zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 14 mei 2020 18:07

Joni

Het lichtjes fantastische en dwarsliggende Limburgse trio Heisa heeft zijn debuut uit en dat kreeg de titel ‘Joni’ mee. Ze schopten het al tot op de playlist op StuBru; wat met hun genre van muziek een wonder mag heten. Net zoals zoveel bands zijn de plannen voor deze release nogal in het water gevallen. Ze stonden o.a. geprogrammeerd op het ArcTanGent festival in Bristol (UK) samen met onder meer Chelsea Wolfe, Swans en Amenra. Gelukkig voor hen is dit geen afstel en werd het festival intussen verplaatst naar 2021.
Opener “Let Go” bestaat uit bezwerende zang, onverwachte wendingen in de ritmesectie, een gitaar die naar postrock neigt samen met nu en dan een scheutje noise. Om je een idee te geven: soms gaan ze richting Motek uit en de andere keer neigen ze naar Peuk of Millionaire. Maar ze hebben wel al een heel eigen en herkenbaar universum. Op “A March” drijven ze op een constante groove met een galmende zang die een psychedelische sfeer oproept. Sfeer oproepen is iets dat wel regelmatig terugkomt wanneer je hen beluistert. “Serenity Now” ligt in het verlengde van “A March”. Op “Break” krijgen we aantrekkelijke zang en backings. Een warme postrockgitaar geeft verschillende aanzetten tot een vertrek uit de startblokken, maar ze houden de spanning erin door niet uit te barsten en in de startblokken te blijven hangen. “For Yours” is een gelijkaardige song, maar donkerder gekleurd. “Don’t Worry It’s Ok” is een kort breekbaar instrumentaal stukje muziek. Het gaat haast geruisloos over in “Keep It”. Een warm, catchy nummertje dat de nodige weerhaakjes bevat. “Cloudpreaser” heeft een lekkere groove en is een van de weinige songs waar de melodie niet zo aanwezig is. “Detach Mend” is terug een heerlijk bezwerende en epische track geworden van maar liefst zeven minuten. Er wordt daarna afgesloten met een kort instrumentaal stukje muziek.
Zoals ik al zei in de inleiding: Heisa is een lichtjes fantastische band en onderlijnt dat met verve op hun debuut. Schitterende plaat met een eigen origineel geluid. Wie iets meer zoekt in muziek dan de doorsnee ruis die we te horen krijgen zal hier op ‘Joni’ zonder twijfel aan zijn trekken komen.
Kwaliteit komt altijd bovendrijven zeggen ze. Wel hier is ze aanwezig en deze band heeft alles om het buiten de landsgrenzen te maken. Dit wordt zeker één van de platen in mijn top tien voor 2020!

zaterdag 02 mei 2020 19:15

Crush EP

Jackson Phillips is de man achter de Californische eenmansband Day Wave. Hij startte die in 2005 op vanuit zijn slaapkamer. Hij ging daar zo in op, de daaropvolgende jaren , dat hij opeens opgebrand en leeg leek. Hij moest alles even loslaten en zichzelf terugvinden. Na een onderbreking schreef hij ‘Crush’, dat dieper ingaat op thema’s zoals identiteit, doel, nostalgie… Hij deed alles zelf: van inspelen, opnames, mixing  tot de productie.
Om eerlijk te zijn veel verschil in vergelijking met zijn vorig werk is er niet. Het klinkt terug fris en is bezaaid met aanstekelijke melodieën. Het enige minieme verschil is misschien dat de songs een ietsje directer klinken en dat de teksten heel persoonlijk zijn.
We krijgen hier 4 uitstekende indiepop nummertjes. Opener “Starting Again” klinkt zomers en gretig. “Potions” opent haast als Arsenal en is eveneens een aangenaam liedje met een ritmisch gezongen refrein. Ook “Empty” zit in diezelfde flow en mood van de vorige twee tracks. Op afsluiter “Crush” valt het tempo stil en krijgen we een weemoedig liedje met zang, piano en sfeervolle synths.
Op ‘Crush’ doet Phillips wat hij goed kan: aangename, frisse liedjes met mooie melodieën maken. We zijn blij dat hij zichzelf heeft teruggevonden want het is dat, dat we graag horen van de man.

