zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners


Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

RIAH - As well as countless other bands we're feeling the urge to grab the instrument and play, in first place for ourself and our well-being, so when we'll return on stage we can give our hundred percent for our fans!

De uit Italië afkomstige postrockband RIAH werd opgericht in 2015. De band combineert het zwaardere post metal met dromerige sferen, die je vaak terugvindt in pure postrock.
In 2018 begon de band aan het debuut 'Autumnalia' te werken. Riah zegt er het volgende over: "Our music starts with the idea that Autumn is not the ghost of death that crawls on summer's path, but it's the very chance to re-start, to die and to rise as a new being, a new spirit, a new mind.” en ook '' a mixture of beauty and brutality".
Dit debuut kwam in 2019 op de markt. De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76175-autumnalia.html  
Italië is heel hard getroffen door deze corona crisis. We vroegen ons af hoe een band als RIAH daarmee omgaat, welke plannen in het water vielen, wat de plannen zijn voor na de crisis.
De band had vooral deze belangrijke boodschap: '' I'd like to tell to the whole audience to continue to support your favorite bands, in particular during this hard times that we  are all having; we all do what we do for and with passion, to see and feel you all under the stage having a good times. We do our best, all of us, to bring you music and experiences but without your support this cannot last forever, so please be the wanderful fans you have always been and let us feel your support!"

Het volledige interview met RIAH
Riah was formed in 2015. The band combines the heavier post metal with dreamy atmospheres, which you often find in pure post-rock. In 2018, the band started working on their debut 'Autumnalia'. How did it all start?
"At the beginning we were kinda another band, we started as a duo called LAME (which in italian means blades) by the drummer Rocco Catturani and the guitarist Flavio Di Bella, the sound was much more harsh, raw and chaotic, we set the first riffs that formed the bases for the songs, soon the bassist Diego Ruggeri joined the band bringing new ideas that brought the whole project towords way more classy solutions. We changed name and we opened the doors to harmony and atmospherical sensation without loosing the heaviness that charaterise our sound."

Why did it take so long for a debut to hit the market?
"That's because once Diego had joined the band we had to rearrange some songs that we earlier composed as Lame, and I think we re-wrote some parts of some song infinite times before coming to the right structure and sound to record, plus in late 2017 Francesco Begnoni joined the band, so we had to do almost the same thing for a second guitar and a Mellotron in "Il Sogno del Buio"

Usually such bands are compared to great examples. At Riah we also hear a streak of Russian Circles or bands like Cults Of Luna come to mind. What is your opinion on that?
"I think that band like these, as well as ISIS, Pelican, Mogway, Latitudes, *Shells, The Pirate Ship Quintet, Soffocate for Fuck Sake, had a huge influence on us as a team and as individuals, for example Diego knew way better than Flavio and Rocco the Post Metal genre and both of them has started to discover that, the same happened with the two new talented guitarists Andrea Binetti and Michele Verni.
The influence of those bands indeed had a part in the composing work, but also during the production of the album, for the attitude let's say!"

How were the general reactions to that debut?  And has it opened doors to concerts and stuff?
"We can sincerely affirm that we had a good response: we played a lot in Italy, opening for Tides from Nebula, Storm{o}, Dumbsaint, we also took part at a huge festival in Bologna, the Krakatoa IIII together with many talented bands from both Italy and not, we had the graphic designer Francesca Bonci doing some amazing works our our songs. In December we went on tour in Germany with Brüecken, those guys are both great musicians and wonderfull people! Then our name has been on webzines as Impatto Sonoro, eklektik-rock.com, musiczine.net ,MetalItalia, Echoes and Dust, Score A/V, thanks to the, usually pretty good, reviews.

Two years have now passed. How's the band doing now?
"In those 2 years we changed our formation, Francesco left the band after the rehearsal and Andrea and Michele have arrived, since then we got to know each other musically and personally and I think that touring together has played a huge part in this. We already published with a live video a new song called "Epidermide" which had a great response, now we're aiming to a whole new album to valorize the new formation, so I can really say that we're doing pretty good!"

You changed a guitarist and took two in his place. Then you also have a new piece that will have the violin as an additional instrument. So you have 3 guitarists now? Tell me more about this big changes

"Having three guitars is hard, not joking, everyone needs to be heard clearly the frequencies do not have to be overlayed, but it offers huge possibilities in terms of composition, sound and approach at music, plus now we're thinking to add also some electronical pad to the drums as well. "

Italy has been particularly hard hit by this corona crisis. Hopefully everyone in your personal environment is okay?
"It has been a hard hit for everyone, the whole Country has spent almost two months in quarantine, these days we're opening up a little bit, but everything is going to be different from now on I guess, someone was even talking about having drive in concerts. (Just image the mosh pit ahahah).
Luckily neither us nor our relatives got the virus and now we're aching to go back to our normal lives."

I suppose many plans fell through this crisis? How do you deal with that as a band (and personally)?
"I just want you to know that we were supposed to open up for We Lost the Sea, and we also were planning a minitour in Germany with Rise Above Dead  in june. Now almost at the end of the quarantine we amimg forward, during isolation we have worked on some new tracks and above all, we're going to have some guest musicians for those tracks."

The reason for this interview is the release of a new single? and also a future release of a new record? feel free to tell more about it

"Epidermide, before the quarantine, should have been an EP, but considering that now we got almost 5 songs we recently decided to record a whole new full album to valorize both the music and the guest musicians: we're having violinist , saxophonist and much more ..."

When is the new release planned? And what direction will it take in comparison to the debut?
"Due to this situation everything we planned got canceled, so at the moment nothing is on schedule sadly. As soon as possible we'll gather again to begin the recording sessions!
I think that are going to be big differences with the first album, at least in terms of maturity.
Those tracks have been thought and written by five different musicians, Autumnalia has instead a lot of riffs that were born and thought for a duo guitar and drums; I also know that the guest musicians will bring a lot of elegance and characterization to the tracks.
We also are valuing considering to name each song in a way that might tell a story an additional to the music, as we did graphically in Autumalia."

Are there plans to bring the release live at social media or something? How are you going to promote this EP in these difficult times?
"Actually we haven't thought about doing an online realese, we can consider that, but I think we'll wait for the full album to organize a release party."

What are the future plans after this crisis?
"To go back to normality in first place, as well as countless other bands we're feeling the urge to grab the instrument and play, in first place for ourself and our well-being, so when we'll return on stage we can give our hundred percent for our fans!"

Is there also something like a post rock scene in Italy?
"Kinda of: we got a lot of talented musicians and band in Italy, the whole underground scene is rich of genres and ideas that are very focused on an experimental approch to music. This is referred to the whole underground: avangrade like Arto, Nero di Marte, OvO, Bologna Violenta, screamo like Storm{o} (the the whole festival Venezia Hardcore, that is getting bigger and bigger every year), post rock/metal like Postvorta, WOWS , Aikira, Winterdust, Elieen Sol, ourselves of course, then other great band like Cani dei Portici, Lleroy, Turin Horse, Nadsat, Lento and Zu, and I have to cite Krakatoa festival in Bologna, three days of delirious heaviness full of great names.
Here in Italy is really difficult to be a musician, the odds are infinite and often you are never taken seriously, but I think that this peculiarity of whole underground scene has allowed to build bondings that go further the mere genres of the bands, that's why in Italy we have an Underground scene that host bands of any kind."

