zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Festivalreviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Patroness - Guy Callens - Als jongeren of oudere muzikanten ooit een verwijzing maken naar een van ons nummers als invloed, is de missie geslaagd

Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt daar een saus van doommetal aan toe en werkt af met sludge-elementen. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Dat doet Patroness niet. Getuige daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam.  Patroness stelt eerder dit jaar zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze. De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78100-pyre-ep.html
Naar aanleiding van deze release en uiteraard ook de corona crisis waarin we leven, hadden we een fijn gesprek (via mail) met Guy Callens.

De band is eigenlijk ontstaan uit de as van de noise-rock formatie Chief Roberts? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Chief Roberts is vooral 10 jaar het geesteskind geweest van onze gitarist Tom, noise rock is toch een erg ongrijpbaar iets ,  niemand die goed weet waar het om draait binnen dat genre.  Toen ik er bij kwam , nam ik mijn invloed mee uit de hardcore en metal en toen Steve en Nicholas de band vervoegden,  slopen er steeds meer invloeden in van het extremere genre. Dit resulteerde in een allegaartje van stijlen soms binnen 1 nummer, op de laatste plaat hoor je deze invloeden het hardst. we zijn trouwens nog redelijk trots  op ‘the hopeless’, maar bij het zoeken naar een nieuwe drummer , was de beslissing snel genomen  om een heel nieuw project te starten dat zich duidelijk zou baden in doom/post(black)metal. Genres die we allemaal enorm goed vinden en we het liefst een show van bezoeken.

Patroness bracht ondertussen een demo uit en onlangs een EP. Hoe waren de reacties tot nu toe?
De demo is live opgenomen door BO Engelen van de band Onrust , de EP hebben we opgenomen met de geweldige Frank Rotthier die ook de mix heeft voorzien door de mensen van Larson Studio’s. De reacties die we hebben ontvangen zijn unaniem overweldigend, en wat super zot is dat nu ook mensen die we echt niet kennen de EP oppikken en super positief zijn. Het is super leuk om een in Spaans geschreven  review te laten vertalen , en blijkt dat die mens ons in zijn jaar lijstje zet. 
Of dat we nu spontaan gevraagd worden om aan nummers aan te werken, we merken ook aan de verkoop van de EP zelf dat dit vlotter loopt dan bij Chief. We zaten zeker voor de corona in een goede flow.  En hopen deze terug snel op te pikken.

Wat mij betreft was die EP ‘Pyre’ vooral een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze. Waar komt die interesse voor pure duisternis vandaan?
Op muzikaal vlak is dat iets wat ons als band bindt , ik zie ons niet snel vrolijke dingen schrijven.  We proberen  gewoon mensen te raken , en er is niks mee met party metal  bands , maar wij gaan liever op zoek naar ontroering en die vind je vaker in duisternis en ellende.
Lyrics gewijs  kan ik met patroness meer dan ooit me laten gaan over  hoe ik me voel in de wereld. En voorlopig voel ik dat de afstand tussen mezelf en de buitenwereld steeds groter word. Ik voel niet onmiddellijk meer een connectie met de weg die maatschappij en de mensheid bewandelt.  Als je dat gevoel combineert met verdriet op persoonlijk vlak van mensen die ik wel liefheb , raakt dit in de lyrcis , en dan krijg je een soort eerlijke donkerheid die ik zelf ook zoek. Die eerlijkheid is ook belangrijk in de band , zo zullen we niks opnemen wat we niet kunnen spelen of zoiets . zo spelen we ook geen personages op podium.

Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onder bewustzijn. Is er ook bewust voor die aanpak gekozen, en waarom?
De naam van de band zegt het allemaal , Patroness , ze kan je beschermengel zijn maar als de Patroness beslist, zoals vaak gebeurde in de werkelijkheid , zal ze je snoeihard gebruiken om zichzelf te verrijken. De naam staat dus perfect voor wat we in onze muziek willen stoppen , het mooie in de melodie , én altijd zal er die dreiging zijn; Ik hoop dat mensen die link ook duidelijk zien, zeker in de lyrics is dit een bewuste keuze geweest.  Ik ben er oprecht van overtuigd dat we als mensheid , ons cultureel hoogtepunt voorbij zijn. Als ik mensen hoor praten of dingen lees , zijn mensen ook niet meer geïnteresseerd in evolutie. In het beste geval willen ze  de dingen behouden zoals het nu is,  maar in meeste gevallen is de Westerse mens overladen met een misplaatste nostalgie. En zoals de geschiedenis al vaker bewezen heeft, dat culturele stilstand leidt tot devaluatie  , en uiteindelijk de vernietiging van een maatschappij. Ook denk ik dat we als mens via social media vaak vertellen wat er gebeurt, en daardoor ons onttrokken hebben van onze diepere gevoelens. We lijken allemaal op elkaar , we zijn 1 grote grijze massa geworden. Nu heb ik het geluk dat ik met mijn gevoelens zoals angst , verdriet, onzekerheid in de meest pure vorm kwijt kan in deze band.

Die fantasie prikkelt keer op keer elke song indrukwekkend. Proficiat. Wekt het ook bij jullie beelden op als je zelf aan die muziek bezig bent?
Goh moeilijke vraag ,  we hebben muzikaal zeker er voor gekozen om donkere muziek te maken , ik merk zelf ook dat de muziek het beste werkt op je hoofdtelefoon in een bos of  onderweg in druilig weer.  We hebben zeker bewust voor deze stijl gekozen omdat we dat zelf het liefste hebben bij bands.  Als liefhebber van het weidse van Solstafir gemengd met de furie van een mantar , dat met de songwriting van een Patroness , zorgt misschien  wel  vanzelf voor dat de fantasie geprikkeld wordt.

Wat de muziekstijl betreft , worden jullie vaak omschreven als ‘blackened doom’. Klopt deze omschrijving, of hoe zie je dat zelf?
Vaak lees je over bands dat ze niet in een hokje geduwd worden , maar wij vinden het juist heel tof dat mensen onze sound herkenbaar vinden en ze  het kunnen plaatsen, ‘blackened doom’ zegt ook alles wat we zijn , al zullen we muzikaal ons geen grenzen opleggen , zullen we ons wel afvragen of het Patroness klinkt; zo zullen folk metal bv nooit geen onderdeel uitmaken van onze sound.

Ook de hoes is een prachtig kunstwerk, schuilt daar een verhaal achter? Wie heeft dit kunstwerkje gemaakt?
Het art work is gemaakt door Rimba Ranu, een jonge tekenaar uit het verre Indonesië. We krijgen vaak heel goede comments over zijn werk en zijn er zelf  ook heel blij mee.  Je ziet de Patroness op de brandstapel staan,  dit kan dus 2 kanten opgaan , of ze wordt verbrand  of ze stapt er als gezuiverde identiteit uit. De kleur van artwork is weer dan groen en zwart , ook daar weer de link tussen hoop of het vervallen in duisternis.

Je zit al een tijdje in de muziek, al van voor dit project dus, zijn er dingen waar je achteraf gezien spijt van hebt en anders zou aanpakken, weten wat je nu weet?
Goh , ik draai al even mee ,  waar ik misschien wat spijt van heb, is dat ik in vorige bands net iets te weinig mezelf heb laten zien in het creatieve proces.  Ik was te veel een volger en ben al lang blij dat ik de kans kreeg om achter de microfoon te staan.  Ik weet nog dat ik voor de eerste EP met Fields of Troy al nummers had ingezongen , de volgende dag terug kwam en dan alles opnieuw moest in een paar uur tijd; dat zou ik nu niet meer toelaten omdat ik weet wat ik wil in een studio.  Maar waar ik het meeste spijt van heb,  was het bijna verloren gaan van Patroness door redenen die de band wel kent.  Dat ik daar niet eerder ben tussen gekomen,  én de band op het puntje van breken heeft gestaan voor hij vertrokken was. Voor de rest beschouw ik de muziek scene als een leerschool , en probeer ik gemaakte fouten te gebruiken om die volgende keer niet meer te maken. Ik heb liever spijt van dingen die ik doe dan dat ik spijt heb van dingen die ik niet geprobeerd heb.

Wat waren je persoonlijke hoogtepunten?
Eerlijk :  vaak zijn dat de avonden neerploffen na een repetitie ,  nog na grinniken van de flauwe moppen . Zonder de wekelijkse repetities word ik onrustig als persoon, dat is  duidelijk gebleken in de corona crisis . De band is mijn therapie , en zonder moet ik echt in therapie en dat is letterlijk te nemen. Dit gezegd zijnde , vond ik Slaughter Fest 2018 met Chief Roberts geweldig en met Patroness was het een show in Zwitserland, waar mensen de muziek meebrulden , echt zoals bij een topband. Volle zaal , prachtig geluid en een publiek dat alles geeft, meer is er niet nodig. En het allergrootste hoogtepunt is het opstarten van Patroness met 3 gelijk gestemden, en hopelijk wordt dat met onze nieuwe drummer met 4 gelijk gestemden …

Jullie hebben ook een samenwerking aangegaan met Dust & Bones (waar ik ook een interview mee had naar aanleiding van dit project trouwens). Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die samenwerking ergens - hoe zal ik het zeggen - deuren geopend?
Wij hebben nog geen officiële  samen werking met Dust & Bones , al is de support van Frederik al meer dan dat we kunnen wensen … Het is in ieder geval een label dat echt van uit het hart werkt met een heel gevarieerd rooster waar we met Patroness niet weigerachtig tegenover staan om deze de vervolledigen J . Wellicht komt de EP  uit via het label Back from the grave , die mensen hebben er echt hun werk van gemaakt, eenvoudig maar super tof .

Naast deze corona crisis , wat is volgens jou de grootste verandering binnen de muziek? Digitalisering? Of iets anders…
Digitalisering zou het makkelijkste antwoord zijn , al denk ik dat ik langer meedraai binnen de digitale muziek scene , van toen dat er geen sprake van was , dus eigenlijk heb ik niks anders geweten als muzikant. Wel als muziek fan natuurlijk. Er is ook al genoeg gezaagd hierover denk ik.  Voor mij is de grootste verandering of moet ik zeggen de moeilijkste de verandering van de manier waarop mensen live muziek willen ervaren. Ik heb het persoonlijk heel moeilijk met het feit dat mensen beleving zoeken tijdens optredens. Ik vind dat een vies woord, festivals zijn mini pretparken geworden waar je toevallig ook een band tegenkomt. Waardoor kleine shows nauwelijks nog volk trekken ( Antwerp music city mensen niet mee geteld ), mensen willen geen geld meer geven om 3 bands te zien die gewoon eerlijk alles geven .  Dat vind ik ontzettend jammer  en volgens mij ook de reden waarom het jeugdhuis circuit in elkaar is gestort op live concerten. In de metal scene hebben we gelukkig nog een trouw publiek , maar ik zou niet graag een indie rock band zijn bijvoorbeeld , en  verder ook nooit één van die belachelijke grote wedstrijden gewonnen hebben.
Anderzijds is gebrek aan realisme bij sommige bands ver te zoeken, ik organiseer af en toe zelf ne show en als ik dan bands hoor die niet onder 400 euro hun kot verlaten, terwijl ik weet dat die in Antwerpen nooit  een volle zaal trekken , dan stel ik me daar vragen bij. Is ook een trend waar ik me druk in maak, wij spelen met Patroness ook geen gratis shows meer , maar kijken bewust met bookers wat er mogelijk is.  Het rare is dat de A klasse bands in België juist heel bereikbaar zijn voor dit soort zaken  maar de derde klasse bands ( waar niks is mee is ) juist wel vaak heel stug in zijn.  Ik wil maar zeggen , als je als booker weet dat je per show een x aantal euro’s moet bijleggen , dan doen de meeste dit nog met veel plezier, maar ik ga wel niet bewust op zoek naar een zo groot mogelijk verlies.

Over die corona crisis wil ik het ook hebben, vermoedelijk zijn er plannen in het water gevallen, welke?
Vooral een aantal coole shows met Hamelin ( check hun pareltje van een plaat)  en natuurlijk Slaughterfest , gelukkig wordt dit ( hout vast houden ) wel georganiseerd op zaterdag  12 september. Van de rest hebben we de crisis vooral nuttig gebruikt om een nieuwe drummer te zoeken en te vinden. Zo is  Jannes Lemaitre ( ex Catatlyst) onze rangen komen versterken. En hopen we snel het momentum van het voorjaar terug te kunnen oppikken.

