MusicZine

We zijn behoorlijk onder de indruk van de tweede cd van het Texaanse trio True Widow, die niet enkel en alleen opvalt vanwege de CD titel. Een muzikaal intrigerende trip van logge, slepende, loodzware , aanstekelijke riffs en lagen gruizige gitaren, waarbij distortion op distortion is gestapeld. De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door mooi uitgesponnen songs; de klaaglijke, soms galmende zangpartijen van Dan Philips (gitaar) en de bevallige Nikki Estill (bas) wisselen elkaar af of vullen elkaar aan. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song op. De traag slepende opbouw en melodieën, die in een diepe duisternis baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.
Ze omschrijven hun sound als pure , intense schoonheid van grunge, slowcore, psychedelica, shoegaze, sludge en doom.  In de nummers horen we door de klanklagen een rits postrock bands als Low, Codeine, Earth en verder hoesten ze My Bloody Valentine en Sonic Youth op. Subtiele Grootsheid van de Texaanse treurwilgen. Geniet van de uitgesponnen songs …