Keyword

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nos partenaires

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

Miracle Metal Meeting 2019 - Het moet niet altijd uit het buitenland komen om goed te zijn
Miracle Metal Meeting 2019
Brielpoort
Deinze

Begin jaren ’80 van vorige eeuw was de Brielpoort in Deinze één van de belangrijkste zalen voor de toen echt grote shows. Het lijstje met bands die er gespeeld hebben, is minstens zo lang als indrukwekkend: Dire Straits, U2, Depeche Mode, The Cure, Simple Mindes, Eurythmics, AC/DC, the Ramones, de Scorpions, …
Inmiddels laten de klassieke concertorganisatoren de Brielpoort een beetje links liggen, maar vzw Miracle is vastberaden om daar verandering in te brengen. Ze haalden reeds o.m. The Scabs en Scala naar Deinze. Voor hun Miracle Metal Meeting haalden ze vast de mosterd bij het Alcatraz Hardrock & Metal Fest. Dat wordt reeds enige tijd in Kortrijk in openlucht georganiseerd, maar het begon ooit in de Brielpoort en er was toen, misschien in verhouding meer dan nu, veel plaats op de affiche voor bands van eigen bodem. Metal leeft nog steeds sterk in Deinze en omgeving, wat te merken is aan kleinschalige initiatieven als o.m. Zingem Beeft, Stormram in Zulte, de Elpee uiteraard en zelfs mogelijk een nieuw metalfestival in Gent.

De Brielpoort vullen met enkel Belgische bands leek op papier een beetje een gok. Er zijn in Vlaanderen indoorfestivals die met grotere buitenlandse namen slechts kleinere zalen kunnen vullen. Toch was er vorige zaterdag de hele avond een gezellige drukte in de Brielpoort. Het was er niet zo druk als vorig jaar toen Alice Cooper langskwam, maar het voordeel was wel dat je snel even naar de toog, naar buiten,  naar het toilet, enz … kon. Eigenlijk net de atmosfeer van een openluchtfestival, maar dan met een binnenpodium.
Met een festivalaffiche kan je nooit iedereen tevreden stellen. Hier en daar werden wat wenkbrauwen gefronst toen bleek dat er zou geopend worden met vooral Antwerpse bands. Dat terwijl er in Oost- en West-Vlaanderen zoveel talent rondloopt. Misschien krijgen we die zo al vaak genoeg te zien, al zijn ook de de bands van ’t Stad zeker geen onbekende in de regio.

Bark mocht de spits afbijten. Vorig jaar stonden ze nog op Stormram en eind dit jaar staan ze alweer op Zingem Beeft. De regionale discussie terzijde gelaten is Bark een prima festivalband. Ze zetten telkens een heel gedegen set neer. Alles wordt technisch nagenoeg perfect en met veel overgave gebracht. Ze openden met “Voice Of Dog”, maar het is vooral de titel van de tweede song die je letterlijk mag nemen: “All Hell Breaks Loose”. Op het podium is het zanger Ron die alle aandacht naar zich toe zuigt terwijl de rest van de band hem probeert bij te benen. Elke song gaat hard bij Bark. In hun lyrics verwijzen ze gretig naar alles wat met honden te maken heeft en dat is ook het beeld dat ze live uitstralen: dat van een roedel wilde honden die blaffen én bijten. Het geluid was niet ideaal, maar dat bedekt het Brielpoortpubliek graag met de mantel der liefde. Het hoort bij de charme en bij de herinnering aan toen deze zaal nog maar pas opende. Ook toen was een goed zaalgeluid een ‘uitdaging’.

Ook Off The Cross komt uit Antwerpen. Ze stonden al eerder op grote festivalpodia, maar dit jaar lijkt voor hen de grote doorbraak te wenken. Na de Miracle Metal Meeting mogen ze nog aantreden op Graspop en Alcatraz. Eind vorig jaar brachten ze een EP uit waarop ze samenwerken met een hele reeks gastzangers en een 35-koppig koor. In de Brielpoort haalden ze dan weer nog een andere gastzanger mee het podium op: Sven De Caluwé van Aborted. Die zouden als band zeker ook niet misstaan hebben op de affiche van de Miracle Metal Meeting. Net als bij Bark was het publiek enthousiast voor Off The Cross, terwijl minstens evenveel mensen vanop een veilige afstand stonden te genieten.

