden. Ik hou sowieso van muziek waarbij je vertrekt vanuit een bepaald punt, maar nooit echt weet waar je gaat uitkomen. Niet alleen met Flying Horseman verkies ik deze aanpak. Ik ga ook bewust op muziek zoeken  waar je voor een verrassing komt te staan, en waarin geen vaste structuur in zit eigenlijk. Ik hou  daarom er ook niet van om altijd diezelfde structuur te gebruiken. Ik neem het publiek ook graag mee op een avontuurlijke reis waar je veel kanten uitgaat. Dat licht en duister is ook zoiets. Ik hou eigenlijk niet van muziek dat ofwel uitgesproken licht of duister is maar net van die combinatie tussen beide aspecten.

Dat bedoel ik net. Als je drie dagen jullie live ziet, zie je drie verschillende optredens. Dat vind ik zo prachtig aan een band als Flying Horseman
Dat heeft ook wel iets te maken met mijn jazz achtergrond, ik ben snel verveeld. Ik blijf dus niet altijd hetzelfde doen, dat lukt gewoon niet. Ik moet evolueren.

Nog iets opvallends; je hebt meer gebabbeld tegen je publiek in de Handelsbeurs dan in de Casino, niet dat het hoeft , want Flying Horseman is zo een band die de muziek voor zich laat spreken. Heb je daar een verklaring voor?
Ik krijg daar soms wel opmerkingen over. (Haha) Maar ik kan gewoon geen bindteksten vastleggen. Ik zeg gewoon iets, als ik iets wil of moet zeggen eigenlijk. Ik heb dat eigenlijk ook als ik naar optredens ga, als ik een band heel goed vind , merk ik soms achteraf ook dat die zanger of zangeres weinig gezegd heeft, maar ik heb daar dus geen last van. Eigenlijk vind ik het soms vervelender als ze teveel babbelen. Ik heb bijvoorbeeld Portishead een paar keer live gezien. Beth Gibson is een heel verlegen persoon. Maar ze communiceert heel duidelijk en intensief naar het publiek toe, waardoor ze je ontroert. Dat vind ik dus veel belangrijker dan lange bindteksten.

Groot gelijk. Iets geheel anders. Iets dat ik gelezen heb ik een ander interview ‘’nadat ik twintig jaar op dezelfde gitaar heb gespeeld, heb ik nu een roze gitaar.’’ Vertel er gerust wat meer over? We zijn benieuwd naar die roze gitaar. Het hoe, waarom en wat?
(
Bert gaat zijn gitaar halen en toont hem) Dat is geen gewoon roos. Die verandert van kleur eigenlijk. Ik heb twintig jaar op dezelfde gitaar gespeeld, ik had geen geld om een nieuwe te kopen. Eind vorig jaar ben ik in een winkel terecht gekomen en op een andere gitaar beginnen spelen. En ondertussen heb ik al enkele gitaren gekocht en verkocht. Deze ga ik wellicht ook verkopen. Deze in de Casino is een rode gitaar.

Ik sta er niet bij stil, maar zit er andere klanken in een gitaar?
Ja toch wel, als je er meer mee bezig bent – ook wat andere instrumenten betreft – voel je dat wel aan. Elke gitaar ligt anders in de hand, voelt anders aan en klinkt dus wel anders daardoor. Het is zeer subtiel.  Maar dat is zeker zo.

Tot daar de technische kant van de zaak. Nu, Laten we het ook eens over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen?
We hebben het daar met ons allen over gehad. In het verleden, was het zo dat als er een plaat uit was ik op mijn eentje ideetjes begon te ontwikkelen en dan werkten we die samen uit. Ik zou naar de toekomst toe eigenlijk alles meer willen open gooien. En de inbreng van de andere muzikanten binnen Flying Horseman dus meer willen uitbreiden. Iedereen mag en kan zijn idee naar voorbrengen, meer dan vroeger. Het is de bedoeling om iedereen de kans te geven om zijn idee uit te werken eigenlijk. Trouwens, en dat is de drijfveer waarom.  In het verleden had ik gewoon heel veel te vertellen, dat is nu iets anders. Ik wil ook het verhaal van de rest van de band horen zodat iedereen meer zijn inbreng heeft, en  dat dus ook hun verhaal wordt verteld. Ik hoop daarom dat de volgende plaat eentje is waar de mensen dus weer iets nieuw ontdekken, dankzij de inbreng van de andere bandleden. Daar wil dus vooral meer naartoe werken in de toekomst.

Zijn er naast Flying Horseman eigenlijk nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Met Dans Dans zijn we bezig aan een nieuwe plaat, die komt er snel aan. Ik speel soms wel solo, ik heb een tijdje geleden een solo plaat uitgebracht. Voorlopig heb ik niet echt plannen daar meer aan toe te voegen. Zoals ik daarjuist zei, ik heb eigenlijk geen behoefte meer om op mijn eentje iets te doen. Er is ook een project ‘Ottla’ maar daar zijn voorlopig geen releases mee. Ik heb nog wel ideeën voor een andere band, maar daar is nog niets zeker. Er is ook een project dat ik heb gedaan onder de naam ‘Strand’ maar daar is voorlopig niets nieuws te melden. Dus ja. De release met Dans Dans en dan Flying Horseman hebben nu prioriteit.

De horeca en de cultuursector worden zwaar getroffen, bij een eventuele lockdonw zijn zij ook altijd degene die moeten inbinden. Alsof ze als zondebok worden gebruikt, Wat is je mening hierover? En hoe denk je dat de cultuur deze crisis zal overleven?
Ik heb veel familie die in de horeca werken, ik ga ook graag op café en Restaurant. Ik heb het een beetje moeilijk ermee. Het is niet voldoende bewezen dat de besmettingen binnen de horeca zijn gebeurd, dus ik snap niet waarom die net moeten sluiten. We hebben in ons land trouwens een rijke café cultuur, ik hoop dat die stand houdt. De kleine zaken zullen het nu wel heel moeilijk hebben, ik hoop dat het allemaal nog meevalt. Het zou spijtig zijn moest dat verloren gaan. Want het is een onderdeel van wie we zijn in Vlaanderen, en ook in België eigenlijk.

