Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Rock Werchter 2019 - dag 1 - donderdag 27 juni 2019

Geschreven door Michaël Bultinck en Johan Meurisse

We herinneren ons een Rock Werchter dat de Liefde en de Muziek universeel maakt. Muzikaal veel goede, overtuigende concerten. Thema’s die aangesneden werden: blijven vechten voor de rechten van de gay community, gelijkheid en respect voor vrouwen.
Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten , opkomend talent en Eigen Werk .
Rock Werchter bracht verschillende generaties samen , danst, popt en rockt . Het festival  klinkt vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend.
Headliners bevestigen . Pure pop en straf hoogtewerk bij P!nk, de geweldige terugkeer van Tool, een magistrale carrièreset van The Cure , een stralende Florence & The Machine, een groot kampvuur bij Mumford & Sons., de Zep retro van Greta Van Fleet en de futuristische zet van Muse. En dat allemaal in een editie die warm , heet was . Een hittemeter die op zaterdag zelfs op Tien stond  …
Het festival was erg geslaagd qua aantal . Op enkele combi’s en wat dagtickets voor donderdag en zondag na , was het festival volledig uitverkocht. 59.500 toeschouwers kwamen de volle vier dagen, dagelijks kwamen daar 28.500 mensen bij.

Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Vier stages … The Slope succesvol als bijkomende , mooi ingericht en versierd.
Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De grote tenten in een nieuwe outfit - strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Rust en geniet plek - Meer dan Muziek – Comfort - Een entree in multicolour, de multifunctionele helling aan de Slope, banken, een uitgebreid assortiment van lekker eten en drinken , bars, togen en eetstandjes waren echt mooi ingericht.

Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …

Summer starts here... Een overzicht van ons parcours - Cheers mate!

dag 1 - donderdag 27 juni 2019 - Vrouwen aan de macht
Op deze eerste warme dag lag de klemtoon op ‘Women power’ , met Pink finaal aan zet. Show en entertainment , die de muziek kleur gaf …

Meteen van wal om de zomer en Rock Werchter te delen met onze Zwangere Guy, die hier vorig jaar nog stond met Stikstof . Zwangere Guy deed al 2 keer de AB uitverkopen , ook nu vroeg op de middag steeg de temperatuur in The Barn . Zijn scherpe teksten rolden over ons heen van z’n debuut ‘Wie is Guy?’ . “Gorik pt 1” heeft heel wat te vertellen. Hiphop met een sterke boodschap naar vrouwenemancipatie en opvoeding . Much respect. Hij kan het allemaal kwijt aan zo veel mensen op de festivals en is hen dankbaar. Pakkend. Met een zekere relativering en dosis humor beet hij sterk van zich af . Samen met z’n muzikanten bleef het tempo en de beats spannend, of ze nu hard , loom of slepend klonken . Enkele guestrappers passeerden de revue . Iedereen was klaar om helemaal ‘loco’ te gaan. Er werd gedanst , gesprongen en meegebruld, er waren openingen , moshpits in het publiek. Belgisch Brusselse rap op z’n best. Zwangere Guy maakt z’n publiek warm en trekt hen naar zich toe. Hij houdt van hen en zij houden van hem …

Ook de Klub C zat afgeladen vol om de vrienden van Zwangere Guy aan het werk te zien, The Black Box Revelation. Het rockduo is intussen verdubbeld  en is qua sound voller en dieper . Deze namiddag speelden ze in een klein uur een ‘best of’ . Ze hebben al een handvol passages achter de rug op Werchter en evenveel platen ,vóór hun dertigste . Het vuur blijft aangewakkerd met rauw , broeierig , doorleefd , intens bluesrockende roots … Als ‘t door het sterke onthaal allemaal leuk is, dan is de goesting en de ruimte voor improvisaties en uitspinnen groot . Heerlijk genietbaar als de nummers op zo’n manier worden gespeeld , “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Gloria”, “Warhorse”, “Built to last”, “I think I like you”. Je weet het wel als je deze hoort … Black Box Revelation knalde. De processierupsen waren intussen verdwenen …