De timing werd strikt gevolgd, wat toch wel een welkome uitzondering is in het festivallandschap, en ook King Hiss was stipt om de eerste tonen van “Homeland” door de Brielpoort te jagen. King Hiss werkt naar verluidt aan een nieuw album en er stonden twee songs op de setlist die we nog niet op eerder uitgebracht werk terugvinden: “Revolt” en “Monolith”. Beide zijn pareltjes van waar King Hiss goed in is: heavy metal, maar dan zeker niet oldschool. Wel zit er wat stoner, wat sludge en wat Tool en Baroness in hun recept.
Voorts was de set in Deinze een dwarsdoorsnede uit hun discografie, met “Homeland”, “Mastosaurus” en Killer Hand” uit hun jongste album ‘Mastosaurus’, “La Haine”, “Serpentagram” en “King Hiss” uit ‘Sadlands’ en “Snakeskin” uit de EP ‘Snakeskin’.
Zanger Jan en vooral ook gitarist Joost werkten zich in de Brielpoort in het zweet voor de aandacht van het publiek en hadden eigenlijk weinig problemen om de zaal met verstomming te slaan. Dit is niet het soort metal dat begeleid wordt door wilde moshpits en walls of death en toch was dit een heel geslaagd concert.

Wild moshen deed het publiek dan weer wel op de tonen van Fleddy Melculy. Deze Nederlandstalige metalcoreband veroverde StuBru met “T-shirt van Metallica” en ook al volgende singles deden het goed op de radio. Daarmee zijn de Fleddy’s één van de weinige metalbands van eigen bodem die daar nog in slagen. Het viel ons op dat bijna het voltallige publiek tot aan de PA de teksten van Fleddy kent en meebrult, ook al is live alles net iets minder verstaanbaar dan op de albums.
Het was dan ook een feest van de herkenning op de Miracle Metal Meeting, met o.m. “Feestje In Uw Huisje”, “Ik Ben Kwaad”, “Moeidunidotcom”, “T-shirt van Metallica” en “668”. Voor die laatste track mochten, net als voor de albumversie, Jan en Joost van King Hiss mee het podium op. Handig geprogrammeerd uiteraard van de organisatie. In de set van King Hiss was Jeroen Camerlynck eerder ingegaan op de uitnodiging om mee te zingen. Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero, die meespeelt in de clip van “668”, kwam ook al het podium op om wat te dollen met Jeroen van de Fleddy’s. En de laatste gastzanger was dan Danny van het voormalige Deviate die mocht meedoen op “Voor Altijd Jong”, met Jeroen in het Nederlands en Danny in het Engels. Ondanks al dat gedoe met gasten haalde Fleddy Melculy op geen enkel moment de voet van het gaspedaal.
De moshpit werd een circlepit en de eerste crowdsurfers lieten zich opmerken. De band staat deze zomer slechts op een handvol festivals - omdat ze aan een nieuw album werken - maar deze jongens hebben geen moeite om te scoren vanuit rust. Een eerste nieuw nummer van dat volgende album zou de kers op de taart geweest zijn, maar ook zonder die kers was het al smullen van de Melculy-taart. De opvolging aan de top van de Belgische metalscene is verzekerd. Jeroen merkte op dat er wat hem betreft meer dergelijke festivals mogen zijn . “Het moet niet altijd uit het buitenland komen om goed te zijn”, was zijn boodschap daarover.