Om af te sluiten. Is er na al die jaren nog iets als een einddoel, een ambitie of iets dat je dat je absoluut wil bereiken? Of ben je daar niet echt mee bezig?
In de eerste jaren wel, tien tot twaalf jaar geleden. Ik werkt in de horeca en had toch echt het gevoel van ik heb iets te vertellen, maar niemand is geïnteresseerd. Dat was wel frustrerend. Toen had ik dus wel een doel om, laat ons stellen ,iet te betekenen voor mensen. Maar toch besefte ik dat met mijn muziek geen commercieel succes kon hebben. Ik heb dus eigenlijk ondertussen alles wel bereikt  wat die doelstellingen betreft. Wat voor mij nu  het belangrijkste is , is dan ook  nog veel optredens doen en platen uitbrengen.

Maar het is als muzikant wel financieel moeilijk?
Ik ben zeer tevreden met deze status. Ik leef liever met iets minder, op een klein appartement of zo,  dan dat ik een job doe en veel geld verdien maar me daar niet gemakkelijk mee voel. Dus ik ben gelukkig met dit leven.

Pics homepag @Alex Schuurbiers

Ik ga het daar bij laten, enorm veel succes in alles wat je doet, en laat ons hopen dat het ‘normaal’ vlug terug keert.

ILA - De term donker past inderdaad bij ons. Erwordt niet altijd bewust voor gekozen maar het neigt er wel altijd naar

Ilayda Cicek besluit na jaren in een band , dat het tijd was om haar eigen muziek te schrijven en uit te brengen. Resultaat, de gelijknamige debuut EP 'ILA'. “Vier juweeltjes van songs die overlopen van melancholie en meer dan eens twijfelen tussen hoop en wanhoop”, lezen we in biografieën. Ondertussen is ILA uitgegroeid , van een solo project naar een volwaardige band. Voor haar nieuwste schijf ‘Montage’ riep ze de hulp in van enkele top muzikanten. Het resulteert in een semi- donkere EP, gedompeld in dat badje van melancholie.
Dat was ook te merken toen we ILA in De Casino, Sint-NIklaas als dubbel bill met High Hi zagen. We citeren uit de liveset: “Soms zalft ze met die bijzonder uiteenlopende stem je hart op magische wijze, anderzijds - als alle registers worden open gegooid - lijkt diezelfde stem je aan stukken te willen scheuren in een wervelende climax naar het einde toe.  Het is net dat voortdurend schipperen tussen ingetogen en verschroeiend uithalen, in golvende bewegingen, dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel blijft genieten”.
Het volledige verslag:
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79539-high-hi-ila-een-dubbele-portie-pure-female-power-die-aan-de-ribben-kleeft.html
We hadden een interview met Ilayda over het verleden, het heden, over de corona crisis en uiteraard de toekomst

Als ik het goed begrijp - sorry als ik het verkeerd voor heb - is ILA begonnen als een solo project? Wanneer heb je besloten er een complete band van te maken? En hoe is alles begonnen?
In 2017 ben ik enkele demo’s gaan opnemen om ze nadien in te zenden voor verschillende wedstrijden. Ik speelde hier en daar eens in een café maar kwam pas echt op gang na de 2 de plaats op Limbomania. Dan volgden supports in de Trix, Handelsbeurs, Ancienne Belgique etc. De residentie in Muziekodroom gaf ook nog een extra duwtje in de rug. Na ongeveer anderhalf jaar kreeg ik muzikale ideeën die ik niet in mijn eentje tot z’n recht kon brengen. Het solo brengen van sferen en dynamiek werd voor mij beperkt , dus ging ik op zoek naar een band. In 2019 heb ik nog enkele keren solo gespeeld maar sinds de opnames van ‘Montage’ in april bestaat ILA uit drie bandleden: Cas Kinnaer, Sam Smeets en mezelf.

Ik heb jullie pas recent echt leren kennen dankzij die dubbel bill in de Casino met High Hi. Door onze collega’s van Luminous Dash werd je stem omschreven als een kruisbestuiving tussen het warme van Cat Power en het schurende van Marianne Faithfull. Ik ben het na dat concert daar eigenlijk mee eens. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Cat Power speelde vorig jaar nog op het Cactusfestival, daar stond ik helemaal van voor. Om het in het kort te zeggen: ik ben een grote fan. Om met haar vergeleken te worden , is dan ook een heel groot compliment. Met Marianne Faithfull ben ik minder bekend.

Je hebt op zo’n jonge leeftijd al in de Ancienne Belgique, Trix, Handelsbeurs, Het Depot gestaan en je was artist in residence in Muziekodroom. Dat is al heel wat. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Goeie promotor?
De residentie kwam na de tweede plek op Limbomania. Ondanks dat die residentie is afgelopen, krijgen wij nog steeds eindeloze steun van de Muziekodroom. Het is daar onze tweede thuis. De promo maken wij door zo veel mogelijk te spelen. Dat is voor ons het belangrijkste. Sinds ‘Montage’ werken wij wel samen met Noisesome en Toutpartout. Daardoor hebben we wel meer mogelijkheden en speelkansen gekregen.

De stem is natuurlijk een belangrijk wapen, maar ook de teksten lijken me zeer persoonlijke verhalen. Klopt dat? Waar komt de inspiratie vandaan?
De lyrics is gebaseerd op mijn leven. Het kan gaan over dingen die ik meemaak of dingen die de mensen rondom me meemaken. ‘Montage’ is een EP die letterlijk genomen kan worden; het is de montage van mijn leven.

Jullie muziek is ook vrij donker heb ik de indruk, een mysterieus kantje ook. Wordt daar bewust voor gekozen. Hoe zou je jullie muziek zelf omschrijven?
Het is altijd moeilijk om muziek in een bepaald hokje te steken. De term donker past inderdaad bij ons. Er wordt niet altijd bewust voor gekozen maar het neigt er wel altijd naar. We proberen de inconsistenties van het leven om te zetten in muziek. 

