zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 12 september 2019 08:57

Reveries and Revelations

Klankentovenaar en topbassist Mats Eilersten stelt zijn nieuwste meesterwerk voor: 'Reveries and Revelations'. Hij laat zich hiervoor omringen door al even grote topmuzikanten als: Arve Henriksen, Eivind Aarset, Geir Sundstøl, Thomas Strønen en Per Oddvar Johansen. Allemaal grote namen uit de Noorse jazz wereld. De rode draad op de plaat is wellicht het gebruik van contrabas. Maar dit wil niet zeggen dat deze schijf een demonstratie is van enkel en alleen dat instrument. Vooral kleurt Mats en zijn kompanen voortdurend buiten de lijntjes, al dan niet binnen een dreigende en spannende ondertoon.
Volgens we vernamen stuurde Mats zijn opnames naar de geselecteerde muzikanten, die daar hun ding konden mee doen. Dat is een zeer ongebruikelijke methode binnen jazz, omdat deze plaat dan zou aanvoelen als 'knip-en-plak-werk'. Echter krijg je hier eerder een samenhangende parel voorgeschoteld, waarbij instrumentale perfectie wordt verweven met het oneindige improviseren, zo eigen aan de jazz. En toch voelt deze plaat niet echt aan als een doorsnee jazzplaat. De experimentele kant en zelfs klassieke muziekstukken zetten je telkens op het verkeerde been. De basis blijft dus wel degelijk bas en contrabas. Maar het is die toevoeging van bijvoorbeeld glijdende celloklanken, al even veelzijdige percussie en streepjes ijle trompetklanken die de haren op je armen doen rechtkomen.
Bovendien is het niet zozeer één bepaalde song die boven de ander uitsteekt, maar het totaalpakket dat ons het meest bekoort. Bij elke song doen we weer een heel andere ontdekking. Meer nog zeer subtiel en totaal onverwacht horen we zelfs echo's uit ander culturen tevoorschijn komen.
Er zit trouwens nog een ander addertje onder het gras. Na een tweede luisterbeurt ontdek je weer een andere laag, gevolgd door een nieuwe bij de derde luisterbeurt. Om maar te zeggen, deze bonte en kleurrijke ontdekkingsreis in de experimentele jazz stopt niet bij één trip. Het blijft oneindig doorgaan.
Waardoor we kunnen besluiten, net door een ongebruikelijke methode te gebruiken binnen jazzmiddens krijg je het gevoel dat hier een band tot in het oneindige aan het improviseren is met klanken en soundscapes. Het doet ons met open mond genieten van zoveel virtuositeit en instrumentale magie die ons wegvoert naar andere, mysterieuze oorden.
Meesterschap en klasse komen altijd bovendrijven en als u zich laat omringen door muzikanten die dezelfde kant uitkijken en ook houden van hun instrument tot leven brengen i.p.v. het te bespelen, dan is het hek zeer snel compleet van de dam.

Blues/Jazz
Reveries and Revelations
Mats Eilertsen

donderdag 05 september 2019 11:17

Einzelgänger

Hoe ga je om met verlies? Hoe ga je om met een relatie die stukloopt? Voor iedereen is dat iets heel persoonlijks. Niemand kan u daarmee helpen, behalve jijzelf. Geert Verdickt - ook bekend als de frontman en zanger van Buurman - maakt er een plaat over. We citeren: ''Vijf platen ver in zijn carrière is Geert Verdickt (zanger en songschrijver van Buurman) eindelijk toe aan zijn breakup-plaat. Geen lachertje, maar zoals alle grote songschrijvers weet hij er naast vlijmscherpe observaties van het romantische falen, een boodschap van hoop en licht uit te laten opstijgen." De rode draad in het omgaan daarmee is voor Geert dat elk einde een nieuw begin is. Toevallig ook één van de mooiste songs op deze zeer persoonlijke schijf van Geert Verdickt.
Je naakt opstellen naar een publiek toe, daarvoor moet je als artiest sterk in je schoenen staan. Echter, hierover is nagedacht dat merk je al bij openingssong “Einzelgänger” een song waarmee Geert al direct in zijn kaarten laat kijken. Niet alleen de tekst zegt genoeg: ''Einzelgänger waarom kijk je triest. Ik ben er en er is niemand die dit ziet en verder niemand die dit ooit zal horen” Verder uit de tekst blijkt vooral dat Geert niet bij de pakken blijf zitten, geen rancunes of haat. Nee, eeuwige liefde ook al is het niet meer met de persoon waar je uw leven wilde mee delen voor de rest van je leven. Elkaar respecteren, en de bladzijde omdraaien zonder verwensingen naar elkaar te gooien. Dat is voor niets nodig. Niet alleen klinkt dat door in zijn breekbare, soms snikkende stem, ook straalt de plaat veel positieve energie uit. Telkens vertelt Geert een ander verhaal.
Soms twijfelt hij, zoals bij “Simpel”. "Zou het echt zo simpel kunnen zijn dat jij verdwijnt aan het einde van de dag en dat je alles met je meeneemt. Onze toekomst en ons verleden. Alsof we nooit hebben bestaan''. Hier schreeuwt hij voor het eerst toch zijn pijn en zijn onmacht uit, het omgaan met afscheid nemen valt hem niet altijd even gemakkelijk. Dat kan ook niet. Geert blijft ook zeer veel respect tonen voor zijn geliefde. Door deze bladzijde niet ruwweg om te draaien, maar door zijn verhaal uitgebreid en stap per stap te vertellen. Over hoe hij de liefde van zijn leven nog steeds graag ziet, hoe hij haar altijd op één of andere manier graag zal zien. Zo koestert hij mooie momenten. ''De zon kroop door de krullen in haar haar, we zeiden niet zo veel bij het ontbijt''. Dat stil en onvoorwaardelijk van iemand houden en genieten van die zeer eenvoudige maar fijne momenten samen. Hij blijft het koesteren. Doorheen deze schijf merken we bovendien op dat dit is een verhaal is dat niet alleen over hem gaat, maar over iedereen die ooit een relatie heeft zien stuklopen en met vragen blijft zitten. Hij sluit af met “Dit is ons moment”. Waarbij hij nog een keer achterom kijkt samen met zijn geliefde. Elkaar nog even vasthouden, om dan afscheid te nemen. Niet met slaande deuren, maar een stevige knuffel waarbij tranen zullen vloeien.
Met een verlies, iedereen gaat er anders mee om. Sommige schrijven een boek, of een gedicht. Geert Verdickt brengt een zeer persoonlijke plaat uit, geeft zich volledig bloot en straalt zoveel positieve energie uit op deze knappe solo plaat. Waardoor mensen die op dit moment in een gebroken relatie zitten hieruit kracht kunnen putten om door te gaan. Want “Elk Einde Is Een Nieuw Begin”.
Want inderdaad, deze 'Einzelgänger' betekent eveneens geen einde, maar een mooi nieuw begin. Met respect voor dat verleden. Gebracht op een zeer gezapige en intens mooie wijze. Waardoor ook wij en jij prompt een traan wegpinken, met een glimlach op de lippen.