zaterdag 02 mei 2020 19:10

Panoptikum

Die Kreatur is een duo dat bestaat uit Dero Goi (drummer, oprichter en zanger van de Neue Deutsche Härte-band Oomph!) en Chris Harms (zanger en gitarist van Lord of the Lost). Beiden welbekend in de zwarte scene. Ze maken op dit nieuw project gothic rock vermengd met elementen uit metal, industrial etc…
Opener is het titelnummer “Die Kreatur” en refereert wat aan Rammstein. Ook de single “Kalter als der Todt” gaat deze richting uit. De zware gitaren en de manier van zingen doen er onmiskenbaar aan denken. Maar voor je gaat denken dat het hier om een Rammstein-kloon betreft moet je weten dat het met “Unzertrennlich” een heel andere richting uitgaat. De track heeft eerder een Electro/EBM ritme als basis meegekregen , waardoor het nummer samen met de synths heel meezingbaar en catchy is geworden.
Ook op “Zwei 100%” gaan ze verder die richting in alhoewel er hier terug wat zware gitaren bijkomen. “Durch die Nacht” is een heel gevoelig gezongen midtempo track; zo een nummer waarbij men live de aanstekers bij aansteekt en zijn geliefde wat dichter tegen zich aan trekt.
“Schlafes Braut” begint als een soort dronkenmanslied. Het wals ritme versterkt dat nog.
In totaal staan er hier twaalf songs op en drie remixen. Van “Kalter als der Todt” staat er als bonus een ‘Solar Fake remix’ op. Heerlijke remix. Ook de ‘Faderhead mix’ van “Die Kreatur” vind ik heel geslaagd.
Nog een aantal songs gaan richting de openingstrack (richting metal/rock zoals “Untergang”) en een aantal richting electro/EBM (“Goldener Reiter”), waardoor het album eigenlijk op twee gedachten hinkt. Alhoewel ik enorm liefhebber ben van zware gitaren, vind ik de songs die wat verder van Rammstein af staan , het sterkste. Ik zou bijna opteren om van die twaalf songs twee EP’s of een dubbelalbum te maken, waardoor je die tweespalt kan opsplitsen.
Maar algemeen kunnen ze goede songs schrijven. Alles klinkt goed en zit goed in elkaar. Het artwork is ook schitterend uitgewerkt. De samenwerking heeft zeker zijn vruchten afgeworpen. Er mag, wat mij betreft, best een vervolg op komen. En dan het liefst met een nog wat uitgesprokener muzikaal profiel.

Gothic/Metal/Rog/Noise/Industrial
Panoptikum
Die Kreatur
 

donderdag 30 april 2020 12:08

Lockdown EP

Wanneer een muzikant noodgedwongen geen optredens kan doen, wat kan hij dan nog doen? Juist, nieuwe muziek maken. Zo ook met J Wolf van Your Life On Hold die de Engelse tournee in het water zag vallen door het covid19-virus. Hij schoot ondanks alles in actie en maakte een ijzersterke track/herwerking van “Dead Tree” dat op hun tweede album ‘My Name Is Legion’ stond. We krijgen hier de radioversie en de Extended & Merciles- versie. Die laatste opent met een schitterend drum en bas groove die wat refereert aan The Sisters Of Mercy. Daarbij krijgen we de heerlijke gitaarklanken die erover heen gaan. Werkelijk een heel geslaagde versie van het nummer. “I Can Feel Every Part” is een ingetogen en melancholische track. Een alternatieve bewerking van een track die op hun nog uit te brengen album staat. Dat zal trouwens ‘Echoes From The Bardo’ heten, met gevoelig pianowerk van Augustijn Vermandere. Een beloftevolle song die ons doet verlangen naar het derde album van deze Belgen die de gothrock in eigen land terug op de kaart wisten te plaatsen.
Enkel als digitale EP te verkrijgen via hun bandcamp-pagina.