Aan die top staat Channel Zero al een hele tijd te blinken. In hun eerste leven was België te klein voor hun talent en veroveringsdrang, vandaag is hun vijver beperkt tot het vaderland en de dichtste buurlanden. Goed gezien om hen de grote Brielpoort te laten vullen bij de aanvang van hun zomertournee, als de honger bij het publiek nog groot is. Vooraf hoorde je vooraf wel eens dat Fleddy Melculy Channel Zero van de troon heeft gestoten, maar afgaand op het aantal bandshirts in de zaal en de reactie van het publiek op de twee shows zal die troonwissel nog even moeten wachten. Franky kon het niet laten om bij het inzetten van “Hot Summer” toch wat te dissen: Fleddy Melculy heeft zijn eigen hot sauce, maar wij zullen eens laten zien wat ‘hot’ is.
Channel Zero bracht een ‘greatest hits’ op deze Miracle Metal Meeting. Klassiekers als “Suck My Energy”, “Fool’s Parade” en “Bad To The Bone” werden afgewisseld met obscuurder oud werk als “Repetition” uit het album ‘Stigmatized For Life’ uit 1993 en “No More” uit ‘Unsafe’ uit 1994.
De albums die sinds de reünie werden uitgebracht, werden wat stiefmoederlijk behandeld: niets uit het jongste album ‘Exit Humanity’, enkel “Dark Passenger” uit ‘Kill All Kings’ en uit ‘Feed ‘Em With A Brick’ niet meer dan “Hot Summer” en “Ammunition”. Maar geen “Black Flowers”, “Run With The Torch” en ook geen “Help”. Er waren dan ook geen bisnummers voorzien in het tijdsschema van de organisatie. Ook zonder bisnummers maakte Channel Zero met veel grinta duidelijk dat zij nog wel even de beste Belgische metalband zijn en willen blijven. Franky was prima bij stem, maar we hadden ook niets anders verwacht bij het eerste concert van hun zomertournee.
De rest van de band had er duidelijk veel zin in en speelde foutloos. Christophe Depree van After All werd als vijfde bandlid ingelijfd voor de clubtournee van eind 2017 en dat verse bloed doet de band veel deugd.
Ook Channel Zero ontsnapte in de Brielpoort niet aan het gegeven van gastzangers en dus kreeg Danny van Deviate een microfoon om één nummer mee te doen. Voor Camerlynck was hij misschien eerder een jeugdidool, voor Franky en Tino is hij een medestrijder van het eerste uur. Hij deed al eens een guest vocal op ‘Unsafe’.

Deze eerste editie van de Miracle Metal Meeting mag in programmatie en opkomst een geslaagde start genoemd worden. Kristof Baertsoen van vzw Miracle gaf zaterdag al aan dat die volgende editie er komt. Om volgend jaar nog eens de Brielpoort te vullen met enkel Belgische metal, zal een uitdaging zijn, maar zelfs als je aanvult met buitenlandse bands kan je nog heel wat bands van eigen bodem een mooi podium aanbieden.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/miracle-metal-meeting-2019

Organisatie: Vzw Miracle

donderdag 16 mei 2019 12:55

Hey Lucha -single-

Unwanted Tattoo, dat vorig jaar nog het knappe vinylalbum ‘Pardon My French’ uitbracht, komt al opnieuw op de proppen, met een digitale single deze keer. “Hey Lucha” is een ode aan de Mexicaanse luchadora’s die je vroeger al eens op TV zag. Je hoort opnieuw dat deze band zijn roots heeft in garage en bij de Ramones en The Cramps, maar deze keer zit er ook een flinke scheut rockabilly in de muziek.
Nog leuker dan de single op zich is de videoclip van “Hey Lucha”. Daarvoor heeft Unwanted Tattoo zich eens helemaal laten gaan: fans kregen een snelcursus american wrestling bij Cobra Wrestling Association om in de clip mee te spelen en voor het inblikken van de opnames werd de bevriende Britse video-artist Dan Donovan opgetrommeld. Het resultaat mag er zijn. Het toont dat je niet altijd een giga budget moet hebben om een leuke clip te maken.

https://www.youtube.com/watch?v=Oj3xNotMGT8

donderdag 16 mei 2019 12:29

Dirty Moustache -single-

Seagulls timmeren al een tijdje aan de weg door vooral veel op te treden. Een radiohit zou hen wat sneller op de kaart kunnen zetten. De catchy, dromerige en vrolijke ska-track “Give Me A Reason” kreeg dat in 2017 niet voor elkaar, wat jammer was voor zo’n sterk nummer. Ook met “Chase It Down”, hangend tussen mellow reggae en Tame Impala in, lukte dat toen net niet. Dit jaar schuiven band en label “Dirty Moustache” naar voor als ambassadeur van een later uit te brengen EP.
Het is opnieuw een catchy en zomerse song, met een grappige tekst en een guitig ritme. Met dat fluiten erin kan het zeker een hit worden op Radio 2.De gitaarsolo komt door het in de spotlights zetten van dat gefluit wat laat voor een song die over rock ’n roll gaat, maar daar valt nog wel mee te leven. Met deze “Dirty Moustache” zit Seagulls op het kruispunt het brave van een Eva De Roovere en het ondeugende van een Elmer Food Beat.  Benieuwd welke richtingen ze nog allemaal uitgaan op die nieuwe EP.

