zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nos partenaires

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

vrijdag 31 mei 2019 02:00

In De Kwelm

Wat me bij blackmetal het meest aanspreekt, is de occulte aankleding waarbij verhalen over legendes en sagen uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat u zich prompt waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. Het meest houden we dan nog van het soort sterke verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In Den Vergetelheid' al heel hoge ogen. Mede doordat alles in de eigen vervlaamste taal werd gebracht, bleek Kludde een uniek project te zijn. Helaas hield de band er reeds in 2009 mee op, maar in 2014 herrees deze blackmetalband gelukkig uit zijn as. Met 'In de Kwelm' wordt een nieuwe bladzijde omgedraaid. En deze keer blijkt Kludde meer dan ooit klaar om de folkloristische blackmetalwereld volledig te veroveren.
Wat de band naam betreft, we hebben het trouwens eens opgezocht op www.volksverhalen.be/Kludde : ''Kludde is een kwelgeest die zich vaak onder bruggen of in holle bomen schuilhoudt en enkel 's nachts tevoorschijn komt. Wandelaars kunnen zijn komst enkel afleiden aan het geluid dat hij maakt. Kludde rammelt namelijk met een ketting die hij verplicht is aan zijn linkerenkel te dragen. Als hij eenmaal zijn komst heeft laten merken, springt hij de nietsvermoedende voorbijganger in zijn of haar nek. Deze is dan verplicht hem de rest van de nacht op zijn of haar rug te dragen. Als de dag weer aanbreekt of de voorbijganger zijn bestemming bereikt verdwijnt Kludde weer.'' De Schelde en mysteries rond die streek spreekt dan ook tot de verbeelding en wij wilden vooral dat gevoel, waarbij gruwelijke klauwen u de strot dicht knijpen, letterlijk voelen tijdens het beluisteren van deze schijf. Nu, dat heeft toch wat tijd nodig gehad. Want Kludde laat niet zomaar in zijn kaarten kijken. Maar eens vertrokken naar de streken uit die legende en sage is geen terugweg meer mogelijk.
“Schabouwelijke Praktijken I: De Rabauwen” is een schoolvoorbeeld van hoe de band anno 2019 tewerk gaat. De aanhoorder meesleuren in een, letterlijk, Hels verhaal. Een verhaal waarbij je het liefst je fantasie de vrije loop laat, zo intens gebracht dat je eens in datzelfde afgrijselijk verhaal aanbelandt. De rauwe vocale aankleding voelt aan als een traag gif dat je hersenpan binnendringt tot de ziel is vermorzeld en het hart uit je vege lijf is gerukt. “Kludde IV” en “Bloedkoesj” voelen dan weer aan alsof een bloederige, kolkende hete lava op jou afkomt. Waarbij je versteend van angst je lot tegemoet ziet en eens de hitte je de adem heeft ontnomen, je de demonische wezens uit je donkere fantasie strak in de ogen kijkt. Niet het soort blackmetal dat je beluistert voor het slapengaan, we raden dat ten stelligste af. Want dankzij Kludde komen de meest weerzinwekkende nachtmerries naar boven, die je tot waanzin zullen drijven. Een tendens die Kludde ook aanhoudt bij “Kasteelke Van Verdoemenis” - een titel die genoeg zegt. Ook “Poesjkapelle” is zo een typisch Aalsterse dialect-term die iedereen uit die streek kent. Tot de “Laatste Reis”- waarbij je uiteindelijk je lot in eigen handen neemt en de waanzin compleet in de ogen staat. Nu dat is dus wat mij betreft het soort folkloristische blackmetal, over het Vlaamse land en waterlopen, waarvoor ik graag uit mijn comfort zone treed.
We gaan u niet vervelen met verhalen uit de Aalsterse legendes, zoek die gerust eens op. Een sprookjeachtige wereld, boordevol duisternis en verschroeiende aarde die je ziel doet branden, dat is wat Kludde ons voorschotelt met “In de Kwelm”. Folkloristische verhalen worden verteld op een zodanige wijze dat uw fantasie trouwens - zoals eerder aangegeven - voortdurend wordt geprikkeld. Zo intensief, dat je daadwerkelijk terugkeert naar het verleden. De legendes die toen leefden zorgden voor angst. Angst die eveneens terugkomt in de duivelse vocalen en instrumentale perfectie die klieft als een botte bijl doorheen je vege lijf.

Kortom: in huis halen dus die handel, als je houdt van donkere verhalen over legende en sage uit eigen streek. Puurder dan dit kan occulte black metal namelijk niet zijn. Dat het is gebracht in de eigen Vlaamse taal, is bovendien een extra pluspunt. Trouwens slaagt Kludde erin je te prikkelen om al die legende en sage, en de achtergrond daarvan, eens op te zoeken. Een betere wijze om het toerisme rondom Aalst te promoten, zullen we niet snel vinden. Toch?