Tracklist: Einzelgänger, Amanda, Ergens In Het Midden, Brussel, Elk Einde Is Een Nieuw Begin, Simpel, Tussen Brooklyn En Manhattan, Krullen, Splinterkind, Moment.

donderdag 05 september 2019 11:11

The Border Woods

Frode Haltli is een Noorse componist en muzikant die grenzen heeft verlegd voor o.a. de accordeon. De man wil via zijn muziek dat instrument promoten. Daarvoor bewandelt hij wegen die schipperen tussen Noorse folk, oneindige improvisaties, jazz en klassiek. Voor zijn nieuwste werk 'The Border Woods' laat hij zich omringen door muzikanten die eveneens houden van muziek tot kunst verheffen, eveneens tot in dat oneindige.
De Zweedse nyckelharp van Emilia Amper gecombineerd met de schitterende percussie van Hakon Stene en Eirik Raude vormen dan ook een meerwaarde binnen het geheel. Dat is al te merken aan opener “Wind Through Aspen Leaves” een pareltje van vier minuten, waarbij je wegzweeft naar totaal andere oorden. Eens vertrokken, aangegrepen door dat wonderbaarlijke klankentapijt, wil en kun je niet meer terug. Met het iets meer dan vijftien minuten lange “Mostamägg Polska” wordt de lijn verder doorgetrokken. De intensieve manier waarop muzikanten hun instrumenten bespelen - er wordt vaak dicht aangeleund tegen avant-garde - staat gelukkig de spontaniteit niet in de weg. Haltli houdt namelijk enorm van improviseren tot dat oneindige, en sleurt de overige muzikanten mee op zijn trip. Die gaan zeer uitbundig op die uitnodiging in, waardoor er een magie ontstaat die onaards mooi aanvoelt. Song na song, voelt de muziek dan ook aan als opbouwen van een muur die je rondom je ziel bouwt, om daardoor de harde realiteit van het dagelijkse leven totaal te vergeten. Zo een intense inwerking heeft de muziek op je gemoed, dat je totaal verdoofd achterblijft in de hoek.
“Wood and Stone” mag dan een kort nummer zijn, zelfs in die circa twee minuten ontdek je zoveel kleuren en geuren dat het wel lijkt of die song oneindig lang duurt. Dat oneindige, dat nooit verveelt, kom je doorheen de volledige schijf tegen. Dus ook bij het magische mooie “Valkola Schottis”, een parel van meer dan elf minuten. Elf minuten totaal van de wereld kunnen zijn? Wie wil dat nu niet beleven?
Nu Frode Haltli slaagt erin de grenzen van het onmogelijke af te tasten. Een betere promotie dan dit kan de accordeon niet krijgen. Wie meende dat accordeonklanken enkel zorgen voor het bouwen van gezapige feestjes raden we aan dit meesterwerk eens te doorpluizen, en dingen te ontdekken aan dit instrument waarvan we het bestaan tot op heden nog niet kenden. Dat zet Frode en zijn kompanen op het sluitstuk “Quietly The Language Dies” nog meer in de verf.
Hopefully this work can give some new perspectives on what folk music can be today,” zegt Haltli zelf over zijn nieuwste schijf, “from a point of view where you can see backwards and forwards, to the east and to the west.” Nu de man is compleet in zijn opzet geslaagd. Meer nog hier worden grenzen verlegd binnen zowel folk als avant-garde tot klassieke muziek. Waar geen grenzen zijn. Inderdaad nieuwe perspectieven ontdekken binnen folkmuziek. Dat is wat Haltli over de gehele lijn doet op dit meesterwerk. Voor wie houdt van voornoemde muziekstijl, waarbij voortdurend buiten de lijntjes wordt gekleurd, is dit album een ware aanrader.