donderdag 16 mei 2019 12:24

California Son

Morrissey belooft ons op ‘California Son’ een inkijk in de muziek die hem voor de muziek deed kiezen. Op een handvol songs na zijn het echter onbekende tracks waarvan we ons moeilijk kunnen voorstellen dat de Mozzer ze aan Johnny Marr heeft laten horen om het geluid van The Smiths mee richting te geven. De onsamenhangende productie van Joe Chiccarelli helpt ook al niet om mee te graven naar de muzikale roots van de bejubelde dwarsligger.
"Don’t Interrupt The Sorrow” van Joni Mitchell en "Only A Pawn In Their Game” van Bob Dylan zijn nagenoeg onherkenbaar. Het was ergens wel te verwachten dat Morrissey de aandacht naar zichzelf trekt en niet naar die toch wel prachtige songs. Ook opvallend is dat Morrissey voor bijna elke track hippe gastmuzikanten opgetrommeld heeft, maar dat die zelfs geen plekje in de schaduw krijgen op dit coveralbum. Die reeks hippe vogels zijn o.m. Ed Drooste van Grizzly Bear, Ariel Engle van Broken Social Scene, Petra Haden van the Decemberists, Sameer Gadhia van Young The Giant en singer-songwriter LP (Laura Pergolizzi). Ook Billy Joe Armstrong van Green Day en Lydia Night van punkrockband The Regrettes krijgen niet meer dan een fletse bijrol.
Echt veel wijzer over de inspiratiebronnen van de Mozzer worden we niet op dit album. “Suffer The Little Children” (van Buffy Sainte Marie) en “Days Of Decision” (van Phil Ochs) geven in deze versies totaal geen aanknopingspunten met de man zijn vroege of huidige werk. Hetzelfde geldt voor "Wedding Bell Blues” (van Laura Nyro), “When You Close Your Eyes” (van Carly Simon), “Lenny’s Tune” (van Tim Hardin) of “Some Say I Got Devil” (van Melanie). Heeft Morrissey deze artiesten en nummers met teveel of net te weinig respect behandeld of wil hij het achterste van zijn tong niet laten zien?
Slechts drie keer denken we dat Morrissey oprecht een inspiratiebron naar voren schuift: bij “Loneliness Remembers What Happiness Forgets” (van Dionne Warwick) hebben we een elaborate songtitel zoals Morrissey dat ook wel durft te doen en “Lady Willpower” (van Gary Puckett & the Union Gap) heeft in deze versie onbestemd een vibe die we associëren met The Smiths. Hij geeft echter het meeste prijs op “It’s Over” van Roy Orbison. Nu weten we eindelijk waar hij dat timbre, die toon, dat volume en die melancholieke, doorleefde knik in zijn stem aan gespiegeld heeft. 
Verplicht voer voor de fans. En voor rabiate muziekquiz-spelers.

donderdag 16 mei 2019 12:15

Party Till The Break Of Dawn

Skapunkband Mise-en-Scene is twee jaar na de EP ‘One Way’ al terug op de proppen met een volledig album. Net als op ‘One Way’ bewandelen ze op ‘Party Till The Break Of Dawn’ velerlei paden: van gipsy tot hardcore met haltes bij ska en punk.
In de composities en in de lyrics klinkt de band meer volwassen, ongetwijfeld het resultaat van het constante touren in binnen- en buitenland. De blazerssectie krijgt opnieuw een hoofdrol op dit album. De albumtitel is een klein beetje misleidend, want Mise-en-Scene kan ook gewoon ernstig zijn. Openingstrack “Here And Now” heeft iets van een politiek statement en ook “Wicked” heeft een sense of urgency die we doorgaans enkel in hardcore aantreffen, inclusief de koortjes die je lekker brutaal kan meebrullen. Toch wordt alles opgediend met een dansbare en meestal vrolijke saus. Met een feestje maak je immers meer vrienden dan door verwijten in het rond te strooien. “Square” mengt gipsy, hardcore en 2Tone-ska, en het is bovendien één van de beste tracks van het album. “Punkrock November” is - de naam geeft het uiteraard al weg - een heerlijke punkrocktrack en ook “Homesick Boy” zien we vast uitgroeien tot een klassieker bij de optredens.
Er staan geen missers op dit album. Sommige nummers hebben wel een paar draaibeurten nodig voor je ze een gezicht kan geven, maar nadien zitten ze gebeiteld in je hoofd.

