• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Concerten Stef Camil Carlens + Band, Catbug, Handelsbeurs, Gent op 26 november 2019 Pussy Riot, Girls go…

Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Rock Werchter 2019 - dag 4 - zondag 30 juni 2019

Geschreven door Michaël Bultinck en Johan Meurisse

zondag 30 juni 2019 - Verschillende generaties bij elkaar - de liefde was nog nooit zo universeel
Als een zondagse lounge , een diesel op gang getrokken, brengt Werchter verschillende generaties samen om te eindigen in en gefuturiseerde wereld van Muse en een geluidloos vuurwerk …

Het Britse combo Sports team maakte z’n debuut op Les Nuits Bota . En  kijk , nog geen twee maand later kunnen ze al openen op Werchter . Mooi meegenomen. De doorbraaksingle  “M5” zat al vroeg in de set die ergens Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand en Weezer met elkaar verbindt . Melodieuze rock’n roll/postpunk  in een highschool outfit . De  tweede EP ‘Keep walking’ bracht hen hier. Een energieke, hyperkinetische zanger, Alex Rice, stond in een schril contrast met de onverschillige, gelaten keyboardspeler . We hoorden aangename , frisse, dynamische songs . Heel wat beweging en dansmoves, live lekker in het gehoor . Maar persoonlijk een dertien in een dozijn bandje … 

Lizzo (The Barn) - De Amerikaanse actrice en zangeres Lizzo mag The Barn openen. Opnieuw meteen een vol huis. Lizzo die we vooraf kennen van haar opgewekte single “Juice” had duidelijk veel meer dan die ene single in petto. Deze voluptueuze jonge dame in roze outfit had er geen probleem om even met een tikje zelfspot de tent uit de bol te doen gaan. Zelfverzekerd zorgde ze voor leuke funky beats, hip hop, fris en levendig gebracht. Humor is de leidraad, wie geeft er zijn dwarsfluit een eigen instagram-account? Jawel, Lizzo! “Phone” heeft een beetje weg van “My Humps” van The Black Eyed Peas maar verder is Lizzo, gewoon zotte Lizzo!

Een ander nieuwkomer Grace Carter was in de Klub te zien . Ook hier was het een aangenaam kennismaken met de beloftevolle Britse soul/r&b/pop zangeres. Haar sound kreeg een heupwiegende , dansbare tune, maar raakte  onvoldoende . De single “heal me” is er wel eentje om te koesteren.

Na twee ontdekkingen , was het tijd voor het Nederlandse De Staat , die al een tiental jaar bezig zijn. In eigen land enorm gerespecteerd , hier bij ons sinds kort de verdiende respons  met hun huidige tour in het clubcircuit. De band rond de leuke , excentrieke zanger Torre Florim heeft al een handvol platen uit , brengen een soort rock’n’roll hillbilly , omfloerst van elektronica , hiphopsounds, waar Presidents of USA meets Run DMC opborrelt. Een ietwat ongrijpbaar geluid , opgehitst door gitaar , bas , drums en electrobeats. Ze zijn door de jaren erg goed op elkaar ingespeeld , zorgen voor entertainment door dansmoves, ganzenpasjes en ga zo maar door . “Pikachu” , “Witch doctor” bij de koffie,  een eerste moshpit en een bruisend “Kitty Kitty” bewezen dat de groep waardig op de Mainstage stond …

Een verderzetting van een groovy rocksound in een electrowave jasje hadden we met het Britse Black Honey . De zangeres Izzy Baxter Phillips heeft wel iets mee van Courtney Love; haar heldere vocals snijden door de extraverte nummers . Een halfuurtje hadden ze om het publiek te triggeren , maar hier waren het vooral de eerste rijen op The Slope die warm werden gemaakt .

Mahalia (KluB) - Het licht in de Britse hiphop-wereld draagt de naam Mahalia. Ze is jong, klinkt fris, is grappig en iedere keer dat ze terug naar België komt, blijft ze stappen voorwaarts zetten. Als jonge twintiger heeft ze al een heus parcours afgelegd. Heer eerste platencontract op haar 13e liegt er niet om. Een grote toekomst werd haar beloofd en ze lijkt die verwachtingen te gaan inlossen. “Do Not Disturb” is zo een nieuw deuntje dat fris in de oren klinkt en de volwassenheid van Mahalia etaleert. Iedereen mee op de droomwolk van Mahalia en vooruit met de geit!