Blues/Jazz
The Border Woods
Frode Haltli
 

donderdag 05 september 2019 11:05

Exits Into A Corrido

Exoterm is het Noors/Amerikaanse project rond bassist Rune Nergaard. Samen met saxofonist Kristoffer Berre Alberts, drummer Jim Black en gitarist Nels Cline vormt hij feitelijk een supergroep. Rune zegt er zelf over: “What unites us is our love of jazz, rock and improvised music. In this band every rule and musical boundary is torn down, and we combine our musical influences in one, big gumbo of sound.” Met 'Exits Into A Corrido' brengt de band een plaat uit die bestemd is voor muziekliefhebbers die graag buiten de lijntjes kleuren, en houden van muzikanten die hetzelfde doel voor ogen hebben.
Dat de leden van deze band reeds enorm veel watertjes hebben doorzwommen speelt natuurlijk in hun voordeel. Zo kennen we Rune van bands als Bushman’s Revenge, Fra Det Onde, Scent Of Soil, Astro Sonic en zijn eigen Rune Your Day-kwartet. Nels Cline speelt al ruimschoots vijftien jaar de pannen van het dak bij Wilco. Drummer Jim Black is ook geen onbekende in de muziekwereld en is sinds 2000 actief met zijn eigen band AlasNoAxis.
Het samenbrengen van virtuozen in hun vak, resulteert evenwel niet automatisch in geslaagde platen. Maar wat deze band doet, overstijgt alle verwachtingen. “First Light” is maar een eerste uppercut van jewelste, die je omver blaast doordat alle registers gewoon worden opengegooid en de band aan het improviseren slaat, tot een chaos in je hoofd ontstaat. Goed begonnen is half gewonnen want ook bij “Forest Mist-Night” wordt niet gekeken op een experimentje meer of minder, en verlegt de band meerdere grenzen binnen al even veel muziekstijlen. We kunnen er zelfs geen genre meer op kleven eens we toegekomen zijn aan de vijfde song “Two More Times”. Noisemuziek wordt verweven met scherp snijdende gitaarlijnen en saxofoonklanken die onaards blijken te zijn. Baslijnen en drumsalvo's verpulveren alle beetje sceptische houding die we in het begin hadden, waarvoor onze excuses.
Het mooiste aan deze 'Exits Into A Corrido' is dat Exoterm ter plaatse klanken uitvindt, waarvan we het bestaan niet wisten. De virtuositeit van al even onaards niveau, wordt gelukkig overdekt met voldoende spontaniteit om ons bij de les te houden. Op het einde van elke song lijkt het wel alsof de heren door dat oneindige improviseren elkaar tot waanzin drijven en ons als aanhoorder ook. Dat wordt bij die laatste wervelende song “Manufacturing A Smile (Exits Into A Corridor)” op knallende wijze nog meer in de verf gezet. Je wordt acht minuten lang doorheen geschud tot je zelf met waanzin in de ogen totaal van de kaart achterblijft.
Exoterm is zo een uitzonderlijke band die chaos tot kunst verheft en brengt de perfecte plaat uit voor jazz, avant-garde tot noise en andere rock liefhebbers die graag de grens van het onmogelijke aftasten.

Tracklist: 1. First Light (05:53), 2. Forest Mist-Night (06:22), 3. …Back Towards The Car-Night (05:52), 4. Moves Away From The Door (01:29), 5. Two More Times (05:54), 6. Manufacturing A Smile (Exits Into A Corridor) (08:01)

Blues/Roots
Exits Into A Corrido
Exoterm
Hubro/PIAS

donderdag 05 september 2019 10:59

Species and Specimens

Alk-A-line bracht onlangs een nieuwe single op de markt:“Homo Sapiens”. Deze single was een voorloper van het nieuwe album 'Species & Specimes', dat in september op de markt komt via Cheap Satanism Records. Voor deze nieuwste schijf gaat het duo, dat zich op hun Facebook-pagina omschrijft als ‘ElectroWitches’, een samenwerking aan met toppers binnen het postpunkgebeuren, waaronder Peter Slabbynck (Red Zebra), Bruce Ellison (Volt Selector), Jacques Duval en Ive Vg (Length of Time). Hoewel die toevoegingen één voor één een meerwaarde vormen binnen het geheel, trekken de twee dames de meeste aandacht naar zich toe.
Aanstekelijke klanken die op de dansspieren werken, gekruid met de nodige donkere sausjes. Daarmee zet de band de plaat met een knal in. De single “Homo Sapiens” smaakte inderdaad naar meer zoets. Nu met “Dark Energy”, “Boom Boom Dance” tot “Alk-a-Line” wordt het blik van donkere elektronica verder opengezet tot je, eens onder hypnose gebracht terecht komt in op een dansvloer die je terugbrengt naar die donkere tijden in de jaren '80. Beats die een mystieke inwerking hebben op je gemoed, drijven je verder in de armen van deze hogepriesters van de duisternis. “Dogs”, “Scélérats” en “Black Queen” liggen allemaal in diezelfde richting.
EBM, industrial, new wave, … alles wat ruikt naar die typische sound uit de jaren '80 wordt op een hoopje gegooid en door de mangel gedraaid, waardoor deze elektro witches, zoals ze zichzelf noemen, je doen vertoeven in een sfeer van heksen, demonische en mystieke wezens uit de duisternis. Eens die trip aangegaan is geen weg terug meer mogelijk. Binnen de grens van donkere elektronica verlegt deze band dan ook een duistere grens waar eigenlijk geen grenzen meer zijn.
Of dat ooit al eens is voorgedaan? Uiteraard. Maar de lat ligt hier zodanig hoog, dat we kunnen spreken van een uitzonderlijk gesmaakt concept dat ons aanzet om ons zelfs na meerder luisterbeurten nogmaals te verwarmen aan die walmen van intensieve duisternis die het duo, geruggesteund door een hele rits top artiesten binnen het genre, je aanbiedt.
Alk-A-Line, die sinds 2006 aan de weg timmert en dus voldoende ervaring in de weegschaal gooit, brengt op dit nieuwe album 'Species and Specimens' een bonte mix boordevol tempowisselingen, die een hypnotiserende inwerking hebben op uw gemoed.
De ene track gaat perfect over in de andere, waardoor je geen moment je zult vervelen. Ook niet na meerdere luisterbeurten. Over de hele lijn klinkt deze plaat donker, spookachtige en mysterieus. En dat is de grote verdienste van een vocale aankleding die je bedwelmt en vooral doet vertoeven in donkere gedachten waaruit je, willen of niet, niet wil of kunt ontsnappen. Dat is het soort donkere elektronische muziek waarvoor ook wij graag zweven over de dansvloer, tot ook wij aan de voeten van dit duo neerdwalen en onze ziel verkopen aan de duivel.