We waren in De Casino vooral onder de indruk van die wervelstorm die ontstaat in de zaal als instrumenten en vocale inbreng samen vloeien in een verschroeiende finale die zorgt voor een aardverschuiving in ons hoofd. Hoe sta je tegenover deze mening?
Als we het publiek met dat gevoel kunnen achterlaten, dan ben ik tevreden. Dan zijn alle geloste emoties ook aangekomen.

Jullie voelen elkaar dan ook blindelings aan, zijn jullie door die corona niet een tijdje gescheiden geweest? Het professionalisme en de perfecte manier waarop jullie elkaar vinden vond ik geweldig. Je mening?
Door corona hebben we elkaar een tijdje moeten missen. Ik denk dat het gemis ons dichter bij elkaar heeft gebracht. Zowel muzikaal als vriendschappelijk. De drang om te spelen is groter dan ooit tevoren. Daarom spelen we nu ook elke show alsof het de laatste is voor een lange tijd.

Het enige jammere vond ik het gemis aan bindteksten, niet dat dit echt nodig is, maar ik wijd het aan de zenuwen. Mijn excuses voor die kritische benadering , wat is je mening hierover?
Ik verbreek niet graag de gecreëerde sfeer na een nummer, vandaar dat bindteksten niet mijn ding zijn. De muziek spreekt sowieso beter dan mij.

Jullie brachten ondertussen ook al wat singles en een ondertussen tweede plaat uit ‘Montage’. Een pareltje van intense duisternis , hoe waren de algemene reacties?
We hebben het traject van ‘Montage’ maar half kunnen doorlopen door corona maar toen de EP uitkwam is het goed ontvangen. We hebben wat airplay gehad en getipt door Radio 1 als band om in het oog te houden. Allemaal heel mooi.

En toch straalt de muziek, ondanks die duisternis, heel wat hoop uit. Alsof er een lichtje schijnt achter elke donkere wolk. Klopt dit? Is dat ook een bewuste keuze? Je mening over deze stelling graag
Dat klopt. Het is belangrijk om die lichtpuntjes te benadrukken want die zijn er ook. Het moet niet altijd helemaal donker zijn.

De platenhoes is ook iets bijzonder, hoe is het idee ontstaan en heeft het een bepaalde betekenis? Er zit iets - hoe moet ik het zeggen - macaber achter maar ook onschuldig
Het is een foto die mijn mama heeft gemaakt toen ik 2 jaar was. Als kind had ik duidelijk hoge verwachtingen en verlangde ik ernaar om groot te worden. De afbeelding in combinatie met de EP stelt de vraag of het het waard is om te verlangen naar de volwassenheid.

We hadden het er al even over, maar de corona crisis overheerst de wereld in 2020. Hoe ben je daar als band, muzikant maar ook als mens mee omgegaan
Er zijn shows gecanceld waar we enorm naar uitkeken. Dat was wel een zure maar het is wat het is. We zijn niet de enige band die dit moet doorstaan en dat is ergens wel een troost. Ik heb geschreven en tijd gespendeerd met de mensen die ik lief heb. Die extra vrije tijd was voor mij welgekomen als student.

Veel jongeren hebben het zeer moeilijk met die vaak absurde, maar ook soms nodige, maatregelen. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Als je niet aan jezelf denkt, denk dan aan anderen.

Ondertussen zijn er al terug wat concerten, maar lange tijd ging het enkel via streaming. Hopelijk wordt dat niet het nieuwe normaal, maar hoe sta je zelf tegenover dat streamen van concerten?
Streaming concerten kunnen live concerten niet vervangen. Dat is gewoon onmogelijk.

Wat zijn de verdere toekomstplannen zowel op als naast het podium? Nieuwe releases?
Momenteel zijn we veel aan het repeteren om dan nieuw materiaal op te nemen. Wanneer dat exact is kan ik helaas nog geen datum op plakken. Dit najaar spelen we nog twee shows maar dat kan altijd veranderen.

Om daar op voort te borduren, heb je ook een soort einddoel, iets dat je absoluut eens wil bereiken als muzikant of band?
Muzikaal vooruitgang boeken is mijn doel. Als band in de AB staan natuurlijk.

Om af te sluiten, een interview heeft ook de bedoeling wat promotie te maken rond de band. Aangezien veel mensen nu online aankopen doen, waar kunnen ze terecht voor merchandiser (naast jullie optredens); geef gerust enkele links

www.ilamusic.net

https://ilasmusic.bandcamp.com/merch

Charcoalcity - Muziekliefhebbers die open staan om buiten de comfortzone te treden van metal, new wave en aanverwante stijlen, dat is het publiek dat we willen aantrekken

Als introductie van de band Charcoalcity citeren we even uit de biografie van hun facebook pagina: ‘’CHARCOALCITY is een Belgisch Industrial Metal project ontstaan in de homestudio van Peter ( zang, gitaar ), later ondersteund door vrienden Timo ( bass ), Anthony ( drums ) en Dirk ( gitaar ). In 2016 werd het eerste full album ‘Greyscale’ uitgebracht en met succes! Héél goede recensies en toffe shows.
Ondertussen zijn we volop bezig aan het tweede album, als voorbode werden "Black Rain" en nu ook " Mechanical Spine" uitgebracht op streaming platforms en Youtube, telkens met een volwaardige clip. “
Einde citaat.
We hadden naar aanleiding van de nieuwste single releases, maar ook van de laterte cd releases  een fijn gesprek met de band in het al even gezellige café Crossover in Gent, https://www.thecrossover.be/  , een plaats waar de rocker in mezelf zich thuis voelt.
Het gesprek verliep uiterst gezellig, met enkele grappige anekdotes daarbovenop.

Laten we beginnen bij het begin. Charcoalcity is begonnen als een eenmansproject in 2014. Hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe zijn jullie geëvolueerd naar de volwaardige band die jullie nu zijn?
Peter: We komen allemaal een beetje uit verschillende bands, eigenlijk zelfs niet allemaal uit de metal. Integendeel zelfs. Ikzelf zat in verschillende coverbands waaronder Food Fighters  (jep, een tribute ) Ik wilde vooral iets anders doen, dan bij de bands waarmee ik reeds speelde. Ik heb dan ook mensen gevonden binnen zeer uiteenlopende muzikale strekkingen.