Algemeen kwam het dus rustig op gang op deze afsluitende dag . Maar op de Mainstage werden we al op temperatuur gebracht door De Staat . Een graadje en een tempoversnelling hoger werd het nog door Yungblud , één van de revelaties vorig jaar. Net als de clubconcerten, Music for Life of op Pukkelpop is Yungblud één van de opwindendste bands . Het trio rond Dominc Harrison, een soort jonge Mick Jagger smoeltje, brengt een aanstekelijke mix van rock, punk , elektronica en ska. Hij is in vrouwentenue , regenboogvlagje op het gezicht , met paarse kousen aan , streeft naar gelijkwaardigheid en wil iedereen verenigd zien als één grote familie . Hij is een duracell konijn op het podium , die bekken trekt , rollebolt, gekscheert . Hij weet z’n publiek te entertainen op die leuke, krachtige rocksongs . Meteen ambiance … de muziek , de refreinen , springen, hotsen , moshpits , …  . “I love you , will you marry me”  zat al vroeg in de set en iedereen doet mee. “King Charles”, “Anarchist”, “Medication” ,“Loner” , “Parents” en “Machine gun” moesten niet onderdoen  in diens springen en dansen … Het zijn live toppertjes. Bruisend , dynamisch, opwindend en bovenal heerlijk ontspannend . Entertainment en energie ten top, daar is ‘Jongbloed’ voor , die de nodige ambiance gaf op de Mainstage .

Na de muzikale wervelwind van Yungblud , was het verschil met Tamino groot . Een volle Barn was op de afspraak voor één van onze stemwonders . Terecht werd hij een paar jaar terug geselecteerd als StuBru’s Nieuwe Lichting . Hij wordt door buitenlandse  artiesten enorm gerespecteerd en wordt als support aangetrokken .
Imponeren  in al zijn eenvoud en emotionaliteit; laat hij zijn nummers vloeien in een sobere begeleiding van elektrisch gitaargetokkel , percussie en keys . Hij is nu al een tijdje op tour en weet nog steeds zowel de festivals als in het clubcircuit zijn publiek te omarmen , met z’n warme , innemende sound die op het podium een extraverte schop krijgt . Hij durft ze op te bouwen en dient kopstoten toe . De sfeer is er één van een intense spanning, gehypnotiseerd toekijken, diep ademhalen  en volledig stil zijn. 
De nummers worden gedragen door z’n innemend  en sterk uithalende vocals op z’n Buckley’s . “Cigar “ zet de toon” . Ook solo sterk , “Verses” en Chris Cornell’s “Seasons” waren pakkend en bezorgden je kippenvel .  Altijd weet hij wel iemand in de spotlight te plaatsen te eren . Sjiek.
Zijn Ozark Henry gewaad wappert en hij straalt , “So it goes “, “Indigo night” en doorbraaksingle “Habibi” onderstrepen een ongecompliceerde , ongebreitelde , elegante schoonheid , pracht en finesse , die grilligheid niet uit de weg gaat … Tamino is en blijft goed!

Parkway Drive
(Main stage) - Veel verwachtingen waren er bij deze Australische metalband die vorig jaar Graspop vakkundig tot brandhout herleidde. Een verassing dat ze op Rock Werchter geprogrammeerd staan . Een veelbelovende start met een indrukwekkende intro waarbij fakkels de lont zoeken en de blik van Winston McCall en co de angst in de ogen nabij is. Beginnen deden ze met Wishing Wells” en “Prey” uit hun album ‘Reverence’ dat vorig jaar uitkwam. Het zijn voornamelijk nummers van dit album en het vorige album ‘Ire’ die Werchter moeten laten kennismaken met Parkway Drive. “Writings on the Wall” brak de set in twee met violistes; het zorgde ook voor vertwijfeling in het publiek. “Wild Eyes, “Crushed” en “Bottom Feeder” tekenen voor de laatste rechte lijn. Genadeloos toeslaan zoals we deze band kennen. Te hard hun best gedaan om toch die extra fan over de streep te trekken brengt twijfel bij de trouwe aanhang. Gewoon jezelf blijven is de boodschap mee te nemen.