Elektro/Dance
Species and Specimens
Alk-A-Line

donderdag 29 augustus 2019 10:51

Swimming in Thunderstorms

Fischer-Z bracht in de jaren '80 platen en singles uit die zijn uitgegroeid tot eeuwige klassiekers. Welke muziekliefhebber kent nu niet “Marliese”, “The Worker”, “Berlin” en “So Long”. De iconische band rond John Watts heeft de tand des tijd goed doorstaan. Want hij levert nog steeds gedenkwaardige concerten af. Ook al is Fischer-Z eerder omgevormd tot John Watts die zich laat omringen door allerlei muzikanten, want van de originele bezetting schiet niets meer over. De band blijft anno 2019 nog stevig op de troon zitten. Met 'Swimming in Thunderstorms' brengt Fischer-Z een opvallend en onverwacht meesterwerk uit dat ons met verstomming slaat. En waarbij hij die stelling nog meer in de verf zet.
Deze band hoeft namelijk niets meer te bewijzen maar levert anno 2019 totaal geen routineklus af en dat siert hen. De zeer frisse songs werken aanstekelijk op de dansspieren en doen je wegzweven naar zomerse oorden. Fischer-Z is eveneens een band die bekend staat om zijn poëtische teksten en scherpzinnige maatschappelijke commentaar.
We vernamen dat de band één van zijn meest politieke platen heeft uitgebracht. Dat laatste komt meermaals, eerder subtiel, tot uiting op deze plaat. Zoals we dat sinds eind jaren '70 van de band gewoon zijn. Vaak met een knipoog houdt de band de wereld een spiegel voor. Luister maar naar een uptemposong als “The Islamic American” of “Love Train Drama” en trek zelf de conclusie. De muziek van Fischer-Z draaide altijd rond die uitzonderlijke vocale inbreng van Watts die ontroert en die je hart beroert.
Dat is anno 2019, na al die jaren, nog steeds meer dan ooit het geval. Echter is het, ondanks al die positieve punten, niet dit gegeven dat ons over de streep trekt. 'Swimming in Thunderstorms' is vooral een veelzijdige plaat die een band laat horen die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden.
Daar waar bands van zijn generatie al te vaak dreigen een karikatuur van zichzelf te worden is Fischer-Z nog steeds een uitzondering op deze regel. De band blijft begane wegen bewandelen, blijft zijn roots trouw. Maar doet een frisse wind waaien in dat bekende landschap, waardoor niet alleen de doorsneefan op beide oren kan slapen, maar de band gerust nieuwe zieltjes zal kunnen winnen binnen het pop/rockgebeuren. De poëet in Watts is nog steeds klaarwakker, de man is opvallend goed bij stem en bezorgt je koude rillingen zoals in het verleden. Echter duidelijk met beide voeten in het heden en het oog gericht op de toekomst. En daarvoor kunnen we enkel en alleen bewondering en waardering opbrengen. Fischer-Z doet zijn potentiële opvolgers daardoor nog even wachten en blijft stevig op de troon zitten waarop ze altijd hebben plaats genomen.

Tracklist: Big Wide World (4:40), Stamp It Out (3:46), The Islamic American (3:07), Love Train Drama (3:26), The Heaven Injection (3:34), Half Naked Girl in the Windowsill (3:49), No Bohemia (3:06), Films with Happy Endings (3:35), Wary (4:49), Stolen (3:28), Prime (2:25), Right Now (3:23), Swimming in Thunderstorms (3:47), Cardboard Street (3:41)

The Analogues werd opgericht in 2014 en toerde langs theaters en poppodia met 'Magical mystery tour', in 2016-17 met 'Sgt. Pepper's Lonely heart Club band', in 2017-18 en 'The White album' in 2019. 'Abbey road', het officieel laatste album van The Beatles, is ook voor The Analogues het sluitstuk van deze serie. In een volgepakte Lotto Arena brengt The Analogues The Beatles haast letterlijk terug tot leven. Deze band een tribute band van The Beatles noemen is om die reden hen tekort doen. Dat bewees The Analogues op donderdagavond dan ook vanaf de eerste noot tot de laatste strofe.

