Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest!

Geschreven door Erik Vandamme en Frederik Lambrecht

Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest!
Alcatraz Metal Festival 2021
Lange Munte
Kortrijk
2021-08-13 t-m 2021-08-15
Erik Vandamme en Frederik Lambrecht

Het leek een beetje surrealistisch, overal waar je komt dien je afstand te bewaren en mondmaskers te dragen. Op de trein, de werkvloer en in de supermarkt. Maar in de gevangenis van Alctraz in Kortrijk ging een heel andere wereld open. Drie dagen lang kon je gewoon moshen, crowdsurfen en stagediven zonder maskers. En met je vrienden afspreken voor een pint lukte ook zonder afstand te bewaren …dit alles na de covid safe test en het voorleggen van een certificaat.
De organisatie is er trouwens in geslaagd om een programma aan te bieden met enorm veel Belgisch talent (50%), gecombineerd met enkele stevige buitenlandse kleppers. De combi-tickets waren uitverkocht, en over de drie dagen heerste een gezellige drukte. Maar echt overdreven druk werd het haast nooit. Jong en oud stond te popelen om nog ééns lekker uit het dak te gaan op - zonder twijfel -  de beste muziekgenre ooit!

Hierbij ons verslag van een 3-daagse uitbarsting van festivalgeweld, gehuld in een lederen vestje J

dag 1 - vrijdag 13 augustus 2021 - Tweemaal Channel Zero, Mayhem, Brutus blinken uit en Epica blijkt de goeie keus als headliner

Wat zo indrukwekkend is aan een band als Black Mirrors (****) is dat ze mooi balanceren tussen een bedwelmende, hypnotiserende sound en verschroeiend hard kunnen uithalen binnen een psychedelisch zweverig kader. De honger om op te treden was heel groot. Het enthousiasme waarmee Marcella haar publiek aanspreekt, werkt dan ook zeer aanstekelijk. De grote sterkte van Black Mirrors is variatie, zowel vocaal als in instrumentatie. Van licht naar donker, van zachtmoedige streling naar hard, meedogenloos klinken. Een te koesteren band in het genre, die nog steeds aan het groeien is.

‘Female Power in het kwadraat’ schreven we toen we Thundermother (***1/2) zagen optreden op de mainstage van Alcatraz Metal Fest. Deze band bespeelt het publiek ingenieus en doordacht. Het spelplezier druipt er inderdaad van af; de dames zijn klankentovenaars. De gitaarriedels gingen door merg en been; de frontvrouw schreeuwt haar stem lekker schor. Het was een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht een beetje verslapte. Door die overdosis speelse energie, geraak je in vervoering en sta je lekker mee de deinen en te headbangen.

Wat een band als The Vintage Caravan (****) zo bijzonder maakt? Ze laten zich inspireren door die typische jaren ’70 bands als een Deep Purple, maar ze kopiëren die stijl niet zomaar. Nee, The Vintage Caravan vindt de muziekstijl van toen opnieuw uit. Dat bleek al uit hun platenwerk vol explosieve energie. Hier zetten ze de SWAMP stage in vuur en vlam.
The Vintage Caravan verlegt duidelijk grenzen, en zorgt voor adrenalinestoten, die hun retrosound samenbalt naar het nu!

Ook al bleken ze met hun melodieuze powermetal een beetje een vreemde eend in de bijt, toch waren ze één van de hoogtepunten op de eerste festival dag, het betreft de Canadese band Unleash The Archers (*****) die door hun muzikale versmelting buiten hun comfortzone treedt en enorm weet te variëren.  De frontvrouw heeft een sterke stem en straalt nogal wat charisma uit .
Hun opzwepende powermetal met elementen van o.a. melodieuze death metal, zorgt voor een voortdurend gevecht in lichtvoetigheid en pure duisternis. Hier staat een band die elkaar blindelings aanvoelt, wat zeer aanstekelijk werkt . Gevolg, een enthousiast publiek die deze power metal band op handen draagt.

Over tonnen energie gesproken, we weten niet waar drummer/zangeres Stefanie Mannaerts het vandaan haalt maar als ze haar stem verheft en haar drum virtuositeit naar boven haalt, word je compleet van je sokken geblazen. Wat een verdienste. Ook de andere muzikanten binnen Brutus (*****) drijven het tempo  mee tot een voortdurende climax. Snoeihard, knallend weerbarstig klinkt het. Het siert hun enthousiasme. Sterk.