My last question, how can fans support you? Feel free to put some links where you can buy merchandise and the like
We have a BandCamp for the united states users with our label Fluttery records https://riah-band.bandcamp.com/releases  for the CD in jewel case version, the vinyl version of the album can be bought on Moment of Collapse page https://kollektif.eu/sludgedoom/51828-riah-autumnalia-lp.html  for the european costumers,  the vinyl and the the t shirt (with special bundle) found on this bandcamp
, but you can also directly write to us on Instagram  @riahband or  Facebook https://www.facebook.com/RiahBand  for the CD in digipack (European version) and the other stuff.

Maybe this conversation about redoing at Dunk! Festival next year? Do you know that festival and that possibility exists
"I Have to admit that Dunk! Festival has always been one of the principal goals of the band, we really hope to be able to take part in sooner or later!"

Are there any important messages to the readers, feel free to post them below?
"I'd like to tell to the whole audience to continue to support your favorite bands, in particular during this hard times that we  are all having; we all do what we do for and with passion, to see and feel you all under the stage having a good times. We do our best, all of us, to bring you music and experiences but without your support this cannot last forever, so please be the wanderful fans you have always been and let us feel your support!"

Filthy Horse - Het mag stilaan stoppen eigenlijk. Ik hunker naar een goede repetitie met de mannen om daarna een lekkere pint samen te drinken

Filthy Horse is een folk band ontstaan in 2018, die de folk elementen verbindt met punk. Beïnvloed door bands als o.a. The Pogues bracht Filthy Horse in 2019 een album uit 'War & Beer'. De band heeft niet stil gezeten, naast podia onveilig maken - tot de corona crisis daar een einde aan maakte - bracht Filthy Horse een single op de markt “The Mirror”. Waaraan ook wij de nodige aandacht schonken.
De recensie kunt u hier eens nalezen
Ondertussen zijn er plannen voor een nieuw album, ook al is daar geen haast bij. En stelden we ons de vraag hoe een band, wiens muziek live nog het best tot zijn recht komt, omgaat met zo een crisis waarbij je in uw kot moet blijven? Dit en andere gezapige anekdotes leest u hieronder

Om met de deur in huis te vallen, voor wie u nog niet kent, wie zijn Filthy Horse? Hoe en wanneer is de band ontstaan?
Ik start op mijn vijftiende met het componeren van eigen muziek. De nummers sluiten aan bij toegankelijke punkrock en worden gebracht in verschillende talen. De band heet eerst ‘Different Languages’ maar brengt later onder de naam ‘Naked & Famous’ een eerste CD uit: ‘Crazy People’. Deze jonge band wint o.a. twee rockrally’s en mag voorprogramma’s verzorgen op festivals en concerten van The Scabs, Clouseau, Ann Clark, Gorki en Dog Eat Dog.
Na enkele jaren van muzikaal plezier stopt deze band. Tussentijds ontstaat ook de band ‘Jenny’s Enemy’ samen met Peter Van den Broeck. Deze zet het vorige werk nog even verder. ‘Blauw’ is een nevenproject van mezelf, Peter en Jan Ost. Het is een kleinkunstproject dat twee jaar zal duren. Ik bracht vervolgens onder eigen naam een nieuw Nederlandstalig album ‘Onderhuids’ uit, een verhaal dat op subtiele wijze vertelt over (verloren) vriendschappen in de meest moeilijke tijden. Ook bracht ik onder dezelfde naam nog twee singles uit: “Tears of the sun” en “Roots”. Dit laatste wordt mee opgenomen in het repertoire van een nieuwe band met eigen songs en covers: ‘Filthy 4’. Door drukke persoonlijke agenda’s houdt deze band na een vijftal jaar op te bestaan.
De goesting om songs te blijven maken is echter niet weg. Ik besluit samen met Peter en jongster Dries Verhelst een nieuwe band op te richten die zich voornamelijk richt op eigen songs, aangevuld met enkele bewerkte covers. Het idee om rocknummers met een folkjasje te brengen stamt al van de beginperiode. Ik ben namelijk liefhebber van dit genre, vooral van de band ‘The Pogues’. Deze invloeden zijn dan ook duidelijk merkbaar in het album ‘War & Beer’ dat we  begin 2019 lanceren. Om de nummers de juiste saus mee te geven, wordt eerst violist Mathias Bynens aangetrokken. Die moet helaas omwille van zijn werk naar Munchen verhuizen. Zijn plaats wordt ingenomen door de even sympathieke Yves De Waele, bekend van Sons of Sirius. Het gezelschap wordt zelfs internationaal wanneer de geweldige Nederlandse accordeonist Wouter ‘Little boy’ Verhelst aansluit. Deze laatste speelt en verzorgt ook de vocals bij ‘The Blue Clay’ en ‘Little Boy & Nightingale’. De band ‘Filthy Horse’ is geboren! Ilse Van Dooren, bekend als ‘Nightingale’ vervoegt het vijftal om de backing vocals op het album te verzorgen.

Hoewel jullie in het hokje 'folk' worden geduwd is er naar mijn mening veel meer aan de hand. Hoe zou je uw muziek zelf omschrijven?
Toch wel folk met een vrij hoog punk gehalte, maar niet wat iedereen onder ‘punk’ verstaat

Ondertussen zijn er enkele releases geweest, zoals jullie eerste album ‘War & Beer’, met 3 singels in de bel15 hitlijst. Hoe waren de algemene reacties?
Zeer positief! Met zeker tal van optredens waaronder enkele deftige namen als ‘Fonnefeesten’

De plaat is ook terug te vinden op alle streamingdiensten? Geef gerust enkele links
Eigenlijk alle streamingdiensten zoals Spotify, Deezer, yt enz

Heeft die release ook bepaalde deuren geopend wat concerten en zo betreft? Of radio feedback eventueel? Zie vorig antwoord
Momenteel worden wij gespeeld op tal van radiozenders als radio Benelux, Radio Belqique,… maar ook op Duitse en Engelse zenders. De reacties zijn zeker positief, zeker na een live radio optreden. Wij zijn een band die het vooral van het live gebeuren moet hebben. Het is moeilijk voor ons om onze energie, die wij op een podium hebben, in een album te steken. Wij weten dat wij daar nog meer werk in moeten stoppen… Alleszins komen er op het volgende album, waar The Mirror deel van zal uitmaken, enkele bewerkte nrs van het vorige album als extraatje erbovenop! Momenteel werken wij met blazers en banjo erbij, wat op het vorige album niet te horen was.  Maar producers, albums maken, clips opnemen, het kost allemaal heel veel geld. Wij doen het met beperkte middelen en in eigen beheer. Gelukkig hebben we enkele goede lokale vrienden die ons willen sponseren, vaak in ruil voor enkele gratis backstagekaarten.