De stap van Food Fighters, knappe band daar niet van, naar Industrial Metal is groot. Om een voorbeeld te geven:  ik vond dat de nieuwste single “Mechanical Spine” me deed denken aan Nine Inch Nails op speed, maar ook aan rustige soundscapes… Zeer gevarieerd
Nine Inch Nails is zeker een voorbeeld. Maar ik haal ook een inspiratie uit bijvoorbeeld Gary Numan. Het moet vooral muziek zijn die breed gaat, en die je dus absoluut niet in een hokje kan plaatsen. Daarom noemen we het gemakshalve dan ook ‘Industrial Wave Metal’.

De video clip van “Leave” zorgde ook voor enkele controverse , heb ik ergens gelezen, zelfs iets over dat jullie een ‘rechtse’ band zouden zijn … Sterk overdreven. Maar toch, vertel er eens wat meer over. Hoe zie je dat zelf?

Terwijl dat totaal niet de bedoeling was. Als je goed kijkt naar de clip zie je verschillende godsdiensten passeren. We wilden gewoon een algemeen beeld geven daarvan, en hoe we daar tegenover staan, allemaal louter symbolisch bedoeld. Het is gewoon een oproep geweest dat er niets mis is met geloven, maar gebruik daarbij toch je gezond verstand, niets meer en minder. Maar helaas werd het bij sommige uit de context gerukt en ging het plots een extreem rechtse kant uit, waar het niets maar niets mee te maken heeft. Het moest ook wel lukken dat de clip er kwam net na de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs.

Het was er toen wel al pal op , “Leave”, de eerste video , leverde goede commentaren op, zo lees ik. Heeft die single deuren geopend die anders moeilijker zouden zijn open gegaan?
Jazeker, eigenlijk wel, blijkbaar werkt choqueren nog altijd! ;)

Als omschrijving van de muziekstijl lees ik vaak: ‘Industrial Wave Metal’ hoe zouden jullie de muziek zelf omschrijven?
Het is eigenlijk ook geen bestaand genre… Er zit een gezonde mix in van o.m. Sister of Mercy, metal,  maar dus ook heel veel andere stijlen.

Ik hou ook niet van hokjes denken, daarom hou ik van bands als jullie . Maar. Je weet ook naar promotors toe dat dit soms wel problemen geeft
Ja sommige organisatoren weten daardoor inderdaad niet dat of ze ons wel kunnen of mogen programmeren. We zijn te hard voor de typische new wave scene, en iets te soft voor de typische metal scene. Maar we trekken ons daar bitter weinig van aan, en geraken er zo ook wel.

Nochtans Alcatraz programmeert vaak toch iets ‘uniek’ en ‘anders’
Ja, meestal gaat dat dan eerder naar de stoner-rock ofzo… Wij spelen ook heavy gitaren, maar voegen daar veel andere sounds aan toe.

In 2016 verscheen het  goed onthaalde debuutalbum ‘Greyscale’. Hoe waren de algemene reacties?
De reacties waren eigenlijk zeer goed! We mogen niet klagen… héél veel supergoeie reviews en toch wel héél wat fans van het eerste uur gemaakt!

Ondertussen hebben jullie niet stil gezeten. Met jullie voorlaatste single “Black Rain” behaalden jullie zelfs een plaatsje op de Zwaarste Lijst op Studio Brussel. Heeft dat ook een invloed tot het openen van nieuwe deuren?’
Niet direct op StuBru zelf, maar wel tussen de lijst op Spotify. Dat heeft niet echt gezorgd voor meer deuren die open gaan. Het is wellicht een heel ander publiek, dus echt reacties via die Zware Lijst hebben we niet gehad. Of het moet een eerste kennismaking zijn

Welk publiek verwachten jullie dat naar optredens zouden komen?
Een publiek dat houdt van extreme muziekstijlen, zonder in hokjes te denken, die dus open staan om buiten de comfortzone te treden van metal , new wave en zo. Dat soort publiek. Tegenwoordig zijn die wel te vinden, vroeger was dat heel anders. Maar nu is er zeker een publiek voor onze muziek, er zijn namelijk muziekliefhebbers die je zowel op metal als new wave optredens vindt. Dat publiek willen we aantrekken. Ons voornaamste doel is dan ook veel optreden.

Dat is nu dus wel een beetje een probleem door die corona. Zijn er feitelijk bepaalde plannen in het water gevallen daardoor?

Natuurlijk hebben we een aantal mooie optredens moeten afblazen… maar ergens heeft de corona- crisis ook zijn voordelen… zo kunnen we nu echt relax verderwerken aan het nieuwe album ( hoogst waarschijnlijk voor eind dit jaar, een beetje later dus dan voorzien ), aangezien volgend jaar het  er ook niet rooskleurig uit ziet naar festivals toe; we gaan ons gewoon niet haasten en het goed doen!

Ik vind jullie muziek zeer visueel. Kunnen we stellen dat Charcoalcity eerder een live band is?
Charcoalcity is eigenlijk nog steeds een uit de hand gelopen studioproject, maar live willen we toch wel iets anders klinken dan zomaar het album… er lopen ook een aantal backing tracks mee, dat maakt alles zoveel voller qua sound… We werken ook met visuals op het podium die Anthony ( de drummer ) nu net af heeft, en we hebben met corona ook met video’s gewerkt, dus ja. We proberen onze muziek zeker ook visueel uit te beelden.

Kan je vertellen hoe het nieuwe album zal klinken? Gaat de nieuwe release de richting uit van wat je  gewoon bent?
Het nieuwe album zal vooral zéér gevarieerd zijn…Op basis van de reacties op onze single wordt gezegd dat we toch iets anders klinken, maar dat is dan ook enkel die single. We willen eigenlijk wel een beetje herkenbaar blijven , maar ook evolueren. Al onze eigen persoonlijke stijlen van metal, new wave, industrial tot zelfs doom zitten meer dan ooit verweven in de nieuwe plaat. Dat is de belangrijkste verandering tegenover de vorige plaat.