Bijna zijn de Schotse postrockers van Mogwai 25 jaar bezig. Muzikaal stroomt de lava nog steeds bij hun vulkaanuitbarstingen. Tien jaar trok het kwintet de kaart van een sfeervollere aanpak , nu mag die weemoedige cinematografische sound gejaagder , nerveuzer, exploderend, opwindend  zijn.  Wat een intensiteit . Ze zijn nu niet direct een toegankelijke band op het festival , maar soit , net als op The Slope mag het even avontuurlijk, alternatief zijn in de Barn.
Een goede afwisselende songkeuze met de extravertie in gitaren op “Mogwai fear Satan”, “Rano pano”, “Old poisons” en “New paths to helican”. “Friend of the night” , “Coolverdine” zijn de rustmomenten, de keys krijgen meer armslag.  Een rijkelijke carrière hebben ze. Het was likkebaarden voor de fans van het genre. We genoten van de quasi-instrumentale sound van de band die at last werd toegevoegd , die kon huiveren en kippenvel bezorgen. Mogwai blijft zichzelf heruitvinden en daar smelten we van …

Geike (The Slope) - Komt het ooit goed met de solocarrière van Geike Arnaert? Die vraag kunnen we stellen. Haar Hooverphonic verleden ligt ondertussen ruim tien jaar achter ons . Het monstersucces van “Zoutelande”  heeft bijna een jaar de hitparade bestookt, wat fris in het geheugen ligt. Maar het zijn die grote successen die Geike links laat liggen. Een vraag van de fans op één van de talrijke kartonnen bordjes was: “Zoutelande”?!. Die vraag werd licht geïrriteerd weggelachen. Alsof ze wil aantonen dat ze het alleen ook kan. Kost wat kost wil ze slagen. Haar eerste soloplaat ‘For the Beauty of Confusion’ verscheen in 2011 en dit najaar verwachten we nieuw werk. “Off Shore” is een leuke, fris klinkende nieuwe single. Allemaal goed gezongen, met passie en veel ingetogenheid. Een manier zoals ze haar ‘nieuwe ik’ wil etaleren. We konden het zien aankomen. Als ze nog eens de grote singles van Hooverphonic bracht nadat ze de groep had verlaten, dan werden die versies ook heel ingetogen en sereen gebracht. Zijn wij het die nog steeds het oude pad van Geike bewandelen en ergens een afslag hebben gemist? Hopelijk wordt het pad in de toekomst terug helemaal recht voor Geike.

De keuze op de Mainstage werd bepaald door de hoofdact Pink … Het Britse Bang Bang Romeo is hier nog niet doorgebroken, maar in ware Gossip stijl raast Anastasia Walker, beetje dezelfde look als Beth Ditto,  over het podium; ze heeft nog niet dezelfde uitstraling. Muzikaal rockt deze band , die soul , funk , r&b en disco laat doorsijpelen. De nummers hadden dezelfde Gossip groove, ritme en een meezinggehalte , wat hen als onbekende op de Mainstage deed overleven . Het gekende “7 nation army” kon de kennismaking van de Gossip-kloon besluiten.

Male dominated state? No way, als je het programma vandaag bekijkt op Rock Werchter … Miss Angel was uiterst tevreden dat ze hier mocht staan (The Slope). Mooi , de rijzende Antwerpse rapster treedt in de voetsporen van Coely en heeft wat te vertellen dus . Vrouwenrap zonder meer , met een boodschap in een zomers, groovy geheel van hiphop en r&b/2step, ondersteund van haar warme , indringende vocals. Ze was goed omringd door een tweede rapster en MC. “Like that” , “Squendo” en “Lavish life” tonen de klasse van deze ontluikende bloem in het genre…

Richard Ashcroft is de voorbije jaren niet weg te slaan op de festivals. Eerder was hij hier nog met de reünie van The Verve , twee jaar terug op Cactus en vorig jaar zelfs nog op TW Classic . Vanavond stond hij in Werchter op z’n best (The Barn). Qua setlist houdt hij op een evenwicht van Verve krakers met enkele sterke solo nummers . Het mooie Britpoprockende “Sonnet” trapte de handvol Verve nummers af . O.m. volgden “The drugs don’t work” en op het eind , “Lucky man” en “Bitter sweet symphony” , heerlijk uitgesponnen surplus een gitaarpush, onder z’n lijzige, ietwat krakende stem. De hymne doorstaat de tand des tijd als de beste en klinkt nog even fris. “A song for the lovers”, “Music is the power” , “Hold on” en “They don’t owe” waren een goede eigen songkeuze .
Na een paar nummers deed hij pas bij deze hitte z’n jacket af . De brommende Britse ‘f..; you’ attitude  had hij opzij geplaatst . Hij gaf zich volledig in de nummers , van begin tot eind, en betrok het publiek er steeds bij. Ashcroft plaatst zich weer bij de groten van de Britpopscene door dit uitstekende , bezielde concert .