Zijn er plannen na deze crisis, het is allemaal koffiedik kijken uiteraard
Zoals gezegd spelen we op Slaughter Fest op 12 september , met een geweldige line up !!!!  Hopen dat het kan doorgaan , wie wil er nu geen avondje met o .a Furia , Curse of ninth , Ember , Works of the flesh ( wat een helden ) en onszelf? Mee maken.

https://www.facebook.com/events/1041045939596029/permalink/1041046472929309/

Donderdag ( 17september) nadien  heb ik het genoegen te kunnen melden dat we samen met de Aalsterse legende Kludde een show doen in  Antwerp music city ,  opener daar is de doom band Svarhart. Dus dat kan zeker ook niet mis gaan.

https://www.facebook.com/events/2965980133511350/

Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) hiermee om eigenlijk, een standaardvraag die ik iedereen stel deze dagen
Als muzikant is vervelend geweest omdat m’n grootste passie volledig weg viel, gelukkig leef ik niet ( wie wel in de metal scene)  van de muziek  dus is het vooral wachten voor alles terug op gang komt , en hoop ik vooral dat mensen Patroness wat onthouden.  Als mens heb ik door het weg vallen van de band  , contact met andere mensen gehad, die het echt zwaar hadden, en ik zeg openlijk dat ik heel hard op mijn eigen grenzen ben gebotst, er zijn dingen fout in m’n hoofd en het blijkt dat het tijd werd om hier iets aan te doen; ik ben dan ook volop met iemand aan praten om dit op orde te krijgen. En ik hoop van ganse harte dat iedereen die zichzelf tegen gekomen is tijden de corona crisis , de moed vindt om hulp te zoeken.

Je ziet veel bands filmpjes delen op sociale media, ook streaming concerten komen de kop op steken , wat is je mening hierover
I
k ben helemaal voor , zeker in de wetenschap dat het echte live nooit zal vervangen worden, dat voel ik toch wel aan. Nu is het als band  al moeilijk om in de aandacht te blijven van mensen , dus lijkt het me dat je als band weinig keus hebt.  Al moet ik zeggen dat we met Patroness helemaal afwezig zijn als gaat over streams , maar dat heeft meer te maken met onkunde dan dat we niet willen. Ik heb al goede dingen gezien via de live stream, zo had je ergens in het begin de live stream van Kvelertak die enorm knap gedaan was. Ook de live stream van Hellfest was toch echt wel top.

Zijn er naast Patroness nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Niet iets dat actief is op muziek  ben ik wel begonnen en heel hobby matig te recenseren van Belgische of Nederlandse releases, maar heb helaas de moed niet gevonden na een aantal privé gebeurtenissen om dit terug op te nemen, toch plan ik om dit verder te doen. Dus mensen mogen me altijd digitaal dingen aanleveren als ze iets uitbrengen.

Om af te sluiten. Hoe zit de toekomst eruit, wat zijn de verder plannen? En vooral wat zijn de uiteindelijke ambities (buiten die tot treurnis toe vernoemde wereld dominantie)
Met Patroness zoveel mogelijk live spelen , en vooral zien dat we het full album afkrijgen. Ik denk oprecht dat de EP nog maar het begin is. Daar worden we echt gelukkig van, met z’n vijven ons telkens weer te bewijzen. Niks leuker dan wild vreemde mensen die komen zeggen dat ze ons echt goed vonden en dat ze blij zijn dat we kwamen spelen. We zouden graag uitgroeien tot een band die mensen herkennen als we op de affiche staan. En als  jongeren of  oudere muzikanten ooit een verwijzing maken naar één van ons nummers als invloed, is de missie geslaagd. Voor de rest gaan we gewoon  hard werken  om de verdoemenis te verspreiden  en zo onszelf uit het psychiatrisch centrum te houden. Op persoonlijk vlak zou ik heel graag mezelf verder ontwikkelen tot volledig mezelf zijnde en op muzikaal vlak zou ik graag  ooit nog een project opstarten rond het thema  ‘Het oude Rome’. Maar dan vooral zijn duistere kanten. En liefst volledig in (melo)blackmetal , beetje zoals 1914 doet met WOI. Dus zal alvast geen Sabaton achtig monster worden . Maar voorlopig is Patroness alles wat ik nodig heb.

Zijn er live plannen voor het najaar, of zomer plannen in ‘coronaproof modus’?
We hopen nog live te spelen maar het ziet er op het moment nog niet al te best uit.; hoe dichter het najaar nadert , hoe slechter ook de winter er uit ziet. Dus als er iemand ons toch bookt  , zullen we zeker komen , maar we mogen niet zitten wachten , dus ik denk dat de focus vooral opnieuw is , een album te maken en opnemen ligt, én natuurlijk shows spelen in 2021.

Wat live optredens betreft, zijn er plaatsen waar je absoluut wil spelen (om daar beetje op voort te borduren)
Wij hebben fantastische ervaringen opgedaan  met die mini tour in Duitsland. En we zullen daar dan ook zeker nog eens naar toe gaan, maar persoonlijk staan voor mij nog wel een aantal zalen in België op het lijstje , natuurlijk gewoon eens in de AB staan lijkt me zalig , daar wil ik zelf voor een lege zaal staan. Maar ook venus als Het Bos in Antwerpen of de Trix, Kreun, enz enz. Ik geloof dat we met Patroness het soort muziek spelen dat op bijna elk festival kan staan , dat de hardere genres binnen metal programmeert , dus laat de Graspoppen, Deserfestten en Antwerpmetalfesten van deze wereld maar komen , maar wat ik zeker wil doen , is ROADkill , de ideale plek voor ons . Eigenlijk overal spelen, maakt mij niet uit waar.

Om dit interview af te sluiten, post hier enkele links waar men merchandiser en zo van de band kan aanschaffen. Laat ons uiteraard hopen dat we snel weer op een min of meer normale wijze, concerten kunnen bezoeken van jullie
https://www.youtube.com/watch?v=Ka_1V8XP2rI
https://patroness.bandcamp.com/album/pyre-ep
https://backfromthegravetapes.bandcamp.com/

Naima Joris - Eigenlijk zijn er dus geen plannen in het water gevallen, er zijn plannen boven water gekomen

Naima Joris  heeft als artieste en muzikant al heel wat watertjes doorzwommen. Zo werkte ze nauw samen met haar vader Jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar diensten aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Zo bracht ze een single uit , “Bellybutton”, een song van haar zus zelf. Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs dus ook live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent.
Ons verslag kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79136-naima-joris-positieve-energie-in-zwaarmoedige-tijden.html
Na haar optreden hadden we een fijn gesprek met Naima. Over die nieuwe single, omgaan met verlies en de toekomstplannen. En het feit dat er dus geen plannen in het water zijn gevallen tijdens deze crisis, maar eerder boven water gekomen …

De aanleiding voor dit interview is de single ‘Bellybutton’, een bijzonder nummer naar aanleiding van het overlijden van uw zus. Hoe is dat idee ontstaan?
De tekst is van mijn zus net voor haar overlijden, het idee was om mijn zus langs deze weg te eren. Een soort rouwproces dus om dat overlijden te verwerken.

De ziekte met een grote ‘K’ heeft al enkele keren toegeslagen in je dichte omgeving, want niet alleen je zus is er aan gestorven. Hoe ga je daar mee om?
Dat hangt ervan af hoe dicht je bij die persoon staat denk ik. Om maar te zeggen, mijn hond is onlangs ook gestorven aan kanker. Ik moet zeggen, die hond was elke dag bij mij en ik heb een week elke ochtend en elke avond gehuild. Het rare is , dat heb ik bij mijn zus niet gehad. Ze zeggen dat er verschillende stadia aan rouw zijn. Verdriet, woede, aanvaarding en dergelijke. Bij mij was dat bij mijn zus eerst aanvaarding, die woede en verdriet gevolgd. Als je iemand ziet sterven, is dat gewoon heel pijnlijk. Mijn zus heeft 26 dagen gevochten. En dat brengt je naar andere sferen. Je apprecieert het leven ook veel meer, ook al is dat ironisch eigenlijk. Maar de vraag, hoe ga je daar mee om , is dus voor iedereen heel anders.

Naast het treurige onderwerp, straalt de song ook iets positiefs uit, veel hoop naast immens verdriet. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Dat komt misschien door de sfeer in haar tekst. Ze was zich op dat moment bewust van haar heengaan, ze had haar lot aanvaard. Dat zit ook wel een stuk in haar tekst verwerkt, waardoor die positieve kant en ook dat beetje hoop sterk naar boven komt. De dood hoeft niet per se triestig te zijn, maar een overgang. Ook haar afscheid was niet dieptriestig. Uiteraard pijnlijk.

Die boodschap van hoop vond ik ook terugkeren op het concert deze avond eigenlijk
Dat ligt ook aan de song keuzes, ik heb zeer veel gecoverd. Die vaak typische zuiderse melancholie die komt boven drijven bij die artiesten die ik cover, dat zorgt voor een positieve sfeer. Het is daardoor triestig , maar dus ook hoopvol.

De appel valt niet ver van de boom. Je vader is een top artiest waar ik veel respect voor heb. Ook als mens. Hoe is het voor jou om met hem samen te werken? En komen er nog samenwerkingen?
Ik denk dat er een kant van mij ligt, dat botst met hem. Maar al bij al was het wel leuk met hem samenwerken. Hij heeft me eigenlijk uit mijn kot gehaald, met die lagere stem. Die ik heb ontdekt, maar hij dus ook. En zo heeft hij me gemotiveerd om toch wat in de schijnwerpers te komen staan ja.

We zitten nog steeds in een crisis, de besmettingen zijn zelfs aan het stijgen, hoe ben je omgegaan met zo een crisis als artiest maar ook als mens?
Er is niet veel veranderd. Ik zat veel thuis. Ik ben bij met mijn tante en nicht een paar huizen verder terecht gekomen en dat was eigenlijk zelfs zeer gezellig, dus ik heb die lockdown nogal heel relax beleefd moet ik toegeven.

Zijn er dus daardoor geen plannen in het water gevallen?
Nee, eigenlijk niet. Ik heb al zo lang slaap problemen. Die zijn nu iets beter. Eigenlijk zijn er dus geen plannen in het water gevallen, er zijn plannen boven water gekomen.

Hoe denk je dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik vind muziek en cultuur op het moment niet de belangrijkste prioriteit eigenlijk. De belangrijkste bekommernis is nu de gezondheid van de mensen, en meteen ook de gezondheid van de planeet.

Het is misschien door die planeet te laten verkommeren dat dit virus is ontstaan?
Dat kan, de natuur beschermt zichzelf. De natuur herstelt zich ook eigenlijk. Om op de vorige vraag voort te borduren trouwens. Ik ben nooit muzikant geworden voor het geld of de job om ambitieus te zijn, muziek is voor mij iets cultureels en traditioneel van het volk. Ik ben dan ook niet op het podium gekomen omdat ik daar naar verlangde, het is omgekeerd. Ik word door de mensen gevraagd. Maar ook vind ik het jammer dat  alles wordt gecommercialiseerd. Het is ook zo dat ik niet per se in de muziek ben gerold voor het geld, niet dat ik het gratis doe, dat spreekt voor zich. Maar ik ben op dat vlak een beetje een folky, laat ons maar zeggen.

Hoe sta je feitelijk tegenover streaming en dergelijke? De voor- en nadelen volgens jou?
Streaming vind ik zalig, het past bovendien bij mijn slapeloosheid en zo, ik voel me daar wel comfortabel bij eigenlijk. Als je in een zaal speelt , is het ook niet altijd zo een voordeel, sommige zalen zijn van akoestiek niet echt evident. Als je dan in je eigen huiskamersfeertje kunt zitten, en via live streaming je muziek brengen, is perfect voor mij. Maar uiteraard is de reactie van een publiek minstens even belangrijk hoor, het stimuleert eveneens.

Het applaus was telkens heel gemeend en vanuit het hart , vond ik vandaag, dat moet toch ook wel stimuleren?
Ja zeker, daarom vond ik het een beetje jammer dat de mensen smeekten om een tweede bis en de lichten al aan gingen, ik stond zelfs klaar om terug het podium op te gaan… maar goed.

Ik heb al enkele zomerbars (Eeklo, Dranouter) bezocht en het is fijn om te doen voor jazz of folk/blues concerten. Ik weet niet of dit gaat werken voor rock, metal of pop? Wat is uw mening?
Ik denk dat het voor metal en zo wat moeilijker ligt.  Ik heb daar eigenlijk niet zozeer een mening over.

Wat de band betreft, wat ik het meest positieve aan het optreden vond, is dat de band ook duidelijk in de schijnwerpers stond
Dat was vanaf het begin ook mijn bedoeling eigenlijk, het gaat dus over de band die me begeleidt en aanvult, niet alleen om mezelf. Ik wou een speelruimte  creëren, Waar elke schakel in past, en waar je naar hartenlust kunt improviseren. Dus daarom vond ik het belangrijk de band dus in de schijnwerpers te plaatsen.
Band: Naima Joris - voice, saxophone, piano
Lara Rosseel - double bass
Niels Van Heertum - euphonium, trumpet
Tijl Piryns - Drums
Vitja Pauwels – Guitar

Ik vind dat je ook een speciale stem hebt?
Ik heb een lage stem, ik heb ook nooit zanglessen gevolgd. Door op mijn kamertje te zingen en zo is die stem zo gegroeid eigenlijk.