Debuterende artiesten scoren hoog . Ook een volgelopen Klub voor Dean Lewis , de nieuwe Australische sing/songwriter/wonderboy, die een jong , breed publiek inpalmt met z’n melodieus toegankelijke pop . Eén plaat uit en hij kan ze in een goede 45 minuten allemaal voorstellen . Net als bij Tamino , aandacht voor intimiteit , subtiliteit en finesse in het songmateriaal . Een fijn, goed op elkaar ingespeelde band, een singer die in interactie treedt met z’n fans en dus een tiental mooie songs speelt, die muzikaal veel met elkaar gemeen hebben , als je een “Stay awake”  en “Don’t hold me” hoort. “Half a man” speelde hij solo op piano en “Be allright” was het moment om elkaar vast te nemen of de handen in elkaar te slaan. Alles met de glimlach. Hoe mooi!

De Spaanse Rosalia  weet ook choreografie en entertainment te stoppen in de show van haar nummers. Ze hebben een Zuiderse groove en brengen flamenco en pop samen. De hitparade vindt met haar nummers een ingangspoort .  De zwierigheid van een stierengevecht . Net als bij een Angèle zien we synchrone danspasjes, - bewegingen van haar danseressen. Probleemloos plaatst ze er zich middenin. De projecties zijn een meerwaarde.  De songs zijn elegant en stralen positivisme uit. “Barefoot in the park” , “Catalina” hebben net als de singles, die op het eind bewaard bleven, “Aute cuture” en “Malamente”, een zekere jeugdigheid en onschuld . Opnieuw een volle Barn genoot van die zomerse tunes .

Balthazar is back en hoe! De projecten van de groepsleden werden even opgeborgen en een nieuw album verscheen; ‘Fever’ , plaatste de band rond Devoldere (Warhaus), Deprez
(J. Bernardt) opnieuw op het voorplan . Hun doorleefd , melancholisch materiaal heeft nu een lossere , frisse sound . Gesterkt door hun ervaring , overtuigde Balthazar overduidelijk op de Mainstage. Knap hoe de songs werden gespeeld in een groovy omkadering en ze een dansbaar karakter kregen , die ons deed heupwiegen en de dansspieren aansprak. . Ook hoe de band op elkaar is ingespeeld en de instrumenten als trombone en viool de songs een perfecte aankleding geven . Om maar niet te spreken van de zangpartijen, die ze weten af te wisselen en/of op elkaar aan te sluiten in de nummers en  in de refreinen . Songs worden uitgediept , er zijn de moves en het publiek wordt betrokken . Het zorgt voor een grootse set .
Een juiste songkeuze  op de Mainstage met “Blood like wine” als opener, oudje “The boatman”, “Do not claim them anymore” en verder “Bunker”  en nieuwe single “Changes” geven ons een schop onder de kont. Een uitgesponnen “Fever” is een hoogtepunt,  en als slot “Entertainment” , een woord letterlijk op z’n plaats over de set . Balthazar voegde na hun eenmalige passage op een festival er net Crammerock  aan toe .

Welkom bij de Mac Demarco show in The Barn, dat is er eentje van speelsheid en leuke gekte. Het Canadese combo gaat los , ontspannen, ongecompliceerd , onbevangen ,  ja zelfs chaotisch te werk.  Mac is de showmaster van de gig . Een soort ‘clown’ indiepop, beetje jammen, pintje drinken, amusement…  Mac doet wat hoolahoops , een handenstand , er is een lezend bandlid en absurde bindteksten. Downtoearth. “Champagne supernova” van Oasis zat er zelfs tussenin. Een gekke-bekken-trekkende Mac en Band . Leuk allemaal om de alledaagse zorgen even opzij te plaatsen.