Charlotte Gainsbourg , dochter van Serge en Jane Birkin , komt ook graag naar ons landje en op de festivals . Het nieuwe album ‘Rest’ bracht haar vorig jaar op Cactus , en dit jaar al op Bestkeptsecret , naast enkele zaalconcerten . Naast de overgave als actrice , wordt ze ook als zangeres geapprecieerd, zeker bij onze Franstalige vrienden. In haar retro-futuristische sound is er een ‘pop noir’ en een ‘french electrodisco’ touch . Air , Daft Punk , Cassius , Sébastien Tellier , Christine & The Queens vormen aangename referenties. Charlotte en haar bandleden (Klub) kwamen bijna allen op in hetzelfde uniform: een witte t-shirt en blauwe jeans, in een futuristisch rechthoekig of vierkant decor met buislampen. Haar zangstem lijkt erg op die van haar moeder, is dus wat onvast en beperkt, maar wordt bijgestaan door één van de mannelijke leden. Het was niet altijd duidelijk of ze nu in het Frans of het Engels zong, ze is ook een volwaardig bandlid op piano en keyboards. Wat onwennig , schuchter worstelde ze zich door de set . “Heaven can wait” , “Deadly Valentine” staan in voor een sensuele, zwoele, sfeervolle sound met enkele ferme electrodisco kopstoten . Het schandaalnummer “Lemon incest” , dat ze op tienerleeftijd opnam met vader Serge , kreeg een aangepast kleedje op z’n Charlotte’s en besloot het Franse verhaal. Puike set.

Deaf Havana (The Slope) - Britten die niet weten wat ze willen … Geëvolueerd van post-hardcore naar poprock. Al heel wat jaren en albums op de teller en nog steeds experimenterend naar dat tikkeltje extra. Meer elektronica, gospel invloeden en minder gitaar. Een keuze die gemaakt is op hun laatste album ‘Rituals’. De namen van de nummer zijn religieus getint (‘Evil’, ‘Saint’, ‘Holy’ …) maar klinken minder angstaanjagend dan je zou vermoeden. De stem van zanger James Veck-Gilodi houdt veel overeind …van hier tot Havana!

De avond viel … Show en entertainment op de Mainstage om de muziek te ondersteunen . Bastille gaf de aftrap en vond het een eer door Pink uitgekozen te worden als haar support. Een klein anderhalf uur traden ze op, goed voorbereid, met een doordachte podiumopstelling en acts van glamour, kitsch en glitter met de vele dansmoves van zanger Dan Smith. Een feestgevoel creëren met z’n band, die de fijne popmelodieën kracht gaf, was het doel . Een uitgebreid collectief met een blazerssectie , gospel , (soulfulle) backing vocalistes bracht Bastille tot wel vijftien leden . Het nieuwe materiaal raakt onvoldoende de feestvreugde , verdronk in bombast, maar  de happy feelings en het samenhorigheidsgevoel trekt hen over de streep een festivalband te zijn. “Warmth” en “Things we lost in the fire” hielpen het eerste deel overeind . Het tweede deel bood de sterkte van een ‘Rhythm of the night’ - gevoel (check: Corona cover) met “Bad blood” , “Joy” , “Laura Palmer” , “Good grief” en “Pompeii”, die een breder concept kregen. Handjes in de lucht , heen en weer zwaaien en meezingen op die poptunes … Aan hen om beklijvende songs als blijvertjes in zo’n decor te plaatsen …

Paul Kalkbrenner - Wat een zege voor de techno-wereld is deze Paul Kalkbrenner! Zijn het de kleuren van de Duitse en Belgische vlag die ervoor zorgen dat we allemaal één zijn met deze Duitse DJ? Paul zijn kale knikker torent boven de immense installatie die van de Klub C een ware danstempel moet maken. Anderhalf uur intens dj-werk wordt onderschat maar krijgt van ons het diepste respect. Grabbelen uit bijna twintig jaar materiaal met hier en daar wat improvisatie en zekerheden als een “Te quiero” van Stromae. Het is niet die set waarbij je van de ene explosie in de andere terecht komst. Het is een set die je op het einde pas naar waarde kan schatten. Je hebt de beats en tempoverschillen maar ook ingetogenheid. Ogen en mond wijd open en alles halen uit die mengtafel, dat is onze Paul! Gemist? Herkansing op Pukkelpop.