Set 1 - Abbey Road - The Album
Het eerste deel van de set bestaat uit het integraal brengen van ‘Abbey Road’, dit gekruid met enkele gezapige of interessante anekdotes. Vooral valt op hoe The Beatles hun tijd ver vooruit waren, op dit album ging de band zelfs aan het experimenteren en legden de basis voor rock en pop muziek in de jaren '70. Meer nog, tegenwoordig is de muziek van The Beatles nog steeds een basis voor de doorsnee pop/rock muziek. Ook dat laatste hoor je terug in de songs als “Come Together” en “Something”, een song van George Harrison, dat zetten we bewust in de verf. Bij “Maxwell's silver hamer” wordt een aambeeld en hamer het podium op gesleept. De Moog, de allereerste synthesizer, werd ook op het album 'Abbey Road' geïntroduceerd. Het was een log onding, en moeilijk te plaatsen. Echter vonden The Analogues een zeer mooie replica, die de sound van deze Moog mooi naar voor brengt. Het bracht toen meer kleur in de sound van The Beatles, het doet het nu ook bij de muziek van The Analogues.
Ook Ringo Star bracht een mooie bijdrage aan deze schijf in de vorm van “Octopus’s garden”. Een bijzonder aanstekelijke song, die op de dansheupen werkt. Ook in Lotto Arena.
Meer hoogtepunten? “Golden Slumbers” waaruit de instrumentale perfectie, zowel wat drums als gitaar betreft, nog eens blijkt. We kunnen zo nog even doorgaan met gooien met superlatieven.
Wat vooral opvalt: de vaste bandleden zijn één voor één topmuzikanten die de muziek van The Beatles met zoveel liefde, en tot elk klein detail, naar voor brengen. Dit op een speelse wijze, en met tonnen spontaniteit. De heren laten zich echter bijstaan door strijkers en blazers die een enorme meerwaarde vormen binnen het geheel. Dat laatste komt bij elke song naar voor. Het is dus niet zo dat het album routineus wordt gebracht, en dat trok ons bij het eerste deel nog het meest over de streep. Plus hoe die songs zo tijdloos klinken, ook vijftig jaar later. Echter moest het mooiste nog komen. En dat kregen we in het tweede deel na een half uurtje pauze.
Set 2 - The Studio Years
Was het eerste deel al een adembenemend nostalgie trip, dan werden in dat tweede deel de teugels compleet gevierd, en registers volledig open getrokken. “I me mine, Taxman” tot het formidabele “Penny Lane” zijn sowieso songs die een beetje rock en pop liefhebber een krop in de keel bezorgen. Ze werden met zoveel gedrevenheid en emotie gebracht, dat je deze van het eerst tot de laatste noot mee zat te zingen alsof het weer de jaren '60 was.
Alsof The Beatles na 50 jaar uit de doden waren opgestaan, zo voelde het aan toen “Strawberry Fields Forever” uit de boxen loeide.
Enkele gast vocalisten gooiden hun bijzondere stem in de strijd. Dat zorgde voor die extra kers op de taart. Maar het is dus vooral het totaalplaatje dat klopt bij The Analogues. De samensmelting tussen zoveel talentvolle muzikanten die met hun volledig hart de muziek van The Beatles terug tot leven brengen. Dat deed ons dansen, zingen, op “Helter Skelter” genieten en een traantje op wegpinken bij “Two Of Us”. Of luidkeels meebrullen op “Get Back”. Het publiek genoot over het algemeen neerzittende, maar sprong naar het einde van de set toch wat meer recht om mee te dansen. Bij “Let It Be” gingen alle handen nog een laatste keer in de lucht. Het daverende en oorverdovende staande applaus, ook in de tribunes, bewees dat iedereen heeft genoten van deze meer dan geslaagde ode aan een band die naast Beethoven, Bach en Mozart tijdloze muziek heeft gemaakt, die 50 jaar na datum nog steeds even tijdloos klinkt. In de bisnummers wordt dat met “I am the walrus” en “All You need is Love” nog maar eens in de verf gezet.

In 2020 is The Analogues voorlopig voor het laatst te zien in Ziggo Dome, dit op 11 september. Onder de titel 'Hello Goodbye - The Very Best from the Studio Years' speelt The Analogues nog één keer alle hits uit de laatste periode van de legendarische popgroep. Ondertussen speelt de band nog in verschillende theater en concertzalen , vooral in Nederland. Op basis van dit magisch optreden van een band die zoveel meer doet dan de muziek van The Beatles terug tot leven brengen, kunnen we enkel aanraden dit concept, als u ook geen fan bent van The Beatles en wil ontdekken waarom ze zo grensverleggend waren, een aanrader. Trouwens, ook al kondigt de band aan dat dit 'Abbey Road' het sluitstuk van dit project is, hopen we stiekem - eveneens op basis van bovenstaande vaststellingen - dat er een vervolg volgt daarop. Want dit smaakt naar meer, veel meer.

Meer informatie: http://theanalogues.net/

Setlist
Set 1: Abbey Road - The Album : Come Together - Something - Maxwell's Silver Hammer - Oh! Darling - Octopus's Garden - I Want You (She's So Heavy) - Here Comes the Sun - Because - You Never Give Me Your Money - Sun King- Mean Mr. Mustard - Polythene Pam - She Came in Through the Bathroom Window - Golden Slumbers - Carry That Weight - The End - Her Majesty
Set 2: The Studio Years : I Me Mine - Taxman - Eleanor Rigby - Got to Get You Into My Life - Penny Lane - Strawberry Fields Forever - Good Morning Good Morning - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise) - Happiness Is a Warm Gun - Mother Nature's Son - Ob-La-Di, Ob-La-Da - Helter Skelter - Two of Us - Across the Universe - Get Back - A Day in the Life - Let It Be
ENCORE: I Am the Walrus - All You Need Is Love

Met dank aan + in samenwserking met DaMusic http://www.damusic.be

Organisatie: Rumoer!

Naast Madness en The Specials behoort The Selecter tot het rijtje toonaangevende ska bands die in 1979 tot begin jaren '80 furore maakten. Veertig jaar later blijkt de band rond charismatische verschijning Pauline Black en Arthur 'Gaps' Hendrickson nog steeds relevant te zijn. De band kende een turbulent verleden, maar staat nu als één blok op de planken. Net zoals op het Amerikaanse luik, bracht The Selecter ook voormalige Bodysnatcher Rhoda Dakar met zich mee. Zij mocht het publiek tussen voorprogramma en hoofdprogramma opwarmen, maar zou later haar zangtalenten ook tentoon spreiden. The Skadillacs zorgde dan weer voor een opwarmer van formaat, waardoor dit ska verjaardagsfeest als compleet kan worden beschouwd.