vrijdag 31 mei 2019 01:36

Reliqideus

De uit Nederland afkomstige psychedelische/avant-garde metalband Cthuluminati bracht in mei zijn debuut 'Reliqideus' op de markt in eigen beheer. De band ontstond in 2015 en loste ondertussen, met mondjesmaat, menige singles. En daar is een reden voor. We citeren: "Every track is a story, and every story is a part of the devious, psychedelic, and sinister universe of Cthuluminati" Nu zijn die dus eindelijk verzameld in een best gevarieerd plaatje. We lieten ons gewillig meevoeren naar die bijzonder tot de verbeelding sprekende psychedelische trip, waarbij je deze schijf inderdaad moet lezen als een spannend boek. Want elke song vertelt een eigen verhaal, met telkens een hoofdstuk dat perfect aansluit op het volgende.
Als er toch een rode draad doorheen deze schijf loopt, dan is het die dreigende ondertoon. Die ervoor zorgt dat je, op uiteenlopende wijze, de strot wordt dichtgeknepen tot het angstzweet je op de lippen staat. “Illumni Fhtagn” bevat zoveel duisternis dat je wordt meegezogen naar onaards aanvoelende oorden. Laat het ons maar het 'Cthuluminati universum' noemen voor het gemak. De band durft ook experimenteren met geluiden, niet eigen aan die soort extreme metal. En dat is nog het meest bijzondere aan deze band en het klassedebuut. De band zet je voortdurend op het verkeerde been en je kunt hen puur muzikaal daardoor geen enkel label opkleven, wat ons dan weer nog meer over de streep trekt.
Door deze aanpak, zoals bij daaropvolgende trip “El Lizard Birth” bijvoorbeeld, wordt eveneens de fantasie van de aanhoorder geprikkeld. Welke soort fantasie dat is, mag de aanhoorder zelf invullen. Horrorverhalen? Historische sagen en legendes? Occulte, mystieke legendes en mysterieuze wezens uit de diepste bossen van menig spookachtige wereld? Ze passeren allemaal de revue in onze verbeelding. Nog een opvallend punt: ondanks alles blijft de band eveneens van de eerder gestroomlijnd metalkaart trekken, zonder al die extreme duisternis dus. Waardoor je weer op een ander spoor terecht komt. Vooral door de vocale inbreng klinkt de band met momenten dan ook als een doorsnee heavymetalband, met alle groovy gitaar riffs en lekker knetterende drumsalvo's daarbovenop. En daar is ook niets mis mee uiteraard. Het is dus duidelijk: Cthuluminati wil niet alleen de liefhebber van extreme donkere metalen over de streep trekken, maar vooral een ruim publiek aan metalfans bereiken.

Laten we het nog even over de songs hebben. De elf minuten lange “Svartálfr” is een huzarenstuk. Gedrenkt in trage doomatmosferen wordt langzaam maar zeker het tempo opgedreven. Zeer langzaam, tot op het einde een climax ontstaat. Waarbij alle donkere registers worden opgetrokken en je weer van het kastje naar de muur en terug wordt gegooid. Waardoor niet alleen een chaos in je hoofd ontstaat die je tot waanzin drijft. Maar waaruit weer eens blijkt wat voor een gevarieerde band deze Nederlandse act toch is. In het metalgebeuren kunnen ze dankzij deze aanpak dus inderdaad een ruim publiek aanspreken. Enige voorwaarde is dat je als aanhoorder toch moet houden van duisternis die je tot die voornoemde waanzin drijft. En dat je bovendien houdt van bands die avontuurlijk uitpakken en nooit binnen de lijntjes kleuren. Bij de daaropvolgende songs, met weer andere verhalenlijnen (“Supernatural Selection”, “A Thin Line” en “Umibozu”) wordt dat allemaal nog wat meer in de verf gezet.

Wat mij betreft heeft Cthuluminati er een grote fan bij, want dit is nu net de muziek waarvoor ik prompt uit mijn luie zetel komt. Een avontuurlijke, chaotische en vaak bevreemdend aanvoelende aanpak waarbij voortdurend wordt geëxperimenteerd met alle vormen van duisternis. Binnen, en dat kunnen we niet genoeg benadrukken, een dreigende ondertoon die je letterlijk hypnotiseert en op de knieën dwingt.
'Reliqideus' is dan ook een parel van een debuut dat ons verweesd achterlaat in die donkerste hoek van de kamer.
Tracklist: Illumni Fhtagn; El Lizard Birth; Svartálfr; Supernatural Selection; A Thin Line; Umibozu

Belau, die binnen de Hongaarse muziekscene voor het eerst van zich liet horen met zijn clip “Island of Promise”, heeft sinds zijn debuut vele prijzen gewonnen. In de afgelopen twee jaar heeft de band meer dan 150 festival- en clubconcerten uitgevoerd in meer dan 22 landen. Zijn debuutalbum, 'The Odyssey', uitgebracht in 2016, won de Fonogram Award voor het beste album van het jaar in de categorie ‘Electronic Music’.
Belau, ondertussen uitgegroeid tot een van de meest veelbelovende electro-groepen, brengt je de zomer met zijn nieuwe clip. Het nummer "Essence" werd opgenomen in Londen en Boedapest met de zangeres Sophie Barker, bekend van Zero 7. Een samenwerking die de gemoedstoestand van het tweede album van Belau - gepland voor de volgende lente - illustreert. Een album waarin de instrumentale stukken de handen ineen slaan met buitenlandse samenwerkingen. Deze nieuwe songs zullen een Caribische droomreis naar het leven teweegbrengen, waar Belau het publiek zal uitnodigen voor een tournee die gedurende de zomer zal worden voortgezet. De groep treedt volgend jaar ook op in Frankrijk. We vonden het dan ook hoog tijd worden om dit duo eens enkele vragen te stellen. We hadden een fijn gesprek met Krisztián Buzás over heden, verleden maar vooral toekomst van dit bijzonder tot de verbeelding sprekende project:

Starting with the recent news: Belau has brought out a new music video 'Essence' featuring Sophie Barker (Zero 7)? How did you guys meet? Tell more about it.
Last year we had an extraordinary symphonic show in London and at that time we started to talk with Sophie about a possible contribution. She invited us over to her home and we had a decent time talking through the details of the upcoming song. It turned out pretty fast that we are able to create together. She sent us over a few ideas for the melodies and then we tried to add some plus and write the lyrics as well… she flew here to Budapest and the rest is history.

I have listen to some music of Belau, for me its chilling music you can dance on. Do you agree? How would you describe you own music?
We do not “try” to create chilly or even dance music. What we create is a key to a different state of mind where people can be or go wherever they want to. And yes sometimes people dance to it, sometimes they lay back and close their eyes. It depends on the individuals. Feel free to act naturally!

In terms of music, what do you listen to when not recording your own?
We are pretty open-minded according to music: if it is able to indicate us then it’s worth listening to. We love classics like Zero 7, Saltillo or Bonobo, also some modern tunes by Odesza, Ibeyi or Aurora, but listening to other genres is something that is able to keep Belau diverse and ongoing (wide spectrum of metal, r&b or even some “trashy” music). Ha-ha.

Belau started at the end of 2015. In the mean time you did a lot things, some of our readers would like to know more about the band. Who is 'Belau' and what did you guys do since 2015?
Our first show was in the January of 2016, we date the band from here, although Island of Promise, the first single was released a few months earlier. Anyway, since the start we have played around 160 shows in 23 countries. So we had a decent run in the past three years: amazing festivals like Primavera, Eurosonic, Reeperbahn, SXSW, Sziget, Untold, and so on; wonderful shows in Saint Petersburg, London, New York, Sweden or even the Balkans. And who are we? Four people having their time of their lives while playing some decent electronica tunes to everyone who is open-minded enough.

There are only two members at the band? I'm I right? And two live members? Anyway, we like to know more about the members of your band.
You are right, Belau consists of two members. Peter and me… plus there are two additional members, Böbe on vocals and Benji in the live act. We are the ones who create the music and organize the band and the others are so-called “session-playing” in the band. What should we say about them? First us: Peter is a manager and international booker for other Hungarian acts, and I am jurist (lawyer) and metal musician in my other band (Orient Fall). Böbe is someone who tries to create her own solo project nowadays and Benjamin is a graphic designer and a musician as well in a project called Paperdeer.

Your band is from Budapest? Is there any interesting scene in Hungary?
Budapest is one of the must-see places if you are in Europe: wonderful mood, secret sights to see and a place to have fun with your friends. If you have never been here, then now you know where you should book your next flight. Ha-ha.

Are there any new artists you recommend we check out from your country?
Hungary has some secret top artists who have never been in the sight of the mainstream European music unfortunately. That’s what we want to change. Let me tell a few quality artists like Ohnody, The Devil’s Trade, Gelka, Thy Catafalque.

I check them out. Cooperation with Sophie Barker is not the first cooperation, there were a few others? Tell something about it.
So if anyone doesn’t know: Belau’s first full-length (The Odyssey) was based on a special concept. We contributed only with really talented female artists in each of the songs. This concept turned out so good, we kept it and we will go on with it on the next LP as well. Go give it a try - e.g. ‘Breath’ featuring Sophie Lindinger of Leyya.

You guys been playing at Primavera Sound festival in Barcelona? How was this experience? Feel free to tell us more.

We got that exceptional invite, which was a great honor for us, especially because this was our first time in Spain. Primavera is way different than any other festivals I’ve been to and it was really interesting to experience such an approach. However we have to admit the line-up was pretty strong and really loved the fact that we could play with such acts like Erykah Badu, Jungle, Yves Tumor, Carcass, Myrkur, Tame Impala, Jawbreaker or Mura Masa.

Are there any Belgium festivals you going to visit? Where else can we see Belau this summer?
We will make our debut show in Belgium on the 30th of June in Parc du Cinquantenaire and hopefully we will return in 2020 on some festivals. This summer we will have some decent festival performances in the Central European region (Electric Castle, Sziget, etc.), while we are working on our second LP, which will be released soon.

If you could be support of any band, who would it be? On Stage it is.
Of course there are dream tours, what would be lovely to be involved in… Odesza, Bonobo, Maribou State, Sigur Rós and the list would be long. Ha-ha.

Is there any new releases coming up soon? What are the other future plans?
As I mentioned in the background we are working on our second full-length, which gets the most attention from us nowadays. We don’t have an exact release date for it yet, but we are planning it for the spring. Essence will be on that album, along with Breath. This is the main focus, and touring will be the same, which should keep going on.

Now we are talking about the future. Is there a so called “end goal”?
If you ask me the best would be to have a world tour supporting a great band of the genre and after it someday I would be deeply satisfied and smiling if we could do smaller headliner rounds with 400 people in every cities.