donderdag 23 april 2020 14:35

Ceremony

Het Texaanse duo Twin Tribes bestaat sinds 2017 en is hier al met hun tweede album. Het album kwam er een goed jaar na hun debuutplaat. Deze twee muzikanten maken goed in het gehoor liggende dark en cold wave dat door beiden vooral met synths gefabriceerd wordt. De bas speelt Joel Nino Jr en de vocals en gitaarklanken neemt Navaro voor zijn rekening. Op hun tweede worp maken ze tien nummers die zo op hun debuut konden staan. Dat slaat dan vooral op hun muziek en kwaliteit van de songs. Daar is niets mis mee en dik in orde.
Bij momenten doet het wat aan She Past Away denken , zoals op “Heart and Feather”. Muzikaal een feelgoodsong die toch donkerder is dan je zou denken wanneer je de lyrics van naderbij bekijkt. “The River” is een soort van donker liefdesbetoon, met sfeervolle backings. “Fantasmas” is ook een aanrader: donkere synths en dito tekst met een uptempo beat eronder. “Shrine” is een gitzwarte afsluiter verpakt in stemmige darkwave. Iets waar ze een patent op lijken te hebben.
Op ‘Ceremony’ geven ze tien goed in het gehoor liggende darkwavenummertjes af. Heel melodieus met een donkere ondertoon en gitzwarte teksten. Ze gebruiken de sounds uit de jaren ‘80 en maken er hun ding mee.
Is het vernieuwend? Niet meteen, maar het is wel verslavend eenmaal je er naar geluisterd hebt.

Dance/Electro
Ceremony
Twin Tribes
 

donderdag 23 april 2020 14:27

The New Abnormal

Het is maar liefst 19 jaar geleden dat The Strokes hun debuutalbum ‘Is This It?’ uitbrachten en daarmee wereldwijd hoge ogen gooiden. Ze brachten de volgende vier jaar nog twee albums uit om dan een lange pauze in te lassen. Verschillende bandleden hielden zich bezig met solowerk of andere projecten. Sinds 2011 zijn ze back in business en was er de release van hun vierde album ‘Angels’ en ‘Comedown Machine’. Ondanks alle goede kritieken blijft deze band eerder een populaire cultband. Ergens is dat wel raar, want ze zijn bij momenten echt wel catchy. Ook op dit album trouwens. Het prachtige artwork op de hoes is ‘Bird on Money’ van Basquiat uit 1981.
‘The New Abnormal’ is hun zesde album en we gaan het maar meteen zeggen: het is een heel goede The Strokes-plaat geworden. Het kan zich meten met hun debuut. Het bevat iets minder branie, maar het is ook iets volwassener. We zijn tenslotte ook 20 jaar verder.
Opener “The Adults Are Talking” is een heerlijk verslavend liedje met een intro die speels en licht klinkt. Er wordt gevoelig en introvert gezongen. Een heerlijk gitaartje na het refrein zorgt voor het extraatje. Het liedje kan je ergens tussen Phoenix en The Kooks in situeren. “Bad Decisions” was al een single en klinkt ook als een single: uptempo en gedreven. Zo ook met “Brooklyn Bridge To Chorus” dat melodisch nog ietsjes beter uit de verf komt.  “At The Door” was een ingetogen single waar vette synths de zang van Casablancas uitstekend begeleiden en helpen kleur geven. Ook “Selfless” is een ingetogen nummer met mooie harmonieën. Ook hier merk je aan de manier van zingen dat Casablancas veel variatie en nuancering in zijn stem kan steken.
The Strokes zullen misschien wel altijd een cultband blijven. En misschien is dat wel niet erg? Ze klinken nog steeds als een Britse band, maar je hoort ook dat deze Amerikanen intussen volwassen zijn geworden.
‘The New Abnormal’ bevat een doos vol kwalitatieve songs en mag naast hun beste werk gelegd worden. Een aanrader. The Strokes bestaan nog en hoe!

