• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten29-10 Tourist LeMC (try-out) 01-11 King hiss release show Sonic City 2019 - 8 t-m 10…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 20 juni 2019 11:33

Worlds Apart

Een dikke twee jaar na de release van hun goed onthaalde debuut ‘Nothing Matters’ is er ‘Worlds Apart’. Ook werd This Can Hurt uitgebreid van een duo tot een kwartet. Dit met het oog op live optredens. Naast de twee spilfiguren (Jack Noise die drumt en soundscapes ontwikkelt en gitarist JP Debrabander) werd Sven Vande Neste aangetrokken om de vocals over te nemen en Jo Van Malderghem om de baslijnen vorm te geven.
This Can Hurt maakt muziek die elementen van industrial, rock en wave bevat. In hun muziek zorgen ze er wel altijd voor dat het vrij catchy blijft klinken. Dat zorgde er onder andere voor dat hun single “Mindblower” uit 2017 de Nederlandse top 20 haalde. Als ik ergens hun muziek moet afbakenen met andere bands dan denk ik aan o.a. Muse, NIN en Deftones. Vrij duistere muziek met een melodisch kantje. In vergelijking met hun vorig album zitten er in ‘Worlds Apart’ minder wave-invloeden en meer kenmerken van de alternatieve rock. Dit lijkt mij vooral te komen door een iets andere gitaarsound (meer fuzzy) en het timbre van de nieuwe vocalist. “High Tide” is de eerste single uit het album en bevat alle eerder opgenoemde elementen. Het is een leuke uptempo single. De nummers kan je opdelen in twee categorieën: de uptempo en de trage songs. Bij de uptempo tracks denk ik dan aan “Rivers Run Deep” (dat op sommige momenten wat aan Dinosaur Jr doet denken), “Fate” en met speciale vermelding het indrukwekkende “The Fall Of Mark E Smith”, een eerbetoon aan de verleden jaar overleden zanger van The Fall. Het bevat mooie samenzang in het refrein terwijl de verses aan Mark E Smith doen denken. Tevens een  donker (echo’s van The Sisters of Mercy zijn nooit ver weg) en snijdend nummer. Daarnaast staan er ook enkele rustiger nummers tussen zoals “Some Days”, een eerder traditionele ballad waar de nodige emotie in gestoken werd. Niet slecht, maar wel wat voorspelbaar. “For You” vind ik net dat tikkeltje sterker. Het is een song die traag en onconventioneel wordt uitgebouwd maar waar veel in zit. Een sfeer die beklemmend, fragiel en connectloos klinkt. Heel geslaagd. Bij de aanvang van “Diane” krijgen we haast doom te horen. We krijgen hier een lekker vette sound met een mooi opgebouwd refrein.
‘Worlds Apart’ is een meer dan geslaagde opvolger van hun debuut. Ze ontwikkelen zich verder en het is een stapje vooruit dat ze hebben weten te zetten met enkele topnummers zoals “The Fall Of Mark E Smith” en “For You”.

vrijdag 31 mei 2019 02:05

Don’t -single-

Twee jaar na het lichtjes fantastisch album ‘Sciencing’ lost Tim Vanhamel met Millionaire een nieuwe song. Ter ere van Record Store Day brachten ze deze uit op roze gelimiteerde vinyl. Of er ook een nieuw album zit aan te komen, konden we helaas niet achterhalen. Voorlopig doen we het dus met dit funky nummer hier en het is terug een vet en groovy track geworden. Met daarenboven een heerlijk soulvol refrein dat het nummer nog catchy maakt ook. De mix klinkt weer super en tot in de details uitgewerkt.
Op de B-kant staat een uitgebreide instrumentale remix van “Don’t”. Daar wordt nog de meeslepende sax van Matthias De Craene aan toegevoegd, waardoor het nummer een seventiesfunksfeertje krijgt. Denk bijvoorbeeld aan de soundtracks uit die tijd.
Als dit de voorbode van een nieuw album is dan zijn we zeker geïnteresseerd want “Don’t” klinkt zoals we van Tim Vanhamel gewoon zijn: een vette groove met een aanstekelijke melodie.