De Griekse thrashformatie Suicidal Angels (***1/2) timmert al ruim twintig jaar aan de weg naar de hoogste regionen in de scene, met af en toe een appelflauwte (‘Bloodbath’ en hun laatste ‘Years of Agression’ die beiden redelijk wat pit missen), maar live merk je dat hun fundering er één is waarop gebouwd mag worden.
Nick Melissourgos is nog de enige restant van de basisband. We misten deels die stevige portie thrash live. Hun beste songs bleven op stal, met uitzondering van “Apokathilosis”.

In de jaren ’80 waren ze een van de vaandeldragers van de Belgische hardrock, met een zanger en frontman in hun midden die met zijn stem en uitstraling ons kippenvel bezorgde in talrijke projecten. White Heat (****) mag dan nog steeds putten uit die wilde jaren van toen, ze klinken niet gedateerd en werken geen routineklus af. De immer charismatische frontman en entertainer Flype port het publiek aan om mee te brullen en lekker uit de bol te gaan. Je ziet een band met tonnen ervaring, die als jonge wolven tekeer gaan. White Heat is back! en knalde de stage La Morgue compleet weg.

Moonspell (****) behoeft geen introductie meer, deze mix van black, gothic en death metal kan door iedereen gesmaakt worden. Hun wilde haren zijn ze al een tijdje kwijt, maar hun muziek blijft spectaculair! Zeerzeker als ze dan nog eens “Opium” en afsluiter “Full Moon Madness” op ons afvuren, van hun - althans voor mij - beste plaat ‘Irrelegious’.
In het begin was het publiek nog wat afwachtend, maar hoe verder de set vorderde, hoe meer de rem losging. De rode lichten straalden de nodige sfeer uit. Een overtuigend en compleet optreden.

Black metal uit Noorwegen, en een band die nooit de teugels laat vieren, behalve dan als er teveel zon te bespeuren is. Jaja, in een donkere Swamp stage stond Mayhem (****1/2) te pronken en man, wat heb ik genoten van deze show. Niet de beste band tijdens Alcatraz, maar een meer dan verdienstelijke podiumplaats deze jaargang. Oké, als je ‘Freezing Moon’ zegt voel je al de grond onder jou voeten beven en kraken, want dan weet je dat zwakke zieltjes in hun broek doen en vrezen dat de Apocalyps zal beginnen. Maar de echte fans krijgen een glimlach op hun gezicht en ballen hun vuisten. Als ze zingen over het eeuwige leven, om even later af te sluiten met “Pure Fucking Armageddon”, dan mag je stellen dat er uit verschillende albums werd geplukt; een meer dan gevarieerd optreden van deze echte black metal lieden! Zelfs Satan kon het niet laten om geniepig mee te gluren.

Kleppers uit de jaren ’80 die nu nog steeds staan als een huis, gaven de toon op het podium van La Morgue. Ostrogoth (****) is ook zo eentje, die in een nieuwe bezetting op het podium staat; ze leggen meteen de lat erg hoog in hun kenmerkende hardrock stijl, lekker oldskool, maar met de blik vooruit! Ostrogoth straalt enorm wat spelplezier uit, en net als een White Heat en Killer, is er hier geen sprake van een routineklus, integendeel ze blazen ons compleet weg door de vele 80s hardrock adrenalinestoten .

Scandinavische melodische thrash/death van At the Gates (***1/2) gaat er altijd in, al hoopte ik stiekem wel dat er minder van hun laatste albums gingen gespeeld worden en dat ze gingen teruggrijpen naar hun oude sound, die toch meer op mijn lijf geschreven was. Gelukkig stonden er wat nummers van hun oude platen en het heftige “At War with Reality” op hun tekstvel, want de overige nummers konden mij niet direct bekoren. De klank viel op momenten wat weg en dat was - ook bij andere bands - op de Prison stage soms wat frustrerend.
Ik ging even naar de skybar waar alle VIP’s, guests en perslieden kunnen samentroepen, maar ook daar was de reactie wat flauwtjes op het gehele gebeuren beneden. Neen, zet Tomas Lindberg maar lekker in een obsceen tentje waar hij meer in zijn sas is! Had ik het geweten, ik stond mee te thrashen bij Cyclone, want blijkbaar was het daar een serieus feestje.

Killer (****) bestaat ondertussen 40 jaar! Hun gitaarriedels zijn verbluffend . Een technisch hoogstaande set kregen we om stevig te headbangen. De heren mogen dan al wat ouder zijn, ze spelen nog steeds met die gedrevenheid zoals in hun jonge jaren, en laten niet na hun publiek te omarmen door hen voortdurend aan te spreken en aan te porren.
Het siert die oldskool hardrock bands op het podium van La Morgue die dezelfde energie uitstralen van toen. Killer teert ook niet louter op hun oude nummers, maar kijkt vooruit , wat bleek uit een interview dat we hadden met de band. Op het podium komt het sterk tot uiting; na al die jaren zitten ze stevig in het zadel.