Het was door die combinatie tussen uw stem en die improviserende muzikanten, een positieve avond. Om af te sluiten. Wat zijn je uiteindelijke ambities?
Voor mezelf, op het moment is het een overrompeling van aanvragen. Ook Middelheim en Brosella heeft me gevraagd o.a. In Eeklo speel ik solo, zonder de band rondom mij , dat is ook wel iets anders dan deze avond dus. Ik vind het zelfs een beetje jammer, maar het kan nu niet anders. Er is ook een extra datum bijgekomen 30 september in de Singel doordat 2 oktober is uitverkocht.

Heb je nog een bepaalde boodschap?
Het belangrijkste in het leven is dat je op het moment zelf gelukkig bent, als je mensen in je nabijheid ziet sterven. Dan ben je niet echt bezig met de toekomst, of zit dat toch later in de lijst. Het belangrijkste is genieten van het leven nu, de natuur, de dieren en de mensen rondom jou.

Mijn laatste vraag, waar kunnen mensen uw merchandiser en zo aanschaffen? Geef gerust enkele links en tips
Er is nog niks enkel Apple music en spotify https://open.spotify.com/artist/3eSHHprsyLcEwQUYwAAWmw

Meer informatie: Wie deze bijzonder getalenteerde muzikante en artieste nog live wil zien, het loont zeker de moeit, dat kan. Op 9 augustus staat ze (dan wel als solo artieste) In den gevloerden bos, een organisatie van N9, Eeklo:
https://n9.be/nl/concerten/concert/muziekclub-n9-in-den-gevloerden-bos-naima-joris  
In het najaar op 2 oktober deSingel, Antwerpen - https://www.facebook.com/events/318417952503396/
en op 9 oktober Sint-Jacobs kerk in Brugge: https://www.facebook.com/events/203768197727565/

Hou echter haar facebook pagina verder in te gaten, want er volgen vermoedelijk nog meer: https://www.facebook.com/Naima-Joris-111672800511137/
of de website van Inside Jazz: http://www.insidejazz.be/portfolio_page/naima-joris/

Pics homepag @Elke Dierickx

Loose License - De sector zal het dus wel overleven, maar dat dit met de nodige schade zal zijn, dat is wel bijna zeker. Ook daarom zijn het erg trieste tijden

Loose License ontstond in 2010 toen enkele kameraden, als lid van de Plaatselijke motorclub MTC 't los Plak, besloten een metalband op te richten. Dit resulteerde in enkele repetities, optredens en uiteindelijk een demo in 2012. Ondertussen heeft de band al heel wat watertjes doorzwommen, en zowel op en naast het podium , zijn kunnen bewezen. Bovendien zijn ze nauw verbonden met de organisatie van het festival Doomsday, dat helaas dit jaar is afgelast. We hadden een fijn gesprek met de band over hoe je met zo een crisis omgaat, het verleden maar ook de toekomstplannen.

Mijne heren, om met de deur in huis te vallen? Hoe gaat het met Loose License?
Het gaat heel erg goed met de band. Al is het misschien wat stil voor de buitenwereld: het is reeds geleden van oktober 2018 dat we, behalve onze optredens, nog een teken van leven hebben gegeven middels een release. We hebben toen heel erg genoten van onze cinemavoorstelling van onze videoclip voor ‘The Coronation Of The Lizard’ en van ons optreden met Hooded Priest in ‘Den Deugniet’ in Kortrijk. Die demo-EP hebben we op dezelfde dag uitgebracht, maar dat is dus al een tijdje geleden. We hebben ondertussen ook nog geen nieuwe release aangekondigd. Als we zeggen dat het heel erg goed gaat met de band, dan bedoelen we dat we enorm veel plannen hebben en dat de sfeer binnen de band waarschijnlijk nooit beter is geweest. Iedereen heeft zijn plaats in de band en iedereen wordt gerespecteerd voor wat hij doet. Dat voelt fantastisch aan. We zijn uiteindelijk nog steeds vier enorm goede vrienden die er ongelofelijk veel plezier uit halen om samen te musiceren en samen een pint te drinken.

We leven in barre tijden, hoe ga je als band en als mens om met zo een crisis waarin we nu leven?
Tja, we hebben het natuurlijk net als alle andere bands met erg lede ogen moeten aanzien. Drie maanden zonder repetitie, optredens in het water zien vallen en we waren eigenlijk best tevreden de laatste paar jaar met toch een tien- à vijftiental shows per jaar. We hebben heel erg veel geluk gehad om op vier maart nog net voor de lockdown te kunnen optreden met The Gates Of Slumber en Nornes in Magasin 4 in Brussel. We waren heel erg dankbaar om op die mooie affiche te mogen staan in een legendarische zaal waarvan het voorbestaan nu spijtig genoeg ook weer blijkt twijfelachtig te zijn. Het heeft voor alle bands voor een vertraging op alles gezorgd, natuurlijk. Het feit dat je niet kan repeteren , zorgt ervoor dat je niet aan nieuw materiaal kan werken, dus wordt alles weer naar achter geschoven. Maar als wij denken aan bevriende bands als Growing Horns en The Basement Critters bijvoorbeeld, die net voor of tijdens de lockdown een belangrijke release uit hebben, dan mogen wij eigenlijk niet klagen. Voor die jongens is deze pandemie een nog veel grotere ramp, omdat zij de mogelijkheid niet krijgen om hun plaat met optredens te promoten. Dat is pas balen!

Zijn er ook bij jullie plannen in het water gevallen? En welke?
We hebben een paar optredens geannuleerd gezien tijdens de lockdown en dat is altijd spijtig, natuurlijk, maar dat is ook zo voor alle andere bands. Zoals ik al zei is dat voor sommige andere bands nog erger dan voor ons, gezien hun specifieke situatie. Het ergste voor ons is dat wij met onze Vzw, Vzw The Lizard, hebben moeten beslissen om onze ‘Doomsday III’ te annuleren die wij op zeven november gepland hadden. We hadden hiervoor heel lang op voorhand een fantastische, Britse headliner geboekt. Die hebben afgezegd begin juli en daar hebben we alle begrip voor. De verslechterende situatie in verband met de pandemie in de eerste helft van juli heeft ons echter die beslissing laten nemen.

Ondertussen zie je wel filmpjes op sociale media, en ook zomerbars her en der ‘corona proof’ mooie initiatieven voor jazz, blues of zo. Maar voor metal? Wat is uw mening?
Hier bestaan verschillende meningen over en wij respecteren die zeker. Elk initiatief juichen we toe, we wensen al die organisaties heel erg veel succes, omdat die uiteindelijk in deze hopelijk niet te lange tussenperiode voor een stuk zullen instaan voor het beleven van het hele metalgebeuren. Je hebt heel wat lef nodig om nu een optreden of festival te organiseren gezien de erg onzekere tijden. Je hebt niet eens de zekerheid dat het wel zal kunnen doorgaan en onder welke vorm, dat moet erg frustrerend zijn voor die organisaties. Sommigen van hen hangt wellicht ook nog eens een financiële kater boven het hoofd. Heel erg veel respect voor zij die ermee door gaan. Wij hebben op elf juli laatstleden misschien wel de allereerste metalshows live in onze contreien kunnen geven in één van de mooiste metalbars van Vlaanderen: Skulls in Geel. Dat was helemaal goedgekeurd door de stad en de uitbaters en klanten hebben zich helemaal aan de regels gehouden. We speelden bijna anderhalf uur en de sfeer, ook al was dat onder bepaalde regels, was opperbest! Het kan dus zeker. Wij zagen echter een eventuele annulering van onze Doomsday III kort voor het moest doorgaan niet zitten. Of mensen die aan tafels moeten zitten, de social distancing-regels moeten respecteren en misschien wel de optredens met een mondmasker moeten bijwonen. Dat zagen wij zelf niet echt gebeuren en daarom hebben we er, met enorm veel spijt in het hart, zelf de stekker uit getrokken net voor de verlofperiode.

Staan er releases of zo op de planning? Met andere woorden wat zijn de verdere plannen voor de band?
We hebben enorm veel plannen voor de toekomst en zijn daar reeds lange tijd intensief mee bezig. We willen er momenteel nog niet te veel over vertellen. Het is spijtig dat drie maanden zonder repeteren alles wat naar achter heeft geschoven, maar het is nu eenmaal zo. Maar wees gerust, jullie zijn nog lang niet van ons af, haha! Misschien speelt deze periode ons ook wel wat positief in de kaarten in die zin dat we momenteel geen optredens gepland hebben en dat we keihard kunnen verder werken.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en dergelijk zo een crisis zal overleven?
Hier denk ik onmiddellijk aan alle professionele bands en organisaties. Het overgrote deel van de bands in ons land zijn hobbygroepen en die lijden natuurlijk ook, maar bands als, zeg maar Amenra en vele evenementenorganisaties die professioneel werken, zullen hierdoor veel harder getroffen worden. Geen optredens of geen evenementen zorgen immers ook dat er weinig of geen inkomsten meer zijn. Het zal zonder twijfel voor ontslagen zorgen en misschien faillissementen. Ik mag er niet aan denken, maar vrees dat dit onvermijdelijk zal zijn. De sector zal het dus wel overleven, maar dat dit met de nodige schade zal zijn, dat is wel bijna zeker. Ook daarom zijn het erg trieste tijden.

Schept die crisis ook geen andere mogelijkheden om muziek te beleven, door middel van live streaming onder betaling?
Inderdaad. Dat zijn mooie initiatieven, in het buitenland worden drive-in optredens georganiseerd en er kunnen optredens doorgaan onder Covid-19-regels, alles is beter dan helemaal geen initiatieven of je nu voor of tegen die nieuwe mogelijkheden bent. Maar iedereen zal het ermee eens zijn dat dit tijdelijke oplossingen zijn. Niets gaat immers boven het beleven van een optreden op de ouderwetse manier, vuisten in de lucht, een moshpit en een massa mensen die mee staan schreeuwen. Dat is onbetaalbaar.

Hoe sta je eigenlijk tegenover streaming (Spotify en zo) en liever bandcamp?
In deze moderne tijden kan je best op alle platformen aanwezig zijn, want ze worden allemaal intensief gebruikt. Spotify, Deezer, Google Play noem ze maar op. We zijn momenteel nog niet zo ver geraakt. We hebben wel een Bandcamp-account en dat is erg handig. Mensen kunnen gratis onze muziek streamen, ook via de Bandcamp applicatie, zij die ons ook willen steunen, kunnen onze muziek digitaal of op hardcopy aankopen en zelfs merchandise als bandshirts kopen. Dat we ons in de toekomst ook op die andere platformen moeten laten gelden, is duidelijk.

Zal alles meer underground gaan denk je in de toekomst? Terug naar de roots, geen grootschalige evenementen meer? Hoe denk je dat live optredens zullen evolueren (een persoonlijke mening)
Dat vind ik een lastige vraag. Persoonlijk geloof ik niet dat daar veel zal aan veranderen en dat hoeft ook niet, vind ik. Ik ga er nu even vanuit dat deze pandemieperiode achter de rug is en alles weer zijn gangetje kan gaan zoals daarvoor. Er wordt inderdaad hier en daar wat geklaagd en gezaagd over de grote evenementen zoals Graspop bijvoorbeeld. Dat het altijd dezelfde headliners zijn en dat er over een aantal jaren geen echte grote headliners meer zullen zijn, maar dat weiger ik te geloven. En ondertussen gaan de tickets voor die grote festivals wel gemakkelijk van de hand en dat is maar goed ook. Ik geloof dat sommige mensen altijd van die typische sfeer op die grote festivals zullen blijven houden en gelukkig maar. Zij die kritiek hebben op die grote evenementen, hebben keuze zat om naar kleinere, lokale shows te gaan, want die zijn er ook meer dan genoeg. Ik hou er zelf niet zo van om negatieve kritiek te uiten over een band of een evenement, dat is te gemakkelijk. Als je ergens niet van houdt, dan kan je beter niet reageren, vind ik. Geef opbouwende kritiek over de bands en evenementen die je wel goed vindt.