vrijdag 31 mei 2019 01:53

Je t’ Aime

In 2018 vormden ze in Parijs deze band en ze brachten dat zelfde voorjaar nog hun debuutsingle “The Sound” uit. Na het enthousiaste onthaal van dit eerste nummer besloten Crazy Z (gitaar), Tall Bastard (bas en gitaar) en Dany Boy (programming, vocals en synths) om verder nummers te schrijven. Ze huurden ergens een plek in Brittannië. Ze verbleven daar de ganse zomer en dat resulteerde in elf nummers die je nu op hun debuut kan beluisteren.
Het resultaat van die zomer is een mix van postpunk en coldwave met o.a. echo’s van de Mancunian Factory en The Cure.
De single “The Sound” drijft op een heel aanwezige baslijn en gekke synths. De vocals doen wat denken aan de zanger van de voormalige Belgische band The Popgun, maar ook aan die van The Soft Moon of de zanger van The Rapture . Zo heb je meteen een idee van de man zijn stemtimbre en manier van zingen. Op “Dance” krijgen we hetzelfde procedé maar de mix ligt hier wat anders. De synths zijn nu meer in het nummer gemixt en dat geeft de track meer een darkwave-feeling mee. Bij momenten vind ik ze ook wel catchy zoals in het refrein van “The Flying Dutchman” of de synths tijdens “Spyglass”. De baslijn in de intro van “A Million Suns” doet denken aan “Bro Hymn” van Pennywise. Maar dan gaat de song op een ander elan verder.
Tussen die elf tracks staan veel uptempo nummers op maar daarnaast ook enkele rustiger songs zoals “Watch Out!” dat sfeervol uitgebouwd werd. “Hide & Seek” is  melancholische en aangename synthwavesong geworden. Tijdens het beluisteren valt er genoeg te ontdekken en er is voldoende variatie om het boeiend te houden.
Het trio van Je t’ Aime is niet voor één gat te vangen. Ze gebruiken allerlei elementen uit de wave- en postpunkgeschiedenis en maken er hun eigen sound van. Heel aardig debuut!

vrijdag 31 mei 2019 01:18

Emotional Detox

Camera is een in Berlijn gevestigde vijfkoppige band die sedert 2012 actief is en met ‘Emotional Detox’ zijn ze toe aan hun vierde plaat. Michael Drummer is wel de enige constante in dit verhaal. En ja hij speelt ook op de drums bij Camera. Van een goed gekozen familienaam gesproken… De band bestond al als duo en trio en nu dus als kwintet. Je hoort dat ook doorheen de vijf albums. De verschillende bezettingen en bandleden geven het telkens een andere dynamiek zonder dat de sound zijn eigenheid verliest.
De muziek op ‘Emotional Detox’ neemt je mee op een trip. Eén die soms kosmisch klinkt (zoals op opener “Gismo”) en tegelijk ook heel erg cinematografisch. Net als Kasabian bouwen ze een groove op waarrond er dan gespeeld wordt. Met dit verschil dat Kasabian alles nog verder uitdiept en toegankelijker voor het grote publiek maakt. Camera houdt het geluid meer open en persoonlijk. Dit alles vinden we ook terug op het elf minuten durende “Patrouille” dat als een heuse road-trip klinkt. Vervelen doet het niet , daarvoor zit alles wel goed genoeg in elkaar. Net zoals de andere tracks op deze plaat trouwens. Daarmee bevestigen ze ook hun statement dat ze willen loskomen van de typische krautrock. Je hoort ze vrijer spelen dan op hun vorige releases. Het experiment wordt hier meer als resultaat gepresenteerd. Dat werkt wel. Maar soms denk je wel eens: hier konden ze nog wat meer mee gedaan hebben zoals de song nog wat stroomlijnen en stileren. Langs de andere kant heeft het ‘onaf-gevoel’ ook wel zijn charmes in deze hedendaagse sterk geprofileerde samenleving.
‘Emotional Detox’ is voor avontuurlijke zielen. Ben je dat, dan zit je hiermee goed.