$uicideboy$ (KluB) - Waar hadden we deze schop onder onze kont aan verdiend?  Twee neven uit New Orleans die de KluBC vakkundig komen door elkaar schudden … Een ware metalsound op een bedje van pompende beats met schokkende beelden, zotter dan dit wordt het niet meer. Een los gelaten menigte viel bij bosjes en kwam aan de zijkant van de tent naar lucht happen om daarna terug ten oorlog te trekken. Wij bekeken het vanop een afstand, zoekend naar welk gevoel we hierbij hadden. Post Malone heeft er niets aan, dan hebben we het over hun uiterlijk. Zot, zotter, $uicideboy$!!

Greta Van Fleet heeft het op een kleine twee jaar tijd ver gebracht, van de kleine AB Club naar de AB tot de Lotto Arena . Het gaat snel voor het kwartet , rond de drie broers Kiska. Deze nieuwe band uit Michigan USA is de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden Led Zeppelin. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van deze jonge Zeps dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond.  Zijn stem reikt tot hoog boven de wolken , en toegegeven, hij bezondigt  meermaals aan vocale overacting.
Dit terloops zijn het klassenbakken , die verdomd goed kunnen spelen , elke gitaarakkoord, elke basstune, elke solo, drumslag en keys doen ons in 70s retro dompelen. Naast Led Zeppelin , kun je die andere retrohelden , The Black Crowes van de Robinson broers toevoegen door de Hammond-keys . Of een Rare Earth , ook al ’een back in time band’ in het diepe basspel.
Als ze dan eens een cover spelen , halen ze er eentje boven van John Denver . We kregen een potige, gedreven  set , die soms uitmondde in een jam en vettige blues, vol overgave, en ons een TW Classic opzadelde . “Safari song”  en “Black smoke rising” waren straffe openers van het puike debuut ‘ From the fires’. “Lover, leaver (taker believer)” en “When the curtain falls”, die de doorbraak betekende , hielden ze op het eind . Greta Van Fleet speelde hier in volle hevigheid. Wat een potentieel .

De electropioniers New Order uit Manchester staan terug aan de top van de internationale muziekscene en mogen The Barn besluiten van het vierdaags festival . Ze komen graag terug naar Werchter.
Het is een band die met ons vergroeid is. De eigenzinnige , invloedrijke band, ontstaan uit Joy Division (nu al jaren zonder bassist Peter Hook) , brengt verschillende generaties samen en muzikaal  komt hun wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Al zo’n 40 jaar .  ‘Music complete’, van zo’n vijf jaar terug , is nog steeds de laatste worp, en die kwam tien jaar na hun vorige . “Singularity”, en “Plastic”  konden opboksen tegen hun ‘old time favourits’ , die hier door de veertigers , vijftigers met open armen werden ontvangen .
De keuze viel o.m. “Bizarre love triangle”, het melancholische “Your silent face”,  “Subculture”  en “True faith”. Ze wisselden het af met twee classics van Ian Curtis/Joy Division’ “Shadowplay” en “Transmission”. Het onthaal was enorm en het deed de band rond Bernard Sumner  deugd. Een hart onder de riem. De  visuals, kleurrijk of sober, droegen hun steentje bij. “Blue Monday” werd opgepoetst en bracht The Barn in extase. Oude kraker was “Temptation” uit hun debuut ‘Movement’, die samen met Joy Division’s “Love will tear us apart” (hoe kon het ook anders) als extraatje , de juiste dosis  nostalgie opriep . Kippenvelmuziek.
New Order was beduidend harder . Een heerlijk genietbare , dansbare trip hadden we  van deze deels zestigers , hun kenmerkende melancholie nooit veraf met die keys,  tintelende gitaren , grommende basstunes en hitsige drums! In oktober in Vorst in het kader van een  handvol clubconcerten …