Channel Zero (*****) mocht niet één, maar twee keer optreden op Alcatraz. Rond de middag met een ‘new set’ en in de SWAMP stage om af te sluiten met een oldskool set. We zagen in die eerste set enkel de laatste nummers. Opvallend? Een bom energie van een ijzersterke band , die ze al ruim dertig jaar letterlijk zijn.
Beide sets waren vuurkrachtig explosief! . Channel Zero komt sterk uit die covid periode, iedereen kijkt meer dan ooit dezelfde kant uit.  Hun gedrevenheid siert zoals jonge wolven, maar  met de ervaring van oude rotten …

We sloten af met Epica (*****) . Toen we de band onlangs via streaming aan het werk zagen schreven we :’’ De muziek van Epica is op de nieuwe schijf 'Omega' sowieso een filmische trip waarbij alle emoties worden aangesproken; de manier waarop dit in beeld werd gebracht tijdens deze livestream is gewoonweg meesterlijk en adembenemend. Een intens gevoel creëren ze, alsof we in een andere wereld zijn terecht gekomen.’’
Het is de rode draad van het concert op de Prison stage, dat visueel eveneens sterk intrigeerde. De verschroeiende, bedwelmende sound en de variërende vocals van Simonne voeren je mee naar een heel andere wereld. Ze zorgen ervoor dat je in een aparte, sprookjesachtige wereld terecht komt waar het fijn vertoeven is; met het vallen van de nacht zorgt dit voor een welgekomen gemoedsrust binnen de lichtjes donkere omkadering. Een duisternis die trouwens echt geen angst inboezemt. Puike set dus.

dag 2 - zaterdag 14 augustus 2021 - Feestje bij Bizkit Park, een verwarrend klinkende Heilung en Emperor die wint in alle categorieën!

Necrotted  (****) bestaat nog maar sinds 2012, dus ik ben niet zeker of de meesten ooit al van deze Duitse death metal band met sommige deathcore invloeden hadden gehoord. Ik had deze naam al eens horen waaien in de underground scene, dus slenterde ik naar de Swamp stage om deze levende wekker zijn ding te laten doen. Voor een primeur een meer dan verdienstelijk optreden, alhoewel ik vrees dat de stembanden van Fabian Fink niet voor iedereen even spraakmakend waren op dit vroege tijdstip.

Opener op de Prison stage  Dyscordia (****) liet ons in een interview achteraf weten dat ze wat zenuwen hadden en zich afvroegen of er zo vroeg wat volk zou staan. Dat was voor niets nodig want de Prison stage  stond heel goed gevuld op dit vroege uur. Verwonderlijk is dat echter ook niet, Dyscordia is al jaren aan een sterke opmars naar boven bezig, en beschikt over een ‘Dyscordia Army’ die op Facebook steeds opnieuw nieuwe leden krijgt. Dat Army is steeds paraat op de vele concerten en festivals. De twaalfde man is daardoor  een belangrijke pion voor een ploeg, en ook nu porren de fans al vrij snel hun favoriete band aan om alle registers open te gooien. Dat werkt als een rode lap op een stier, en Dyscordia  gooit prompt alles in de strijd om iedereen, ook zij die achteraan nog twijfelden, compleet omver te blazen We schrijven ‘gooit alles in de strijd’ om die reden dat elke schakel binnen deze band even belangrijk is. COVID heeft ervoor gezorgd dat de opmars van Dyscordia helaas wat werd afgeremd, maar op Alcatraz bewezen ze te staan als een huis, en vooral  klaar zijn om deze oorlog te winnen…

Met een zon die meer en meer begon op te warmen zag je een lichte stofwolk verhuizen richting de Prison stage alwaar jong veulen Iris Goessens er een lap op ging geven. Helaas ook hier soms problemen met de vocalen die af en toe niet goed doorkwamen, gelukkig trokken de aanwezigen zich er weinig van aan. Spoil Engine (***1/2) heeft al vele line-up wissels meegemaakt, dus wij hopen dat de huidige nog een tijdje kan doorgaan. Op muzikaal gebied leveren ze altijd degelijke platen af, dus live hebben ze genoeg ruimte om voldoende gevarieerd te klinken. Maar vooral hun recentste plaat ‘Renaissance Noir’ werd logischerwijs aangegrepen tijdens deze show.