De taak van een openingsact is de lont aan dat vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen. Het publiek was nog aan het binnen sijpelen als de Belgische 2 Tone ska band The Skadillacs, ontstaan in 2011, al aan hun aanstekelijke set was begonnen. De band laat niets aan het toeval over en legt de lat vanaf de start zeer hoog. We waren danig onder de indruk van die prachtige saxofoon, trompet en trombone klanken die een warme gloed deden waaien in de zaal. Gerugsteund door een al even aanstekelijke inbreng van bas, drum en gitaar, ging dat dak er al vrij vlug volledig af. Bovendien beschikt The Skadillacs over een zeer bewegelijke en charismatische frontman, die het binnenkomend publiek aanspoort tot mee dansen, shaken en zingen. Hij slaagt in zijn opzet, want al direct staat Roma op zijn grondvesten te daveren.
Kortom: The Skadillacs houdt de erfenis van die typische 2 Tone Ska in ere door een perfecte set te brengen waarvan de gensters van begin tot einde gewoon afspringen, waardoor stil staan onmogelijk is. Een betere opwarmer als deze kon The Selecter zich niet dromen.

Rhoda Dakar mocht het publiek tijdens de pauze verder warm houden, en zou later haar zangtalenten nog eens laten zien en horen tijdens de set van The Selecter. Ook The Selecter legt de lat al vanaf het begin zeer hoog. “Three Minute Hero”, één van de absolute kaskrakers van The Selecter, zat al vrij vroeg in de set. De band brengt het soort ska, waar eveneens een boodschap achter schuilt. Frontvrouw Pauline gooide dus niet alleen haar bijzondere stem en uitstraling in de strijd, maar ook haar strijdvaardigheid is ze nog niet kwijt gespeeld. Meerdere keren spreekt ze uitgesproken meningen uit, en duwt daarbij zonder scrupules heilige huisjes omver. Bovendien staat de band op scherp, alles klopt gewoon wat de instrumentale en vocale aankleding betreft. Gelukkig zorgt dit niet voor een routineklus afwerken, maar een spontane aanpak die ons doet terugkeren in de tijd, veertig jaar geleden.
Aanvankelijk heeft Pauline en haar gevolg het een beetje moeilijk het publiek wakker te schudden, maar dankzij dat aangeboren charisma dat ze uitstraalt, zorgt ze toch voor enige deining in de zaal. Ook de samensmelting tussen de beide stemmen van Pauline en Arthur, is een streling voor oog en oor. Komt daarbij dat de muzikanten binnen de band toonvast staan te spelen, en dankzij die warme klanken naar voor te brengen uiteindelijk ook de dansspieren worden aangesproken. De handen gaan op elkaar, de heupen aan het shaken en al vrij snel werd het feest verder gezet met enkele klassiekers die de band rijk zijn.
Een extra toemaatje kregen we toen ook Rhoda Dakar enkele nummers mocht brengen, het zou zelfs een meerwaarde vormen binnen het geheel. Ook songs als “On My Radio” en “Too Much Pressure” mochten, als kers op de taart aan het einde de set niet ontbreken.
We kregen in de Roma een gezapig Ska-verjaardagsfeest voorgeschoteld, gebracht door artiesten die één voor één enorm veel warmte en spelplezier uitstralen, ook na veertig jaar op de bühne zoals bij The Selecter het geval is.

Van start tot einde valt er dan ook geen speld tussen te krijgen. De publieke opkomst was wellicht vrij mager te noemen, voor zo een grootheid binnen het Ska gebeuren, maar elke aanwezige genoot met volle teugen, en ook wij lieten ons gewillig meeslepen op die aanstekelijke tonen die ons aanzetten tot menig danspasje plaatsen tot de vroege uurtjes.
Een bisronde kregen we niet, maar The Selecter heeft dat niet nodig om ons met een brede glimlach naar huis te sturen na zo een wervelend ska feestje van de bovenste plank.

Met dank aan + in samenwerking DaMusic met: http://www.damusic.be  

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Hudič - We willen er voor zorgen dat de mensen met een oncomfortabel gevoel onze show verlaten
Wij leerden Hudič vorig jaar kennen op het festival Frietrock in Oud Turnhout en waren danig onder de indruk van de black metal gerichte show, waardoor het omstreeks de middag het op klaarlichte dag plots pikdonker werd. "Met het angstzweet op de lippen, of eerder de confrontatie met open vizier aangaande, dat laten we in het midden.  Het is vooral allemaal even aangrijpend wanneer ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, een krop in de keel bezorgen en uiteindelijk totaal verweesd achterlaten. Want dat is wat Hudič daadwerkelijk met ons doet tijdens die half uur vertoeven in donkere gedachten." schreven we over dat optreden. Ondertussen bracht de band een eerste EP op de markt 'Ne Ergo Dimittas'. Een EP die ons eveneens meesleurt naar occulte duisternis waardoor je uw eigen demonen voortdurend strak in de ogen kijkt. De band bleek zelfs één van DE ontdekkingen van de festivalzomer van 2018 te zijn. Ook in 2019 mocht Hudič op Frietrock optreden, deze keer in de tent. Het verslag van frietrock 2019 kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75609-frietrock-2019-wie-het-kleine-niet-eert-is-het-grote-niet-waard.html  Naderhand hadden we een gesprek met de heren over de show, de toekomstplannen en Black Metal.