donderdag 16 mei 2019 13:00

Meisje meisje

Na vijf Engelstalige albums vond Neeka het tijd om het over een andere boeg te gooien en ze nam Nederlandstalige liedjes op. Het resultaat daarvan kan je nu horen op ‘Meisje meisje’. Die ommezwaai naar de moedertaal werd haar overigens al lang aangeraden door o.a. Guido Belcanto en Kris De Bruyne. Hadden ze gelijk?
Ik moet eerlijk zeggen dat het wat wennen was om haar in het Nederlands te horen zingen. We werden al wat warm gemaakt de vooruitgelopen single “Kersen”, die mij kon charmeren. Een ideale song om mee te openen ook. Een uptempo liedje dat catchy en zacht klinkt. Het tweede nummer is “Kris De Bruyne” wat een eerbetoon is aan de man zijn liedjes en teksten. Een mooi eerbetoon met een zingende bas en een weemoedige slidegitaar op de achtergrond. Op “Herfst” toont ze haar zielsroersels.
Eigenlijk doet ze dat op vele liedjes en dat maakt het intieme werkjes waarbij ze zich blootgeeft. Tijdens “Ik Ben Echt Niet Kwaad” hoor je dat ze zingt ‘ik ben echt niet kwaad’ terwijl ze dat wel is. Een leuke contradictie waarbij mensen soms het tegenovergestelde zeggen van wat ze menen. Mooie song waar hier wat venijn in zit. Iets wat ik soms wel wat mis op dit album. Ook op “Geen Brave” komt ze onverwacht uit de hoek. De liedjes klinken soms lieflijk, maar de teksten tonen dan weer een andere kant van haar. Het titelnummer heeft een slimme opbouw. Er wordt sterk afgesloten met “Alles Voor Jou” dat bitterzoet klinkt.
Het voordeel met dit Nederlandstalige album is dat het meer opvalt dat Neeka interessante teksten neerpent. Je hebt het idee dat je een inkijk in haar bestaan krijgt.
Wie van kleinkunst houdt,zal dit zeker weten te waarderen. De aantrekkelijkste nummers voor mij zijn diegene waar er wat venijn of bitterzoetheid in zit. ‘Meisje meisje’ is een geslaagde luisterplaat geworden.

donderdag 02 mei 2019 14:50

Again

Bijna vier jaar na hun tweede album ‘Turtles’ heeft het Italiaanse trio A Violet Pine zeven nieuwe songs uit, gebundeld onder de naam ‘Again’. En ze blijven ook ditmaal zichzelf heruitvinden. De eerder naar post-rock neigende songs uit hun vorig album hebben plaats gemaakt voor stevig klinkende rock. Het is eerder stonerrock met een scheut shoegaze of noise-rock. De gitaren treden nu veel meer op de voorgrond en de synths zijn zo goed als verdwenen. Er is ook een andere bassist (Francesco Bizzoca) aangetrokken. Voor wie hen al kende is het toch even aanpassen wanneer je het album voor het eerst hoort.
Gedaan met sfeerrijke soundscapes gegoten in songs. Vanaf opener “Instellar Love” wordt er stevig van jetje gegeven. Een zwaar overstuurde gitaar zet het nummer in. Je hoort meteen ook dat de klankkleur en vibe van de bas en de drum anders liggen ten opzichte van hun vorige werk. De bas klinkt zwaarder en voller. De drums knallen doorheen de song. Er wordt nog altijd min of meer op dezelfde manier gezongen, maar ook hier is de benadering anders. “Run Dog Run” is één van de sterkste songs uit de plaat. Fijn drum- en baswerk, urgent klinkend gitaarwerk en aangename vocals. Het titelnummer is eerder een vrij korte track (drie minuten en een half) naar hun normen. Maar het is een fijne songs dat de alternatieve rock uit jaren negentig terug oproept. “Black Lips” begint eerder voorzichtig en vrij clean. Het bouwt zich mooi op naar een climax waarbij de grungy klinkende gitaar en de volle bas terug hun intrede maken.
Om in de jaren negentig te blijven: dit doet wat aan Buffalo Tom denken. Ook “Monster” klinkt eerder rustig in het begin. De ritmische intro vind ik leuk gedaan. Afsluiter is de instrumentale song “Z00” en die begint zowaar met een akoestische gitaarriedel die nogal snel omslaat naar de reeds gekende sound van het album.
Op ‘Again’ doet A Violet Pine de alternatieve rock uit de jaren negentig heropleven. Het album is een stijlbreuk met ‘Turtles’ uit 2015 en het doet mij trouwens denken aan bands als Sonic Youth, Dinosaur Jr, Pavement of Hüsker Dü. Wie van die laatste bands houdt, zal hier heel waarschijnlijk ook wel een boontje voor hebben.