donderdag 23 april 2020 14:19

Oceaned

We schreven al over de eerste single “Pray For The Rain” als voorloper voor het tweede album van Dirk Da Davo en Jean Marie Aerts. Wel daar is het album dan. ‘Oceaned’ kreeg het als titel en het bestaat uit tien songs. De cover heeft trouwens niets te maken met het covid19-virus maar is een bewerkte foto van het speeltje van de hond van een aantal jaren terug. De hoes lag al vast voor het coronatijdperk… Het is maar dat u het weet.
We gaan hier niet beginnen over vergelijkingen met The Neon Judgement. Net zomin we laten vallen dat die laatste in het najaar te zien zijn op Sinner’s Day. Over naar DDJMX dan…
Het album opent met de single “Pray For The Rain”. Deze is catchy, solide en brengt een soort trance over. Dat laatste is kenmerkend voor een aantal nummers. Net als de pulserende beats trouwens. De chemie tussen deze twee artiesten leveren een geheel eigen vibe op. Het is vooral electro met een funky rockvibe in verwerkt. “Go Ahead” (maar ook “All Is Said”) heeft die pulserende beat, funky elementen en fijne gitaarlijnen die in het geheel gemixt zijn tot één mooi geheel. De teksten zijn niet overvloedig of lang en bestaan uit veel herhalingen wat dan het trance-effect kan verklaren. “All Is Said” is een sterke track met de nodige diepgang en lagen. Op “Bring It” is het vooral de synth die voor de melodie zorgt. “Here’s Ruby” is een vrij donkere track qua klankkleur. Dat zal veel wave- en electrofanaten aanspreken. Op “New Normality” krijgt Jean Marie Aerts de ruimte om zijn gitaarklanken rond te strooien. Het nummer heeft daardoor een nostalgisch/klein westernsfeertje meegekregen. “Ozz” is een stevig uptempo nummertje. Afsluiter “Trail” is een goed nummer dat net als “Ozz” wat EBM en industrial-elementen bevat. Tevens is het ook heel dansbaar en catchy.
In deze tijden van corona is muziek voor velen een verzachter van de zeden. Met ‘Oceaned’ heb je er alvast een aangename plaat bij om je zinnen eens te verzetten. Het is goed gemaakt, klinkt hedendaags en biedt een eigen vibe van twee topmuzikanten.

Dance/Electro
Oceaned
DDDJMX

vrijdag 17 april 2020 20:17

Lazy People Will Destroy You

Na hun debuut ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ krijgen we hier hun tweede plaat in de schoot geworpen van deze Frans-Zwitserse postpunkband. Hun debuut speelde muzikaal zich ergens af tussen Joy Division en Interpol. Benieuwd wat ze op ‘Lazy People Will Destroy You’ klaarspelen.
Ze openen in elk geval ferm met “Faut Pas Fair Chier Albert Roche”. Een song met het nodige venijn in de vocals, uptempo en lekker rockend. “Stockholm 2” en “Stockholm 3” hebben bijna dezelfde titel, maar in de uitvoering zit wel verschil. De eerste is uptempo met een prominente bas terwijl de laatste midtempo is en hier de gitaren meer op de voorgrond komen. “Stockholm 3” is echt wel heel gelijkaardig aan “Stockholm” uit 2018. Het lijkt hier om een herneming te gaan die wat ingekort is en ook wat beter gestyleerd is. Het blijft hoe dan ook een goede track die hier beter tot zijn recht komt dan op het origineel. Op “Fall Colours” en “No Safty Word” treden de synths meer op de voorgrond. Twee sfeervolle en goed opgebouwde songs.
Zo vinden we hier tien tracks terug waar geen miskleun of mindere song te bespeuren valt. Net als bij de eerste plaat kan ik stellen dat liefhebbers van Interpol en Joy Division dit wel zullen weten te smaken. De sound en de mix klinkt wel stukken beter dan op hun debuut.
De hoes is een afbeelding van een schilderij uit 1876 van Gustave Moreau. Het stelt een scene voor uit het Nieuwe Testament waar Salome danst voor Herodes Antipas. De link met het album zelf ontsnapt mij, maar Salome stond wel bekend als een femme fatale en inspireerde wel meer artiesten. Misschien zit daar de link dan wel.