Elbow keert hier ook met plezier terug … “we feel very at home here” … liet knuffelbeer/ zanger Guy Garvey zich ontvallen … subtiliteit en finesse horen we als rode draad in hun materiaal , de strijkers en vocalisten charmeren, ‘Little frictions’ is het laatste album van zo’n kleine twee jaar terug. Live merken we dat een deel van het materiaal een extraverte draai krijgt door de gitaar, bassline en dubbele percussie. (The Barn)
 ‘Beautiful’ was en blijft het kernwoord, het contact, de connectie van Guy Garvey  met het publiek. Ook hij weet de reikende hand te zijn , met handjeszwaaien , handclaps en ‘oohoohs’ meezingers . Een amicale set vol emoties  van een sterk spelende band en zanger , van “Magnificent she says”, “Bones of you”, “Little frictions” , “My sad captains”, “Birds”, “One day like this” en “Grounds for divorce”. Hun ingenieuze gitaarpop behoudt z’n subtiliteit dus, maar een stekelig , rauw rockend karakter durft de vroegere orkestratie onderdrukken … Elbow mag op plaat wat dobberen , live behoudt ze een sterke uitstraling …

P!nk
, of is het P!!!!nk?! - Ze stond in 2010 al op Rock Werchter. Die dag stond ze er samen met Rammstein. Wel, beiden zijn op dit moment bezig aan een heuse stadiontour. P!nk haar karavaan hield halt op de eerste dag van het festival. “I’m coming out …”, de deur werd ingetrapt met “Get The Party Started” een nummer die geschreven is voor avonden als deze. We waren vertrokken voor bijna twee uur topentertainment. Alle toeters en bellen waren richting Werchter gesleurd om bijna twintig jaar ‘pink/roze’ te vieren. Of was het voor haar 40 ste verjaardag die er binnenkort aankomt? De jaren hebben haar in ieder geval goed gedaan.
We zien een zelfverzekerde dame met de brede glimlach. Een lach die bij duizenden aanwezigen spontaan kwam bij het kijken naar deze show. Om maar te zwijgen van onze mond die soms wel openviel. Rondzweven boven het publiek als een engel gaf haar een zalig gevoel. Het geeft maar aan hoe uitgekiend deze set ook in elkaar zit. Dansers en danseressen, backingsvocals, de nodige attributen,… ze zijn niet weg te denken bij eens show als deze.
Een concert van dit genre is een ware beleving geworden met een hoog show gehalte. Gekruid met de nodig humor, passie, drama, liefde en tederheid. Als er één dame is die dat kan is het wel deze Alecia Beth Moore.
Songs uit haar beginperiode zoals “Just like a Pill” hebben een net iets hoger rockgehalte terwijl het tegenwoordig iets meer poppy klinkt zoals bij “Walk me Home” en  “What About us”. Geen probleem, geen verveling.
De discussie of dit een waardige afsluiter is voor dag 1 moet zelf niet gevoerd worden. Geen podium is groot genoeg om de klasse van deze dame te etaleren. En vergeet niet, ze blijft een ‘rockstar’. Dat zegt ze toch zelf. En waar horen die thuis? Jawel, op Rock Werchter.
Setlist: Get the Party Started - Beautiful Trauma - Just Like a Pill - Who Knew - Funhouse / Just a Girl - Hustle - Secrets - Try - Just Give Me a Reason - River - Just Like Fire - What About Us - For Now - Time After Time - Walk Me - Home - I Am Here - F**kin' Perfect - Raise Your Glass - Blow Me (One Last Kiss) - Can We Pretend + Encore: So What

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-06-27 t-m 2019-06-30
  • Festival Name: Rock Werchter 2019
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Werchter
Gelezen: 204 keer