Ondanks het toch strakke schema bij Charcoalcity,  zitten jullie ook in andere projecten, dacht ik. Hoe valt dit verder te combineren (de juiste afspraken maken zal het antwoord zijn veronderstel ik) maar vertel eens wat meer

Dat is zo een tijdlang geweest maar nu niet echt meer eigenlijk , of toch niet heel intensief. We kunnen ons dan ook volop concentreren op dit project nu.

Een laatste vraag , wat is het eigenlijke einddoel , om dit interview af te sluiten?
Wij willen gewoon supersterren worden! Haha!!! Neen, natuurlijk niet… we zijn gewoon vier goede vrienden en we amuseren ons te pletter, da’s het belangrijkste bij CCC… ons doel is ook niet om ellenlange tournees te gaan doen, maar wel regelmatig een mooi festival mee te pikken, dus, mensen, je kan ons al boeken voor 2022 ook, hé ;)

Geef gerust enkele sites of zo mee waar de fans online merchandise kunnen aanschaffen
Dank voor het fijne gesprek. Heel simpel: op www.charcoalcity.com  vind je alles!
Onze muziek vind je op alle streaming media sites, maar ook amazon enz…
Bezoek ook onze FB pagina!
Recensie van hun debuut op de site
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/65216-Greyscale.html

Humo's Rock Rally 2020 - Finale: Tien sprankeltjes hoop in donkere tijden
Humo’s Rock Rally 2020
Ancienne Belgique
Brussel
2020-10-20
Erik Vandamme

De Finale van Humo's Rock Rally 2020 is er eentje voor de geschiedenis boeken, niet zozeer door de optredende artiesten in de finale, - die zetten allen hun beste beentje voor, sommigen zijn echte goudhaantjes -, maar door de coronacrisis waarin we verzeild zijn geraakt. Sommige bands of artiesten of bands springen er uit , hebben succes , anderen worden snel vergeten .
De optredens gingen door in een zo goed als lege zaal, zonder publiek, of personen die hun favoriete band aanmoedigen. Want elke band brengt zijn eigen fanclub mee, dat maakt die finale zo bijzonder en weirdo. Niets daarvan nu dus. Alles verliep via streaming, en gelukkig kon je het thuis volgen vanuit je luie zetel. De beleving is wellicht heel anders, maar een eerste indruk is ook belangrijk. Dus gingen we bij het bekijken van de  bands af op ons buikgevoel. We zagen dat de  bands, door hun puike prestatie, een erg mooie toekomst kunnen hebben.

Terms (***1/2)
Dilys Cosemans bewees ons in het verleden al dat haar bijzonder uiteenlopend stembereik haar grootste wapen is. In combinatie met het toetsenwerk van Gill Princen ontstaat een magie die het aardse lijkt te overstijgen. Live staan ze met ruim zes muzikanten op het podium, en dat zou moeten zorgen voor een fantasierijk totaalbeleven die je wegvoert naar verre oorden. Even magisch als in je mooiste dromen. Terms moet het  dan ook vooral hebben van een zangeres met charisma, en , inderdaad , een zeer emotionele stem. Het onderdompelen in een badje van intense weemoedigheid, het voortdurende flirten tussen breekbaarheid en oerkracht, is de grote sterkte van Terms. Het bleek uit de drie songs die ze mochten brengen én het smaakte naar meer. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de gevoelige snaar raken doet Dilys overtuigend.

Be Irving (***1/2)
Be Irving brengt een stukje aanstekelijke elektronische muziek die aan je ribben kleeft. Met verwijzingen naar de synthpop, presenteert de band een heel toegankelijk klinkend allegaartje, waar je gelukkig van wordt. Be Irving bestaat dus uit muzikanten die van vele markten thuis zijn. Deze band kan een ruim publiek aanspreken, van liefhebbers van toegankelijke deuntjes, tot de alternatieve elektronische muziekliefhebber. Er zit potentieel in deze band. Een gouden toekomst voorspellen we door een  charismatische frontman als de kers op de taart. In het oog te houden.

Uma Chine (*****)
"Nele De Gussem (Maya's Moving Castle, Future Old People Are Wizards, Inwolves, BRNS) has taken some of the best musicians of Ghent's pop- and jazz scene under her wings and fuses their individual talents into a strong mixture of sixties psychedelica and contemporary synth pop.", lezen we in de bio op de website van Uma Chine. Ondertussen heeft de band eigenlijk al bewezen wat ze in hun mars hebben. Een psychedelische trip in een kleurrijke landschap , een sprookjesachtige omgeving creëren en je fantasie laten prikkelen is de rode draad van wat Uma Chine doet met ons. Een betoverend mooi optreden dat ons doet uitzien naar een adembenemend mooie reis in ons droomwereld of onderbewustzijn …

Wolker (*****)
Het interessante aan het duo Wolker is een sprankelende gevecht tussen keyboard en drums, ondersteund van vocals die zalft en doet zweven. Beide muzikanten vullen elkaar  aan alsof ze al dertig jaar samen spelen. Dat maakt deze band een interessante parel binnen de Belgische muziek. Om te koesteren.
Hun muziek is een mengeling van slimme gitaren, bij momenten loeiharde drums en zweverige vocals. Tijdens het derde nummer "Dream State" creëren ze een soort melancholische post-rock vibe, met de breekbaarheid van een akoestisch indie nummer. Door bedachtzame loops, drumcomputer en drumtechnieken lijkt het alsof er niet 2 maar 5 muzikanten op het podium staan.
“Hun atypische muziek werd smaakvol ontvangen”, werd geschreven toen ze optraden als support van High Hi in de AB. Iets waar we ons volmondig op aansluiten!