Where can we find your music?
Everywhere. Ha-ha.

In times of streaming, is it still interesting to bring CD or vinyl on the market? In other words what is your opinion about streaming?
Streaming is great, the future of music listening. The next step, which we want to have ASAP is to be in contact with the streaming companies directly. We do not want any distributors, who - in most of the times - cut their extra percentage for nothing. Spotify is preparing now with Spotify for Artists, I really hope it will work.  From the debut album we have released only CDs, but we are planning to have a vinyl press (double gatefold, 180 gram colored versions) to please the collectors with such limited versions, which are not just tools, also like beautiful decoration.

That's my final question. Is there anything you want to say to our readers, speak free?
Our name is coming from a small country on the Pacific Ocean, Palau. Aboriginal people call it Belau. We want to go there so damn much. Ha-ha.

Thanks, we look forward to see u guys on stage, and to the new album

donderdag 23 mei 2019 11:47

Eternities 1

De noisepopformatie Your 33 Black Angels, ontstaan in 2003, heeft zijn eigenzinnige stempel gedrukt op de dark pop/electro-paiskey, new wave en spacerock. Dit allemaal overgoten met een stevige scheut crunk bass en ritme, elegantie, levendige melodieën en een zin voor experimenteren. Dat is dan ook de rode draad doorheen de muziek van dit bijzonder veelzijdige project. Your 33 Black Angels bracht zijn debuut 'Lonely Street' uit in 2007, oorspronkelijk enkel op vinyl. Later werd de schijf ook digitaal en op CD uitgebracht. Met de daaropvolgende albums 'Tales Of My Pop-Rock Love Life' (2008), 'Pagan Princess' (2009), 'Songs From The Near Bleak Future' (Optical Sounds, 2010), 'Moon And Morning Star' (Optical Sounds, 2012) en 'Glamour' (2015) wist de band verder zijn stempel te drukken op dat new age/elektronische muziekgebeuren. Echter, deze band een label opkleven is onmogelijk. Dat blijkt ook uit hun nieuwste schijf 'Eternities 1'
Al vanaf die eerste song, “Dirty Europa Forever”, krijg je een namelijk een bont palet aan uiteenlopende kleuren aangeboden. Van alle kleuren van de regenboog wel te verstaan. Ook zit er wat tristesse en duisternis verstopt in de sound, zo blijkt. Vooral in de toch vaak breekbare en kristalheldere vocale aankleding klinkt een zekere weemoed die je tot tranen toe beweegt. Het is echter geen donkere plaat geworden, laat dit duidelijk zijn, maar eerder een lekker aanstekelijke allegaartje waarop stilzitten trouwens onmogelijk is. “Hott Funn” zit bijvoorbeeld boordevol elektronische vernuft, dat aan je ribben kleeft. Dat komt door die lekker aanstekelijke beats, te combineren met een toch weer wat vreemd aanvoelend stemgeluid.
En daarmee zijn we ondertussen aangekomen aan wat misschien nog het meest interessante aan deze schijf kan genoemd worden. 'Eternities 1' is een zeer experimenteel meesterwerk dat letterlijk alle kanten uitgaat. De band beweegt zich op deze plaat voort als een kind in een speelgoedwinkel. Improviserend, zich rot amuserend en de luisteraar alle hoeken van de kamer laten zien en horen. Zeer bewust wel te verstaan, waardoor binnen die chaos een zekere structuur ontstaat. Feitelijk wordt die chaos dus tot een kunstvorm verheven, door muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Nee, gemakkelijk in het gehoor liggende popdeuntjes daar doet de band niet echt aan, maar door de bijzonder aanstekelijke aankleding zouden liefhebbers van bijvoorbeeld synthpop eveneens over de streep worden getrokken.

Your 33 Black Angels brengt een schijfje uit boordevol knipogen naar enorm veel muziekstijlen. Van donkere kantjes, naar bijzonder lichtvoetige danspasjes, het zit allemaal verborgen in deze knappe, kleurrijke en zeer gevarieerde, maar vooral dus heel experimentele schijf. 'Eternities 1' is dan ook voer voor liefhebbers van voornoemde muziekstijlen, die houden van artiesten die bewust buiten de lijntjes kleuren. Zoals wij dat ook graag doen.

Tracklist: Dirty Europa Forever; Hott Funn; Title; Consolação Vignette; Endless Gaze; Viva Dirty Europa; Habibi; Dead New Romantics; Britpop Reveries; Microwave Mistral; Disgrace; Loathe; Dark G