Loose License staat uiteraard niet op non actief. Hoe zie je de toekomst van de band? Zijn er nog groei mogelijkheden?
Dat geloven we zeker. Eigenlijk is er niet echt iets wat we per se willen bereiken, we willen niet ontgoocheld zijn na een tijd. Dat elk bandlid zijn uiterste best moet doen en dat we een toekomstplan hebben, vinden we een evidentie. We willen wel zien wat we er uit kunnen halen. Zoals elke band willen we in de toekomst een goed album maken waarop we het beste van onszelf geven, misschien aansluiten bij een label, sleutelen aan onze sound om die beter te maken, leuke optredens doen en misschien een paar speciale dingetjes zoals die cinemarelease van onze laatste videoclip. Plannen zat dus. Het allerbelangrijkste voor ons is wellicht dat we onderweg heel veel plezier hebben.

Naast de cultuur is er ook de horeca, jullie zijn ook verbonden met een motor club. Hoe hebben jullie op dat vlak die crisis aangevoeld? En hoe ziet de toekomst eruit?
De naam 'Loose License' is er inderdaad gekomen toen onze gitarist Marc en onze drummer Mille met onze eerste zanger Martin, alle drie lid van motorclub ''T Los Plak', wat hard rockcovers ingestudeerd hadden voor de souper van die club. Zo is de band ook ontstaan en de bandnaam was dus een letterlijke vertaling van de naam van die club. De connectie met die motorclub is ondertussen weggeëbd. De zaak wordt nu door andere uitbaters beheerd en Marc en Mille zijn geen lid meer. Wel zijn het nog steeds fervente motorliefhebbers die nog steeds vele uurtjes op hun motor doorbrengen.

Om af te sluiten, zijn er online mogelijkheden om merchandise te kopen of zo van de band, plaats hier gerust enkele links
Bandcamp is onze belangrijkste. Je kan er onze muziek gratis streamen, digitaal aankopen en we bieden ook ons bandshirt en onze laatste CDemo op hardcopy aan:
https://looselicensedoom.bandcamp.com/community
Ook Vi.be is een leuke om eens te bekijken. Je kan er onze uitgebreide biografie nalezen, foto's en onze videoclips bekijken, je krijgt ook een lijst van alle optredens die we al gedaan hebben en die nog op de planning staan enz. Puur informatief allemaal en je kan er niks kopen, wel interessant om wat meer over de band te weten te komen:
https://vi.be/platform/looselicense

Heel erg bedankt voor dit interview, Erik!!!
Allerbeste groeten en Horns Up!!

Piet Verstraete - Loose License

Wardrobe - In de eerste plaats is het belangrijk om voor elkaar te zorgen. Dat komt altijd op de eerste plaats natuurlijk. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet kunnen optreden me enorm bevalt

Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een veelvraat binnen de muziekwereld, en hij heeft ondertussen voldoende watertjes doorzwommen. Voor het project Wardrobe laat hij zich omringen door al even gedreven top muzikanten. In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: ''Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze songs onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste een hartenbreker van een schijf" .
In 2019 kwam een nieuwe langspeler op de markt, 'Giving Up A Ghost'. Weerom een parel van een schijf trouwens, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen. Ondertussen heeft Wardrobe niet stil gezeten, ook in deze corona tijden werden enkele nieuwe singles uitgebracht. Net op het moment van dit interview zelfs een gloednieuwe: “Vexed Question” https://open.spotify.com/album/5KZIuB9FOtiBpVvaVMUGY9?highlight=spotify:track:5HePfUxP4uuGBxC00NLVWF
We hadden, via e-mail, een fijn gesprek met Johan Verckist over o.a. hoe je omgaat met zo een crisis, maar vooral de nakende release van die nieuwe plaat ‘Jason’. Maar ook het wat dieper ingaan op zijn songs.

We kunnen het opzoeken, maar vertel eens, hoe is de band ontstaan? Wie zijn Wardrobe?
Wardrobe is eigenlijk ontstaan toen Pascal Deweze mij vroeg om een aantal nummers bij hem op te nemen met sessiemuzikanten zonder enige voorbereiding, zoals ze dat in de jaren 60 deden, om alles fris te houden. Dat was een leuke ervaring en ik wilde er live mee spelen, dus zocht ik er een band rond. En nu zitten we ondertussen al aan plaat nummer 3!

Wat waren de hoogte- en dieptepunten voor jou als artiest en/of band? Zijn er dingen die je, weten wat je nu weet , anders zou aanpakken?
Ik vond het erg jammer, maar ook zeer begrijpelijk, toen Sarah Pepels moest stoppen omdat ze het met Portland gewoon te druk kreeg en de twee niet meer gecombineerd kreeg.

In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste een hartenbreker van een schijf.
Er is ondertussen veel veranderd. Heeft dat debuut bepaalde deuren geopend? Hoe waren de algemene reacties hierop?

Ik had het aanvankelijk als een projectje gezien waar ik niet live mee wilde spelen. Gewoon plaat en klaar. Maar ik was verrast door het resultaat en de reacties waren er ook naar. Dat gaf een boost om een groep bijeen te zoeken.

We volgen je al van het prille begin. In 2019 deed je daar gewoon enkele scheppen bovenop met de opvolger ‘Giving up a ghost’ en toch kreeg ik (gelukkig maar zeker) het gevoel dat het einddoel nog niet is bereikt. Wat is je mening hierover; hoe waren de reacties op deze ‘moeilijke tweede’?
Het lijkt wel of ik als muzikant een soort omgekeerde evolutie doormaak dan gewoonlijk het geval is met opgroeiende songschrijvers. De eerste plaat was heel rustig, minimalistisch en organisch en de tweede was al een stuk pittiger. Ook begon ik veel naar HipHop te luisteren en mocht alles veel meer geknutseld en geknipt zijn. We namen twee drumpartijen per song op, een heleboel samples en overdubs werden toegevoegd en we zouden ons later wel zorgen maken over hoe het live moest. Producer Bart Vincent (Melanie De Biasio) was een belangrijke factor in het meebepalen van een nieuw geluid. Ik heb het gevoel dat nieuwe plaat, ‘Jason’, daar nog een stapje verder in zet.

Onlangs bracht Wardrobe een single op de markt “Dead end kids”; daar zit ook een heel verhaal achter? Over een clash tussen generaties of zo? Vertel er eens wat meer over?
Goh ik heb soms het gevoel dat mensen zich nogal tegen elkaar laten opzetten de laatste jaren. En dat werkt natuurlijk niet als je snel tot oplossingen moet komen. Het helpt ook niet dat de beleidsmakers zich steeds weer incapabel tonen...

Mag ik daar wat op voort borduren eigenlijk. Op daMusic lees ik daarover: ‘’Dead End Kids” gaat een beetje over de clash der generaties die zich precies lijkt af te spelen als het gaat over thema's als milieu, economie en sociale gelijkheid. In de song vragen de jongeren aan de ouderen waar het nu eigenlijk misgelopen is met de wereld die ze nalaten. Het is mijn ‘Ok boomer’ song. Het is dus ook een zeer persoonlijk verhaal?
Nee eigenlijk niet. In zekere zin is elke song die ik schrijf persoonlijk. Maar de vorige twee platen gingen erg vaak over mijzelf terwijl de songs van ‘Jason’ veel meer over mijn denken en kijken naar anderen gaan eigenlijk. Ik probeer minder egocentrisch te zijn :)

Ik vraag dit omdat ook de vorige single “Goldilocks”  gebaseerd is op een bepaald onderwerp. In dit geval het ‘Goldilocks Principle’; wil dat zeggen dat veel songs op ‘Jason’, de nieuwe schijf, zijn gebaseerd op bepaalde onderwerpen die – ik druk me voorzichtig uit – wel voor enige controverse zouden kunnen zorgen? Of zie ik het verkeerd
Controverse? Dat denk ik niet. Het is niet mijn bedoeling om mijn mening op muziek te zetten. Ik hou ook niet zo van militante en politieke songs. Ik denk dat tekst de muziek moet dienen op het gebied van klank en sfeer , dat wil niet zeggen dat teksten niet belangrijk zijn, ik werk er ook hard aan, maar het gaat om de luisterervaring. Maar als ik een song schrijf , komt die meestal voort uit mijn gevoelsleven en dan zou het ook weer oneerlijk zijn om dat te verstoppen, vind ik.

Maar goed. Wat zijn op de basis daarvan de verwachtingen van deze plaat eigenlijk?
Ze is weer wat feller. Ik heb zelf de productie in handen genomen, samen met Damien Vanderhasselt (Millionaire, Mintzkov, Creature With the Atom Brain) en ik kan eigenlijk niet wachten om ze live te gaan spelen.

Heb je al enig idee wanneer die plaat ‘Jason’ zou uitkomen eigenlijk?
We mikken op het najaar.

De aanleiding van dit interview is naast de nakende release, maar ook de corona crisis. Daarom enkele standaardvragen die ik iedereen stel. Hoe ga je als artiest, muzikant en mens om met zo een crisis?
In de eerste plaats is het belangrijk om voor elkaar te zorgen. Dat komt altijd op de eerste plaats natuurlijk. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet kunnen optreden met enorm bevalt.

Welke plannen zijn in het water gevallen?
Er stonden al heel wat optredens in optie die gecancelled zijn en ook voor binnenkort is het natuurlijk bang afwachten. Het is ook geen plaat die tot zijn recht komt in kleine kring op akoestische gitaar, nee de nummers moeten echt knallen.

En wat zijn de plannen na deze crisis?
Een nieuwe plaat maken. Ik heb een vreselijke computercrash gehad waardoor bijna al mijn demo’s weg zijn. Dat vond ik eerst verschrikkelijk. Maar toen gaf Robin Aerts van Het Zesde Metaal me de tip om er vanuit te gaan dat alles wat ik had niet goed genoeg was , maar enkel schetsen als voorbereiding op wat er nu gaat komen. En dat geeft ademruimte en inspiratie, moet ik zeggen. Ik heb alweer een paar nummers klaar!

Is er ook een soort einddoel, iets dat je als artiest en band maar ook als mens wil bereiken (voor ge uwen schoen zet)? ? 
Niet echt. Al vind ik het wel cool om een soort oeuvre te hebben. Wat een woord, oeuvre, moet ik meer gebruiken! :)

Om af te sluiten zet hieronder enkele links en zo waar mensen uw merchandiser en zo kunnen aanschaffen?
https://wardrobe1.bandcamp.com/

Pics homepag @Britt Binnemans

Tiny Legs Tim - Tim De Graeve - Muziek en cultuur creëren is een noodzaak. Het is ook een noodzaak voor mensen om cultuur te beleven, je kunt dat niet loskoppelen uit de samenleving en zal dus zeker blijven bestaan

Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oude ziel in een jong lichaam- en dat is als compliment bedoeld .
Op 1 februari 2019 bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt, 'Elsewhere Bound', dat die typische blues-sfeer uit de oude dagen uitstraalt, maar waarmee hij bewijst dat het genre met beide voeten in het heden staat. Over die plaat, over de corona crisis, Blues café en ontmoetingsplaats Missy Sippy en het ontkrachten van bovenstaande stelling en cliché, hadden we een fijn interview in Dranouter net voor Tim het podium zou betreden ivm de Zomersessie (op deze zonnige vrijdagavond 17 juli 2020).
Het verslag van Dranouter Zomer sessie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/79082-dranouter-zomersessies-2020-de-ideale-festivalsfeer-op-een-veilige-anderhalve-meter.html

Tim, om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het zijn barre tijden voor muzikanten, de culturele sector bloedt. Hoe ga je als artiest, muzikant maar ook als mens daar mee om?
Het is allemaal zeer ingrijpend. Sommige mensen beseffen dat direct, bij anderen zinkt het besef langzamer. De eerste moment had ik ook iets van ‘we zullen doorgaan’ , dat was ook de algemene tendens eigenlijk. Maar geleidelijk aan zie je dat de kopjes gaan hangen, want dat blijft hier precies toch lang duren. In het begin had het iets weg van een welkome pauze, je hebt toch een en ander te doen ‘in uw kot’ maar dan komt toch een beetje dat zwarte gat. En dan mis je het leven van voordien. Zeker bijvoorbeeld die lange jamavonden in de Missy Sippy in Gent. Met het zwetende publiek op elkaar geplakt en zo. Dat zijn de zaken die me voldoening geven, en ik begin het hard te missen.

Het is nog niet voorbij hebben we nu gemerkt?
Nee, de cijfers zijn dus weer aan het stijgen. Na het annuleren van het voorjaar is ook het najaar nu onzeker. Ik maak me toch wat ongerust over de impact. Maar ook de impact op de horeca, waar wij als muzikanten toch ook afhankelijk van zijn. Stel dat die opnieuw dicht zou moeten , dan zou dat een regelrechte ramp zijn.  Wat ik ook mis , is het samenspelen met de muzikanten. Ik ben ooit begonnen als solo artiest. De laatste jaren ben ik meer met andere mensen gaan spelen, en ik voelde me daar zeer comfortabel bij en nu moet ik terug solo verder, het voelt een beetje onwezenlijk aan, alsof we terug naar af gaan bij wijze van spreken. Ook op persoonlijk vlak is het niet gemakkelijk, ik woon alleen. Er is wel contact via sociale media en ik heb wel veel vrienden en zo, maar je blijft toch een beetje alleen achter eigenlijk. Dat menselijk contact was een gemis.