Hugs of the sky (*****)
En dan was er Hugs of the Sky. Wat een bommetje. De energie spat in razend tempo uit de boxen. Door de psychedelische aankleding krijg je een visueel beeld en je hoeft enkel je fantasie een beetje te laten werken. De band verstaat de unieke kunst om alles zo oorverdovend hard te laten klinken, dat de sound aanvoelt  als een geluidsmuur die tot ontploffing worden gebracht in je nabijheid. De spetters gaan alle kanten uit, alsof je in een vuurwerkfabriek bent opgesloten , al de lichtjes flikkeren, en de ene ontploffing na de andere een kleurrijke palet vormt. De oorschelpen worden gestreeld maar ook de ogen krijgen de kost. Het is een die ook verdomd goed weet hoe de registers open te trekken tot een wilde climax die door merg en been gaat; een knetterend haardvuur, snoeihard en bloedheet, als een vuurbal die je hersenpan doet uiteenspatten. Dat is hoe we Hugs of the Sky ervaarden op deze songs. Wat moet dat dan zijn bij een full concert? Een goudhaantje!

Meskerem Mees (****)
Ondanks de broosheid en de breekbaarheid die zo eigen, uniek is aan Meskerem Mees zit er toch genoeg pit in de stem en uitstraling van deze talentvolle zangeres, die diep weet te ontroeren en je tot dansen aanzet. Een soulvolle aankleding, die je begeleidt naar  een Zuiders sfeertje. “Elk haartje op onze armen kwam recht telkens er een magische kruisbestuiving ontstond tussen die warme stem van Meskerem Mees in combinatie met die wonderbaarlijke cello klanken”, schreven we over haar optreden in Eeklo deze zomer. Als solo artieste komt Meskerem Mees zelfverzekerd over. Dankzij de hulp van haar vaste partner in crime Febe Lazou (cello)  wordt gezorgd voor voller geluid.  Een grote meerwaarde. Ze voelen elkaar perfect aan, wat een onaards mooie magie oplevert.
Kortom: Een artieste die ondertussen haar kunnen al heeft bewezen, met brio bevestigt ze het op de rock rall.

Yokan (*****)
Elektronische weerhaakjes die in je hoofd blijven zitten, dat is Yokan in een notendop. Eens gehypnotiseerd door de versmelting van beats en klanken worden de dansspieren voortdurend aangesproken. Maar niet zomaar, eens onder die hypnose zie je de zon schijnen achter elke donkere wolk. De heren waren volledig in het wit gekleed op het podium.
De positieve energie spat gewoon uit de boxen. Deze band brengt  pure, aanstekelijke popsongs die niet klef klinken, maar aan je ribben blijft kleven. Je krijgt er niet genoeg van en je kan er ook niet stil op blijven zitten. Drie songs is bitter weinig uiteraard. De blazers op het einde geven trouwens een dimensie aan hun sound. Yokan wist zich sterk te profileren!

All-Turn (***1/2)
All-Turn is meer dan zomaar een doorsnee hiphop act. Het komt vanuit het hart , wat ons fors over de streep. All-Turn heeft potentieel om door te breken, maar steekt niet boven uit het maaiveld van de hiphop acts in ons landje. Groeimogelijkheden  zeerzeker, dus even de tijd geven …

Jakomo (****)
Jakomo brengt Aanstekelijke melodieën, die op een uiteenlopende wijze binnen dringen en je doen zweven over de dansvloer. Helaas gaat het er wat braafjes aan toe. En toch, door de variaties is het een band die je bij het nekvel grijpt en je als luisteraar in vervoering brengt. Knappe performance ook.

Dyce (*****)
Als hiphop artiest is uiterst moeilijk om boven het aanbod uit te steken. Dyce is een artiest die het genre zeer uniek benadert en knipoogt naar andere genres. Dyce speelt in op de emoties op ingenieuze wijze. Er hangt ook een zweem van mysterie rond die man, en dat zorgt ervoor dat hij een unieke parel blijkt te zijn in het genre.

Onze persoonlijke top 3: Hughs of the sky - Wolker - Uma Ching
De Winnaars van Humo's rock rally 2020 zijn: Meskerem Mees - Wolker - Dyce
Publieksprijs: Yokan

Organisatie: Humo ism Ancienne Belgique, Brussel

Mooier kunnen we niet beginnen … School is Cool is niet alleen volwassen geworden, ze zijn nu klaar om de wereld echt te veroveren. Ze speelden een bijzonder energieke set in een goed gevulde AB, en ondanks alle regeltjes, stond de zaal op zijn grondvesten te daveren. Wat een fijn concert van deze School is Cool. Sterk!

De band heeft zes maanden moeten wachten om de nieuwe cd  'Things that don't go right' aan het publiek voor te stellen. De plaat zelf krijgt gemengde reacties, live voelen de nieuwe songs echter aan als duizend bommen en granaten die , op veilige afstand, lekker in je gezicht tot ontploffing worden gebracht. En dan hebben we het nog niet over de impact van de hits, en andere kleppers van de band die nu nog even energiek klinken als circa tien jaar terug toen School is Cool Humo's Rock Rally won.

Noa Lee (****) was de support-act. Het is het project rond Nina Kortekaas, die in andere projecten al ons hart veroverde. In de Ancienne Belgique stond ze helemaal alleen op het podium. Nina vertelde dat het haar eerste keer was,  solo nu op het podium. Toch straalde ze zelfverzekerde houding uit , die we eerder terugvinden bij artiesten die al twintig jaar op de bühne staan.
Met keyboard en streepje gitaar, ontroerde ze ons vanaf het begin van de korte set.. Ze weet klanken uit haar keyboard te toveren waardoor het stil wordt in ons donker hart. Ook kan ze een fijn streepje gitaar spelen. We werden vooral gehypnotiseerd door haar engelenstem die breekbaar klinkt, maar evenzeer krachtig genoeg is. Het publiek blijft geboeid luisteren en genieten; we werden er oprecht stil van. Niet dat Nina slaapliedjes brengt, de vaak ingetogen songs bevatten voldoende vuurkracht om je bij de les te houden.
Het is hartverwarmend  te zien hoe Nina haar publiek  op een charmante en vaak grappige wijze aanspreekt; het bewijst dat deze jongedame een uitzonderlijk getalenteerd vocaliste en charismatische artieste is; ze raakt de gevoelige snaar en kan een potje entertainen.
Noa Lee - Een artieste en een band om in het oog te houden!