De plaat 'Unfold the god man' is verdomd sterk , maar live is de sound en de vocale variaties even overtuigend van deze muzikanten . Het concert was een totaalbeleving , de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt , je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt . Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen’, schreven we over een streaming concert van Psychonaut (****) . Niets vervangt echter het echte live beleven. En op het podium verlegt Psychonaut dan ook grenzen in die totaalbeleving, zowel in de instrumentatie als in de vocals. Psychonaut biedt je, op gevarieerde wijze, een therapeutisch beleven aan waardoor je als een heel ander mens, deels potdoof, diep onder de indruk de tent verlaat.

Vele verschillende stijlen op Alcatraz, ook de hardcore scene was dit jaar terug vertegenwoordigd met Rykers (***). Even lekker gaan dachten de meesten, helaas vond ik de klank niet zo denderend, hun enthousiasme ten spijt. Geen overtuigende indruk.

Met hun nieuwste schijf ‘Moving True Silence’, de recensie kun je hier nog eens nalezen:  - bewandelt Atomic Vulture (****) een psychedelisch spacy aanvoelend pad. Een bezwerende gewaarwording, waardoor je door de tent zweeft van hun muzikaal kunnen en virtuositeit , lekker headbangend ofwel gewoon in een soort diepe trance genietend. Atomic Vulture biedt een soort rustmoment, zonder ons in slaap te wiegen, want op onverwachte momenten worden de teugels gevierd en davert de geluidsmuur. Atomic Vulture maakt een fijne stoner wandeling in een intens mooi kader.

Powerstroke blijft zichzelf heruit vinden. Een evolutieve band die niet kiest voor de makkelijkste weg in het genre. Ze verrassen ons steeds opnieuw en klinken avontuurlijk . Boeiende band dus die een top plaat uithebben . Sjiek!’, schreven we over de nieuwste schijf. ‘The Path Against all the others’. Powerstroke (****) bevestigt live van wat we over de plaat schreven . Powerstroke pint zich niet vast op een muziekstijl. Zowel in de instrumentatie als in de vocals klinken ze bedwelmend of trekken ze alle registers open. Powerstroke is een band die z’n comfortzone durft te verlaten van metal/hardcore. Wat een energie en explosiviteit.  
Helaas speelde op datzelfde moment Fleddy Melculy op de mainstage, waardoor die tent niet zo goed gevuld was. Maar zij die erbij waren gingen compleet uit de bol, en genoten van deze sterke performance.

In de SWAMP stage stonden redelijk veel death metal en black metal gerelateerde bands. De ene wat meer overtuigend dan de andere. Omnium Gatherum (*****) is een melodieuze death metal band uit Finland die zodanig intens tekeer gaat, dat zelfs de zon duister begint te schijnen. Verschroeiend luid en hard klinkt het. Origineel is het niet echt, maar hun intensiteit onthouden we.  

FEED (***) is een trio dat zich onderscheidt in knappe gitaarriedels en bedwelmende drums partijen. De zanger spreekt het publiek aan, en heeft een sterk stembereik. Maar daar houdt het ook  mee op. Door de vrij statische houding en het gezapige strakke (muzikale) karakter slaat de verveling al gauw toe. Wie houdt van een relaxt sfeertje na al dat rock geweld, kwam hier wel tot zijn trekken.

“Who needs Limb bizkit, when we have Bizkit park’’ , schreven we enkele jaren geleden toen we de band zagen op Alcatraz. Bizkit Park (*****) grasduint al van 1999 in nu-metal klassiekers, maar hen  een ‘tribute’ of cover band noemen is die band tekort doen. Bizkit Park tast de grenzen af in de nu-metal en klinkt verdomd energiek . De band gaat als een wervelwind tekeer op het podium, waardoor de SWAMP stage in korte tijd in vuur en vlam staat. Daar houdt het niet mee op, hoe meer het publiek uit de bol gaat, hoe hoger Bizkit Park versnelt.  Bizkit Park zorgt voor een zelden geziene nu-metal tsunami, en blaast ons volledig omver. Een knaller dus!

Destruction (****) behoort tot de Duitse Thrash metal top, en zorgt hier voor een uitmuntend feestje in het genre. In het eerste kwartier was het een beetje zoeken en aftasten. De motor kwam traag op gang. De spraakzame frontman port zijn fans en muzikanten aan . Wat het tempo doet opdrijven naarmate de set vordert . Een wervelende finale kregen we en door al die adrenalinestoten kregen we nogal wat moshpits.