donderdag 23 mei 2019 11:16

Zentrum

Op Metal Encyclopedie - een website die ik geregeld raadpleeg - wordt de muziekstijl van de Duitse band Valborg omschreven als ‘progressieve doom/deathmetal’. Dat is inderdaad wat de in 2002 ontstane band naar voor brengt, maar het is enkel maar een tipje van de sluier van een groter geheel. Valborg brengt een gloednieuwe schijf op de markt, 'Zentrum', waarop die doom en death metal je dus wel tegemoet komen, maar overgoten zijn met een hoge dosis experimenteren en eveneens blackmetal invloeden. De band zet je daardoor, heel bewust, voortdurend op het verkeerde been.
Donkere walmen komen dankzij “Rote Augen” op een eerder trage maar verschroeiende hete wijze, naar je toe. Tot een stem uit het graf je de keel al even langzaam dichtknijpt. Tot daar de doominvloeden, die ook wederkeren op daaropvolgende parels als “Anomalie”, “Nahtod” en “Nonnenstern”. Bijzonder duister allemaal en gebracht in de Duitse taal, wat dit allemaal nog meer uniek en gevarieerd maakt. De daaropvolgende songs als “Kreuzer” en “Schwerter Der Zeit” zijn daar een levend, of eerder dodelijk, bewijs van.  Nog een vaststelling: ook al hoor je soms een subtiel knipoogje naar Rammstein in de stem en de muziek van deze band, het is vooral die complete duisternis binnen een experimentele omkadering die ons nog het meeste opvalt. Een occulte aanpak, gedrenkt in sausjes black en death, vormt dan ook de ultieme rode draad op deze schijf.
Valborg verheft duisternis tot een ware kunstvorm door zoveel te experimenteren met al die stijlen en donkere omkadering in al zijn vormen en kleuren, dat je op hun muziek geen label kunt kleven. Maar doordrenkt van hun occulte inbreng voel je je wel wegdrijven naar de meest donkere gedachten. Waardoor je je prompt een al even gevarieerd aanbod aan mythische tot apocalyptische taferelen voor de ogen haalt.
Een bijzonder indrukwekkend en zeer experimenteel pareltje, deze 'Zentrum'. Eentje waar iedere liefhebber van de meest donkere extreme muziekvormen, waarbij telkens buiten de lijnen van de werkelijkheid wordt gekleurd, zeker zijn gading zal in vinden.

Tracklist: Rote Augen; Alphakomet; Anomalie; Nahtod; Ultragrab; Nonnenstern; Kreuzer;  Schwerter der Zeit; Vakuum

donderdag 13 juni 2019 11:13

False Step (EP)

Pebble is een jonge hardcoreband uit Lokeren. De band bracht een eerste EP op de markt, 'False Step', die ze begin mei kwamen voorstellen in de eigen gemeente, een thuismatch die je niet mocht missen. Op het affiche stonden namelijk ook: Mindwar, CLCKWS en In Haste. Dit geheel terzijde, namen we deze EP onder de loep en stellen vast dat we het, zoals gewoonlijk, soms te ver van huis gaan zoeken terwijl er ook in eigen geboortedorp talentvolle muzikanten rondlopen. We leren het nooit!
Pebble legt namelijk de lat al direct bij de eerste song, “Gravel” zeer hoog. Puur technisch bekeken valt er dan ook geen speld tussen te krijgen, maar vooral brengt Pebble een soort zeer melodieuze hardcore die je aanzet tot het omver duwen van heilige huisjes. Dat is het soort hardcore waarvoor een ouwe rot als ik, die ooit viel voor die oldschool hardcore uit de gouden tijden, het liefst uit zijn luie zetel komt. Want inderdaad Pebble doet een kortsluiting in je hoofd ontstaan, waardoor je prompt alle remmen loslaat en als een vuurpijl aan het moshen slaat.
Dat is dus de verdienste van muzikanten en zanger die verdomd goed weten waar ze me bezig zijn. “Nurture The Snakes”, met een lekker schreeuwerige stem boordevol frustratie, waardoor je prompt een spiegel wordt voorgehouden, zet ingenomen stellingen alleen maar meer in de verf. Ook instrumentaal valt er eveneens geen speld tussen te krijgen, luister maar naar de kristalhelder klinkende drum- en gitaar/bas-partijen op “Discredit” of “Verdict Of Lies”. Songs die net door die kruisbestuiving van sublieme instrumentale inbreng met verdomd sterk klinkende vocale aankleding dan ook aan de ribben blijven kleven. Verschroeiend hard, maar dus ook die verdomde spiegel voorhoudende blijft Pebble mokerslagen uitdelen tot het bittere einde met “Take Offense”. Boodschap begrepen!
Het is als band of artiest in deze dagen onmogelijk om nog echt origineel voor de dag te komen. Zeker binnen dat hardcore/punkgebeuren kom je vaak bands tegen die muzikaal diezelfde lijn uitgaan. Op zich is daar niets verkeerd mee, als er kwaliteit wordt afgeleverd waardoor je als aanhoorder murw geslagen wordt en er bovendien een subtiele boodschap door de strot wordt geramd, die je doet nadenken over de dingen des levens. Dan is zo een band in mijn ogen compleet in zijn opzet geslaagd. Bij de meeste bands duurt dat toch enkele jaren eer ze echt begrepen hebben waar het om draait. M
aar je hebt altijd uitzonderingen, die je vanaf die eerste schijf of dat eerste concert direct murw slaan. In dat rijtje hoort bijvoorbeeld een band als CLCKWS thuis. Nu wint ook Pebble, op plaat alvast, een eerste thuismatch. Door een perfect visitekaartje af te leveren dat mijn hardcorehart sneller doet slaan, net doordat er een eerlijke soort hardcore vanuit het hart van die muziekstijl wordt gebracht. De heren vertellen geen fabeltjes, maar steken enorm veel emoties, woede en frustratie in hun muziek. Waardoor we prompt onze stoute schoenen aantrekken, om samen met deze klasse muzikanten ook al die heilige huisjes omver te gaan duwen. Meer nog, we zijn er op basis van deze knallende EP ook zeker van dat live de daken er compleet zullen afvliegen.
Tracklist: Gravel; Nurture The Snakes; Discredit; Verdict Of Lies; Take Offense