We volgen School Is Cool (*****) al van in het begin. De overwinning op Humo's Rock Rally kwam er vooral door hun spontaniteit en speelsheid, het is een band die zich als een visje in het water voelt op het podium, wat een wervelend feestje kan opleveren .
Met hun debuut 'Entropology' drukte de band zijn stempel op de Belgische muziek; ze hielden stand ondanks de personeelswissels. Opvolger 'Nature Fear' liet een volwassen indruk na , en  liet een ietwat donkere kant van de band horen. 'Good News' uit 2017 werd eveneens goed onthaald.
School is Cool is een band die vooral live het best tot zijn recht komt, energiek als geen ander brengen ze hun muziek. Elke song is als een vuurpijl, die op de dansspieren inwerkt, je kan er onmogelijk op stil zitten.
Vanaf de eerste song “Playground” grijpt School is Cool bij het nekvel en laat je niet meer los.  De speeltijd mag dan al even voorbij zijn, het spelplezier gelukkig niet.
Johannes Genard is een spraakwaterval, die op een charmante , grappige en ontroerende wijze zijn publiek voortdurend aanspreekt. Zijn magistraal stembereik, waarmee hij ons op diverse optredens verbaasde en verraste , als ook op Night of the Proms  trouwens , doet de oorschelpen trillen van innerlijk genot. Hanne Torfs staat hem bij; ze heeft ook een prachtige stem, en sluit perfect aan op die van Johannes. Op haar keyboard is ze een ware tovenares met klanken. Bassist Toon Van Baeten komt sterk naar voor en tijdens een fijne solo bewees een top bassist te zijn. Op het einde van de set ontpopte hij zich als een overtuigend keyboard speler/zanger. Drummer Matthias Dillen mepte alle frustraties van zich afn met verschroeiende slagen op zijn drumstel. En tenslotte hebben we de virtuositeit van Michaël Lamiroy , die zich profileerde als een sterk multi-instrumentalist, o.m. op gitaar en op viool; hij zorgde voor een mooi rustpunt in de energieke set, een streling voor ons oor .
Johannes mag als frontman veel aandacht naar zich toetrekken en op zijn charisma staat geen grens. Binnen School is Cool is er voldoende ruimte voor elke muzikant. Samen tekenen ze voor een wervelend feestje waarbij het publiek uitgelaten meeklapt en moeite heeft om niet uit hun stoel recht te veren en het podium te bestormen. Een sterke impact hadden recente songs als “Thunder & Light” en “Close”, die zich meten met kleppers als “New Kids In Town” .
Na de regulaire set werden de registers nog eens compleet open getrokken tot een bijzonder energieke, wervelende finale.

School is Cool bewijst na al die jaren nu klaar te zijn om de grote zalen in vuur en vlam te zetten, met deze extraverte, gedreven aanpak en volwassen kijk. De band kan ruim een uur lang in een razend tempo spelen , brengt het publiek in beweging en ontroert hen , coronagewijs veilig …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/school-is-cool-17-10-2020.html
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/noa-lee-17-10-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken,  onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen.
Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'. We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn, én een spontaniteit naar voor brengen waarvan  je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer”.
Van een voorstelling was het wegens de gekende coronamaatregelen even wachten. Onlangs stelde Flying Horseman hun nieuwe plaat voor in De Casino, Sint-Niklaas en deden ons naar adem happen door het voortdurend geflirt op die dunne lijn tussen oorverdovend de trommelvliezen doen barsten, en zachtmoedig, eerder zalvend, harten breken. Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79695-flying-horseman-een-dunne-lijn-van-oorverdovend-knallen-en-zachtmoedig-zalven-van-het-hart.html

De band trad twee keer aan in de Handelsbeurs, Gent, om 19u en om 21u. Wij waren aanwezig op het eerste concert van de avond. Bert Dockx en de zijnen betraden geëmotioneerd het podium door het feit dat ze nu nog kunnen optreden en door de fijne opkomst.
Flying Horseman (*****)  vloog er op een funky wijze direct in, en bewees ook nu weer een band te zijn die op uiteenlopende wijze speelt met  emoties. Op sommige songs wist Flying Horseman ons zelfs aangenaam te verrassen.
We dachten nagenoeg hetzelfde concert te horen als in de Casino, maar dat bleek niet echt het geval. Vaak waren er zelfs wat onverwachtse wendingen in de set, zoals een intiem moment door de stemmenpracht van de zusjes Loesje en Martha Maieu die samensmolten met intens mooie gitaarriedels en drum geritsel. Een magische totaal beleven waarbij je een speld kon horen vallen. Loes haar breekbare, engelachtige stem zou ons trouwens nog in vervoering brengen. Het zoveelste bewijs dat Flying Horseman een band is die zichzelf blijft heruitvinden, zelfs in de live performance.
Nog opvallend, Bert was meer spraakzaam dan in de Casino. Of het nu komt omdat we in het verslag van het optreden in De Casino hadden aangegeven dat er weinig bindteksten waren, laten we het in het midden.  De warme woorden van dank bleven in elk geval kleven aan de harten van zijn fans. 'Dat hij vaak niet weet wat zeggen' vertelde hij op een gezapige wijze. 'ik val dan ook vaak in herhaling' liet hij met een glimlach optekenen. En op die manier bedankte hij het publiek nogmaals voor hun komst. ‘Hoeft eigenlijk niet Bert’, want een band als Flying Horseman laat de sprankelende muziek voor zich spreken, die een mediatieve uitwerking heeft op je gemoed. Je wordt ondergedompeld in een donkere, intieme sfeer van kippenvelmomenten . Of als alle registers eens worden open getrokken , kom je in een verschroeiend hete wervelstorm terecht, waarbij je compleet wordt omvergeblazen.
Het publiek smulde van het charisma van Bert in combinatie met de virtuositeit van zijn muzikanten; elke schakel binnen de band is even belangrijk. Op die manier overtuigde Flying Horseman enorm.
Alle elementen samen zorgden ervoor dat er vaak een - ondanks de coronaproof - feestelijke stemming  ontstond , waarbij je  moeilijk kon stil zitten op zijn stoel. Of je pinkte een traan weg, en je knuffelde je partner in de eigen bubbel eens goed op die ingetogen  songs.