Underworld (KluB) Al bezig van eind de jaren 80 en later een bom droppen die “Born Slippy” heet. Jawel, we hebben het over Karl Hyde en Rick Smith van Underworld. Ondertussen zijn beiden de 60 gepasseerd maar nog steeds maken ze indruk op een publiek die half zo oud is. Een afgeladen volle KluB C wou Rock Werchter afsluiten met een feestje, één adres, de onderwereld van de Britse dance. “Two months off” zorgde al snel voor een hoogtepunt. Hyde die nog steeds goed bij stem is ging als een gek te keer. Een uitgelaten massa in de tent . We zien het graag gebeuren, voor dance-act van dit formaat is geen tent groot genoeg. Gegarandeerd succes en daar maken we graag nog eens een ommetje voor, ook al is het maar om die laatste stukjes energie na vier dagen te herleiden tot geschiedenis. “Born Slippy NUxx”  zorgt voor de eindnoot in de tent wat deze editie van Rock Werchter betreft. Benieuwd wie van de huidige generatie hen dat nadoet op Rock Werchter … 2049?

Ohja, Rock Werchter met zijn vier podia krijgt al jaren het gezelschap van ‘The Brewery’. De jupiler-stand die tussen de acts op het hoofdpodium voor heel wat leuke beats zorgt. Altijd leuk vertoeven voor een frisse pint en een opzwepende dj-set van oa Gunther D op vrijdag en afsluiten op zondag met Linde Merckpoel. Oja, en trouwe klanten op dit festival, Dries Mertens en Kat Kerkhofs weten de gaatjes in hun agenda nu op te vullen met een paar lucratieve dj-sets. Voor de liefhebbers…

Ook Muse is een graag geziene gast , de negende keer op Werchter nu , als keuze voor een eenmalig concert  … Maar met de nieuwe plaat ‘Simulation theory’ lijkt Muse wat op z’n retour. Weg is de vroegere muzikale magie die Muse zelfs nog op z’n eentje de ganse festivalwei wist in te palmen, waar het bombastisch mocht zijn , maar net downtoearth , zonder de grond onder je voeten te verliezen.
Een futuristisch geluid  en de bizarre ‘over the top’ gedachtenkronkels van Matthew Bellamy wil ons in een nieuw sterrenstelsel brengen. Dansende robots , flikkerende pakjes, gigantische brillen, trombonisten in elektronische outfit, de kledijwissels in een soort Robocop stijl , een gigantisch Alien-monster achter de band, een reusachtig opblaasbaar skelet , confetti , slingers, afschietende kanoinnen . Teveel om op te noemen . Een omkadering en spektakel die mooi het oude materiaal elan geeft en het recente materiaal moet redden. Visueel allemaal wel leuk , veel afwisseling en flashy , bevreemdend. Maar raakt het nog als vroeger? Onvoldoende.
Muse werd dan ook niet meer op handen gedragen als vroeger , wat spijtig genoeg de set wel een klein half uur eerder dan voorzien deed besluiten . Voelde Bellamy en C° aan dat ze onaards zijn geworden in onze wereld die elkaar nu net vier dagen lang heeft verbonden?!
Het nieuwe materiaal is te weinig gekend;  het waren de oudjes  die de tand des tijds overleefden en konden rekenen op een sterke respons . Ook voor mij. Hier waren de solo’s nog boeiend , “Uprising”, “Plug in baby” , “Supermassive black hole” en “Hysteria” waren de sterkhouders. Een energiek, pittig , gedreven , emotievol Muse zoals het moet, even zweven , en dan terug met beide voeten op de grond . Verder een “Time is running out” en een medley die o.m. “Stockholm syndrome” , “New born” en een “Knights of cydonia” samenbracht en de samenhorigheid bevorderde.
Met het geluidloos vuurwerk er kort achterna, knalde Muse als definitieve afsluiter van het festival net onvoldoende. De volgende keer ‘een back to basics’ plaat?!, die hen op Moeder Aarde houdt en de fans , het publiek terug volledig kan aanspreken …

Niettemin was deze editie meer dan geslaagd , Hot , hotter , hottest met een gevoel voor gelijkheid en samenhorigheid.

Tot volgend jaar! Rock Werchter 2020 is er van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli 2020

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-06-27 t-m 2019-06-30
  • Festival Name: Rock Werchter 2019
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Werchter
Gelezen: 201 keer