donderdag 16 april 2020 17:32

Please Don’t Disappear -single-

Wanneer artiesten niet kunnen optreden, dan zoeken ze toch middelen om gehoord te worden of ze krijgen inspiratie vanwege de uitzonderlijke omstandigheden.  De bandleden van And Then Came Fall namen in deze coronatijden een nieuw song op en dit elk vanuit hun eigen kot. Het werd geschreven door Annelies Tanghe die tevens speelde op de akoestische gitaar, de keys en zong. Sam Pieter Janssens deed de mixing en speelde op de bas, percussie en de keys. Andries Boone was verantwoordelijk voor de strijkers. Alles werd gemastered door Gert Vanhoof.

Het werd een ontroerend en broos liedje dat ons raakt in deze bizarre tijden. Een warme song met een diepe tekst:
Please don't disappear, I need you now I want you here
They won't drag us into fear, I need you now I want you near
The darkest side of nature has caught mankind, feels cold, when walls divide
Please don't disappear, I need you now I want you here
They won't drag us into fear, I need you now I want you near
Strange times, these days, I feel, so weary sunshine won't heal a lonely heart
Please don't disappear, I need you now I want you here
They won't drag us into fear, I need you now I want you near

Het nummer is nu al te horen op youtube en verschijnt op alle digitale kanalen vanaf 24 april. https://youtu.be/m1nW06g4SPI

donderdag 02 april 2020 17:43

The Moon Is Hollow

Vorig jaar kregen we het debuut (‘The Tree Deep In The Forest’) van The Riddle, een onemanband, via het label Wool-E-Discs. We waren zeer gecharmeerd door dat plaatje dat de invloeden van de jaren ’80-wave in een modern jasje goot. Die plaat was eigenlijk al klaar van in 2017 vandaar dat er nu vrij snel een opvolger is: ‘The Moon Is Hollow’.
Op deze plaat gaat Kenneth De Bondt aka The Riddle verder op het ingeslagen pad. Dat vinden wij helemaal niet erg aangezien het hier om mooie muziekstukjes gaat die we op dat pad tegenkomen. Opener “Another Lovesong” doet gitaargewijs sterk aan The Cure denken. Maar de vibe in het nummer is luchtiger dan die van Robert Smith. Voor je denkt dat het hier allemaal Cure-klonen zijn , wil ik aanstippen dat dit zeker niet voor de rest van de nummers geldt. Soms doet de stem mij een beetje denken aan Joost Zweegers van Novastar. Hij heeft wat hetzelfde timbre en warmte in zijn stem. Je hoort hier wave-invloeden die door De Bondt opgehangen werden op een kader van indiepopsongs. “My Demons” heeft een aanwezige, pulserende bas en een wat zwaarder gemoed. Dat uit zich o.a. ook in de tekst. Tussendoor passeert een heerlijk breed waaierende slidegitaar. Een topnummertje. “I Won’t Remember Your Name” is een heel catchy liedje dat het goed zou kunnen doen in de zomer op de radio. Zo krijgen we hier maar liefst twaalf songs die allen mooi uitgewerkt werden en vrij toegankelijk klinken.
Als je weet dat hij alles zelf schreef, inspeelde en opnam , dan ben ik nog meer onder de indruk van dit schijfje. Hij bevestigt hier al het goede van zijn debuut.
Wie zich graag laat wegdromen met een plaatje op de achtergrond zal hiermee zijn hart kunnen ophalen. De songs bevatten genoeg variatie om te blijven boeien: soms is het wat donkerder of luchtiger, soms gaat het ritmisch wat sneller of trager en soms voegt hij er een piano aan toe alhoewel de gitaar wel prominent aanwezig blijft in de nummers.
Kortom check dit op zijn minst eens uit want het is de moeite waard.

Pagina 1 van 29
FaLang translation system by Faboba