Oncomfortabel
Wat is de bedoeling van zo een intensieve show eigenlijk?
De bedoeling is het de mensen zo oncomfortabel mogelijk maken. Een zekere duistere atmosfeer creëren die dus ook angst inboezemt. Dat kan zijn via thrash, death, black of doom. Zo lang het maar extreem donker is en de mensen dus met dat oncomfortabel gevoel naar buiten gaan. Dan pas zijn we in onze opzet geslaagd. We willen ons daarom dan ook niet vastpinnen op één genre. Ieder van ons houdt namelijk van andere muziek, we smelten die smaken samen tot een donker kluwen ontstaat. Daarom kan het dus ook zijn dat ons volgende plaat iets totaal anders is dan we nu hebben gedaan, we weten het zelf nog niet goed.

Improviseren dus?
We zouden het niet echt improviseren durven noemen. Eerder op het gevoel van het moment, zelfs het gevoel van de dag afgaan. En dat door de strot van ons publiek rammen. Zo kan onze ene show er anders uitzien dan de andere, afgaande op het gevoel dat we dus op die dag hadden. Dat brengen we dan ook naar voor, en daarmee confronteren we ons publiek letterlijk.
De heren gaan daar verder op in.
Eigenlijk moeten mensen ons in een zaal zien. Hoe intens het nu ook was, op klaarlichte dag in de tent, we kunnen onze volledige show pas echt brengen in een donkere omgeving. Met lichtshow onze ogen en speciale effecten. Dat hebben we dus nu niet kunnen doen. En toch, vorig jaar hadden we op de middag een show, we hadden het liever gehad in het donker. Maar de reacties waren opvallend goed.
Ook voor ons voelde het toen aan alsof op klaarlichte dag de duisternis neerdaalde. Dus ja, een geslaagd donker tripje.

Live band
Ik hoor jullie vooral bezig over jullie shows. Kunnen dan ook stellen dat Hudič dan eerder een live band is?
Bepaalde bands klinken live anders dan op cd. Bij ons is inderdaad door die speciale show die we naar voor brengen dus zeker het geval. Voor ons is de interactie met het publiek namelijk zeer belangrijk. Als Kevin in het publiek springt, gaat hij echt op zoek naar mensen bij wie hij een reactie kan uitlokken. Confronteren met misschien hun eigen demonen. De reacties zijn dan vaak uiteenlopend, dat vinden we net zo prachtig. Dus ja, je moet ons toch vooral live zien. Omdat onze muziek dan pas compleet is. Op plaat kun je die sfeer eveneens creëren, maar eens het wordt uitgebeeld op het podium komen die songs pas echt tot leven.

Black metal
Sylvie: vorig jaar hadden we intensief genoten van die show, en nu gaan jullie andere dingen doen. Dat is zeer gedurfd.
Ja wel, dat is dus eigenlijk ook de bedoeling, we willen ons, zoals hiervoor al aangegeven, totaal niet vastpinnen op één muziekstijl. Dus doen we iets anders. Heel bewust. Het moet alleen duister blijven. Dat is de enige voorwaarde. We profileren ons dan ook als een live band die donkere intensieve muziek brengt, en welke stijl dat is mag de aanhoorder zelf invullen. We maken het onszelf daardoor wellicht niet gemakkelijk, maar blijven toch verder evolueren zoals we dat zelf willen. Als we daardoor shows mislopen is dat jammer. Maar we gaan er ook niet van wakker liggen. We laten het schrijven van songs trouwens eveneens afhangen van hoe wij ons op het moment zelf voelen en in welke sferen we ons op datzelfde begeven. Er zijn dus zowel duistere onderwerpen tot meer agressieve als eerder mysterieuze. De stijl muziek op onze volgende plaat zal dus echt puur vanaf hangen van gevoel en onderwerp. Het is en blijft een ontdekking voor ons als voor de fans, wat het voor iedereen spannend maakt. En dit zowel op als naast het podium.

Toekomstplannen
Wat zijn de verdere toekomstplannen?
We zijn aan het praten met bookers van binnen en buitenland. We willen, met alle respect daarvoor, niet rond de kerk blijven spelen. We willen vooral uitdagingen en targets, het vooruit laten gaan. In het begin hebben we ons lat wellicht veel te hoog gelegd, maar we merken dat we daardoor echt gedreven en uitgedaagd werden. Op korte tijd willen we ons nu volledig gaan focussen op buitenlandse shows. Dit is voor ons een onbekend terrein. We weten niet wat te verwachten. Bovendien, wees gerust, het publiek ook niet. Dat maakt het net zo boeiende en spannend. Kortom: ''The Cult will grow''

Foto homepag @Sylvie Huybrecht

Bedankt om even tijd te maken voor een fijn gesprek. We hopen jullie toch spoedig op een podium in de buurt eens live te zien

Hoe voorspelbare sommige acts ook zijn, ze werken zo aanstekelijk op je gemoed dat je zelfs na een etmaal te kijken en luisteren daar nooit genoeg van krijgt. Dat is een notendop hoe we het optreden van Alice Cooper in Vorst Nationaal nog het best kunnen omschrijven. De band rond Vincent Damon Furnier - ondertussen ook al 71 - verstaat al sinds meerdere decennia de kunst om door middel van een theatrale horrorshow overgoten met sausjes vol humor, ervoor te zorgen dat je oren en ogen tekort komt. Een goed vol gelopen Vorst Nationaal zat dan ook op het puntje van zijn stoel te genieten van begin tot einde.