Hoe ijzersterk is Dark Tranquility (****) nog anno 2021, vroegen we ons af. Binnen het death metal genre behoren ze tot onze persoonlijke favorieten. Vanaf die eerste noot heeft Dark Tranquility zijn antwoord al klaar, door letterlijk bij de strot te grijpen en je mee te sleuren in een oorverdovende wervelstorm. Donkere paden worden bewandeld en de registers worden open getrokken.
Van metaalmoeheid is er geen sprake . Deze band zit nog steeds sterk in het zadel.

Hypocrisy (*****) is zo’n band die ooit begon als een ruwe death metal band, maar is in de loop der jaren uitgegroeid tot een oerdegelijke melodieuze death metal band. Ikzelf ben vooral fan van hun eerste albums (‘Penetralia’ & ‘Osculum Obscenum’), maar hun melodieus randje kan ik meestal ook nog wel pruimen. Peter Tägtgren is een instituut in metal-begrippen, en is live een echte kunstenaar. Aftrappen deden we met “Fractured Millenium”, om terug te keren naar hun roots via “Pleasure of Molestation” en “Osculum Obscenum” die aan elkaar gerijgd werd, om tenslotte af te sluiten met “Roswell 47”. Dit optreden was watertanden voor de fans van Hypocrisy, want ze klonken strak en zetten de tent perplex met hun sound. Petje af!

Soms moet je muziek op jou laten inwerken als een gif,  i.p.v. er naar te luisteren. Anders werkt het eerder averechts. Wie dus gewoon op het gehoor afgaat bij een band als Alkerdeel (****) komt in een chaotische brij terecht, waarbij menig trommelvliezen barsten en wenkbrauwen worden gefronst. Wie zich, net als wij, gewillig laat meevoeren naar deze oorverdovende wereld vol chaos en verderf, krijgt enkele intensieve mokerslagen te verwerken waardoor je niet alleen potdoof wordt maar ook compleet omver geblazen je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Alkerdeel is geen muziek voor tere zieltjes, want de ijskoude klanken en vocalen - in zoverre die te horen waren in de brij van instrumentale geselingen die de band je aanbiedt - drijven je tot een punt van pure waanzin. Die je ofwel ondergaat, of waar je gewoon van wegloopt , een andere optie is er niet. Wij bleven gewillig staan, tot die waanzin in onze ogen te lezen was en we verweesd de tent verlieten; de zon in onze ogen deed zelfs pijn na deze trip naar de meest duistere kant van ons onderbewustzijn.

Dirkschneider (****) heeft zijn roots bij Accept - alom gekend bij de oude metalheads, en iedere set staan de meesten te popelen om mee te brullen met deze hitjes van Duitse portie degelijkheid. Deze nummers hadden geen moeite om de weide mee te krijgen en met volle borst mee te zingen. De intro van “Princess of the Dawn” klonk bij mijn weten nog nooit zo doordringend, de dansbeentjes vlogen in het rond met “Midnight Mover” en zelfs de kinderstem bij de intro van “Fast as a Shark” werden zonder probleem mee gekweeld. Udo deed wat hij moest doen, voor mij had hij gerust opnieuw mogen afsluiten.

Wat een band als Cowboys & Aliens (****) zo bijzonder maakt is dat je geen label kunt kleven op hun muziek. Bovendien beschikt de band over een zeer charismatische, beweeglijke frontman, die iedereen om zich heen aanport. Al vrij snel zorgt dit voor crowdsurfing en stagedivers. De band voelt al gauw dat ze het publiek meehebben. Er ontstaat een wervelend stoner/rock feestje, die iedereen overslag doet slaan. Mooi!

Als je spreekt over muzikale meesters, dan zal ongetwijfeld de naam Ihsahn bij velen op plaats nummer 1 staan. Hij heeft zijn band Emperor (*****) meegebracht om de Swamp stage met verstomming te doen slaan. Ikzelf werd aan de grond genageld. Een muzikaal orgasme hadden we hier. De instrumentatie was enorm sterk, perfect zelfs . Hun symfonische black metal intrigeerde. Wat een precisie! Wat een live optreden!
Insahn had zijn beste hemd aangetrokken en zijn haar was deftig naar achter gelegd met voldoende gel; vocaal klonk hij lekker smerig. ‘Don’t judge a man by its cover…’, of zoals deze Noren zelf aangegeven: ‘Curse You All Men!’
Het muzikaal genot bestond uit een verdeling van ‘Anthems to the Welkin at Dusk’ en ‘In The Nightside Eclipse’; de doorwinterde fan bleef dus niet op zijn honger zitten.
Wat een topper! ‘They are the Emperor sof Darkness’!