Hoe heeft Missy Sippy deze crisis doorstaan feitelijk? Denk je dat ze deze crisis zullen overleven?
Ik zit niet direct in een positie om daar eigenlijk op te antwoorden. Maar sowieso is Missy Sippy een gezonde zaak, ze bestaan vijf jaar en hebben een trouw publiek met een hart voor de muziek. Dus ze zullen dit wel overbruggen, het is aanpassen maar dat lijkt te lukken. Hoe moeilijk dat ook is.

Sommige plannen vielen door deze corona crisis in het water , ook bij jou? Welke?
Ik had een beetje geluk. Ik zat aan het einde van de tournee voor de voorstelling van mijn laatste plaat ‘Elsewhere Bound’. Er is nog een concert in Menen dat is niet kunnen doorgaan. Sommige concerten in het voorjaar zijn niet kunnen doorgaan, voor mij valt het mee. Moest dit vorig jaar geweest zijn, dan was het een ramp geweest zeker en vast.. Voor sommige bands, die net een plaat uit hebben is dat zeer problematisch.

Er verschenen tijdens deze crisis opvallend veel filmpjes, er was zelfs enkele streaming festivals (zoals Bel Jazz Fest in Brussel); hoe sta je tegenover zulke initiatieven? Ik vond het persoonlijk ‘leuk’ maar het mag niet het nieuwe normaal worden
Ik heb dat ook gedaan eigenlijk. Ik heb een facebook live gedaan en dan 2 huiskamer concerten via ZOOM waarvoor mensen een ticket konden kopen. Het voordeel van ZOOM is dat mensen niet alleen mij konden zien, maar ook elkaar en ik hen. Het was leuk dat je met de mensen kon communiceren, en zij onder elkaar. Dat is dus zeer goed gelukt, ik sta daar dus zeer positief tegenover want er was niets. Het is uiteraard ook tijdelijk want zodra er weer sprake was van echte live concerten, valt de relevantie weg natuurlijk. Niets boven the real thing!

Hoe denk je dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven? Nu het al door die digitalisering en streaming niet gemakkelijk is voor een muzikant om dat te doen
Ik kan natuurlijk enkel spreken vanuit de muziek. Alles staat op de helling. Ik kan alleen maar hopen dat het beter gaat. Maar ik ben er zeker van dat er altijd muziek zal blijven gemaakt worden. Misschien zal het wel weer underground worden, of kleinschalig. Maar verdwijnen gaat het nooit. Ik denk eerder een andere insteek, een andere beleving misschien. Dat wel. Het is niet ideaal met de terugval van de CD verkoop en de heel lage compensaties voor streaming en nu daarbovenop deze crisis. Muziek en cultuur creëren , is een noodzaak. Het is ook een noodzaak voor mensen om cultuur te beleven, je kunt dat niet loskoppelen van de samenleving en zal dus zeker blijven bestaan. Je hebt natuurlijk ook mensen die niets met cultuur hebben, die zullen daar wellicht minder last van hebben gehad.

Dat is ook bijvoorbeeld met sport of voetbal?
Ja, dat bedoel ik dus. Mensen hebben verstrooiing nodig. Ik heb niets met voetbal, en heb dat ook niet gemist. Maar ik kan me best voorstellen als je met je zoon gaat voetballen elke week, of met vrienden naar de voetbal gaat , je in een zwart gat terecht komt. En ook daar zal er misschien een aanpassing zijn, maar voetbal zal daarom niet verdwijnen.

Vorig jaar kwam via je project Tiny Legs Tim je schijf ‘Elsewhere Bound’ uit. Hoe waren de algemene reacties?
Die plaat is goed onthaald, de optredens zijn ook zeer geslaagd geweest. Super leuk met die grote band met 9 muzikanten en uiteindelijk hebben we meer kunnen spelen in die grote bezetting dan ik aanvankelijk verwacht had.

In een interview met DB lees ik dat er een link is naar je reis naar de VS. Vertel er eens wat meer over?
In 2017 ben ik voor de eerste keer naar New Orleans geweest. Hoe groot de impact van die trip op de plaat is , kan ik moeilijk inschatten. Maar ik neem aan dat het een versterkend effect heeft gehad. Ik zat al langer met het idee om ook eens iets met blazers te doen en een grotere band. Dat idee heeft wellicht geleid tot de reis naar NOLA en die ervaring zal ook wel doorschemeren in de plaat. New Orleans is fantastisch. De muziek vind je er overal.

Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is, schreef ik daarover. Ik vind je ook een ‘oude ziel in een jong lichaam’ en dat is een compliment. Wat is uw mening hierover?
Over het feit van een jong lichaam, dat is al voor discussie vatbaar want ik ben ondertussen 41. Het cliché beeld van de oude blues man klopt niet, het is een vertekend beeld. Dat beeld is gegroeid doordat het genre bij het blank publiek pas bekend geworden is in de jaren ’60 onder invloed van de Britisch Blues Boom met o.a. The Beatles en Rolling Stones. Die hebben enkele grote namen binnen de Blues, die in de jaren ’20 tot ’30 als jonge snaken furore hebben gemaakt, terug in de picture geplaatst. 30 jaar later stonden ze plots als oude mannen in de schijnwerper. Dat is volgens mij de oorsprong van dat vertekend beeld. Want neem nu Robert Johnsson, die is in 1938 gestorven op 27 jarige leeftijd. Dat is heel jong! En nog steeds de standaard voor akoestische Delta Blues.

Blues is ook wel geëvolueerd toch? Bij jazz is dat ook bijvoorbeeld
Je hebt, zoals bij jazz, strekkingen binnen blues. Je hebt ook veel muzikanten in de Blues die oude songs in een nieuw kleedje steken. Ik ben sinds de start wel gegaan voor eigen werk. Ik heb mezelf altijd beschouwd als een soort singer-songwriter die zich bedient van het Blues idioom. Ik doe wel enkele covers, als ode bijvoorbeeld, maar schrijf toch vooral eigen nummers. Zo blijf je toch dichter bij jezelf, wat ik net een belangrijk aspect vind binnen de blues. Je eigen stijl ontwikkelen.  Er is ook veel muziek die onder de noemer blues valt die mij persoonlijk niets zegt. Ik heb het niet echt voor bluesrock en ieder jaar heb je wel een of andere nieuwe gitaar prodigy die technisch heel sterk is, maar geen nummers heeft. Dat raakt mij niet en gaat snel vervelen.

Ik heb jullie vorig jaar gezien samen met Roland, ik had de indruk dat de energie die jullie uitstralen hetzelfde is eigenlijk? Hoe sta je daar tegenover
Ja, voor mij is dat wat moeilijk om te zeggen of dit zo is. Hij is iemand waar ik naar opkijk, een inspiratie. Ik herinner me dat ik naar hem ging kijken toen hij kwam spelen in Café De Neerlplaats in Westouter. Ik was 14 en dan sta je zoveel jaar later plots samen met hem op het podium. Door samen te touren, leerde ik hem dan ook persoonlijk kennen. Een heel warme en sympathiek mens trouwens en a free spirit! Ik had datzelfde met Little Jimmy, die eerder dit jaar helaas is overleden, ik mis die enorm. Sommige mensen kruipen  nu eenmaal gewoon onder je vel. En dat is bij Little Jimmy  zeker het geval.

Onlangs kwam een zeer interessante schijf op de markt waar je ook je medewerking aan hebt verleend ‘Missy Sippy all Stars vol 1’ , een mooie ode aan een Gentse Blues club. Vertel eens wat meer over deze Gentse parel, en die plaat? Hoe waren de reacties?
Ik wilde een plaat maken ter gelegenheid van de 5de verjaardag van Missy Sippy. Tijdens de maandelijkse jams en de andere live optredens werd ik regelmatig van mijn sokken geblazen door de rijkdom aan getalenteerde muzikanten die de Gentse Scene rijk is. Het leek mij dan ook een goed idee om een plaat te maken met een selectie van huismuzikanten die de eerste 5 jaar van Missy Sippy muzikaal hebben ingekleurd. Er staan uiteindelijk 20 muzikanten op de plaat. Die werd opgenomen volgens het princiep van de blues jams. Live in de studio. Een vaste ritmesectie en dan roterende zangers, gitaristen, harmonica speleres. Op 2 dagen stond het erop. Heel trots op.

Ik kreeg ook het gevoel dat er een soort kruisbestuiving tussen jonge blues en oude blues die elkaar de hand geven
Dat is ook zo typisch aan Missy Sippy en is de bedoeling geweest van dat concept. Ik wilde dat absoluut ook weergeven op die plaat, en denk dat we daar zeker in geslaagd zijn. Missy Sippy etaleren op schijf zoals die plaats werkelijk is.

Weet je iets meer over de geschiedenis van Missy Sippy? Vertel er eens wat meer over aan lezers die deze prachtige plaats niet kennen, en waarom ze daar toch eens een bezoek zouden aan moeten brengen?
Voor een volledig antwoord kan ik je doorverwijzen naar een documentaire die onlangs is gemaakt over het ontstaan van de Missy Sippy en de Gentse blues scene https://vimeo.com/383024534 De moeite om eens te bekijken en dan heb je meteen het volledige verhaal

Met andere woorden, wat zijn de verdere plannen voor de toekomst?
Uit een crisis komen er op een gegeven moment altijd wel opportuniteiten , laat het ons daar bij houden. De rest is echt koffie dik kijken nu.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dit binnenkort eens te doen in ‘uw tweede thuis’ Missy Sippy’

Pics homepag @No Pics Photography

Mark My Way - Ik denk dat ik voor de hele band kan spreken als ik zeg dat we al enorm trots zijn op het parcours dat we reeds hebben afgelegd. Tegen een coole shows of festival zeggen we natuurlijk geen neen

Mark My Way haalt zijn invloed uit melodieuze hardcore, maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs rap/hip hop aan toe. De uit Ieper afkomstige band ontstond  in 2012 en is goed op weg zijn stempel te drukken binnen die scene van HC en aanverwante. Drie jaar geleden wist Mark My Way ons nog aangenaam te verrassen met zijn EP 'The Big Game'. In April kwam een nieuwe plaat op de markt 'Thin The Herd', waarbij de band zijn stempel drukt op het HC gebeuren, op een bijzonder verschroeiende en energieke wijze. De band is nu vooral volledig volwassen geworden, en klaar voor die grote stap voorwaarts. Reden genoeg om hen eens te interviewen over die nieuwe release maar ook over de toekomst en andere plannen. We hadden een fijn gesprek, per mail, met drummer Gillian.

Een beetje een standaardvraag om te beginnen. Wie is Mark My Way? Hoe is alles begonnen en heeft de naam een betekenis?
Mark My Way bestaat uit 5 leden: Lennart (zang), Lennert (aka Leo - Lead Gitaar), Niek (Rhythm Gitaar), Rutger (Bass) en Gillian (Drums). Met uitzondering van Leo die uit Wingene komt en Rutger die afkomstig is van Poperinge, heeft de rest Ieperse roots. Velen van ons kennen elkaar al erg lang door te skaten of van naar school te gaan. Oorspronkelijk werd de band gestart door Niek en Louis (onze eerste gitarist, nu gitarist bij Sundays) als een jam-projectje. Toen Gillian begon mee te jammen, begon dit projectje meer en meer te neigen naar een band die onmiddellijk eigen nummers begon te schrijven. Ik spreek nu over de zomer van 2012, ondertussen al 8 jaar terug.
De bandnaam heeft geen diepgaande betekenis. We waren er wel bewust van welke enorme indruk de H8000 uit eind jaren 80 en 90 heeft nagelaten. Vandaar dat we ook ons ergens wilden bewijzen, ons pad markeren of uitstippelen. Een naam was toen ook voor ons niet meer of minder dan een naam te geven aan het kind…

Mark My Way haalt zijn invloed uit de melodieuze hardcore. Maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs een streepje rap/hip hop aan toe volgens vele omschrijvingen. Hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Is een vraag die ons veel wordt gesteld en nog steeds moeilijk te beantwoorden is. De loop der jaren heeft alvast een grote invloed gehad op onze muziek. Volgens mij klinkt elk album of EP anders, maar het blijft wel Mark My Way. Ons laatste album ‘Thin The Herd’ neigt meer naar de zwaardere metallic hardcore, maar we zijn niet vies van catchy, uptempo riffs en leidende gitaarleads. De hiphopvibe is er nog steeds, maar is minder prominent aanwezig dan vorige albums. Dit is trouwens geen bewuste keuze.