De band heeft niet stil gezeten, want er was ook de release van een nieuwe single “The Mirror”. Onze recensent schreef er een kort en krachtige recensie over. Hoe waren de algemene reacties op deze single?
De reacties zijn steeds positief. Jammer voor ons dat enkel de nationale radio wat uitblijft. Blijkbaar toch we nog niet goed genoeg… Maar wij weten ook dat het vaak een kwestie van selecteren is uit honderden singels die binnenkomen. Maar wij geven de moed niet op. Voor de crisis waren er al enkele nieuwe singles opgenomen. Die moeten nog worden afgewerkt. Ook staan er nog enkele nieuwe nog niet opgenomen songs in het verschiet die wij normaal zouden gelanceerd hebben op Palletrock (en op onze jaarlijkse ‘open repetitie’ die wij speciaal inrichten voor o.a. buren, fans, enz)

Hij schrijft o.a. ''Het doet wat denken aan het zwalpen van drankorgel Helno bij Les Négresses Vertes en uiteraard aan de onvoorspelbare liveprestaties van Shane McGowan bij The Pogues.'' .Wat is jullie mening hierover?
Helno ken ik persoonlijk minder, Shane des te meer… Het is altijd plezant en een hele eer om in één zin te vergeleken worden met zo’n grote namen. Maar wij zijn The Poques niet, wij zijn Filthy Horse. Ik schrijf vaak vanuit een bepaalde biografie, ook ‘The Mirror’. Over drinken omdat je mensen heel hard mist…

Hij schreef ook: ''De titel van de nieuwe single van de Vlaamse folkrockband Filthy Horse kan je op veel manieren interpreteren.'' Hoe mogen we de titel interpreteren?
ezelf letterlijk en figuurlijk in de spiegel durven kijken. Toch blijven doorgaan ondanks het gemis. Iedereen weet dat het leven hard kan zijn, zeker als je wat ouder wordt denk ik dan. En dan kan je allerlei kanten op: je bedrinken, uitgaan, je opsluiten, of nog veel erger,… Wat je ook doet, het gemis van die persoon zal blijven, hoogstens slijten… het klinkt allemaal heel vrolijk in het nummer, tot je de laatste strofe hoort. Dan weet je pas waarom de persoon in het nummer altijd zat loopt.

Ondertussen zijn er al plannen voor een nieuw album. Wanneer? Hoe en waar? Vertel ons gerust iets meer hierover
Daar is momenteel geen haast bij, maar ik hoop toch tegen ten laatste 2022. Concreet zijn we nu één voor één de singles aan het lanceren en terwijl aan het opnemen, maar het zal allemaal wat met vertraging zijn.

Ik denk dat jullie muziek nog het best tot zijn recht komt op een podium. Dat valt in corona tijden allemaal in het water. Hoe ga je daarmee om?
Wij zijn idd een echte live band. Gelukkig hebben de grote concerten ons integraal verhuisd naar volgend jaar. Het mag stilaan stoppen eigenlijk. Ik hunker naar een goede repetitie met de mannen om daarna een lekkere pint samen te drinken.

Zijn er eventueel mogelijkheden om dit via live streaming aan te bieden op sociale media?
Wij hebben dit al onderzocht, maar hier kruipt heel veel werk in. Een band met in totaal 11 mensen is niet zo eenvoudig om deze allemaal in de maat te steken zonder dat je elkaar ziet of hoort… wij wachten dus op de eerste repetities en dan zien we wel.

Hoe ga je als mens eigenlijk om met zo een ongeziene crisis (een vraag die ik iedereen stel)?
Het doet toch allemaal wat vreemd aan en vooral kunstmatig. De eerste weken was ik zelf ziek, en dan ben je blij dat je in je bed kan liggen. Ik ben echter niet getest geweest. De dagen gaan als het ware open en toe. Ik verveel mij zeker niet. Ik heb tamelijk veel werk gestopt in online lesgeven, aangezien ik ook leerkracht ben. Blijkbaar heb ik ook een bepaalde druk nodig om songs te schrijven, want in al die weken heb ik er maar eentje gemaakt! Maar de ideeën zijn er… Een full album is bij mij een 10-tal nrs. We zitten al aan de helft, en dan komen er nog eens 2 extraatjes erbij. 12 in totaal dus. Maar nu begin ik toch stilaan het sociale leven behoorlijk te missen. Wij horen elkaar wel via een digitaal cafeetje, maar dat is toch hetzelfde niet als een klinkend glas horen met het gelach van vrienden erbij. Je zou zowaar hun reuk missen, maar dat is er dan ook weer over  Dat ze maar vlug een vaccin vinden…liefst niet op basis van bleekwater.

Wat zijn de verdere plannen voor de band na deze crisis?
Beginnen repeteren, opnames, en hopelijk veel optreden! Al onze tourdata zijn te vinden op www.filthyhorse.be  uiteraard hebben we er al heel veel moeten uitstellen, maar wij proberen zeker niet af te gelasten.

Om daar een beetje op voort te borduren, wat zijn de ambities van de band? Een soort doel ''iets wat je wil bereiken voor..''
Nationale radio is het voornaamste doel want dat heb je toch nodig om de grotere concerten te kunnen geraken. Wij zijn zeker geen band die het doet voor de centen, want dan speel je niet met 11. Wij houden persoonlijk haast niets over. Uiteraard moet het wel iets zijn, wij hebben ook onze onkosten, maar een heus en ferm podium en goede backstage vinden wij even belangrijk!

Om af te sluiten. In deze tijden kan men helaas geen merchandiser of dergelijk van de band aankopen via concerten die jullie geven. Geef gerust enkele links naar online platformen waar onze lezers dat eventueel wel kunnen doen
Ze kunnen altijd zaken aankopen via onze site.

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we elkaar spoedig 'live' en kunnen dit gesprek face to face over doen
Graag gedaan en u bent bedankt!! Ik zal jullie zeker uitnodigen op onze open repetitie of een optreden. Wanneer, tja…we zien wel… Hou het gezond!

Tom Maene - Polderrecords - Wat ik als label wil bereiken is eigenlijk redelijk simpel: ik wil de hele scene en dan vooral de bands zelf, een platform bieden en ondersteunen in hun doelen

Voor de introductie van het DIY label Polderrecords citeren we gemakshalve even te tekst die te lezen staat op de website: 'Independent DIY record label based in Belgium’s swampy polders.'Grown out of necessity and urge to self-release local underground bands - finally emerged in 2018 as a full grown and respected DIY label specialised in Stoner, Doom, Sludge and Rock.'Home to Cowboys & AliensMOTSUS, Stonemule, Eyes on the Machine, Atomic Vulture and many more to come.'

Maar feitelijk is Polderrecords veel meer, deze label vormt net als bijvoorbeeld Consouling Sounds, Dunk!records en zoveel andere het hart van wat leeft in de Belgische underground. Sommige van de bands kunnen dankzij een label als Polderrecords uitgroeien tot vaste waarden in datzelfde muzieklandschap, waar je vaak door de bomen het bos niet meer ziet. De man die daarvoor verantwoordelijk is moesten we gewoon een spreekbuis geven binnen dit project 'Interviews in tijden van Corona'. Net om die passie die hij steekt in zijn project, dezelfde passie is waardoor muziek leeft in Vlaanderen en ver daarbuiten. Want ook in tijden dat we 'in ons kot moeten blijven' brandt het vuur nog steeds. We hadden dan ook een zeer mooi gesprek, wegens diezelfde crisis via mail, met bezieler van Polderrecords Tom Maene