donderdag 16 mei 2019 11:39

Party In The Chaos EP

De Italiaanse band Deflore maakt al 20 jaar instrumentale industrial metal, met net iets meer aandacht voor de synths dan voor de gitaren. Toen ze twee jaar geleden in Rome mochten openen voor Killing Joke, werden backstage meteen contactgegevens uitgewisseld. Jaz Coleman van Killing Joke is de zanger waar het duo van Deflore al zo lang naar op zoek is. En Deflore is voor Coleman eindelijk eens een band die de moeite van het ontdekken waard is. Van het een kwam het ander en zo werd een EP met drie nummers geboren.
Titelnummer en openingstrack “Party In The Chaos” zit ergens tussen Misery Loves Co en het meer experimentelere werk van Killing Joke in. Veel tekstlijnen heeft Coleman niet, maar zijn naar waanzin neigende stem is een perfecte match voor de dansbare en aanhoudend voortdenderende industrial metal van het Italiaanse duo. Ook de derde en laatste track, “Transhuman World”, met de stem van Coleman die licht vervormd is, klinkt nijdig, snel en donker.
“Sunset In The West” is een twijfelgeval. Hierop zingt Coleman niet, maar speelt hij piano. De industrial metal is even ver weg. Muzikaal is dit filmisch perfect, maar het is een groot contrast met de andere tracks.

Party In The Chaos EP
Deflore + Jaz Coleman
Subsound Records
 

donderdag 16 mei 2019 20:29

Ameland -single-

De Nederlandse Aafke Romeijn stak al een paar keer haar neus aan de venster, o.m. met de singles “Alles Went” (met rapper Sef) en met “Zal ik Dan” (met Tom Pintens). Ze heeft voorts al drie albums uit, maar is toch nog geen household name in Vlaanderen.
Vorig jaar verscheen haar debuut roman Concept M. In september verschijnt in België de albumsoundtrack van het boek: het album ‘M’, waarop Aafke Romeijn een rondleiding  geeft in liedjes en composities in de wereld waarin haar roman speelt. Het is een alternatieve versie van Nederland, waarin een meisje door een mysterieuze ziekte haar kleur verliest. Vastberaden de ziekte uit te roeien besluit ze een radicale daad te stelen. ‘M’ waaiert uit van een piano tot een orkest, van kleine bekentenissen tot donkere elektro, van hiphop tot fuga.
Voor de eerste single, “Ameland”, werkte Romeijn samen met Spinvis, één van haar grote muzikale helden, en met haar ouders, zusje en man. De invloed van Spinvis hoor je meteen. Leg er zijn “Oostende” naast en je merkt zo een klad gelijkenissen. Maar dat is zeker ook positief. Je snapt van bij de eerste beluistering ook waarom Aafke gekozen heeft voor Spinvis als tweede stem.
De elektropop blijft mooi op de achtergrond bij die prachtige, fluweelzachte stemmen en legt heel zuinige accenten. Je moet overigens het boek niet gelezen te hebben om het gevoel van deze single te snappen. Mooi. Dit zou wel eens de “Zoutelande” van dit jaar kunnen zijn.

Ameland -single-
Aafke Romeijn feat. Spinvis
Aafke Romeijn Records/Starman Promotions
 

Wacken Battle Belgium 2019 - Primal Creation wint Belgische Wacken Battle
Wacken Battle Belgium 2019
Zaal Volkskring
Kruisem
2019-05-25
Filip Van der Linden

Bands - Wacken Battle Belgium 2019 - Primal Creation, Cathubodua, The Curse Of Millhaven, Hunter, Insomnia, Stand For, Hudic
Niet minder dan acht bands haalden de finale van de Belgische Wacken Battle, nog steeds een beetje het Songfestival van de Belgische metal. Vooraf was er een beetje discussie of het een goed idee was om een finale te organiseren met acht bands in plaats van zes, omdat de bands dan amper vier of vijf nummers kunnen spelen. Het publiek krijgt wel een bredere doorsnede van wat er in België aan metal gemaakt wordt. Primal Creation versloeg nipt Cathubodua, met 64 punten tegenover 62 en krijgt daardoor een stek op het podium van Wacken Open Air, het Duitse festival dat voor elke metalband als de hemel op aarde beschouwd wordt.