Heilung (*****) zorgt als afsluiter voor gemengde reacties op de sociale media. Wat deze band echter doet is een occulte totaalbeleving aanbieden, met een folkloristisch tintje; En de visuele effecten zijn evenzeer belangrijk.
We gingen gewillig mee in deze muzikale, visuele trip, die al onze innerlijke demonen opriep. Hun intensiteit is vergelijkbaar met rituelen uit folklore verhalen van tovenaars en hogepriesters  uit het rijk der duisternis. Er werden geen jonge maagden geofferd aan de Goden, maar de totaalbeleving boordevol spookachtige beelden bleven aan je netvlies kleven, Wat een huivering.
‘Dit is geen echte metal’ hoorden we iemand zeggen. Nee, Heilung is eerder een trip naar de diepste krochten van de Hel … Je wordt in een donkere trance gedompeld en … Je ondergaat het of je vlucht ervan weg. Schitterend!

dag 3 - zondag 15 augustus 2021 - De zwaarste genres winnen het pleit, geen twijfel mogelijk

Recept: word wakker, drink een halve fles wodka en doe je Russische dansschoenen aan en zo bekom je een amusante show van Russkaja (***1/2). Niet direct spek voor mijn bek, maar de enthousiastelingen die voor het podium gewillig meedansten op het ritme van de trompetten en sfeer bewezen mijn ongelijk. De sfeer zat er dus al direct in vanaf ’s morgens vroeg!

Niet zo heel veel volk present voor After All (***1/2) had ik het gevoel, en opnieuw een band die problemen had met geluid die wegviel tijdens het optreden. Deze Belgische thrash band heeft ook al in een carrousel van bezettingen gezeten, en de laatste nieuwe wissel blijkt de zanger (Mike Slembrouck) te zijn die sinds 2017 de micro ter hande neemt. Vocaal gezien werkt de hoge stem nog wel bij de moderne thrash-invloeden, dus al bij al nog een leuk optreden, helaas een show die vlug in de vergetelheid zal raken.

Twee drums, twee gitaren dat is de opstelling waarmee Sloper (****) de SWAMP stage op het vroege uur in vuur en vlam zet. De heren hebben hun naam niet gestolen en gaan knallend van start. Het lijkt soms alsof binnen die omkadering de gitaren letterlijk  een strijd aangaan met het drum geweld. Zonder echter  elkaar daarbij de loef af te steken, eerder op een speelse wijze worden prikjes uitgedeeld. Door deze gevarieerde aanpak, laat Sloper het publiek dan ook  moeiteloos uit zijn hand eten.

En toen was het tijd voor de Belgische thrash/speedmetal band bij uitstek volgens mij! Evil Invaders (*****) deed wat het altijd doet, het publiek omver blazen met hun agressieve, rechttoe-rechtaan attitude, muziek om duimen en vingers mee af te likken, allemaal gecombineerd in een ruw en old school jasje! Beide albums (‘Pulses of Pleasure’ en ‘Feed Me Violence’) zijn krakers, en dus werd door de aanwezigen volop mee gefeest tijdens een combinatie van deze albums, moshen en thrashen was verplicht, anders werd je volgens mij direct meegezogen in de vele moshpits. Ooooh, zo moet speed metal gebracht worden, met veel pit dedju!

We gingen vlug richting Swamp, want het Deense dynamiet van Artillery (****) stond paraat. Hun laatste album getiteld ‘X’ (verwijzing naar hun 10e studio album) werd vol lof onthaald door de media en ook vandaag werd veel gedaan om deze release te promoten. Maar toch stonden de meesten, waaronder mezelf, vol ongeduld te wachten op nummers van hun eerste albums. Het feestje werd voor een eerste keer in gang gezet door middel van “The Challenge”, gevolgd door het prachtige “By Inheritance”! Thrash metal met een moderne sound kun je van hen verwachten tegenwoordig, maar de vintage feeling bij de oudere nummers bleek aanstekelijk tijdens het optreden. Deze show was ongetwijfeld nog beter geweest met zanger Flemming Rönsdorf, maar huidig zanger Michael Stützer kan er ook wat van! Nostalgie was bij mij het sleutelwoord van dit optreden.