Voor zij die de label nog niet kennen. Hoe en wanneer is Polderrecords ontstaan? En wat waren voorlopig de diepte (naast deze periode) en top momenten?
Het idee van een label en de naam bestaat eigenlijk al van begin deze eeuw. Toen ik met mijn eerste band een demo opnam, kwam de vraag al snel: hoe gaan we dit op cd zetten? Van het een kwam het ander en mijn eerste 10 releases waren eigenlijk allemaal bands waar ik zelf in speelde. Ik deed alles in de DIY-spirit. CDr’s branden, tot hoesontwerp en distributie. Ook de PR errond deed ik toen al. De naam ‘Polderrecords’ kwam er ook al relatief snel. Eind jaren 90 begin 2000 verdiepte ik mij nogal in de hele ‘Desert-scene’. Door de enorme diversiteit, die je ook hoort op de ‘Desert Sessions’, bleef de term ‘desertrock’ dan ook - voor mij - véél meer hangen dan “stonerrock”. Omdat de bands waar ik toen in speelde ook niet meteen in een hokje te duwen vielen, bedacht ik de term ‘Polderrock’. Naast de link die ik had met ons plaatselijk jeugdhuis - J.O.C. ‘t Scharnier - dat in een ver verleden ook ‘Polderrock festival’ organiseerde, waren alle bands waar ik in speelde ook afkomstig uit de West-Vlaamse polders. De klei en het ongure weer, alsook het ‘saaie’ landschap (wei + koe), sloten nauw aan bij de logge, trage en vuile sounds die we maakten. Een mengeling van stoner, sludge, grunge en rock.
In 2017 - toen ik al eventjes actief was als zelfstandig grafisch vormgever in bijberoep - sprak ik af in een klein cafeetje in Roeselare met de bandleden van Darqo naar aanleiding van hun komende release. Door dat gesprek wist ik dat ik niet alleen iets kon betekenen voor de scene, maar dat ik hier mij ook ongelooflijk mee zou amuseren. In januari 2018 liet ik mijn statuten aanpassen naar dat van een label.
In die twee jaar heb ik eigenlijk nog niet echt een ‘diepte’ moment gekend. Mijn eerste drie releases waren enkel op cd en ik had al snel door dat als ik niet aanwezig was op de shows van de bands zelf (en dus meehielp aan de merch), er geen cd’s verkocht zouden worden. Mijn vierde release was de plaat van Atomic Vulture - mijn eerste vinyl release - en die was er knal op. Met een show in de 4AD (Diksmuide) verkocht de plaat uit in een mum van tijd. Dat gaf mij een enorme boost die mij in staat stelde om Cowboys & Aliens te releasen. Deze release is vast en zeker mijn hoogtepunt te noemen. Een band waar ik al sinds begin jaren 2000 naar op keek, véél live zag en een inspiratie was voor tal van bands. Sindsdien gaat het alleen maar omhoog en wat een hoogtepunt had moeten worden deze zomer met een “POLDERRECORDS”-podium op Alcatraz - wordt helaas uitgesteld door de intussen gekende reden… Maar niet getreurd, we hebben iets speciaals voorzien in de plaats ;)

Er is ondertussen veel veranderd. Wat is de grootste verandering naast de digitalisering die zich doorzet?
Wel, zoals ik al aangaf, verkoop van cd’s blijft verder dalen. Maar misschien is de grootste verandering er momenteel wel aan het aankomen. Nu de bands niet meer live kunnen spelen, zie je overal live-streams passeren en filmpjes van bands die nummers over het internet samen inspelen… Wie weet - gaan we ooit naar een betaalkanaal - en kun je net zoals je naar de voetbal kijkt - naar je favoriet concert kijken. Het zal vast en zeker niet hetzelfde zijn als de real-thing, maar ik kan mij wel inbeelden dat een fan sowieso gaat kijken naar een band die momenteel enkel in een ver land te zien is. Why not?

Ik krijg wel het gevoel dat vinyl terug boomt? Klopt dat bij jullie ook? en heb je daar een verklaring voor
Dat is eigenlijk al een tijdje, maar het klopt wel dat de fans van het hardere genre doorgaans wel meer iets hebben met het fysieke. Het artwork op zo’n groot formaat zien is op zich al leuk en dan de verschillende kleurtjes vinyl, ja het spreekt hen wel aan. Ik denk ook dat er een hele generatie is die het vluchtige van streaming (de ‘background noise’) af en toe ook wel eens beu is en ze dan meer kunnen genieten van eens een plaat op te leggen, waar je nog echt je aandacht moet houden bij het luisteren. Ook het concept van een volledige plaat gaat op die manier niet verloren (t.o.v. streaming).

Om trouwens met de deur in huis te vallen het zijn voor zowel labels als muzikanten en alles daaromheen, barre tijden. Hoe overleef je zoiets?
Ja, wie zal het zeggen. Ik kan mij best inbeelden dat er - net zoals in alle sectoren trouwens - slachtoffers gaan vallen. Er zijn er die zich gaan moeten heruitvinden, maar er zitten er ook een pak tussen die er verstandig mee omspringen. Ik denk dat het vooral voor de bands echt lastig is. We zijn niet allemaal in de luxe om releases te gaan uitstellen, zeker ook omdat er niets zeker is, moet je dan uitstellen naar volgend jaar? Ook qua podiumkansen zal het knokken worden volgend jaar. Alles wordt zoveel mogelijk herboekt van dit jaar naar volgend jaar, waardoor bands die een release in het najaar, of zelfs volgende jaar in het voorjaar, minder podium kansen zullen krijgen, wegens reeds volgeboekt.

In een bericht op facebook liet je me weten dat er een speciale release aankomt met zes bands uit uw stal, vertel daar eens wat meer over?
Ik kan er nog niet zo heel veel over zeggen, maar ik kan wel al verklappen dat we een zéér speciale en gelimiteerde vinyl release gaan doen om toch het een en ander goed te maken dat we dit jaar geen Alcatraz podium hebben ;) Wat ik ook al kan verklappen is dat het artwork van de hand is van dezelfde persoon die alle desertfest posters deed dit jaar en het ziet er zalig uit! Er komt ook een insert in geschreven door de mensen die meehelpen met doomcharts.com
Duid alvast 8/8/2020 aan in de agenda ;)

Welke releases staan er nog op het programma dit jaar? Van welke bands en eventueel wanneer?
Op vrijdag 12 juni releasen we de debuutplaat van VOIDIAN. We losten al een single eind vorig jaar en vorige maand een eerste clip. We zijn volop bezig de plaat aan het persen. Dit is een release waar ik samen met de band al een jaar naar uit kijk, we zien het dan ook absoluut niet zitten om die nog langer uit te stellen. Het moet er gewoon uit komen! Alleen ziet het er helaas naar uit dat dit zonder releaseshow zal zijn. Maar goed, uitstel is geen afstel ;)

Geef wat dat betreft ook enkele tips naar de nabije en verre toekomst
Later dit jaar stond ook een release voor Darqo gepland, maar door de corona crisis, lopen de opnames serieus vertraging. Het is dus nog even afwachten daar. Voor de verre toekomst ben ik trouwens in gesprek met Cowboys & Aliens en Atomic Vulture. Verwacht je maar aan nieuwe nummers en nieuw vinyl! Er komen ook een paar re-presses waar ik helaas nog niets over kan verklappen ;)

Laten we ook even terugkeren in de tijd. Hoe waren de reacties op de releases van vorig jaar en zo? Welke stak er bovenuit?
Ze hadden allemaal iets speciaals en allemaal top ervaringen, maar natuurlijk een dubbele uitverkochte Kelk voor Cowboys & Aliens blijft bij, maar even goed de dubbel releaseshow begin dit jaar in de Kreun, MOTSUS samen met Carneia. Ik probeer altijd te vermijden dat ik moet ‘werken’ als label als ik ook moet optreden, vandaar dat je MOTSUS vaak niet zal aantreffen op een releaseshow, maar deze keer was het dus een dubbele release. Met MOTSUS hebben we véél tijd en energie gestoken om de plaat af te werken. De hoes hebben we helemaal zelf geknutseld en gezeefdrukt, net zoals we dat deden voor onze cd trouwens. Super content met het resultaat! DIY!