donderdag 25 april 2019 13:14

Tempel

Het Noorse Tempel werd gevormd door Kvelertak-drummer Kjetil Gjermundrod en zijn boers Espen en Ine. Daarnaast speelt ook hun jeugdvriend Andreas Johnson mee. Door het drukke schema van Kjetil met Kvelertak geeft hij voor de live-optredens de drumsticks door aan Jonas Ronningen.
De muziek straalt kracht en snelheid uit. Het is geen speedmetal maar de nummers zijn wel uptempo en zitten vol riffs. De drums geven ferm van jetje. Daarnaast drijft de muziek op stevige riffs, maar bevat ze ook melodieuze gitaarlijnen. De zang vertoont de nodige gelijkenissen met zangers uit het hardcoregenre. Deze blend vormt dus Tempel.
Op hun eigen manier kan je hen een beetje vergelijken met onze Belgische Brutus. Die energie in de drums en de zang samen met de naar metal neigende gitaren. “Vendetta” bestaat uit een eenvoudige, terugkerende riff en enkele vlugge akkoordwissels. Het is een eerder korte en bondige opener die vrij gemakkelijk in het gehoor ligt. “Wolves” is nog een stuk heftiger en raast voorbij als één brok energie. Op “Uninvited” zit er verrassend genoeg opeens een cleane gitaarriedel in de song. Dat breekt eventjes met de rest om dan verder te voort te jagen tot het einde. Verder bevat de song vele ritmewisselingen en overgangen. “Afterlife” is best een catchy nummer vooral vanwege de gitaarriff en de samenzang in het refrein. “Fortress” begint heel toepasselijk met een door de drums gespeelde mars thema. De middeleeuwen komen zo voor mijn ogen voorbij. “Torches” kent een vrij lang uitgesponnen en sfeerrijke intro. Wie denkt dat die tot een ballade zou uitgewerkt worden komt bedrogen uit. Het tempo ligt misschien wel iets lager dan op de voorgaande tracks maar hij rockt toch goed. “Farewell” bevat enige weemoed in het gitaar- en baswerk. Ook de zang is ditmaal ietsjes anders. In de versen zingt hij ditmaal clean om dan in de refreinen over te gaan naar zijn normale zangstem. Dat levert een mooi resultaat op en doet (terug) sterk denken aan Brutus.
Tempel levert hier een steengoed album af dat vinnig en urgent klinkt. De songs zijn ingenieus opgebouwd. Normaal ben ik niet zo te vinden voor deze zangstijl, maar hier stoort mij dit helemaal niet. Het past goed bij de rest van de muziek. Amai, wat een sterk debuut!

woensdag 15 mei 2019 22:30

Pictures of You -single-

Met covers is het altijd wat uitkijken. Heeft je cover een meerwaarde of een andere invalshoek aan het origineel? Kan je er je eigen ding van maken? En dat is niet gemakkelijk wanneer het om heel bekende covers gaat. Toch durfden de Sun Gods het aan om ervoor te gaan. “Pictures of You” is hun nieuwe single en een cover van The Cure dan nog wel. De peetvaders van de dark new wave. Een riskante business… Ook nog eens vermelden dat “Desintegration” waar het nummer op voorkomt dit voorjaar dertig jaar oud is geworden. Dat moet zowat het geboortejaar van een aantal van die gasten van Sun Gods zijn.
Wat kunnen we van hun prestatie zeggen? Dat het een zeer puike cover is geworden. Ze volgen het nummer vrij trouw maar doen dit met hun eigen instrumentarium. Ze weten de sfeer van het origineel te behouden, maar buigen het wel om in een song die wat grootser klinkt dan die van The Cure. Brent Buckler zingt op dezelfde manier zoals op zijn andere songs en geeft het nummer ook nog wat meer eigenheid. Een karakteristieke stem die mooi blend met de elektronica van de song.
Sun Gods heeft een puike cover gemaakt van “Pictures of You”.
Check intussen ook eens hun singles “Subtle Science” en “Zanzara”. Hou ze in de gaten want intussen werken ze naarstig aan een eerste langspeler.