Tussen 2012 en nu is er ondertussen veel gebeurd, wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Goh, dat zijn er enorm veel. Hierover zijn we zeer nederig… Hoogtepunten zijn natuurlijk wel die shows van formaat, waar je je naam ziet pronken naast andere internationale kleppers. Ieperfest 2017 is sowieso ons hoogtepunt. Als Ieperling ben je toch wel heel trots om te kunnen zeggen dat je op Ieperfest mag spelen, en dan nog op de main stage...
Dieptepunten zijn moeilijk op te noemen. We zijn ambitieus, maar het voornaamste is nog altijd dat we als vrienden muziek kunnen maken waar we trots op zijn en waar je voldoening uit haalt. Elk op z’n eigen manier.

Met ‘Thin The Herd’ brachten jullie een album uit van wereldklasse, wat HC betreft, hoe waren de algemene reacties?
Ten eerste bedankt voor de mooie woorden ? De reacties waren overweldigend. Ergens merken we wel dat ‘Thin The Herd’ mensen heeft kunnen overtuigen, die we met onze eerdere releases niet volledig over de streep konden trekken. En dat verstaan we ook. We zijn er ons zeer bewust van dat de mix die wij brengen niet door iedereen kan worden gesmaakt. Zo stonden we ook al op shows eerder gericht op het grote (niet-hardcore) publiek. Onze meest memorabele show was trouwens op het event van Den Couter Festival, ter gelegenheid van hun 20-jarig bestaan. Die show was pure chaos.
Ik ben enorm blij hoe ‘Thin The Herd’ werd ontvangen en we zijn ook zeer trots op de outcome van de plaat.

Ik vind dat jullie totaal niet moeten onderdoen voor de top binnen de scene. Hoe sta je daar tegenover? Of is dat wat overdreven?
We zijn ons er zeker bewust van dat er bands zijn in de scene die op een ander niveau spelen of populairder dan ons. De ene persoon is meer fan van band X, de andere van band Y. Bepaalde formules spreken nu eenmaal beter een bepaald publiek aan dan het andere. En dit betekent daarvoor niet dat band X beter is dan Y.
Ook al zijn er bands die in een hoger segment zitten, heb ik zelf als muzikant in de scene minder het gevoel dat er verschillende niveaus zijn. De ene band is natuurlijk populairder dan de andere, maar ik denk dat dit ook wat eigen is aan de Belgische hardcorescene. No bullshit mentality.

Ik vind trouwens dat er in ons land opvallend talentvolle bands rondlopen die niet moeten onderdoen voor de internationale scene. Waarom is het voor een Belgische band zo moeilijk om zich te tonen denk je? Bij sommige, zoals ook jullie, vind ik, als het Amerikanen waren, waren jullie wereldberoemd
Je internationaal tonen vergt vooral veel tijd, maar natuurlijk heb je er ook goede muziek voor nodig. Wij proberen ons wel tot een bepaald niveau internationaal te profileren, maar gaan hier ook niet zeer ver in. Onze muziek wordt wereldwijd verkocht en beluisterd, en dat waarderen wij enorm. We zijn bijvoorbeeld geen band die meerdere weekenders of tours per jaar plant aangezien onze agenda’s er ten eerste volledig anders uitzien. We houden van nationale shows, maar de internationale zijn natuurlijk ook altijd een ervaring. 

Jullie hebben een contract bij Dust & Bones records, een fijn label waarmee ik ook al een interview had, hoe is die samenwerking ontstaan? Heeft het binnen de scene deuren geopend?
Het stond vast dat onze plaat hoe dan ook ging uitkomen op vinyl via Genet records. Een CD versie ging er pas komen, wanneer we ons echt comfortabel voelden bij een label die zich hierover wou ontfermen.
Freddy was voor ons geen onbekende en zo zijn wij eigenlijk gewoon eens rond tafel gaan zitten bij hem thuis. Hij kon zich volgens mij direct vinden in ons enthousiasme en onze aanpak.
Of dit deuren heeft geopend heeft, valt moeilijk te zeggen. Zeker in deze tijden. Ik veronderstel van wel! De CD’s doen het goed en worden ook internationaal verdeeld. Freddy is een topkerel die ons geweldig heeft geholpen ook met de distributie en contacten. Zijn enthousiasme had ook een heel motiverend effect op het productieproces. Het uitbrengen van een album is écht niet te onderschatten.

Heeft het in tijden van verdere digitalisering en streaming nog zin platen uit te brengen? En waarom ?
Daar antwoord ik volmondig JA op. Streaming kan ons onmogelijk uit de kosten helpen die werden gemaakt om een album op poten te zetten. Met een CD, Vinyls en Tapes blijft dit ook moeilijk maar je hebt een iets hoger rendement. Een release plaatsen op Spotify en dergelijke kost ook geld en wat je terugkrijgt per stream is zo goed als niets.
Zelf ben ik enorm bezig met het verzamelen van muziek en niets is cooler dan een release waar je zo naar uitkijkt, fysiek in je handen te hebben. Hoe exclusiever, hoe beter enzovoort… Het artwork heeft ook een immense invloed op mijn muziekkeuze. Een artwork die aanspreekt schept al een sfeer, zelfs voor je het album zelfs hebt gehoord. Persoonlijk ben ik echt verliefd op het artwork voor ‘Thin The Herd’. Het heeft iets melancholisch en puur. Love it. (credits aan Jeroen Mylle trouwens ?)

Hoe heeft de band deze crisis trouwens overleeft? Welke plannen vielen in het water?
De pandemie was en is nog altijd natuurlijk wel een domper. We hebben heel veel geteased op social media met verschillende visuals en snippets met het oog op de ‘apotheose’ rond onze release date en show. Natuurlijk ging deze show niet door, aangezien deze eind april stond gepland. Daar sta je dan als band die shows gebruikt als klankbord. Merch reeds gedrukt, platen en CD’s klaar om verkocht te worden, show volledig georganiseerd. Dit zijn kosten die we deels met een bandkas kunnen betalen, maar individueel hebben we hier ook allen in geïnvesteerd.
Toen we uiteindelijk besloten onze merch en fysieke exemplaren van ‘Thin The Herd’ al online te verkopen, bleek dit ook de beste beslissing te zijn. Merch verkocht in no-time uit en ook voor onze tweede bestelling merch was dit het geval. Printclinic waren hier de echte helden. Hans van Printclinic hielp ons ook bij het maken van de special edition vinyl met screenprinted hoes. Deze ziet er fantastisch uit en verkocht net zoals de andere kleurvariant binnen een 3-tal dagen uit.
Dit alles was echt hartverwarmend en ook de respons die we nodig hadden. We hadden alles op alles gezet en waren natuurlijk enorm teleurgesteld dat een pandemie als COVID-19 überhaupt kon gebeuren en roet in het eten kon smijten. Wie had er dat gedacht eind 2019 toen we de puntjes op de i zetten voor de release… Wij niet alvast.

Hoe overleef je dit trouwens als band en als mens?
Als band dien je net zoals een individu gewoon de regels te volgen die de overheid je oplegt. Dit houdt natuurlijk in dat je niet kan repeteren. Ook al kwamen de CD en Vinyl uit via labels, komt er nog een heel deel DIY bij kijken. In tijden waar je in quarantaine zit, betekent dit uiteindelijk dat dit een one-man-job wordt. Naast MMW, werk ik natuurlijk ook nog. Ook daar werd het plots heel druk. Gelukkig woon ik samen met een topvriendin die me hierin ook enorm hielp.
Nu begint het echt wel wat door te wegen. We zijn ongelofelijk trots op de plaat en hebben die zelfs nog niet live kunnen brengen. Alle showaanbod in het begin van 2020 hebben we trouwens geweigerd voor de release van ‘Thin The Herd’, om naar dat momentum te kunnen werken bij de release die er uiteindelijk niet kwam.

Denk je dat de HC scene deze crisis zal overleven en hoe?
So-wie-so. No doubt.

Zijn er mogelijkheden wat betreft streaming aanbieden van live concerten? Binnen HC lijkt me dat onmogelijk. Ook die zomerbars is wat moeilijk, of zijn daar wel mogelijkheden?
Grappig dat deze vraag eigenlijk komt. Want als alles goed gaat, zullen we beiden binnenkort van ons lijstje kunnen schrappen. Veel details kan ik nog niet vertellen, maar begin augustus zullen we op een zomerbar voor een zittend publiek spelen en we zullen ook hoogstwaarschijnlijk nog een livestream concert broadcasten vanop een machtige locatie.
Waarom? Daarom! Met MMW probeerden we steeds de kantjes wat af te lopen. Wat op het eerste zicht niet lijkt te kloppen, proberen we toch. We spreken vaak een iets breder publiek aan dan onze collega HC-bands in de scene. Dus waarom niet? Zo hebben we vorig jaar ook een tweetal akoestische concerten gespeeld. En die waren een enorm succes.

Wat zijn de verdere plannen voor deze zomer en het najaar? Ook al lijkt ook nu weer alles zeer onzeker en komt er blijkbaar een tweede golf aan
Momenteel is het moeilijk om hierover een uitspraak te doen, maar we beloven nog een show op poten te zetten waar we onze release gepast kunnen vieren. Hopelijk kunnen hardcoreshows zoals we ze gewoon zijn nog plaatsvinden in de nabije toekomst. Want wat we niet willen, is dat zittende shows en livestreams de norm worden.
Er waren al wat plannen om een of meerdere weekenders / korte tours te plannen naar het najaar toe, maar daarover bestaat ook nog heel wat onduidelijkheid.
Ondertussen blijven we muziek schrijven.

Wat is de uiteindelijke ambitie? Is er een soort einddoel? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Daarin zijn we redelijk nederig eerlijkgezegd. Ik denk dat ik voor de hele band kan spreken als ik zeg dat we al enorm trots zijn op het parcours dat we reeds hebben afgelegd. Tegen een coole shows of festival zeggen we natuurlijk geen neen.

Mijn laatste vraag. Via welke ‘links’ kunnen mensen online merchandiser aanschaffen. Zet gerust hieronder de links
Onze eigen webshop kun je vinden via volgende link: https://markmyway.bandcamp.com/merch, daar steun je ons het meest van al mee. Onze platen en CD’s vinden ook meer en meer hun weg naar zowel lokale als internationale distro’s, dus daar kun je ook altijd een kijkje nemen.

Pics homepag @Anais Bogaert

De Wandelgangen - Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken … Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen, dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock.  Daar kan je veel kanten mee uit hè …

De Wandelgangen is een trio met Nederlandstalig repertoire en vermengt invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut ‘Farao’ op de markt, waarover onze recensent schreef: ‘’Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten.”
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78720-farao.html .
Over die release en andere plannen, en hoe interactief omgaan met deze crisis waar we in leven en de sociale media, hadden we er een fijn gesprek over, per mail uiteraard, met zanger/gitarist Pieter Paesen.

Om te beginnen, wie is ‘De Wandelgangen’, heeft die naam een bepaalde betekenis? Hoe is alles begonnen. Kortom vertel de lezer eens wat meer over jezelf
Wij zijn een Nederlandstalig rock trio uit Limburg.  Leendert speelt drums, Ward is bassist en ikzelf (Pieter) ben zanger-gitarist. Ward en ik maken eigenlijk al zo goed als heel ons leven samen muziek en Leendert is er dan later bijgekomen.   De naam komt van de uitdrukking die vaak gebruikt wordt om roddels of geruchten aan te kondigen (ik hoor in de wandelgangen dat...), maar mag ook gerust gebruikt worden om manieren van wandelen te benoemen :).   Leendert en ik werken samen, en de naam is daar ontstaan tijdens een gezellig koffiemoment met collega vrienden.

Met ‘Farao’ brengen jullie een mooie EP uit, persoonlijk doet het me een beetje denken aan bijvoorbeeld De Kreuners (dat is een compliment). Wat is jullie mening?
De Kreuners zie ik zeker als een groot compliment.  Merci. Ik denk dat ieder van ons wel een ruime muzieksmaak heeft, maar ook best wel verschillend. Dat maakt ook dat we heel wat invloeden hebben die we meenemen naar De Wandelgangen.  Op deze EP komen vooral de new-wave, punk en rock invloeden naar boven lijkt mij.  We willen vooral goeie nummers schrijven en muziek maken die we alle drie graag spelen. 

Heeft de titel van de EP een onderliggende betekenis?
Nee :) eigenlijk niet.  Het is een mooi woord. 