Live optredens zijn er voorlopig niet, het is koffiedik kijken wanneer. Maar bestaan er kansen om enkele van je bands via livestream op de sociale media aan het werk te zien?
Ik laat de bands volledig vrij in wat ze willen of kunnen doen, maar een live stream is niet zo evident. Alleen al het feit dat wij niet kunnen repeteren, laat staan dat we beschikken over een eigen studio waar we allemaal nog samen kunnen komen om dit ook nog eens te gaan streamen. Veel drummers beschikken ook niet over hun drumstel bij hen thuis. Ik vind toch ook wel dat de klank zeer belangrijk blijft. Beeld is relatief snel te maken, maar als het geluid sucks - dan vind ik dat je het beter niet doet.

Misschien een algemene vraag, maar is het in tijden van streaming nog interessant om als label platen uit te brengen?
Dat is misschien niet voor elk genre even interessant, maar als band in ons genre is het wel nog steeds belangrijk fysieke merch en releases mee te hebben op shows. Onze optredens worden vaak niet véél betaald, maar als je dan goeie merch en platen mee hebt dan kan je er misschien nog iets aan overhouden. Als label is het inderdaad wat meer risico, vandaar dat ik probeer zoveel mogelijk mee te gaan met de bands op de liveshows. Zij hoeven zich er niets van aan te trekken en doordat ik mij er de hele avond mee bezig hou, verkopen ze meer dan moesten ze enkel na hun optreden wat proberen te verkopen. Een win/win voor beide partijen!
Streaming heeft daar op zich weinig mee te maken. Streaming gebruik ik nog steeds voor PR en om een band te leren kennen. Maar in ons genre koopt men af en toe gelukkig nog wat merch en muziek op de optredens, al is het maar om de band te steunen!

Hoe sta je trouwens tegenover streaming sites als Spotify, sociale media  en dergelijke?
Persoonlijk ben ik meer fan van Bandcamp. Dat is veel meer een social platform dan dat de mensen door hebben. Je volgt mensen en je feed is gevuld met heerlijke muziek die je anders nooit ontdekt had. Spotify gebruik ik ook vaak om nieuwe muziek te leren kennen. Het stelt kleinere bands en labels in staat om via Social Media en streamingdiensten toch in het zicht te geraken van potentiële fans. Super belangrijk dus! Maar wel als tool om je eigen PR te doen, en niet zoals zoveel bands denken, extra centjes te genereren.

Is het voor Belgische bands niet moeilijk om echt mainstream door te breken? En heb je daar persoonlijk een verklaring voor
Ik vind dat het Belgische bands eigenlijk aardig lukt. Meer nog, er zitten een pak straffe Belgische bands tussen, die echt potten aan het breken zijn en die alles behalve mainstream zijn. Ik vind trouwens ook niet dat er weinig Belgische mainstream bands zijn. Elke dag hoor je er wel een dozijn op de mainstream radio. Oké, niet elke band krijgt de kans, en maar goed ook, er zijn dan ook véél Belgische bands hé. De één al beter dan de ander ;)
Kijk, elke band moet dat uitmaken voor zichzelf. Wat zijn je ambities en welk doel heb je voor ogen. Met mijn label is dat niet anders. Ik kies ook bewust niet voor mainstream bands. Net zoals ik geen ambitie heb met MOTSUS om op de mainstream radio te komen. Wij spelen veel liever een dozijn optredens per jaar in het clubcircuit dan dat ene mainstream festival, om dan weer even snel vergeten te worden. Als je doel als band is om mainstream te gaan, ja, bereid je dan maar voor om tegen een pak vaste waardes aan te botsen. Het is hard werken, maar goed, elk jaar komen er toch opnieuw pareltjes naar boven. Blijven gaan zou ik zeggen.

Wat zijn jouw eigenlijke ambities. Wat zou je als label willen bereiken?
Ik zit met nog een pak ideeën hoor, een showcase is er één van, maar ik zou ook graag een ‘Polder Sessions’ maken. Een reeks geïnspireerd op de Desert Sessions. Gewoon wat muziek maken met bevriende muzikanten. Misschien lukt deze hele corona-crisis wel om dit eindelijk eens te verwezenlijken!
Wat ik als label wil bereiken is eigenlijk redelijk simpel: ik wil de hele scene en dan vooral de bands zelf, een platform bieden en ondersteunen in hun doelen. Als label doe ik dat door middel van releasen, maar even goed met PR. Mijn ultieme doel is om een grote prachtige familie aan bands te hebben en dat men later, binnen twintig jaar ofzo, nog kan spreken van, damn dat labeltje daar, had toch wel prachtige releases hé…

Mijn laatste vraag. Waar en hoe kunnen mensen online iets aankopen? Zet hieronder de nodige links
Via mijn eigen website: https://www.polderrecords.be kun je alles terugvinden, kijk zeker ook eens bij mijn distro, ik probeer namelijk ook (hoofdzakelijk Belgische) bands en labels te steunen waar ik veel appreciatie voor heb. Daar kun je je trouwens ook inschrijven op mijn nieuwsbrief. Volg zeker ook https://www.facebook.com/polderrecords en https://www.instagram.com/polderrecords om op de hoogte te blijven.
Op https://polderrecords.bandcamp.com kun je trouwens subscriben voor maar € 5/maand en krijg je alle releases (ook die dat reeds uit zijn) digitaal! Bovenop krijg je nog eens een korting als je fysieke zaken koopt via bandcamp.

Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk kunnen we dat binnenkort op een of ander concert eens face to face voeren, al dan niet met een frisse pint in de hand. stay safe!
Bedankt voor dit fijn gesprek, Erik. En hopelijk tot snel aan de toog voor een optreden!

