Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nos partenaires

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Claw Boys Claw - Ervaren rotten in topvorm!

Geschreven door Hans Devriendt

Na een up-tempo, cathy en vooral poppy voorprogramma dat verzorgd werd door EUT  stond het publiek enthousiast klaar voor Claw Boys Claw! Deze garagepunk band is reeds 35 jaar een gevestigde waarde in de Nederlandse (underground) muziekscene. Ondanks hun eerder gestage doorbraak werd Claw Boys Claw toch gesmaakt door een steeds breder publiek. Zo speelden ze o.a. op Roskilde Festival (Denemarken), Pinkpop,… en verzorgden ze in 1986 zelfs onder alias ‘Hipcats’ het voorprogramma van Nick Cave and the Bad Seeds! Dit is niet iedere muziekgroep gegeven. De jaren daaropvolgend brachten ze nog vele platen uit, wisselde de groep af en toe van bezetting en namen ze ook een pauze. Toch bewees deze avond dat hun fans ook na al die jaren trouw bleven…

Claw Boys Claw stak meteen stevig van wal met het up-tempo “It’s Not Me, the Horse is Not Me”, ook meteen het titelnummer van hun nieuwste plaat uit 2018. De rock ’n roll vibe werd meteen gezet en Peter Te Bos -lees: zanger met veel allure- had er duidelijk veel goesting in. De daaropvolgende nummers waren “Seaweed” en “Dakota Chill”. Zo maakten de enkele nieuwelingen onder ons alvast kennis met hun laatste langspeler. Tijdens die eerste nummers was het geluid nog niet tip-top. Peter’s stem klonk niet luid genoeg. Maar al snel werd dit op punt gezet en klonk alles nagenoeg perfect. Die Peter, in kostuum, vol wijsheid in pacht en naast fantastische zang ook narratieve vocalen schreeuwen. Hij deed mij af en toe denken aan Nick Cave. En dit is een compliment dat hij echt wel verdiend.
Ondanks de groep al decennia lang bestaat, leken alle bandleden nog in topvorm als bij de beginperiode. Daarom was het ook een groot plezier om hen te aanschouwen. Toen de eerste riffs van “Troglodyte” mijn slakkenhuis bereikten, moest ik instant toegeven hoe kwalitatief en uniek het gitaarwerk van John Cameron wel niet is. Af en toe moest ik zelfs even denken aan Tom Morello’s (Rage Against the Machine) speelstijl. Na “Hammer” vertelde Peter Te Bos dat hun laatste optreden in ons Belgenlandje vijf jaar geleden was. Hij bedankte de Casino voor hun puike organisatie en goede zaal, hij bedankte het publiek, hij stelde z’n bandleden voor en vroeg hieraan gelinkt een groot applaus voor de verjaardag van Marcus Bruystens (bassist). Tot slot vroeg hij het publiek of hij niet te veel “lulde”, want “hoe minder ik lul tussen elk nummer, hoe meer we kunnen jammen”! Het publiek juichte dit alleen maar toe en de groep speelde zo nog vele nummers aan een hoog, maar toch heel aangenaam tempo. Het fijne hierbij is, dat ze zich deze uitgebreide setlist weldegelijk kunnen permitteren. Want de band heeft zo’n straf, uitgebreid en gevarieerd repertoire dat bestaat uit uptempo-, bluesy-, punk-nummers en zelfs enkele ballads.
The Claw Boys’ speelden hiernaast ook echt met hun songs: tempo’s wisselden elkaar vlotjes af, het speelvolume kon van heel luid naar heel stil gaan en zelfs op Peter’s vocalen werden af en toe effecten gezet. Tussendoor werd de sfeer in de zaal alleen maar intenser: “Komen jullie dichterbij? Ik doe echt wel niets.”, mompelde de zanger na “My Beautiful Carpet”. Af en toe ging hij ook tussen het publiek door lopen en aanschouwden de diehard fans hem als het ware voor een God. De frontman speelde met het publiek en heeft de gave om ieder van ons te imponeren.
Gevoelsmatig (lees: 16 nummers later) startte het laatste nummer van hun set: “Wild Voo Doo”. Het publiek ontplofte nu helemaal. Enkele pilsjes in de lucht, een mosh-pit en vier minuten later eindigde het optreden in grootsheid. Toch zag ik meteen bij iedereen die gekende blik van ongeloof. De menigte moest niet lang applaudisseren en Claw Boys Claw keerde terug voor enkele bisnummers. Het verbaasde mij niet dat hun grote hit “Rosie” als eerste aan de beurt was. Bij sommigen onder ons kwamen enkele tranen in de ogen op. Dit nummer bracht duidelijk herinneringen terug. Dit moment ontroerde mij ook, vooral omdat de kracht van muziek nu zo duidelijk zichtbaar was. Er werd rustig gedanst, gemijmerd, gewalst en vooral: in stilte -maar heel intens- genoten. Na dit nummer kwam er een heel luid applaus en werd door hun fans heel luid om “Superkid” gevraagd. De band gaf hier gehoor aan en iedereen zong het refrein van dit nummer luidkeels mee. Na “So Mean” zat het concert er dan echt op.

Na afloop bezocht ik nog even de toilet en hier lagen duidelijk enkele plasjes overgeefsel. Maar so what. Punk never dies! Deze avond was AF. Graag tot een volgende keer, Claw Boys Claw!

Setlist: It’s Not Me, the Horse is Not Me / Seaweed / Dakota Chill -Troglodyte / Suck Up the Mountain / Hammer / Zoo / Wade / Throw Me a Bone / Red Letter / Bite the Dice / My Beautiful Carpet / Monkey One / Polly Maggoo / Weatherman / Indian Wallpaper / Wild Voo Doo // Bonus: Echo Echo / Rosie / Superkid / So Mean

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/claw-boys-claw-24-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/eut-25-05-2019

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Aanvullende informatie

  • Band Name: Claw Boys Claw
  • Date: 2019-05-24 22:00:00
  • Concert Place: De Casino
  • Concert City: Sint-Niklaas
  • Rating: 8
  • Co écrit: Hans Devriendt
Gelezen: 132 keer