donderdag 23 mei 2019 11:04

War For All And All For Won

Magistarium is een Duitse epic/powermetalband ontstaan in 2009 die typische powermetal brengt die vooral enorm aan je ribben kleeft, zoals dat gewoon moet in dat genre. Met de vuist in de lucht de teksten meebrullend, zagen we de band live op het evenement 8 jaar Elpee in Deinze en schreven daarover: 'De Duitse, als symfonische powermetal, omschreven band Magistarium ontstond in 2005.  De band bracht dit jaar een gloednieuwe schijf uit 'War For All And All For Won'. Waaruit ook in Elpee voldoende werd gegrasduind. Die nieuwe songs konden trouwens op even veel bijval rekenen als de klassiekers die de band binnen het genre ondertussen heeft uitgebracht. Althans het publiek - vooral vooraan het podium - brulde elk van de songs even enthousiast mee, bij voorkeur met vuist in de lucht epische teksten meezingende.  Magistarium beschikt over muzikanten die duivelse riffs uit hun instrumenten toveren, maar het is toch de praatgrage en heel charismatische frontman die de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man beschikt trouwens over een stem als een klok, en laat iedere aanwezige liefhebber van deze typische Heavy Metal vorm dan ook gewillig uit zijn hand eten. Lees het volledige verslag er nog even op na: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/74123-8-jaar-elpee-charisma-van-rock-metal-over-de-drie-dagen
Magistarium bracht recent een nieuwe schijf op de markt: 'War For All And All For Won'. Een titel die eigenlijk al een tipje van de sluier oplicht over hoe deze plaat echt in elkaar steekt. Epische teksten, verhalen over sages en legendes en andere typische power- en epicmetal-ingrediënten worden op een hoopje gegooid. Het meest interessante aan deze schijf: er is zowel een Engelstalige als Russische versie. Bovendien zijn er verschillende vrouwelijke vocalisten en maakt de band gebruik van middeleeuwse muziekinstrumenten. Dit alles zorgt voor een best uniek concept dat veel toevoegt aan dat zo typische power- en aanverwant geluid. Waardoor je kan spreken van inderdaad een unieke schijf, waarbij zeer subtiel buiten de lijntjes van epic/powermetal wordt gekleurd.
Symfonische diversiteiten vind je al terug op de eerste song op deze schijf, een lied dat bestaat uit meesterlijke riffs en met die brullende, al even episch klinkende stemmen als kers op de taart. We schreven het al, er wordt ook duchtig gebruik gemaakt van middeleeuwse instrumenten. De fluit bij songs als “Beyond The Frontier” vormt dan ook een meerwaarde binnen het al heel gevarieerde geheel. Dat verbinden van iconische riffs en drumsalvo's en vocale geluiden die aanleunen tegen sopraanstemmen, ook dat is een enorm pluspunt aan deze knappe schijf, waardoor we volledig over de streep worden getrokken. De power/epic-metalfan die graag eens iets anders wil meemaken binnen het genre dan wat hij/zij doorgaans krijgt voorgeschoteld, zal bij Magistarium een best uniek concept vinden doordat de band middeleeuwse aspecten gebruikt, vrouwelijke vocalen daarbij toevoegt en vooral het uitbrengen van twee versies in het Engels en Russisch is toch iets wat we zelden tegenkomen. Magistarium verlegt daardoor binnen dat genre een grens waar eigenlijk geen grenzen zijn. En dat laatste trekt ons ook na vele luisterbeurten, met de vuist in de lucht, nog het meest over de streep. De nekspieren deden alvast pijn na een zoveelste portie stevig zitten headbangen en dat zowel in het Russisch als in het Engels.