donderdag 30 april 2020 09:18


De uit Estland afkomstige alternatieve rockband Sibyl Vane drukte in 2012 zijn stempel op dat alternatieve sound met het debuut 'Love, Holy Water & TV'. Sinds dat debuut heeft de band woelige watertjes doorzwommen en met vallen en opstaan , stand blijven houden. Nu kwam een nieuwe parel uit: ' Duchess' ; aangeboden door een recensent van een bevriende website, vonden we het een goed idee deze band de aandacht te schenken die ze verdienen. Want deze plaat straalt positieve energie uit , die we in deze barre tijden goed kunnen gebruiken.
Een song als “Thousand Words” doet de zon schijnen in je hart, zonder te klef te klinken , gedrenkt in een bad van melancholie. Met een vette knipoog naar stijlen als synthpop en pure popmuziek kan een ruim publiek worden aangesproken.
De bijzonder kleurrijke, aanstekelijke songs als “Go Baby Go” blijven zo mooi aan je ribben kleven dat je de zon ziet schijnen aan het einde van de tunnel. Een overweldigend gelukzalig en intens gevoel daalt over ons neer als we bij “Boy Or A Girl” en “White Trash” ons voelen neervleien in het malse gras , en met de ogen gesloten vertoeven in een gezellige omgeving, omringd door vrienden op een zomerfestival … Festivals die door die coronacrisis niet zullen doorgaan, maar Sibyl Vane brengt de festivals op een zeer aantrekkelijke wijze gewoon naar je huiskamer. Hierbij worden geen heilige huisjes omver gestampt noch geluidsmuren afgebroken; enkel worden harten geraakt door de positieve vibes die de band over jou heen stuurt. En daar kan nooit iets mis mee zijn.
Het enige kleine minpunt wellicht is dat Sibyl Vane over de hele lijn binnen een iets te brave omkadering blijft. Van enige uitspatting of experimenteren is geen sprake. Op zich is dat een beetje jammer. Echter, net door de radiovriendelijke aanpak, is dit ook geen onoverkomelijk probleem. Wie houdt van de betere synthpop of alternatieve popmuziek , waarbij je het niet te ver moet gaan zoeken, zal zeker vallen voor de lekker aanstekelijke en gezapig klinkende songs “Lovely Crimes”, “I Don’t Drive” en de mooie afsluiter “Duchess”.
Sibyl Vane brengt op een zeer aanstekelijke , opwindende wijze de zon in je hart. En doet dit door een potje alternatieve popmuziek te brengen die van begin tot einde lekker aan je ribben kleeft, waardoor stil zitten onmogelijk is.
Bovendien kunnen we in deze tijden wel wat positieve energie gebruiken. En die loeit eveneens door de boxen. Deze 'feel good' plaat doet je, binnen een melancholische omkadering dus , enerzijds zweven door de huiskamer en anderzijds zing je de songs prompt uit volle borst mee. 'Duchess' is dus vooral een plaat die de popliefhebber en de alternatieveling  met elkaar verbindt.
Een aanrader voor een ruimdenkend publiek, dat houdt van lekker uit de bol gaan , zonder het al te ver te gaan zoeken.

donderdag 30 april 2020 19:00


Sons Of Sirius is een uit Dendermonde afkomstige folkband. Oorspronkelijk gestart in 2013 als folk; met invloeden uit de Schotse en Ierse traditie liet Sons of Sirius zich inspireren door bands als The Dubliners en The Chieftains. Op zoek naar een eigen sound kwam daar in 2017 verandering in. De folkinvloeden zijn overeind gebleven in de nieuwe sound , geïnspireerd door de Keltische muziek. En ook de Vlaamse folklore zit verstopt in de muziek van deze band.
We citeren de introductie op de vi.be pagina van de band: ''Sons Of Sirius, een folkband uit het Dendermondse: met één been in de Vlaamse klei, met het andere been over het kanaal. Uit deze spreidstand vloeit hun Keltisch geïnspireerde muziek voort: zowel traditionals als zelfgeschreven nummers passeren de revue, soms een luisternummer, dan weer een dansbaar deuntje. Kortom: het traditionele dorpsfeest in bandvorm.''
Er kwam eindelijk een debuut op de markt, 'Ardennia'. De titel verwijst naar de Ardennen. We citeren weerom: ‘De titel verwijst naar de Ardennen, waar de inspiratie voor de titeltrack werd gevormd: oude heuvels vol legenden, oude overblijfselen en natuur. Dat deze regio haar naam ontleent aan de Keltische godin Arduinna, sluit dan ook nog eens mooi aan bij het genre. Geschiedenis, sagen en plaatsen vormen dan ook de belangrijkste inspiratie voor de nummers op het album.’
In acht songs vertelt de band een verhaal over tradities, door middel van al even traditionele instrumenten als viool, mandoline, bodhran, tinwhistles en lowwhistles. De songs zijn dan ook één voor één gedrenkt in een folksfeertje,  die je doet terugkeren in de tijd, naar sagen en legendes. De muzikanten toveren aanstekelijke klanken uit hun instrument, waarop stilzitten onmogelijk is , terwijl intussen zanger/violist Yves De Waele zich ontpopt tot een ware troubadour. De verhalen die hij vertelt doen denken aan de troubadour in de middeleeuwen die de kastelen afdweilde om zijn verhaal te vertellen. Met een lach een traan en veel kwinkslagen.
De inbreng van Jonathan Jacobs’s tinwhistles zorgt voor een magische totaalbeleving, waardoor het niveau naar een waar hoogtepunt wordt gestuwd. De bodhran van Annemie Demuyt wordt bovendien aangesterkt door een al even aanstekelijke mandoline en gitaar inbreng van Benjamin D'Hollander. De viool van Yves is naast zijn warme stem een ware kers op de taart.
De lezer heeft misschien al opgemerkt dat we nog geen enkele song hebben vernoemd?!  Dat is zeer bewust want je moet deze plaat beluisteren als het lezen van een spannend boek. Elk song is een nieuw hoofdstuk in het lange verhaal over de Ardennen en de sagen rond die streken, de sterke verhalen worden verteld op een gezapige , aantrekkelijke wijze waardoor je met de ogen gesloten en een hoge dosis fantasie terugkeert in de tijd, dansend doorheen de steppe. Want dat is nog het meest aangename aan deze prachtige schijf. Hierop stilzitten is onmogelijk. Zwevend over die dansvloer wordt er echter dus ook een verhaal verteld van kommer en kwel.
Deze moderne troubadours brengen 'Ardennia' letterlijk tot leven , zoals enkel de grote troubadours dat indertijd konden, ze werden daarvoor op handen gedragen want ze zorgden in barre tijden voor een dosis humor die het volk goed kon gebruiken.
In deze coronatijden is een band als Sons Of Sirius dan ook de perfecte remedie om even alle zorgen opzij te zetten, te dansen in de huiskamer en de songs uit volle borst mee te brullen.
Binnen de folkloristische traditie is Sons Of Sirius de perfecte band om uw feestelijkheden, festivals of zaal op te vrolijken , eens dus die coronacrisis voorbij is.