Het is een zeer aanstekelijke EP, ook vrij toegankelijk (daar is niets mis mee) waarom eigenlijk in het Nederlands?
De keuze voor het Nederlands leek mij eigenlijk heel vanzelfsprekend.  Het is mijn moedertaal en dus de taal waar ik me het best in kan uitdrukken.   Engels is misschien wel internationaler maar met een Limburg accent valt dat ook wel wat tegen denk ik. Het is wel niet altijd makkelijk omdat er niet zoveel voorbeelden zijn binnen de Nederlandstalige rock.  Ik groeide wel op met o.m. De Nieuwe Snaar en Hugo Matthysen en hoorde ook veel kleinkunst. Natuurlijk zijn er De Kreuners, De Mens, Noordkaap, ‘t Zesde Metaal, Gorki, , ... maar ten opzichte van Engelstalige muziek is er nog heel veel ruimte om te experimenteren. 

Onze recensent schreef over ‘“Haar Voor De Ogen” , lijkt een mix van De Mens en Red Zebra; wat is uw mening hierover?
Dat zijn alweer mooie complimenten.  FrankVander Linden heeft terecht een hele grote status als schrijver van tekst en muziek, en is uiteraard een inspiratiebron. We staan eigenlijk niet zoveel stil bij hoe we klinken of toch niet bewust gericht naar bepaalde bands. In Nederlandstalige rock zullen we snel vergeleken worden met zulke bands, en dat is prima.   Bij “Haar voor de ogen” past Red Zebra zeker wel in het rijtje, omdat het nummer ook een beetje een ode is aan New Wave en Post-Punk uit de jaren 80, waarbij ik me graag ‘In het zwart geklede mensen, liefst geurend naar patchouli, al dansend met hun haar voor de ogen’ voorstel. Het nummer op zich is ook best wel dansbaar denk ik, zeker met de haren voor de ogen.  Bij andere nummers zullen er wel andere bands kunnen bedacht worden.  Maar als jullie recensent deze bands aan ons linkt kunnen we alleen maar vereerd zijn. 

Ik zou de muziek omschrijven als de betere Neder rock? Mee eens, hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken vind ik.  Het is misschien ook niet echt nodig.  Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock.  Daar kan je veel kanten mee uit hè.  Neder rock is ook prima, zeker mee eens. Iedereen die door onze muziek aangesproken wordt, mag zelf de omschrijving kiezen.

Welk publiek wil je eigenlijk aanspreken met jullie muziek?
Iedereen is welkom

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op deze EP?
De reacties waren eigenlijk echt wel positief.  Echte negatieve reacties hebben we nog niet gehad.  Het is natuurlijk allemaal nog op vrij kleine schaal, maar we zijn al super blij dat onze eerste EP toch al wat reacties uitlokt.  Er kwamen ook toffe reacties op de clip van “Farao”. De positieve reacties doen zeker deugd omdat we alles zelf doen: Buiten de drums, die we in Eastside studio’s hebben opgenomen, hebben we alles zelf thuis opgenomen.  Ward heeft de EP volledig gemixt.  Leendert en ik hebben de clip gemaakt. 

Sociale media en ook Spotify zijn belangrijk, jullie prijzen je EP zelfs aan via Spotify. Hoe sta je daar als band (en ook als mens) tegenover? Opent het deuren? Wat zijn de voor- en nadelen?
Sociale media zijn natuurlijk superbelangrijk om mensen te betrekken bij wat we doen.  We proberen hier ook wel tijd en moeite in te steken.  Onze ‘Head of internet and digital matters’, bij ons vooral bekend als ‘Leendert’ :) leidt hier alles in goede banen.   Ik ben persoonlijk wel een Spotify fan.  Ik maak graag afspeellijsten en kan ook uren blijven zoeken naar bands of fijne nummers.  Het enige nadeel vind ik soms dat platen niet meer van voor tot achter beluisterd worden en alles meer gefragmenteerd is.   Maar als dat gevoel te groot wordt, dan duik ik in mijn old skool platen en cd collectie. 

Zijn er ondertussen ook mogelijkheden om jezelf online (via live streaming en filmpjes) te tonen aan het publiek? Je ziet met de regelmaat van de klok wel zo van die filmpjes verschijnen.
Via YouTube kan je onze ‘farao’ -clip bekijken.  We willen graag gebruik maken van het online gegeven, maar er steekt natuurlijk ook veel tijd in.  We hopen af en toe toch verrassend uit de hoek te kunnen komen. 

Wellicht zijn er ook bij jullie bepaalde plannen in het water gevallen door deze crisis. Welke?
We hadden deze zomer vooral optredens als doel gesteld, maar dat is natuurlijk niet simpel nu.  We hopen dat we zodra het kan wel het podium op kunnen.   We gaan natuurlijk niet bij de pakken blijven zitten.  We gaan deze zomer nog nummers opnemen zodat we in het najaar weer wat nieuwe muziek kunnen verspreiden. 

Hoe ga je als muzikant, band en ook als mens om met zo een crisis (een van mijn standaardvragen binnen dit concept geef ik toe)?
Als muzikant en band is de grote moeilijkheid natuurlijk dat er geen speelkansen zijn.  Het voordeel is wel dat er ineens meer tijd is om te bezinnen en nieuwe nummers te schrijven.  Voor mij was er ook wat meer tijd om gitaar te spelen en te experimenteren met mijn pedalboard.  Als mens probeer ik te vatten wat er op ons afkomt en probeer ik me zo goed mogelijk aan te passen aan de nieuwe situatie.  Net als iedereen met de nodige bezorgdheid vermoed ik.  De quarantaine gaf me aan de andere kant ook wel een zekere rust.  Het repeteren heb ik wel serieus gemist.  Ook had ik wel een heel aantal mooie concerten in het vooruitzicht , die niet zijn kunnen doorgaan. 

Zijn er naast ‘De Wandelgangen’ nog andere projecten waar je mee bezig bent? Vertel er anders wat meer over
We hebben eigenlijk wel werk genoeg met De Wandelgangen vanwege onze DIY aanpak. 

Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
Veel optreden en regelmatig nieuwe muziek loslaten.  Meer mensen overtuigen van onze muziek.

Zijn er mogelijkheden om merchandiser of zo aan te schaffen van de band? Zo ja, hoe en waar
Zeker! T-shirts zijn heel binnenkort te verkrijgen via De Wandelgangen Facebook.  https://www.facebook.com/de.wandelgangen.band

In onze zoektocht naar de perfecte concert locatie tijdens deze toch wel rare tijden waarin we leven, stuiten we deze zomer al enkele keren op de gezellige, aantrekkelijke zomerbar in Eeklo 'In den gevloerden bos' , waar N9 enkele fijne concertnamiddagen organiseert. Zo zagen we reeds The Calicos aan het werk op 12 juli en het weekend voordien SUMI. Ook nu is het verzamelen geblazen voor de muziekliefhebber die houdt van die gezelligheid, op een veilige afstand wel te verstaan, in combinatie met een artiest of band die harten raakt of desnoods breekt op een bijzondere intense manier. Meskerem Mees (***1/2) mocht deze keer haar zachtmoedige stem en uitstraling in de strijd gooien om het publiek te ontroeren. Deze namiddag voorstelling was niet alleen uitverkocht, als klap op de vuurpijl staat Meskerem Mees sinds twee weken op nummer één in de Afrekening van Studio Brussel met haar bijzonder breekbare single “Joe”.
Onze recensie daarover kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78811-joe-single.html   

Of Meskerem Mees ons ook live zo een kippenvelmoment kan bezorgen? Dat was de hamvraag. Op een bedeesde maar kordate wijze spreekt Meskerem Mees haar publiek aan bij het betreden van het podium, en doet met die bijzonder zachtmoedige stem de luisteraar al vanaf de eerste song wegzweven naar andere oorden. Bovendien speelt Meskerem een leuk potje akoestische gitaar, en laat zich bijstaan door celliste Febe Lazou, wiens inbreng een enorme meerwaarde blijkt te zijn. Over de ganse set kon je vaak een speld horen vallen in de zaal - of in dit geval op het grasveld - die intimiteit werd enkel verstoord door een daverend en gemeend applaus na elke song.
Meskerem Mees spreekt haar publiek bovendien geregeld aan, waardoor geen routineuze set wordt afgeleverd, en dat is toch ook heel bijzonder. Ook al leek naar het midden van het concert alles een beetje te verzanden naar een gezapige eentonigheid, vervelen deden we ons geen seconde. Elk haartje op onze armen kwam recht telkens er een magische kruisbestuiving ontstond tussen die warme stem van Meskerem Mees in combinatie met die wonderbaarlijke cello klanken. Uiteraard mocht de single “Joe” niet ontbreken. Een song die ook live zorgt voor een kippenvelmoment. Maar het meest opmerkelijke moment was toen het duo naar het einde van de set even de teugels vierde, en ze een streepje ging experimenteren met die cello en akoestische gitaar klanken, waarbij zelfs de registers werden opengegooid. Op dat moment zagen we een artieste aan het werk die dus duidelijk veel meer in haar mars heeft dan enkel liefelijke liedjes brengen waardoor snaren worden geraakt.

Besluit: In den gevloerden bos deed Meskerem Mees in samenwerking met Febe Lazou haar intens mooie cello iedereen naar adem happen, en liet ons dan ook met een krop in de keel achter in een mooie hoek van de kamer waar het steeds fijn vertoeven is. Het eindpunt is echter zeker nog niet bereikt. Zoals een boom in het bos, ooit begonnen als een klein twijgje mits de juiste voeding en zorg kan uitgroeien tot een volwaardige beuk of eik. Zo zien we ook nu een artieste aan het begin van haar kunnen, met enorm veel potentieel om ooit potten te breken. Geef deze klasse artieste in wording dan ook gewoon de kans te groeien. Op haar eigen tempo welteverstaan. En we voorspellen haar een meer dan gouden toekomst.

Informatie N9:  Ook in augustus organiseert N9 zomerbar concerten In den gevloerden bos.
Check gerust http://www.n9.be

Pics homepag @Patrick Blomme (daMusic)

Naima Joris  heeft als artieste en muzikant al heel wat waters doorzwommen. Zo werkte ze nauw samen met haar vader Jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar diensten aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Zo bracht ze een single uit “Bellybutton”, een song van haar zus zelf. Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs dus ook live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent. Voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan, start ze met een complete band op het podium. Wij waren er uiteraard ook bij. Het optreden van Naima Joris scoorde (*****)

Nochtans start alles wat onwennig , er liep in het begin van de set zelfs even iets fout, wat werd opgevangen met een grappig kwinkslag. Eens dat kleine euvel verholpen, viel op dat Naima over een bijzonder fragiele, zachte en warme stem beschikt. Die stem straalt trouwens een mooie combinatie uit van hoop en tristesse, dat vonden we trouwens ook zo opvallend aan die song “Bellybutton” (daarover meer in het interview dat we met Naima hadden na haar optreden).
Diezelfde stem wordt door de muzikanten van dienst perfect aangevuld. Meer nog, de virtuozen op dat podium slaan een uur lang gezellig aan het improviseren, en amuseren zich kostelijk. Daardoor speelt Naima gaandeweg veel losser, alsof de zenuwen die ze net voor haar optreden nog had, plots waren verdwenen.  Het publiek reageerde telkens opnieuw enorm enthousiast, het applaus na elke song was dan ook gemeend en vanuit het hart.
Over de hele set straalt Naima Joris een zachtmoedigheid uit, waardoor je zelfs in de donkerste tijden een licht ziet schijnen aan het einde van de tunnel.
Het meest opmerkelijke echter is dat Naima haar muzikanten bewust in de schijnwerpers plaatst. Iedere inbreng is dan ook even belangrijk, en even doeltreffend. Elke gitaar lijn, trombone, percussie of contrabas klinkt dus even betoverend mooi , magisch als de stem van Naima zelf, die trouwens zelf een multi-instrumentalist blijkt te zijn die van enorm veel markten thuis is. Is dat nu op gitaar, piano of op sax. Elk puzzelstukje past perfect binnen het geheel, zonder dat spelplezier en die spontaniteit uit het oog te verliezen.
Dat uurtje is dan ook voorbij voor je het weet, dus smeekt het publiek om meer. Dat krijgen ze ook met een wondermooi bisnummer. Ondanks de smeekbede naar nog een nummer extra, kon dat niet meer. De lichten floepen aan en het is voorbij. En dat vond Naima zelf enorm jammer, liet ze ons eveneens in dat interview weten. Want ze wou gerust nog eens terugkomen.
Besluit: Ondanks dat enige kleine minpunt, en een zeer snel vergeten valse start, zagen we een artieste aan het werk die enorm veel positieve energie uitstraalt, niet alleen door haar stem en haar talent als muzikant. Maar ook het feit dat ze haar publiek bedeesd en ook met de nodige dosis gezapige humor aanspreekt, zorgt voor een pluim op de hoed.
Dat ze zich laat omringen door muzikanten die door een grote zin van improviseren duidelijk dezelfde kant als haar uitkijken, draagt bij tot een perfect concert waarbij het spelplezier en de spontaniteit niet wordt vergeten. Maar vooral, het concert straalde ondanks het zwaarmoedige onderwerp, enorm veel hoop en positiviteit uit. Dat laatste trok ons nog het meest over de streep.