In normale omstandigheden, zeker wat grotere evenementen betreft, is een voorprogramma doorgaans het perfecte moment om even te verpozen en tussen en pot en pint een beetje te keuvelen met elkaar. Echter slaagt een zeer strak en energiek spelende Black Stone Cherry er op een eenvoudige maar zeer gezapige wijze in de aandacht scherp te houden. Vooral de manier waarop drummer John Fred Young zijn drumvellen mishandelde, waren een streling voor oog en oor. De vele mokerslagen die hij uitdeelde, op een verschroeiende wijze, voelden aan als donderslagen bij heldere hemel. Dit gerugsteund door gitaristen die tovenaars van riffs bleken te zijn, en een zanger die charisma uitstraalt waardoor je prompt uit zijn hand gaat eten. Al gauw kreeg de band daardoor de handen moeiteloos op elkaar, en werd een daverend rock feest ingezet dat drie kwartier aanhield.
Kortom: Black Stone Cherry zorgde voor de gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen, door een potje rock muziek te brengen dat altijd aan je vingers kleeft. Zonder veel fransje en show vertoon, maar met een dosis spelplezier die zijn uitwerking heeft op het publiek die zich gewillig liet entertainen door deze Amerikaanse rock virtuozen.

De doeken gingen naar beneden en twee griezelige ogen, ook te zien op de hoes van de recent verschenen 'Breadcrumbs', keken in het publiek, klaar om iedere aanwezige te verscheuren. Na een bevreemdend aanvoelende intro, werd de set ingezet met “Feed My Frankenstein”. Opvallend is dat Alice Cooper op zijn 71ste, nog steeds zeer scherp staat en goed bij stem is. Hoewel die stem er bij die eerste song niet zo goed doorkwam, werd dat euvel snel opgelost. “No More Mr Nice Guy” zat al vrij vroeg in de set. En het werd vlug duidelijk dat we weer een doorsnee theater show zouden krijgen zoals we dat van Alice Cooper ondertussen gewoon zijn. Inclusief rond dwarrelende dollar biljetten bij “Billion Dolar Babies” of het uit volle borst meegebrulde “Poison”. Gevolgd door een indrukwekkende solo van Nita Strauss, die over de gehele set haar immense virtuositeit zou tentoon spreiden.
Want een opvallend pluspunt is dat Alice Cooper de aandacht niet enkel naar zich toe trekt, de top muzikanten waarmee hij zich steeds laat omringen , mochten meermaals hun kunsten vertonen. Menig drum solo dat de drummer van dienst uit zijn mouw schudt,  slaat ons met verstomming.
Dat de band uit gitaristen bestaat van uitzonderlijk allooi wordt nog maar eens in de verf gezet bij een langgerekte jam in de vorm van “Devil’s Food” waarbij alle registers compleet worden open gegooid. Alice Cooper zelf is ondertussen achter de coulissen verdwenen. Maar komt vrij snel terug om de ultieme creep show die reeds een etmaal werd vertoond, maar nooit zal vervelen, in te zetten. Na het intensief gebrachte “Steven” wordt een babypop in een wieg het podium opgeduwd, waarna Alice Cooper deze ontvoert en wil doden bij “Dead Babies” wat op het nippertje wordt vermeden. Alice wordt naar de guillotine gebracht en naar goede gewoonte onthoofd. Waarna men met zijn hoofd in de hand over het podium dwaalt. Er verschijnt ook nog een drie meter hoge baby op het podium, om dat plaatje compleet te maken.
Bij “Teenage Frankenstein” verschijnt een reuzengrote Frankenstein op het podium. Waarna de finale wordt ingezet met het magische “Under My Wheels” en uiteraard “School’s out” als ultieme kers op de theatrale taart. Het dak is er al een paar keer afgevlogen op deze avond. Bij deze song was dat weer dubbel en dik het geval. Flarden “Another break in the wall” van Pink Floyd worden tussengevoegd, alsook veel confetti en reuzengrote ballons, die trouwens vakkundig door Alice Cooper werden doorprikt met een machete. We kregen een gedroomd einde van een typische Alice Cooper show.

Besluit: Wat we voorgeschoteld krijgen is een perfecte Horror show waar je na bij wijze van spreken honderd keer te hebben gezien , nog steeds niet genoeg van krijgt. Net doordat Alice Cooper op zijn 71ste nog steeds op speelse en charismatische manier op dat podium staat, en zowel het publiek als zijn band dirigeert op een al even strakke maar ook gezapige wijze. Maar vooral anno 2019 entertaint hij zijn publiek nog steeds door het brengen van een best grappige horror show die nooit verveelt.
En als kers op de taart laat hij zich omringen door topmuzikanten, die verdomd vlijmscherpe riffs en drum salvo's naar voor brengen, die je rock hart telkens sneller en sneller doen slaan. Meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken, en daar krijgen we zelfs na circa acht keer een show van Alice Cooper mee te maken die in dit verlengde ligt, nog steeds niet genoeg van.
Setlist: Feed My Frankenstein - No More Mr. Nice Guy  - Bed of Nails  - Raped and Freezin'  - Fallen in Love  - Muscle of Love  - He's Back (The Man Behind the Mask)  - I'm Eighteen  - Billion Dollar Babies  - Poison  - Guitar Solo (Nita Strauss)  - Roses on White Lace  - My Stars  - Devil's Food (band only jam)  - Black Widow Jam (with 'Black Juju' drum solo)  - Steven  - Dead Babies  - I Love the Dead (band vocals only)  - Escape  - Teenage Frankenstein
encore: Under My Wheels - School's Out (with "Another Brick in the Wall)

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/alice-cooper-21-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/black-stone-cherry-21-09-2019.html

Organisatie: Live Nation

Pagina 6 van 35