De aftrap werd gegeven door Hunter met een flinke portie hardrock en traditionele heavymetal. Zanger David haalde een paar keer uit als Rob Halford van Judas Priest en liet ook horen dat hij een mooie grunt in huis heeft. Hij had wel problemen met de meniscus waardoor zijn bewegingen op het podium heel beperkt waren. Door de pijn te verbijten verdiende Hunter wat extra punten bij het kritische publiek. De set bestond uit vijf tracks: “Dominion”, “Infiltrator”, “The Comes The Night”, “No Man’s Land” en (een beetje voorbarig) “Glorious”. Muzikaal waren er weinig opmerkingen, al knalde Hunter live net iets minder dan op hun pas uitgebrachte album.
When Plagues Collide brengt brutale deathcore en raasde als een wervelwind door de Volkskring. De band blonk van tevredenheid en ze genoten van hun show, maar die vonk sloeg helaas niet over op het publiek. Zanger Wouter vroeg twee keer een circle pit, maar daarvoor was het publiek op dat vroege uur in de avond nog niet klaar. When Plagues Collide is eerder een band die ook op eigen kracht wel tot op de Duitse en andere buitenlandse podia zal geraken.
Primal Creation brengt thrashmetal met accenten van death en core en met Testament en Slayer als inspiratiebronnen. De band brengt zijn set bovendien met veel passie en overtuiging. Zanger Koen Mattheeuws is een prima frontman die regelmatig de rand van het podium opzoekt. De rest van de band deed moeite om wat leven in de brouwerij te brengen, al waren er ook momenten dat ze enkel naar hun instrument stonden te kijken. De Wacken Battle is en blijft een verkiezing, dus mocht de track “Vote Clown” uit hun album Demockracy niet ontbreken. Primal Creation is een sterke winnaar en Wacken zal nog maar het begin zijn van hun Europese doorbraak.
The Curse Of Millhaven perste liefst vijf tracks in hun korte set en had dan nog tijd over voor intro’s en samples. Ze startten met “Treshholds” en gingen dan via “Shelter” naar het magistrale “My Reign, My Wrath”. Inzake melodische deathmetal zijn ze heel goed. Het klonk gemeen en brutaal en muzikaal-technisch was het een topper. Wel had de band moeite om het publiek bij de les te houden.
De Luikse groovemetalband Insomnia had de hoogste gemiddelde leeftijd van de avond. De grijze haren van zanger Fred vormden een mooi contrast met de levenslust van de band. Ze voelen zich thuis op het podium en vinden elkaar blindelings op het podium. Leuk gevonden: elk van de bandleden had een Wacken-shirt aan. Het was een welkome afwisseling om eens een band met slechts één gitarist te horen in deze battle, al was het maar om de jeugd te tonen dat het ook zo perfect lukt om een ‘vol’ geluid te brengen.  Hun set begon met “God See Ya” en liep via “Resistance” en “Love” naar “Master”. Insomnia leverde een prima performance, maar vele aanwezigen gunnen de podiumstek op Wacken blijkbaar eerder aan een ‘jonge’ band voor wie het nog allemaal moet gebeuren.
Stand For uit Bergen (Mons), is zo een jonge band. Zij brengen energieke heavymetal met een moderne twist. Leuk, energiek, heel professioneel,  en met veel overtuiging gebracht. Ze denken na over hun podiumoutfit, wat op zich geen slecht idee is, maar kiezen dan wel voor een gladde boysband-look. Opvallen lukt zo wel, overtuigen misschien minder. Hun eerder brave set bestond uit “dark Times”, “The Beast”, “No Matter” en het door de eigen fans luid meegebrulde “Stand For”.
Cathubodua staat te boek als een epic symphonic metalband en heeft met zangeres Sara en violiste Katrien twee dames in de rangen en dat is toch een welkome uitzondering in deze battle. De band klonk in Kruisem een stuk volwassener dan op hun debuutalbum ‘Opus I: Dawn’ uit 2016. Sindsdien kwam er (in 2018) nog maar één nieuwe single, maar ook die speelden ze niet. Wel kregen we vier nog niet eerder uitgebrachte songs: “Hydra”, “My Way To Glory”, “The Fire” en “Hero Of Ages”. Deze band is inmiddels geroutineerd in bandbattles en wist ook hier een innemende performance neer te zetten. Vooral frontvrouw Sara slaagt erin om het publiek uit haar hand te laten eten. Kenners zeggen al eens dat België een ‘moeilijke markt’ is voor female-fronted bands, terwijl de nipte nederlaag bewijst dat het wel kan, als de kwaliteit goed genoeg is. Wij kijken alvast uit naar dat volgende album.
De laatste band in Kruisem was Hudič, een symfonische black/deathband die al sinds de release van de EP ‘Ne Ergo Dimittas’  over de tongen gaat als band om in de gaten te houden. In dergelijke bandbattles is al vaker gebleken dat het niet altijd eenvoudig is om een hype om te zetten in een goede score. De band zette na een zenuwachtige soundcheck zijn set in met een stukje mysterieus toneel. Doorheen de show verborgen de gitaristen en de bassist hun gezicht in iets dat het midden houdt tussen een monnikskap en een hoodie. De rookmachine en belichting moesten het mysterie nog aandikken, maar deze band komt echt niet tot zijn recht in een competitie.