Meer informatie: Wie deze bijzonder getalenteerde muzikante en artieste nog live wil zien, het loont zeker de moeit, dat kan. Op 9 augustus staat ze (dan wel als solo artieste) in Den gevloerden bos, een organisatie van N9, Eeklo:
https://n9.be/nl/concerten/concert/muziekclub-n9-in-den-gevloerden-bos-naima-joris  
In het najaar op 2 oktober deSingel, Antwerpen - https://www.facebook.com/events/318417952503396/
 en op 9 oktober Sint-Jacobs kerk in Brugge: https://www.facebook.com/events/203768197727565/
hou echter haar facebook pagina verder in te gaten, want er volgen vermoedelijk nog meer: https://www.facebook.com/Naima-Joris-111672800511137/
of de website van Inside Jazz: http://www.insidejazz.be/portfolio_page/naima-joris/

Pics homepag @Elke Dierickx

Organisatie: Inside Jazz

Enzo Kreft - Hoe weet ik niet, maar mensen blijven zoeken naar manieren om hun verhaal te vertellen, en dat zal altijd blijven bestaan, daar ben ik zeker van

De Mechelse elektronicavirtuoos Enzo Kreft is geen onbekende voor ons. De man liet al in de jaren '80 van zich horen, maar kwam heel recent ook bij ons onder de aandacht. Met ‘Turning Point’ bracht hij in 2016 een plaat uit die bol staat van donkere ambient, pure newwave en soundscapes die je koude rillingen bezorgt. Ook op zijn meest recente werk ‘Wasteland’ bleef Enzo Kreft begane wegen verder bewandelen. We schreven daarover: ''Deze schijf is een doorsnee voorbeeld van hoe kleurrijk zwarte elektronische muziek kan zijn. Als je maar durft buiten die lijntjes te kleuren, met veel zin voor experimenteren en improviseren tot in het oneindige. En dat is dan ook wat Enzo Kreft doorheen de volledige schijf ons aanbiedt. Een veelzijdige kijk op zijn al even veelzijdige wereld. Op ‘Wasteland’ keert Enzo Kreft terug  in de tijd. Met beide voeten stevig in het heden. En het oog naar de toekomst gericht."
Zijn nieuwste schijf kwam in 2019 op de markt: 'Control'. Een conceptalbum waarop Enzo Kreft zijn bezorgdheid uitdrukt over een maatschappij die ons als mens voortdurend dirigeert en controleert. Enzo Kreft is een van die uitzonderlijke Belgische talenten die niet mocht ontbreken in ons concept ‘interviews in tijden van corona’. We hadden dan ook een fijn gesprek (via e-mail) met deze Elektronische muziek pionier, die nog boordevol nieuwe plannen zit wat de toekomst betreft. Meer nog. Eerder verscheen “It’s Going On And On”, eerste officiële track van het nog te verschijnen album ‘Different World’.
https://www.youtube.com/watch?v=0WbLgZmVTxw
En ook dat is reden genoeg om Enzo enkele vragen te stellen over het verleden, het heden en de toekomst.

Enzo, je zit al sinds de jaren ’80 in de muziek business , je hebt veel zien veranderen, wat is naast digitalisering de grootste verandering?
Dan denk ik aan de ongeziene evolutie die het internet met zich heeft meegebracht voor de verspreiding van muziek. Undergroundmuziek bleef vroeger hangen ‘onder de kerktoren’, vandaag de dag bereik je alle uithoeken van de wereld.

Welk effect heeft dat op je muziek gehad?
In de jaren ‘80 deed de naam Enzo Kreft niet zo gauw een belletje rinkelen, mijn project was heel obscuur en enkel gekend door diehards in het milieu van de ‘zwartfrakken’. Momenteel is dat dus een heel ander verhaal. Het is verbazingwekkend om vast te stellen dat mijn muziek airplay krijgt of gekocht wordt door mensen aan de andere kant van de wereld. Dat is dan een positief aspect van globalisering.

Wat zijn de hoogte- en dieptepunten?
Een dieptepunt kan ik me niet meteen voor de geest halen... Een hoogtepunt beleefde ik een half jaar geleden, toen ‘Control’ bij Dark Entries als winnaar uit de bus kwam en werd verkozen tot album van het jaar 2019!

Vorig jaar bracht je inderdaad nog een knappe plaat uit, ‘Control’. Hoe waren de algemene reacties?
Zie ook de vorige vraag ;-) Het album werd overal echt goed onthaald, de recensies waren unaniem lovend en ik was blij verrast, want ik word toch wel vaak overmand door twijfels als ik aan dingen bezig ben. Dat was dus een echte opsteker.

De  plaat bevat ook een duidelijke boodschap, we kunnen het opzoeken maar vertel er meer over? 
In “Control” thematiseer ik onderdrukking van mensen, hoe dit in een recent verleden gebeurde, welke gevaren ons vandaag bedreigen en hoe het zou kunnen verglijden naar een toekomstige nachtmerrie.

Hoe is het idee ontstaan trouwens?
Zoals bij de andere albums probeerde ik ook bij ‘Control’ aan de slag te gaan met een actueel thema, het idee van technologische controle houdt me bezig. Vingerafdrukken op identiteitskaarten, gezichtsherkenning, artificieel intelligence,... als je de gevaren van deze ontwikkelingen bekijkt in combinatie met machtsmisbruik en psychopathisch leiderschap, beland je voor je het beseft in een totalitaire samenleving.

Het beeld: hoe lang het nog zal duren eer men bij elke mens een chip inplant om die mens overal te kunnen volgen is een beetje de rode draad, een somber beeld toch? Zie je het echt zo evolueren en waarom?
Ik denk dat we effectief die richting uitgaan. Zulke ontwikkelingen komen langzaam binnengeslopen. Aanvankelijk worden de technologieën aangewend om de samenleving te beveiligen, denk maar aan ANPR-camera’s en nog actueler de apps voor contact tracing. De meeste mensen zijn het er over eens dat dergelijke systemen noodzakelijk zijn om alles in goede banen te leiden. Eenmaal operationeel echter kunnen die dingen op een dag misbruikt worden, dat kan verrassend snel gaan... en dan is het hek van de dam. We moeten waakzaam blijven!

Persoonlijk vind ik het vooral weer een mijlpaal, waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
Het is een cliché, maar het klopt: geen inspiratie, maar transpiratie. Dat vergt vooral zelfdiscipline. In een band met meerdere leden kan je een schop onder elkaars kont geven en maak je misschien makkelijker gedisciplineerde afspraken om tot resultaten te komen. Als one-man-band is het telkens weer een confrontatie met jezelf. Gewoon bezig zijn en bezig blijven, ook op dagen dat het minder meezit, zo rol ik automatisch van het ene idee in het andere.

Is het in tijden van digitaliseren eigenlijk nog interessant om platen uit te brengen? En waarom?
Toch wel, er zijn gelukkig nog veel mensen die interesse hebben en waardering opbrengen voor een muziekalbum als verzamelobject. De geluidskwaliteit van compressieformaten als mp3 is trouwens pover in vergelijking met bvb de CD als geluidsdrager. Digitale downloads zijn bovendien een stuk vluchtiger. En last but not least: je mist het visuele aspect, het artwork, een fraaie platenhoes, een mooi booklet met de lyrics. Ook dat is genieten van een album en vormt samen met de muziek de totaalbeleving.

Ik veronderstel dat ook jij als artiest (en mens) getroffen bent door deze crisis waarin we leven. Hoe ga je daar mee om?
Tja, deze crisis heeft natuurlijk een gigantische impact op iedereen van ons, alles wat voordien zo evident leek, is dat plotseling helemaal niet meer. Zekerheden smelten als sneeuw voor de zon. Voor de mens een les in nederigheid. Persoonlijk kan ik redelijk overweg met het isolement dat voortvloeide uit de lockdown, omdat ik vrij solitair ben ingesteld, maar dat neemt niet weg dat ik bepaalde mensen heel erg mis, gelukkig mijn levensgezellin niet. Voor mijn muziekproductie maakt het niets uit, omdat ik alleen werk. 

Welke plannen zijn in het water gevallen?
Sommige optredens vielen in het water en dat is wel een streep door de rekening. Normaal gesproken zou ik dit jaar opgetreden hebben op W-Fest. Door de gekende omstandigheden is dat gereorganiseerd en kwam ik terecht op de affiche van Sinner’s Day, waar ik overigens heel blij mee ben. Jammer genoeg moest ook dit topfestival verplaatst worden naar 2021. Maar nu heb ik natuurlijk veel tijd om er een knaller van te maken! De line-up is ronduit schitterend, super om erbij te zijn, ik kijk er echt naar uit. (info:  https://sinnersday.com )

Hoe sta je tegenover al die filmpjes die op sociale media verschijnen?
Ik begrijp dat creatieve geesten op zoek gaan naar alternatieven als optredens geannuleerd worden. Ik heb een aantal van die virtuele gigs bekeken, van sommige heb ik ook echt genoten. Maar er komt wel wat sleet op die formule, je mist de broeierigheid van de zaal, de echte livesfeer, de babbels met gelijkgestemde zielen, de pintjes,... Ikzelf heb ook overwogen om virtueel op te treden, maar het is er niet van gekomen.

Ondertussen mogen al enkele optredens coronaproof doorgaan. Hoe sta je daar tegenover? En waar kunnen we jou deze zomer aan het werk zien?
Om eerlijk te zijn, ik hou mijn hart vast. Op 19 september sta ik als headliner op de New Wave Party in Aaigem (Erpe-Mere), en een maand later op 17 oktober mag ik het festival Belgian Electrowave Is Not Dead afsluiten in Fort 2, Wommelgem. En er zijn nog optredens op komst, maar die zijn nog niet officieel, info daarover volgt later nog. Dit alles uiteraard onder voorbehoud om de gekende reden.

Eerder verscheen “It’s Going On And On”, eerste officiële track van het nog te verschijnen album ‘Different World’. Wat is het onderwerp deze keer? En hoe werd die single ontvangen?
De single werd alvast heel goed onthaald. Het thema van het nieuwe album ‘Different World’ werd me half maart in de schoot geworpen. Aanvankelijk had ik me voorbereid op een ander onderwerp, maar de coronacrisis klampte zich meteen aan me vast, het was gewoonweg onvermijdelijk. Het was en is nog steeds een manier om wat er gaande is, persoonlijk te verwerken. Ik wil hierbij wel de ‘bigger picture’ benaderen, de oorzaken van deze crisis onder de loep nemen, onze verknipte manier van leven en overconsumeren, de manier waarop we de aarde ‘opeten’, de niet aflatende economische groei, dingen die ik ook al thematiseerde in ‘Wasteland’. Vaak ademen mijn albums een Sci-Fi-sfeer uit en werp ik een blik op een donkere toekomst. Ditmaal echter hebben de feiten ons ingehaald en bevinden we ons midden in de dystopie.

Zijn er ondertussen al plannen voor de release? Of is het nog steeds koffiedik kijken?
Het album wordt gereleaset eind januari 2021 op Wool-E Discs. Bij de komende optredens licht ik al een tipje van de sluier op en breng ik enkele nieuwe tracks!

Wat zijn de verdere plannen (naast eventuele optredens) na deze crisis?
In 2023 wil ik iets organiseren rond 40 jaar Enzo Kreft. Maar over het hoe en wat moet ik nog alles uitdokteren.

Er volgt toch wat nieuws dat de besmettingen weer stijgen, denk je dat de cultuur en dergelijke dit zal overleven? En hoe?
De sector wordt keihard geraakt, maar in the end overleeft cultuur alles. Hoe weet ik niet, maar mensen blijven zoeken naar manieren om hun verhaal te vertellen en dat zal altijd blijven bestaan, daar ben ik zeker van.

Zijn er na al die jaren op de bühne nog doelstellingen of ambities? Iets wat je absoluut nog wil bereiken (naast de ondertussen gedoodverfde wereld dominantie?)
Och, wat kan ik me meer wensen dan wat ik heb? Ik ben superblij dat ik mijn ding kan doen, ik leef in het heden en ik ben echt heel tevreden. De enige hoop die ik op artistiek vlak koester, is dat ik dit kan en mag blijven verderzetten.

Om af te sluiten, waar kunnen mensen je merchandise en zo aankopen, zet hieronder enkele links.
Ze kunnen hiervoor altijd terecht op de store van de blog: https://enzokreft.blogspot.com/p/blog-page_29

Enzo, bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes alvast met de nieuwe release en je andere zaken. Hopelijk kunnen we dit gesprek spoedig eens ‘face to face’ over doen.

Pagina 1 van 64
FaLang translation system by Faboba