Een portie death/doom metal nodig op deze zondag? Wel, gelukkig was Martin Van Drunen in topvorm, want de venijnige muziek van Asphyx (****1/2) werd rond 16u op ons losgelaten. De soundcheck beloofde veel goeds, want je merkte dat ze stonden te popelen om live nogmaals los te gaan. Ook deze band heeft onlangs nog maar een vette plaat neergepend en tijdens de show - was zoals te verwachten - de voltreffer nummer “Botox Implosion”. Het nummer die mij tijdens de eerste luistersessie van hun lp bij de keel greep om niet meer los te laten. Goh, ik dacht dat ze hun vorige passage in Kortrijk niet konden overtreffen, maar ze hadden mij goed liggen. Drop daar nog “Death the Brutal Way”, “Deathhammer”, “The Rack” en “Last One on Earth” bij, en je voelt de nekspieren nog nazinderen! Topset, topshow, gewoon veel te kort haha.

Op de La Morgue deed Huracán (****) zijn naam eer aan , door een erg energieke set te spelen, zowel in de vocals als in de instrumentatie van (zwevende) gitaarriedels, soms flirtend met geluidsnormen; ze raken heel intens en diep de rock harten. Huracan gaat gedreven tewerk en je wordt alle kanten van de tent meegesleurd, zonder je echt pijn te doen . Zo hoort een doorsnee stoner gerelateerd optreden echt te klinken. Huracan speelt met brio een stonerrockend optreden.

We gingen terug de krochten van het vagevuur opzoeken, want Marduk (****1/2) ging beginnen aan hun ceremonie. Een gevarieerde setlist, waarbij uit een hele reeks albums (kzal niet ver van een 10-tal albums zitten) inspiratie werd gehaald. De oorlogsschmink werd aangebracht en de drum stond centraal geposteerd.
Ze bliezen hier een uurtje. De vieze stem schikte perfect in de donkere tent, omgeven van halfvolle pinten; de drummer blonk uit in extremiteit. Niet iedereen was fan, ik zag redelijk wat bleke gezichten de tent uitbollen, maar verdorie, zo’n portie black metal wordt toch soms zo ondergewaardeerd. “Beyond the Grace of God” klonk uitstekend, en de samengetroepte volgelingen beleefden een zalig vieruurtje. Toen ze afsloten met “Christraping Black metal”, had iedereen waarschijnlijk het liefst van al op de ‘repeat’ knop gedrukt.

Lalma (***1/2) toonde onlangs nog op de Lokerse Feesten aan dat ze heel wat in hun mars hadden. We kregen een sneert energieke doom/black metal. De emotievolle vocals waren een toegevoegde waarde. De muzikanten toonden hun sterkte . We schreven ‘Lalma deelt gitaarriffs en drumsalvo’s uit, gaat door en durft buiten de lijntjes te kleuren, snoeihard en gevoelig uithalend .’
Neem daar een bijzonder charismatische frontman bovenop, en je krijgt een band te horen die zeker nog potten zal breken binnen de doom/rock/metal. De opkomst was wat mager, op het ander podium stond de mooie verschijning van Jinjer het publiek compleet in vervoering te brengen. Maar Lalma boeide in La Morgue .

Ook nog aan te geven, normaliter ging Vio-Lence aantreden in de Swamp, maar blijkbaar konden ze niet in Kortrijk geraken, waardoor de heavy/power metal band Freedom Call hun plaats ging innemen. Te melig voor mij, voor mij een redelijk onlogische vervanging, dus helaas geen relaas van dit optreden.

Een van de absolute hoogtepunten op de derde festivaldag was voor ons toch Thurisaz (*****), die de tent La Morgue onderdompelde in een intens mooi doom sfeertje. Echt oorverdovend klonk het niet, het ging de wat trage en zompige kant op, zoals dat hoort bij een doorsnee Doom gerelateerd optreden. Net in die intensiteit slaagt Thurisaz erin je tot een gemoedsrust te brengen waardoor het fijn vertoeven was in een donker hoekje. Na al die jaren blijft Thurisaz nog steeds top binnen hun genre;  we bleven ademloos en totaal verweessd achter.

Maar ook tijdens Doro (***1/2) was Musiczine present, en met Doro kan het in feite weinig of niet misgaan, behalve misschien de stem die niet meer zo glinstert als in jaar jonge jaren. DE metalbabe bij uitstek voor de oudere generatie, een fenomeen voor iedereen die metal een warm hart toedraagt, en dit Für Immer! De verplichte Warlock-odes waren uiteraard present, dus was het voor de meesten meezingen geblazen. Leuke en onderhoudende set, maar uiteraard niks nieuws onder de zon, gewoon nostalgie en leuke herinneringen van oudere optredens oprakelen.