donderdag 23 mei 2019 10:56

Kleptomatics

Kleptomatics is een project rond jazzdrummer Yves Peeters, die eerder zijn kunsten demonstreerde bij bands als Nordmann, Flat Earth Society, Manngold De Cobre en Yves Peeters Gumbo. Een man die van vele markten thuis is en dus muzikanten rond zich verzamelt die jazz leven i.p.v. spelen. De band bestaat naast drummer Yves uit zes blazers. Dit zorgt voor een combo dat het midden houdt tussen brass, jazz en funk en zelfs een klein streepje blues. In mei wordt het debuut 'Kleptomatics' trouwens ook live aan het publiek voorgesteld.
Als er één ding is waardoor ik liefhebber ben geworden van jazz, is het dat oneindige improviseren met klanken tot  een kleurrijk pallet ontstaat, waardoor je als aanhoorder voortdurend op het verkeerde been wordt gezet. De muzikanten van deze band weten verdomd goed waar ze mee bezig zijn. Voortgestuwd door Yves zijn toverkunsten op drums, geraken we voortdurend in vervoering door dat lekker loos gaande trompetgeschal, aangevuld met verdovende trombone- en saxofoonklanken die de haren op je armen doen rechtkomen. Het spelplezier loeit vanaf eerste song “Departure” letterlijk door de boxen. Het is onmogelijk stil te zitten als alle registers worden opengegooid, en je bent vertrokken voor een trip waar blazers en drums de rode draad vormen, in alle kleuren van de regenboog.
Ook “Plague Of Cholera”, “Kervan” en “Pigeon Story” stralen diezelfde warmte uit, dankzij een samensmelting van virtuositeit van torenhoog niveau. Maar vooral bewegen de bandleden zich voort als kinderen in een speelgoedwinkel, die zich rot amuseren en verwonderd van zoveel pracht rondom zich heen, stralen van enthousiasme. Dat enthousiasme werkt zodanig aanstekelijk dat je prompt de neiging voelt opkomen om lekker te gaan dansen in de huiskamer. Een dansplaat zullen we het niet direct noemen, dit sprankelende debuut, maar stilzitten is dus onmogelijk als de blazers worden verbonden met knetterende drumpartijen. Geluidsnormen worden daarbij niet overschreden, maar deze aanpak zorgt voor het ene oorgasme na het andere dat bovendien van begin toe einde eveneens aan je ribben kleeft. Dit is het soort jazz dat je met een stralende glimlach de zaal doet verlaten.
Deze muziek smeekt dus vooral om live gespeeld te worden, want eens op het podium komen de songs nog het beste tot hun recht. Dit zal dus zorgen voor meerder feestelijke stemmingen, waardoor de komende weken er ondanks de sombere en vrij frisse temperatuur op het moment van het schrijven van deze recensie, er zeer zomers uitzien. ‘Live is de band steevast een bom van groove en uitbundigheid, met scheurende saxen en trompetten, wellustig schallende trombones en een diep ronkende tuba. De drums kletter het boeltje bij elkaar en geven het ritme van de straatmars aan', lezen we dan ook in de biografie over de plaat. Dat zou u moeten overtuigen om deze schijf aan te schaffen, maar ook om deze bijzonder veelzijdige band eens live te gaan zien. Wat ons betreft een geslaagd concept, dat u als jazzliefhebber die houdt van feestelijke stemmingen, niet aan u mag laten voorbij gaan.
Check de lijst van optredens zeker eens op www.jazzlab.be. Het loont de moeite.
Tracklist: Departure; Ray’s Idea; Plague Of Cholera; Kervan, Be Here; Pigeon Story

Vooraleer we de recensie van deze knappe schijf aanvatten, citeren we volgende bericht: 'De Unesco-organisatie heeft onlangs de beslissing genomen om reggae als genre toe te voegen aan de lijst van 'The Intangible Cultural Heritage Of Humanity'. Het reggaecollectief Inna De Yard - met als frontmannen /zangers Cedric Myton, Kiddus I, Ken Boothe en Winston McAnuff - juicht deze beslissing uiteraard van harte toe, omdat ook zij met Inna De Yard al meer dan 10 jaar staan voor deze speciale Jamaicaanse muzikale cultuur 'in the purest and most intense way, gathering the very best of lendary reggae music from the Bob Marley-era'. Inna De Yard bestaat anno 2019 uit oude rotten in het vak, zoals oprichter en frontman van The Congos Cedric Myton, en jong talent boordevol vuur dat klaarstaat om te ontploffen. Net die combinatie van jong geweld en ervaring in het vak vormt de rode draad op deze 'The Soundtrack'.
Deze zeer filmische aanpak komt als een warme walm naar jou toe op de eerste song “If You Love Me” en wordt verder gezet op “Malcolm X”. De geest van Bob Marley kom je ook soms tegen. Luister maar naar “Row Fisherman”, alsof Bob Marley himself aan de microfoon staat te zingen. Het is trouwens de inbreng van een uitgebreid pallet aan vocalen, die van deze plaat een gevarieerd meesterwerk maakt dat elk beetje liefhebber van reggae in zijn puurste vormen in huis zou moeten halen. Die voortdurende kruisbestuiving tussen oudgedienden als Cedric Myton (The Congos), Ken Boothe, Kiddus I en Winston McAnuff met jong talent als Var en Derajah is trouwens de mooiste ode die het genre kan krijgen. Gekende songs worden aangevuld met nieuwer werk en enkele knappe covers die in eventuele andere versies eerder een belletje zullen doen rinkelen - zoals “If You Love Me”, oorspronkelijk van Edith Piaf - maar die in deze bijzonder aanstekelijke en warme versie zeker aan je ribben zullen kleven en je aanzetten tot lekker dansen doorheen de huiskamer. Eentje dat we eveneens met stip willen aanduiden is “Black Woman” met die bijzondere soulvolle stem van Judy Mowatt, die je een ware krop in de keel bezorgt. Op “Rebellion In Heaven” laat Myton zich dan weer van zijn meest strijdvaardige en breekbare, tot emotionele, kant zien en horen.
Voldoende hoogtepunten dus op deze knappe plaat. Maar eigenlijk is het vooral het totaalplaatje dat ons over die streep trekt.
De sterkte van het genre reggae, onderwerpen naar voor brengen die toestanden aanklagen met als remedie dansen, dansen en dansen. Want humor is nog altijd de beste remedie tegen haat en wreedheden in het leven. Dat keert voortdurend terug op deze schijf. Dat laatste wisten eveneens de oorspronkelijke reggae-artiesten al en lieten ze dan ook meermaals merken, en dat wordt op deze klasse parel van een reggaeschijf voortdurend in de verf gezet. Trouwens nog even dit: '’De toevoeging 'The Soundtrack' geeft inderdaad aan dat dit gaat om een muzikale omlijsting bij een film. De bekende Engelse regisseur Peter Webber schoot zijn beelden en deed zijn interviews tijdens de opnamen van het nieuwe album 'telling the artistic, human and political story of Inna De Yard'. In de documentaire volgt Webber de 'key members of this collective' ook in hun dagelijkse doen en ze kijken terug op hun roemruchte verleden ; 'roots reggae revisited’’. En ook dat hoor je dus op deze schijf terug, dat de songs live worden gebracht voor een publiek dat zich lekker laat meedrijven naar heel andere oorden op deze bijzonder aanstekelijke roots en reggae klanken, gebracht met veel liefde en tonnen spelplezier. Waar jong en oud, Reggae en Soul tot Roots worden verbonden tot een magisch geheel. Waarop stil zitten, met de vuist in de lucht, onmogelijk is. Daar vinden we  Inna De Yard over heel de lijn terug.
Kortom: Klasse schijf deze 'The Soundtrack', die elk beetje liefhebber van de puurste reggae gewoon in huis MOET halen. Alleen maar omdat het verleden en heden magisch mooi met elkaar verbindt.   