Sons Of Sirius

donderdag 30 april 2020 18:56


Misantronics is een experimenteel project rond Serge Timmers. Behalve schrijver is hij ook een muzikant die met uiteenlopende projecten bezig is. Met dit project begaat hij paden van ambient, drones , van drum & bass over elektronische muziek naar dark ambient. Misantronics zijn muziek labelen is echter onmogelijk, de man is van vele markten thuis. Je hoort zelfs elementen van pure rock tot new wave terug in zijn muzikale kunstwerken.
Dat is ook bij de laatste nieuwe release 'Elsewhere ' het geval. Deze release komt op de markt via Zamp Makely + Sombre Sonik. De mastering is in handen van de al even grote virtuoos Ronald Marien. Serge laat zich trouwens omringen door bevriende top muzikanten. Izzy Op De Beeck  bespeelt flugelhorn op “Faint” en “Hearder”, “Regrets” is een improvisatie op de baslijnen van Gert De Meester. Beide zijn al even grote virtuozen. De inbreng maakt het plaatje compleet en wat perfectie overschrijdt.
“Folklore” laat een improviserende kunstenaar horen die van experimenteren iets intensief moois maakt, dat je niet in woorden kunt vatten. We moesten deze schijf enkele luisterbeurten geven, omdat we dachten dat we na twee beurten iets nieuw zouden ontdekken, dat we niet eerder hadden opgemerkt. Dat was nu ook het geval. Misantronics verstaat namelijk de kunst om de luisteraar op het verkeerde been te zetten; hij doet dat op zo een uitgekiende wijze dat je dus van de ene verrassing in de andere terecht komt.
De best lange songs drijven voort op klanken , die gaan van flirten met geluidsnormen overschrijden, en zo intiem klinken dat je een speld kunt horen vallen in de zaal. Dat de inbreng van Ronald daar voor iets tussen zit, hoeft geen betoog. Het is net de samensmelting tussen deze twee talentvolle muzikanten die zorgt voor een waar meesterwerk. Elke song drijft voort op perfectie die zo spontaan en levendig wordt gebracht, dat van een routineklus geen sprake is. Integendeel. Songs als “Tiliting” - een klepper van meer dan tien minuten - of “Hearder” stralen iets speels en intensief moois uit dat je gewoon wordt weggevoerd naar een andere wereld. Eens onder hypnose door dat klankentapijt van Misantronics, is geen weg terug meer mogelijk.
Hoewel elk van de songs apart magische pareltjes zijn van elektronisch vernuft, leest de schijf als een spannend boek. Elke bladzijde, elke schakel binnen dit project is even belangrijk, o.m. bij de acht minuten lange parel “Regrets” - met inderdaad die virtuoze inbreng van Gert -, bij “Sapiens” en bij de epische afsluiter “Faint”, waarbij Izzy’s inbreng een sleutelrol speelt; een song die trouwens afklokt op circa 14 minuten.
Misantronics weet je telkens te ontroeren maar duwt ook de gaspedaal voldoende in om je niet in slaap te wiegen.
Door een gevarieerd kunstwerk aan te bieden, waarbij alle kleuren van de regenboog de revue passeren, blijf je intens genieten en gekluisterd luisteren. Want inderdaad gaat Misantronics op het gevoel van de luisteraar af. Dus niet enkel de oorschelpen worden gestreeld, ook het hart wordt door deze aanpak geraakt. Niet dat je in een tranendal terecht komt, maar er is het intense gevoel dat over ons heen komt bij elke luisterbeurt, wat ons een warm gevoel vanbinnen geeft, iets wat je doorgaans enkel tegenkomt bij de betere ambient. En … toch weigeren we deze talentvolle muzikant een label op te kleven.
Misantronics is gewoonweg een topkunstenaar die in meerdere projecten heeft bewezen van enorm veel markten thuis te zijn; op zijn drift tot experimenteren, zichzelf heruitvinden en grenzen verleggen , staat nog steeds geen rem. En dat wordt op deze 'Elsewhere' op uiteenlopende wijze nog maar eens in de verf gezet. De extra inbreng van Ronald Marien, Izzy en Gert is daarbovenop een kers op de taart die dit meesterwerk tot een nog hoger niveau doet uitstijgen, waardoor de perfectie inderdaad compleet wordt overschreden.


donderdag 30 april 2020 18:52

Verloren Woorden

Ivolve is een artiest die van vele markten thuis is. En dan bedoelen we dit in een zeer breed kader. Van triphop naar elektronische muziek over rap en hiphop. Je vindt het allemaal terug in de muziek van Ivolve.
De man is in de releases iemand die niet bij de pakken blijft zitten. Sinds 2002 timmert hij naarstig aan z’n eigenzinnig werk. Ondertussen heeft hij zowat 14 releases op de markt gebracht. Zijn vorige release 'Vulture' was al de moeite. Er volgt binnenkort (in mei) nog een opvolger: 'Randomize The Insanity'. En jawel , nu verscheen 'Verloren Woorden' via Wagonmaniac Music. Een label dat steeds het neusje aan de zalm houdt , wat betreft artiesten die bewust buiten elk lijntje kleuren. Dat is bij Ivolve dus zeerzekerhet geval, zo blijkt uit deze release.
'Verloren Woorden' is  een remasterde versie van zijn  solo-demo ‘Begraven Tijdperk’ (2006-2007). Daarin hoor je een artiest die niet alleen rap vermengt met allerlei avontuurlijke elementen en experimentele uitspattingen, vaak stampt hij met zijn teksten bewust tegen heilige huisjes. Omgeven door een donkere walm, duwt hij enerzijds het gaspedaal in of bedwelmt hij je in een melancholisch bad van weemoed. Dat blijkt al uit “Luister Goed”, waar hij zijn immense talent tentoon spreidt. Gevolgd door al even gedreven songs “Metaforen” of “Verdwaald”, songs die je een krop in de keel bezorgen… Vaak door inbreng van een gast vocalist; zo waren we danig onder de indruk van de wondermooie stem van Rhani op “Of Je Terugkomt”.
Maar laat het duidelijk zijn, iedere song ademt telkens iets spannends uit, iets avontuurlijks en iets veelkleurigs. Deze man is dus, zoals we aangaven, van vele markten thuis , waardoor je op zijn muziek onmogelijk een label kan kleven.
Ook al is rap de rode draad van zijn muziek; dat wordt voortdurend in de verf gezet zoals bij het lekker absurd klinkende “Winter”; de luisteraar houdt hij een spiegel voor op “Bel Een Psycholoog” en op de brief aan de “Lieve Kerstman”. Het instrumentale sluitstuk “Varkentjesachtige Dobbelstenen” laat horen dat Ivolve ook een tovenaar is met klanken en beats.
Er staat duidelijk geen limiet op de inspiratie, de drift en de veelzijdigheid van Ivolve. Dat is het meest indrukwekkende aan 'Verloren Woorden'. Vooral hoor je een artiest die subtiel maatschappijkritisch buiten elk lijntje kleurt, en de grenzen weet te verleggen, waar geen grenzen zijn.
Je komt van de ene verrassende wending in de andere terecht. Meer nog: 'Verloren Woorden' is een ware ontdekkingsreis in diverse stijlen en stijlbreuken, dat je na meerdere luisterbeurten nog nieuwe ontdekkingen doet die je nog niet had gezien of gehoord.
Ivolve is bovendien niet alleen een kunstenaar in klanken, ook met woorden weet hij zijn publiek op het verkeerde been te zetten; op subtiele wijze houdt hij je een spiegel voor , die er niet altijd even mooi uitziet.
Binnen de rap, trip hop, hip hop en experimentele elektronische muziek is Ivolve eentje die van vele, vele markten thuis is.
We zien al uit naar de volgende release (in mei: 'Randomize The Insanity') en wachten met spanning af waarmee de man ons nu weer gaat verrassen.