Scores: Primal Creation - 64 points; Cathubodua - 62 points; Stand For - 53 points; Hudic - 46 points; Hunter - 44 points; Insomnia - 39 points; The Curse Of Millhaven - 33 points; When Plagues Collide - 8 points

In 2020 is er voor het eerst sinds lang geen Belgische Wacken Battle. Om alle landen aan bod te laten komen in Wacken, moet ons land een jaartje overslaan. In 2021 is er opnieuw een kans voor Belgische bands om te strijden voor een stek op Wacken Open Air.

Organisatie: Vzw RTP

vrijdag 24 mei 2019 22:08

Praga Khan - Al 30 jaar een feestje

Praga Khan - Al 30 jaar een feestje
Praga Khan, Lords Of Acid
De Casino
Sint-Niklaas
2019-05-22
Filip Van der Linden

Maurice Engelen, het brein achter Praga Khan, wordt dit jaar 60.  De band zelf wordt er 30, ook al was die niet elk jaar actief. Redenen genoeg voor een  feestje of twee. Die vonden plaats in De Casino, Sint-Niklaas. Beide avonden waren heel snel uitverkocht. Wie erbij was, weet ook waarom.

De avond startte met het zijprojectje Lords Of Acid, de kinky versie van Praga Khan waarmee Engelen vooral in de Verenigde Staten goed scoorde en die slechts sporadisch de oversteek maakt naar Europa. Minder dan de helft van de bandleden zijn Belgisch: Engelen op toetsen (en op slechts twee nummers de lead vocals) en zangeres Marieke Bresseleers. Lords Of Acid had eerder wel meer kinky zangeressen, maar Bresseleers spant toch de kroon. Behalve dat ze beschikt over een prachtige, heldere stem kan ze ook wulps teasen als een volleerde burlesque-artieste. Dat heeft uiteraard altijd al bij de show van de Lords gehoord, maar Marieke doet het met zo’n gemak en overtuiging dat het een extra dimensie krijgt. Ze is een aandachtsmagneet die Engelen en de rest van de band helemaal in de schaduw zet.

De muziek dan. Lords Of Acid plukte voor deze zeldzame Belgische show uit het verzamelde werk van de band, met slechts een handvol tracks uit het jongste album ‘Pretty In Kink’. Ze trapten af met “Voodoo-U” uit 1995 alweer. Vandaar ging het naar “Break Me” uit ‘Pretty In Kink’ en naar “Scrood Bi U” uit ‘Farstucker’. Gitarist Erhan Kurkun mocht een eerste keer loos gaan op “Out Comes The Evil” en Marieke Bresseleers was goed bij stem en goed bij de les. Dat de band de theatrale set helemaal in de vingers heeft, mag ook wel na een tournee met 30 haltes doorheen de VS. Bij het vrolijke niemendalletje “Ruber Doll” moet er uiteraard een opblaaspop het publiek ingegooid worden. Cliché en voorspelbaar, maar het zou de fans tegelijk spijten mochten de Lords dat stukje eruit laten. Op “Worship The Lords” mag Marieke even uitrusten en neemt Engelen de vocals over. Veel moeite vergt dat niet, want de twee hoofdzinnen worden door een bevallige zangeres op een grote pancarte aangereikt. Opnieuw: een mooie gimmick, maar het publiek zou zonder pancarte ook al de tekst meteen meehebben. Het is een beetje het verhaal van het hele concert: de woordspelingen in de lyrics en de kinky stuff op het podium zijn voorspelbaar, maar tegelijk onmisbaar.
Via “My Demons Are Inside” uit ‘Pretty In Kink’ rollen de Lords Of Acid hun finale in. Daarin gaat het van hun wereldhit “I Sit On Acid” over “Let’s Get High” naar “The Crablouse”. Was Marieke al kortgerokt begonnen aan de set, tegen het einde heeft ze nog nauwelijks kledij aan die naam waardig. Het hoort erbij zoals de doodskist en de wieg in de liveshow van Alice Cooper of de grote klok bij AC/DC als ze Hells Bells spelen.  Als het werkt, moet je het doen. En onthou: it’s only entertainment.