Tracklist: If You Love Me (feat. Kiddus I); Malcolm X (feat. Winston McAnuff); Row Fisherman (feat. Cedric Myton); Everything I Own (feat. Ken Boothe); Ya Ho (feat. The Viceroys); Ain't No Sunshine (feat. Horace Andy); Black Woman  (feat. Judy Mowatt & Jah9); Survive (feat. Kiddus I); Rebellion In Heaven (feat.Cedric Myton); Be Careful (feat. Var. Derajah & Wiston McAnnuff); Tribute To My Sista (feat. Derajah); Speak Softly Love (feat. Ken Boothe); Live Good (Feat. Var.)

World/Reggae
Inna De Yard - Various artists - The Soundtrack
Inna De Yard
Pias

donderdag 23 mei 2019 20:30

Blue Lotus

Een ontmoeting tussen zangeres Jennifer Summer en multi-instrumentalist Sam Oerlemans resulteerde medio 2011 in de band Hiterside. In 2015 bracht de band zijn debuut op de markt en vanaf toen ging de bal pas echt aan het rollen. Met 'Blue Lotus' brengt de band een nieuwe parel met melodische metal uit. Op de schijf staan ook twee songs die voorkwamen op het debuut, voor de rest zijn het allemaal gloednieuwe pareltjes. We namen de schijf onder de loep en stellen vast dat de kruisbestuiving tussen die bijzondere stem van Jennifer en de virtuositeit van Sam nog steeds de rode draad vormt doorheen het geheel.
Dat laatste valt al op bij de openingssong “Unsanctify Me”. Een heel aanstekelijke start van een schijf die bol staat van dit soort aan de ribben blijven klevende songs, waarop stilzitten trouwens onmogelijk is. Op diezelfde elan blijft de band doorgaan bij de daaropvolgende songs als “Lovely Day To Kill”, “My Prediction”, “Blue Lotus” en “Insignificant Other”.  Over de gehele lijn die begane wegen blijven bewandelen en niets nieuws toevoegen aan je sound? Doorgaans beschouwen we dit eerder als een minpunt. Als daardoor echter gevoelige snaren worden geraakt, dan malen we daar niet om. In een oogwenk is de plaat trouwens voorbij en voel je prompt de neiging die bijzonder aanstekelijke trip terug aan te vatten. Tot in het oneindige zelfs. Je krijgt er maar niet genoeg van.
In die typische melodieuze metalscene is Hitherside ondertussen geen onbekende meer. Anno 2019 blijft de band voorgaande wegen verder bewandelen, zoals we dat ondertussen van hen gewoon zijn. De gevoelige snaar wordt over de gehele lijn echter voortdurend geraakt, waardoor het feit dat er niets nieuws aan deze sound wordt toegevoegd onze koude kleren raakt. Wat de band dus wel doet, is naar goede gewoonte ons hart weer enorm diep raken door die voornoemde kruisbestuiving tussen klasse instrumentalisten en een nog steeds tot de verbeelding sprekende stem van Jennifer, die ons ook op de nieuwste schijf hypnotiseert en wegvoert naar totaal andere oorden.
Ja, reeds zoveel malen voorgedaan. Maar op kwalitatief zodanig hoog niveau gebracht op deze 'Blue Lotus' dat je je gewillig laat meevoeren en nog maar eens gewillig wegdrijft naar die andere oorden waar het altijd leuk vertoeven is. Ook na zovele keren van deze lekker wijn te hebben geproefd, smaakt het nog steeds naar meer bij een band als Hitherside. Dat was in 2015 al zo en dat is nog steeds het geval. En dat laatste trekt ons dan ook het meeste over de figuurlijke streep.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           Tracklist: Unsanctify Me, Lovely Day To Kill; My Prediction; Blue Lotus; Get It Back; Insignificant Other; Honeydripper; Knock 'Em On Back; Asked But Not Answered

Pagina 4 van 25