De aanwezigen smeekten om een bis en kregen die ook.  De tijd mocht dan beperkt zijn, het siert een band als Flying Horseman om zijn publiek dat extraatje te kunnen aanbieden in opnieuw een wervelende finale van een meditatieve trip in een kleurrijk landschap. Met een brede glimlach verlieten we de zaal, nagenietend van dit fijne optreden …

Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent

donderdag 08 oktober 2020 20:46

Space Sailors

Het Scandinavische trio Rymden kreeg nogal snel het label ‘jazz’ gekleefd … De band bewees reeds met hun debuut 'Reflections & Odyssesy' van vele markten thuis te zijn; we hoorden sferische, filmische , licht psychedelische elementen met een dramatische ondertoon. De band klinkt avontuurlijk. Onlangs kwam de tweede schijf op de markt 'Space Sailors' , een sterke opvolger van hun debuut .
'Space Sailors' is een relaxte parel , die je best beluistert met de koptelefoon op en met de ogen gesloten; je laat je meedrijven naar verre oorden. Jazz is een sleutelwoord voor de band.
De songs zitten op een bijzonder aanstekelijke manier in elkaar ; ze hebben een hypnotiserende inwerking op je gemoed. Stilzitten is bijna onmogelijk. Het begint al met “The live and death of Hugo Drax”. De dramatische ondertoon bezorgt je koude rillingen, van angst en vertwijfeling. Er zijn ook voldoende positieve boodschappen , die je niet tot een tranendal bewegen.
“Pilgrimstad”, “Arriving at Ramaoy Part I”, “Arriving at Ramjav part II” passen in dit plaatje.
De avontuurlijke aanpak doet je  meedrijven in hun filmische wereld. Rymden  trekt de kaart van sfeerschepping, de spanning is te snijden of de sound werkt ingetogen op je gemoed; het is als  een knetterend haardvuur die op een koude winterdag je hart verwarmt.
Al die elementen worden zo visueel mogelijk gebracht en prikkelen de fantasie . “The actor” , “Free as a bird” en “Södan outro” zijn lichtvoetig met een donker, zwaarmoedig  randje.

'Space Sailor' is als een spannend boek … elke song is een nieuwe bladzijde in een wondermooi verhaal, met een onvoorspelbare start , middenstuk en einde. Rymden zorgt voor onverwachtse wendingen in hun klankentapijt . Je wordt bedwelmd , tot rust gebracht, of er is de angst van gespannen luisteren en genieten..
Rymden is een band die het begrip 'jazz' door deze aanpak overstijgt, en het genre heruitvindt binnen een avontuurlijke omkadering.. Best is de plaat in zijn geheel te beluisteren, kleurrijk, en niet als een puzzelstukje song per song.

Tracklist: The Life and Death of Hugo Drax 04:42 The Space Sailor 05:38 Söndan 04:51 Terminal One 05:13 video The Final Goodbye 05:03 Pilgrimstad 01:21 Arriving at Ramajay Part I 01:32  Arriving at Ramajay Part II 07:21 The Actor (Gonzo Goes To Pasadena) 04:57 My Life in a Mirror 06:08 Free As A Bird 05:28 Söndan Outro 02:04

donderdag 08 oktober 2020 20:43

Status Seeking

Het Nederlandse Labasheeda is ook al een tijdje bezig. De band draait rond violiste Saskia van der Giessen en gitarist Arne Wolfswinkel. Labasheeda haalt zijn invloeden uit de jaren '90 rock. Ondertussen zijn er al enkele knappe platen uitgebracht, en ook nu blijft de band niet bij de pakken zitten.  Het is vijf jaar stil geweest rond de Amsterdamse art-punk band Labasheeda, maar onlangs verscheen er een nieuw album, ‘Status Seeking’.
Labasheeda zal binnenkort weer live te zien zijn in een nieuwe bezetting, bestaande uit Saskia van der Giessen (zang, gitaar, viool), Arne Wolfswinkel (gitaar), Renato Cannavacciuolo (bas) en Jan Tromp (drums). 'Status Seeking' wordt door Presto Chango Records zowel digitaal als op vinyl uitgebracht; de LP's zijn verpakt in een genummerde, met de hand gezeefdrukte hoes.
De aparte stem van Saskia past perfect in het vaak bevreemdend klankentapijt van gitaar, bas en drums en bassist. De licht dreigende vioolpartijen beklemtonen de vreemd aanvoelende omgeving.
Labasheeda kleurt bewust buiten de lijntjes en trekt graag op avontuur. Luister maar eens naar pareltjes als “Reunion” , “Elusive Girl”; je voelt je letterlijk wegglijden naar een onontgonnen wereld in je onderbewustzijn die de fantasie prikkelt.
Helemaal vernieuwend klinken ze niet, maar Labasheeda geeft er een eigenzinnige draai aan . Aanstekelijke rock die de Pixies en een PJ Harvey doen opborrelen , zeker als je nummers hoort als “Uncomfortable Objectes” , “Infralight” en het wondermooie “A Novelty”.

Labasheeda toont zich van zijn veelzijdige kant. Aanstekelijke art-punk wordt afgewisseld met een strijkkwartet en dissonantie met toegankelijke melodieën 'Status Seeking' laat een band horen die hun voorliefde voor de jaren '90 niet onder stoelen of banken steekt. Wie houdt van die typische jaren '90 rock, zal in Labasheeda zeker zijn gading vinden. Wij lieten ons, met de ogen gesloten, gewillig meedrijven op deze aanstekelijke, psychedelische trip. Een parel van een art-punk schijfje dus, kwalitatief hoogstaand en wondermooi.

Dark Dream 02:35 Reunion 03:06 Interruption 02:42 Elusive Girl 03:10 False Flag 03:03  Crossing Lines 04:08 Clouds 02:09 No Guarantees 02:42 The Adversary 04:35  Uncomfortable Objects 04:04 Infralight 02:30 A Novelty 01:34

Art-punk
Status Seeking
Presto chango
 

Pagina 1 van 72
FaLang translation system by Faboba