donderdag 18 april 2019 22:54

Untie the Ropes

Een Duitse band zeg je? Nee hoor, ondanks de Duitse bandnaam is Komraus wel degelijk een Brits trio. De band is vernoemd naar de familienaam van de songschrijver Marcin Komraus. De zangeres Sara Roija (van Spanje afkomstig) levert de lyrics. Live wordt de band nog met enkele leden uitgebreid (o.a. voor de drums en synths). Met hun debuut ‘Untie the Ropes’ hopen ze ook het vasteland in te palmen met hun naar Portishead lonkende trip-hop.
Opener “Some Minutes” is niet meteen een sterke binnenkomer. De song ligt zangeres Roija niet honderd procent en dat hoor je. Op “Gas” komt ze veel beter tot haar recht. “Gas” bezit ook een leuke en vrij aanwezige bassound. Ook “Love Overdose” is erg geslaagd. De piano, drums en bas samen met de smachtende zang van Roija blenden goed. Soms zijn de tracks vrij filmisch zoals op “Untie the Ropes” (sterk nummer) of “If I Am Dreaming”. De zang van Roija valt wel op: ze maakt soms vreemde intervallen en nuanceringen. Zo drukt ze wel haar stempel op de nummers. “Just Say My Name” is ook een heerlijk liedje met een heel emotierijke vocals. Het tempo op de tracks ligt niet hoog waardoor het eerder luistermuziek is geworden. Het filmische aspect en de zang geven het allemaal wel een eigen cachet. “If I Am Dreaming” was al een single en “Untie the Ropes” is nu ook een single in een remix versie van Rachel K Collier. Die mix maakt het nummer toegankelijker voor de radio en tevens dansbaar.
In Groot Brittannië zijn ze al naam aan het maken. Gaat het met dit album ook lukken in Europa? Misschien wel want ze hebben zeker hun kwaliteiten en het album mag er zeker zijn. Jammer van opener “Some Minutes” want die nodigt niet uit tot verder luisteren en dat is spijtig want het is niet representatief voor de rest van het album. Als ze live ook indruk maken, dan zie ik het wel gebeuren dat ze hier ook doorbreken.

Elektro/Dance
Untie the Ropes
Komraus
M.A.R.S. Worldwide

donderdag 18 april 2019 22:08

ViVii

We maakten eind 2018 al kennis met hun single “Suckerpunch”. Een pareltje, vond ik. Het goede nieuws is dat er op hun debuut maar liefst elf van die pareltjes terug te vinden zijn. De afgelopen maanden kwamen ze optredens doen in Nederland. Onder andere op Eurosonic en London Calling. Maar ook bij 3FM, 2meter Sessies en IDK Sessions. De kern van de Zweedse band zijn het koppel Emil en Caroline Jonsson. Ze maken dreampop geïnspireerd door o.a. de muziek uit hun jeugd, oude vinylplaten en indiepophits. Voor dit album lieten ze zich bijstaan door producer Anders Eckeborn.
Er bestaat nogal wat dreampop en soms gaat het richting folk zoals Agnes Obel of Miranda Sex Garden. Op ‘Vivii’ is het merendeel gemaakt met moderne instrumenten en heeft het daardoor ook een sound gekregen zoals bv SX, Sigur Ros of Amatorski. Het is dromerig, maar dat betekent niet dat je moet in slaap vallen. Er zit best ritme en tempo in een aantal nummers. Opener “Pick Me Up” bevat gelaagde synthsounds en beats. Het nummer wordt geduldig opgebouwd. De afwisseling in de vocals tussen Emil en Caroline zijn geslaagd. Het refrein is best catchy en durft in mijn hoofd blijven hangen. Ook hetzelfde met “Siv (You And I)” dat bovendien een leuk ritme heeft. “End Of June” doet dan wat meer denken aan een artiest zoals Agnes Obel. Ze maakt ook gebruik van een akoestische gitaar en wat sfeersounds op de achtergrond om de zang te begeleiden. De refreinen zijn toch wel overal heel catchy zonder goedkoop te zijn. “Love Love Love” lijkt een sixtiesnummer te zijn dat in een modern jasje werd gestoken. “And Tragic” is warme indie-pop. Je hoort het al: overal sterke melodieën en fijne arrangementen zorgen voor een gevarieerde en aanstekelijke plaat.
Vivii gaan je live of op plaat vooral murw slaan met slimme arrangementen en sterke refreinen. Als dat je ding is moet je niet twijfelen want dit is in zijn genre een sterk debuut. Een debuut dat helemaal niet als een debuut klinkt maar als een volwassen plaat met dromerige en eigenzinnige liedjes. Topplaatje.

- Suckerpunch: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/71936-suckerpunch

Pagina 3 van 25