Verloren Woorden
Check het uit via bandcamp: https://1volve.bandcamp.com/album/verloren-woorden

donderdag 30 april 2020 18:49

Good Souls Better Angels

Lucinda Williams is een Amerikaanse singer-songwriter die is uitgegroeid tot een levende legende. Niet alleen won ze verschillende Grammy Awards, met 'Car Wheels On A Grave Road' staat ze in top 100 albums van het toonaangevende Time-magazine. Lucinda is trouwens niet vies van tegen heilige huisjes stampen, en daar houden we , wat deze artieste betreft, nog het meest van. Met haar ondertussen 14de album 'Good Souls Better Angels' is dat niet anders. Deze artieste doet na al die jaren niet aan een routineklus afleveren. Integendeel.
De woede die te horen is in songs “You Can't Rule Me” en “Bad News Blues” gaat vooral over de huidige Amerikaanse president en zijn beleid. Lucinda giet deze maatschappijkritiek in emotionele songs boordevol frustraties die ze op de volledige schijf de vrije loop laat. Nee, er doekjes rond winden doet deze dame niet op songs als “Pray The Devil Back To Hell”.
Is dat soms met een gebalde vuist in de lucht, dan gaat ze vaak ook de eerder intieme en ingetogen toer op. Breekbare songs worden afgewisseld met dampende blues- en rocksongs die door je ziel klieven. Soms biedt ze eerder troost aan allen die lijdzaam moeten toezien , als bij “When The Way Get’s Dark” , en vaak stampt ze stevig om zich heen in een uitbarsting van woede als bij “Down Past The Bottom”.
Nergens laat ze een spaander heel van het beleid in haar land. Zonder scrupules blijft ze op die weg doorgaan. Om af te sluiten met een bijzonder emotioneel en sobere song, “Good Souls”, die je hart doet breken, binnen een intieme omkadering.
Grommend als een tijger in het nauw gedreven of zalvend je ziel verwarmen, Lucinda Williams doet het allemaal op haar hartverwarmende nieuwe schijf. Door deze gevarieerde aanpak blijft ze haar stempel drukken op de country/folk- en bluesrock sound in haar land en ver daarbuiten. Deze artieste stampt nog steeds stevig om zich heen.
En ook al staan potentiële opvolgers op de deur te bonken, na al die jaren blijft Lucinda door deze aanpak nog steeds stevig op de troon zitten. Dat zet ze met deze nieuwste schijf knap in de verf.

donderdag 30 april 2020 18:45


Artiesten die op een gedurfde wijze muziek tot kunst verheffen genieten steeds mijn voorkeur. Ivolve is zo een muzikant die zich voortbeweegt in de elektronische muziek, hiphop, rap, triphop en EDM. En daar op een eigenzinnige wijze  sinds vele jaren zijn ding mee doet. Zijn recente release ‘Verloren woorden' – ook uitgebracht - was voor ons de aanleiding om deze man zijn muziek verder te ontdekken. Ondertussen heeft hij al vele albums op zijn naam staan. Nu ook deze 'Vulture', een schijf waar de man elektronische pracht uitspreidt, als een kleurrijk klankentapijt.
Soms neigt Ivolve zelfs naar ambient zoals blijkt uit “Them Dronez”. Maar vooral experimenteert de man met beats en klanken alsof hij ter plaatse muziekstukken uitvindt. “Liever Los” en “Gum” zijn omgeven door huzarenstukken die je bedwelmen, maar ook doen zweven over de dansvloer. Zeer opzwepende songs als “Like A Rock Into The Bathtub” of “Vulture” moeten zorgen voor een waar dansfeest in je woonkamer.
Soms dreigt Ivolve op meesterlijke wijze, maar ook raakt hij soms die gevoelige snaar door hetzelfde bedwelmende klankentapijt uit te spreiden, als bij het wondermooi opgebouwde “Astrochemistry” .
Dat de man ook filmisch en zelfs spookachtig tewerk kan gaan, met een donkere twist, bewijst hij eveneens, zoals bij de titelsong.
Eigenlijk staat er gewoon geen maat op de drang tot experimenteren en de aanhoorder op het verkeerde been te zetten. Ivolve is geen gewone muzikant, hij is een soort Picasso die met zijn , op het eerste gezicht , chaotische schilderijen daar toch een zekere structuur kan in verstoppen. De man brengt een brij aan gestructureerde elektronische chaos, die zoveel kanten uitgaat dat je van het kastje naar de muur wordt gestuurd op een bijzonder dansbare wijze. Het feest in ons hoofd duurt verder met de daarop volgende parels al “New Wayz”, “Deliria”, “Scherven” en afsluiter “Kill To Play”.
Ivolve brengt met 'Vulture' een meesterwerk van elektronische pracht. In alle kleuren van de regenboog, met zowel een donker als opvallend lichtvoetig kantje, zet de man je voortdurend op het verkeerde (dans)been. Vaak bedwelmend, soms met een aanstekelijke inbreng. Een knipoog naar de betere triphop en aanstekelijk de dansspieren aanspreken. Zo brengt Ivolve de perfecte dansplaat uit voor dans liefhebbers op zoek naar avontuurlijke feestjes, die meteen je ook tot een zekere gemoedsrust brengen, en je doen wegzakken in een diepe trance, waardoor je de realiteit van het leven prompt vergeet.
Wij lieten ons gewillig meevoeren naar een bijzondere, kleurrijke , filmische wereld die Ivolve ons aanbiedt. Een wereld waarbij ook de fantasie van de aanhoorder wordt geprikkeld.
Beluister deze release dan ook met de hoofdtelefoon op , en de ogen gesloten, en laat je dansend in dewoonkamer meevoeren naar een onontgonnen wereld.

Check deze schijf uit op spotify: https://open.spotify.com/album/5MbRvxVv0b9LOV5vP1vFIU

donderdag 30 april 2020 18:41


The Feather is het soloproject rond Thomas Medard’s Dan San. Dit project werd opgericht in 2013. Het resulteerde in 'Invisible' dat overal goed werd ontvangen. Het was lang wachten op een opvolger, mede door persoonlijke beslommering en zijn activiteiten met Dan San. Maar nu is er dus eindelijk een aanstekelijke opvolger 'Room'. Blijkbaar een zeer persoonlijke plaat. Maar vooral een schijf die liefhebbers van radiovriendelijke pop en alternatieve indie perfect met elkaar verbindt.
Opener “Closer'” is een dromerige song gedrenkt in een badje van weemoedigheid en melancholie, maar er zit gelukkig genoeg dynamiek in om je niet in slaap te wiegen. De weemoedige zijde van het verhaal blijft ook boven drijven op “Sister”, “Higher” en “Stay Up”. Het zal uiteindelijk de rode draad vormen op de volledige schijf.
Het lijkt trouwens alsof Thomas een moeilijke periode van zich afschrijft en vooruit kijkt naar het licht aan het einde van de tunnel. Zo voelen dus ook de daarop volgende songs “Come First”, “Louder” en “Is It Enough To Try” aan. ‘Room’ brengt over de hele lijn ons vooral het soort weemoedigheid van achterop kijken, na een zware periode, dan langzaam recht krabbelt en vooruit kijkt naar betere tijden met toch nog een beetje pijn in de ogen. Dat wordt verder in de verf gezet bij “Firework”, “At Sea” , “Low Days” en afsluiter “Beautiful Lie”.
Het lijkt wel alsof The Feather over de hele lijn blijft balanceren tussen weemoedigheid en extase. Thomas blijkt met deze parel van een schijf vooral een zeer persoonlijk verhaal te vertellen, waarmee hij die pijn letterlijk van zich afschrijft. Niet door luidkeels om zich heen te stampen, maar eerder door op een ingetogen en sobere wijze ervoor te zorgen dat je een traan wegpinkt met een glimlach op de lippen.
Schipperen tussen verdriet en gelukzaligheid spreekt The Feather daardoor uiteenlopende emoties aan waardoor je ook je eigen problemen letterlijk bij de hand neemt, en deze plaat aanwendt om terug nieuwe krachten te putten,  strak vooruit kijken, hopende op betere tijden. Daardoor past ‘Room’ trouwens perfect binnen deze barre coronatijden die we doormaken.

Pagina 9 van 62
FaLang translation system by Faboba