Laten we om te beginnen stoppen met STAKE (*****) te vergelijken met Steak Number Eight. De vibes van die tweede is nog steeds aanwezig, maar STAKE  klinkt nu opvallend melodieuzer en daar is echt niets mis mee. Over hun opreden op de Lokerse Feesten schreven we, ‘Brent is een klasse entertainer die zijn publiek omarmt en aanport. Hij slaagt met brio in zijn opzet.  De band legt de lat heel hoog; in de instrumentatie halen ze fors uit . Wat een vurigheid in die duivelse riffs, om de registers open te trekken en even ingetogen te klinken. Een overtuigende act(.
Het is de rode draad in hun optreden in SWAMP stage. Het enige grote verschil? Gezien het publiek niet meer op stoeltjes moest zitten, kon STAKE nog energieker uitpakken. Brent dook zelfs min of meer in het publiek, en hoe meer de set vorderde, hoe krachtiger de band uithaalde en op die manier  een wervelende finale  speelde.
STAKE is een bom energie, die ontploft, maar nu op een meer melodieuze wijze ... 

BARK (****1/2) brengt eelekker potje rock muziek van de zuiverste soort. Ze doen dat al enkele jaren en slagen er telkens in menig tentje of club in vuur en vlam te zetten. Ook al wordt hiervoor de gedoodverfde formule boven gehaald, die enorme energieke aanpak doet een hele tent compleet uit de bol gaan. BARK zorgt dan ook voor het perfecte rock feest, zoals je maar zelden meemaakt. En daar krijgt je ook na zovele malen, nooit genoeg van.

Een concert van AmenRa (*****) dien je vooral te ondergaan. Of dat nu in een akoestische setting is, of een hard en meedogenloos waardoor je trommelvliezen dreigen te barsten. Intensiviteit tot het kwadraat is steeds de rode draad. De donkere en grauwe beelden op de achtergrond, met walmen van zwarte wolken , geven eigenlijk ook aan hoe AmenRa klinkt op Alcatraz. Een donkere en verschroeiende trip die niet zozeer gehoorschade zal bezorgen, maar wel je ziel doormidden klieft. Dat is uiteraard de verdienste van de manier waarop Colin H. Van Eeckhout je letterlijk bij de strot grijpt op een bijzonder emotioneel beladen wijze. Maar ook van de virtuositeit van de topmuzikanten binnen AmenRa die de duisternis letterlijk omarmen. AmenRa combineert op SWAMP stage de kracht van alle aspecten waardoor ze ons zoveel malen lieten wegdrijven naar die donkere hoek in onze onderbewustzijn, waar het steeds fijn vertoeven is. We bleven totaal van de kaart achter, gehuld in pure duisternis.

Mille en Co hadden de eer om het hoofdpodium af te sluiten en deden dat redelijk goed. Helaas heb ik Kreator (****) in het verleden al wat beter gezien, dus daarom minder punten dan je misschien zou verwachten. Aan de setlist lag het alvast niet, met oudjes “Extreme Agression”, “Awakening of the God” en mijn favorieten “People of the Lie” en het agressieve “Pleasure to Kill” die de show afsloot. Kreator is zo’n band die nummers heeft gemaakt die lekker opruiend zijn, maar ook nummers die heel aanstekelijk zijn en letterlijk kunnen meegezongen worden (opener “Violent Revolution”), daardoor blijft Kreator na al die jaren fris en opvallend klinken.
Aangezien het zondag was, was de weide niet meer zo volgelopen als de vorige dagen, maar het plezier om deze thrashveteranen aan het werk te zien was er niet minder om. Maar zoals gezegd, ik heb ze al beter gezien, ofwel lag dit aan de basis van opkomende vermoeidheid haha.

Wiegedood (****) sloot La Morgue verschroeiend hard en meedogenloos af. Emotioneel beladen vocalen en vlijmscherpe instrumentale huzarenstukken doen je trommelvliezen trillen van intens genot. IJskoude vocalen worden gevolgd door gitaarlijnen die recht doorheen je hart boren, Wiegedood bezorgt je de ene climax na de andere adrenalinestoot waardoor je compleet van je sokken wordt geblazen. En bezorgt ons, als afsluiter van Alcatraz 2021, een wilde rit naar de Hel en terug.

Alcatraz 2021…U was fantastisch, dank dat we erbij mochten zijn!

Neem gerust een kijkje naar de pics
Alcatraz 2021 (musiczine.net)
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune

Aanvullende informatie

  • Date: 2021-08-13 t-m 2021-08-15
  • Festival Name: Alcatraz Metal Festival 2021
  • Festival Place: Lange Munte
  • Festival City: Kortrijk
Gelezen: 1537 keer
FaLang translation system by Faboba