Heeft Maurice Engelen bij Lords Of Acid - live dan toch - slechts een bijrol, bij Praga Khan draait het allemaal rond hem. Zijn keyboard hangt aan een soort trap-tafel-klimrek waar hij al eens opklimt. Als frontman stelt hij niet veel voor en als danser zou hij ook niet rijk geworden zijn, maar wat hij doet op ene podium straalt kracht en positiviteit uit. Als Engelen niet zelf op die constructie klimt, anders komt er wel een bevallige danseres langs die dat klimrek nog meer reden van bestaan geeft. Want ook in de liveshow van Praga Khan is verleiden één van de belangrijkste thema’s.  Opvallend: was het publiek bij Lords Of Acid al volop enthousiast, bij Praga Khan begonnen ze vanaf de eerste noot te dansen. Er waren veel veertigers en vijftigers in de zaal, dus dat ging al wat houteriger dan in de hoogdagen van de band en hun fans, maar toch was er bij momenten een heftige dance-moshpit voor het podium. De elektrorockers moeten echt in niets onderdoen voor metalbands.

Net als bij Lords Of Acid komt het visuele op een dichte tweede plaats. Bij de start van de show bewegen dansende creaturen (half mens, half vogel) in zwart en wit over het podium. Later volgen nog uitdagende danseressen, maar niet zo kinky als bij de Lords, en gigantische ballonnen die het publiek worden ingegooid. Ook de lichtshow is heel straf en knap ook hoe ze er met de spots voor zorgen dat het diep-gegroefde gezicht van de 60-jarige Engelen steeds van zijn mooiste kant getoond wordt.
Praga Khan, ook al met Erhan Kunkun op gitaar en met voorts o.m. Tylaine Van den Broeck op de extra toetsen, klinkt live overigens meer rock dan de dance van de albums. En er is een nieuw album dat later dit jaar uitkomt. Daarvan kreeg het publiek in Sint-Niklaas al een voorproefje met vroeg in de set “We Follow The Sun” en “Love”. Later volgden nog meer nieuwe nummers met “The Moon”, “Isolation” en het wel heel aanstekelijke “Picture This”. Onderweg was er plaats voor hits als “1000 Sterne”, “Freakadzoidz”, “My Mind Is My Enemy” en “Lonely”. De grootste hits worden bewaard voor de finale: het luid meegezongen “Breakfast In Vegas” en “The Power Of The Flower”, met in de bisronde nog “Love U Still” er bovenop.

Ook in dance of elektrorock kan je waardig ouder worden, samen met de fans. Als Praga Khan live nog zoveel power en positieve vibes kan brengen, mogen ze gerust nog een jaar of tien doorgaan. Tegen het einde van het jaar kan je overigens de double bill met Praga Khan en Lords Of Acid nog aan het  werk zien in Geel en Oostende.

Neem gerust een kijkje naar de set op 17 mei in De Casino, Sint-Niklaas
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/praga-khan-17-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/lords-of-acid-17-05-2019

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

donderdag 02 mei 2019 14:44

Pick It Up -single-

Voor hun eerste single zijn die van The Skadillacs het niet te heel ver gaan zoeken. Het werd een ode aan de hele 2Tone-geschiedenis, die dit jaar 40 kaarsjes mag uitblazen, en als je dan een Belgische track zoekt, kom je al snel uit bij “Pick It Up”, de grootste hit van onze Employees. In hun catchy versie blijven de Skadillacs inzake ritme en lyrics heel dicht bij het origineel, maar ze voegen er wel rijkelijk blazers aan toe. Ze hadden best nog wat meer mogen freewheelen met deze oer-track van de Vlaamse ska, maar ik kan me ook voorstellen dat als je met een band van negen muzikanten de eerste keer een studio intrekt, dat je het dan vooral ook gewoon degelijk wil doen. De volgende single mag dan wel graag eigen werk zijn, zodat we het repertorium van Vlaamse ska wat kunnen aandikken. “Pick It Up” is een fijne cover geworden die heerlijk samenvat waar ska voor staat.
Op 27 september spelen The Skadillacs als support van The Selecter en Rhoda Dakkar in De Roma in Antwerpen. Dat belooft een feestje te worden. Voorzie schoenen waarmee je kan skanken!

Pagina 1 van 19