• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Concerten Cloud Nothings, Teen creeps, DOK, Gent op 14 juli 2019 Sneaks, Plek, Gent op 18 juli…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nos partenaires

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 21 februari 2019 09:58

Whatever It Takes

Quentin Sauvé kent iedereen wel als een bandlid van de post-hardcoreband Birds In Row, met wie hij deze zomer nog op tour ging met Neurosis en Converge. De Franse artiest bracht zijn eerste solo-album op de markt: 'Whatever It Takes'. Een heel persoonlijke, pakkende folkschijf die een heel andere zijde laat zien en horen van deze klasbak. 
Vanaf de eerste song, “Dead End”, krijgen we dan ook een vrij emotionele trip aangeboden waar een lach en een traan perfect met elkaar zijn verbonden. Want dat is toch uit het leven van iedereen gegrepen? Ook uit dit van Sauvé zo blijkt uit de teksten. Bitter klinkt het echter nooit, eerder doet de man een warme gloed van melancholie en weemoedigheid over jou neerdalen die je hart tot innerlijke rust brengt. Begane wegen worden verder bewandeld op “Half Empty Glass” en “People To Take Care Of”, waarover Sauvé het volgende zegt: ''People To Take Care Of" is a song about my grandparents and our family vacation home in the country side where we used to spend a lot of time, holidays and all."
Sauvé maakt ook duidelijk dat hij de positieve kant van dat eventuele verdriet uit de doeken wil doen op deze schijf. Daar slaagt hij dus volledig in, want tussen het wegpinken van een traan door bezorgt hij je een glimlach op de lippen terugkijkende op een rijkelijk verleden. Daar kan “Bad News Bearers” niets aan veranderen. De songs ademen diezelfde sfeer uit als wanneer je bladert door het familiefoto-album en je dan die vergeelde foto vindt van je lang overleden grootvader of grootmoeder. Een foto die je gegarandeerd toch even verdrietig zal maken, maar waarbij je vooral terugkijkt op die mooie en onvergetelijke momenten die je met deze mensen hebt doorgebracht. De boodschap is duidelijk: het is nooit verkeerd eens terug te keren naar je verleden, daar even bij stil te staan en door te gaan met het leven.
Gelukkig trapt Quentin Sauvé niet in de val om zijn songs saai of al te zeemzoetig te laten klinken. Het gaat altijd de boeiende en doorleefde weg op, alsof hij je meeneemt naar zijn verleden en je confronteert met het jouwe. Zonder al te klef te gaan klinken, maar eerder door je te overstelpen met weemoedige gedachten die je een krop in de keel bezorgen. De missie om even terug te keren naar zijn verleden en de aanhoorder daarvan een onderdeel te laten zijn? Daarin is Quentin Sauvé met dit knappe conceptalbum met brio geslaagd.

Tracklist: Dead End (3:00); Half Empty Glass (4:25); People To Take Care Of (4:17); Love Is Home (3:59); Ghosts (4:05); Selfless (2:53); Bad News Bearers (4:03); Riddled (5:21); Disappear (5:30)

donderdag 21 februari 2019 09:51

Forgotten Paths

SOAR is een Schotse blackmetalband, met invloeden uit de Keltische folk en uit Schotse mythes,  opgericht in 2013 door Andy Marshall. We citeren: ''Een unieke expressieve benadering die diep induikt in lyrische thema's gebaseerd op literatuur, landschappen, geschiedenis, verdriet, de natuur en de majestueuze bergen van zijn vaderland''.
SOAR brengt een nieuw meesterwerk uit waar Keltische folk weer perfect wordt verbonden met intensieve symfonische black metal. We namen 'Forgotten Paths' onder de loep en doken onder in de meest donkere gedachten, waaruit we niet meer wilden of konden ontsnappen eens in trance gebracht.
De best lange duurtijd van songs als “Forgotten Paths”, “Monadh” en “Bròn” - afklokkend rond tien tot twaalf minuten - zijn zelfs een meerwaarde in het geheel. Langzaam maar zeker grijpt SOAR je bij de keel, knijpt die al even traag dicht en laat niet meer los tot je tot bloedens toe geslagen uw eigen demonen strak in de ogen kijkt. SAOR bezorgt je een intensieve, donkere trip in deze landschappen en bossen. Daarbij valt de gestroomlijnde instrumentale aankleding op. Maar het is die bijzonder griezelige grafstem van een vocalist die klinkt als een demonische wezens uit eveneens voornoemde mythische verhalen, die ons naar adem doet happen, terwijl we baden in het angstzweet op een koude winteravond. Of althans, zo voelen elk van die songs aan.
De absolute echte reden waarom we zo onder de indruk zijn van deze schijf is dat SOAR geen typische blackmetalplaat uitbrengt, maar wel die donkere kant van die muziekstijl zodanig brengt dat het aanvoelt alsof je in een donkere mist bent terecht gekomen. Griezelige geluiden vanuit alle uithoeken van het bos komen je tegemoet en laten je verweesd achter. Met de waanzin in de ogen hoor je niet alleen het ritselen van de bladeren, maar eveneens een stem uit het duister. Een geschreeuw van demonische wezens die het duidelijk niet goed met u menen. 
Daardoor is 'Forgotten Paths' een topplaat geworden die pure black metal perfect verbindt met mythes, folklore en absolute duisternis. Op een zodanig intensieve wijze dat je eens dat bos binnen gestapt, er niet meer uitgeraakt tenzij compleet waanzinnig geworden van pure angst. En dat is hoe we onze boterham met symfonische blackmetal nog het liefste verorberen.

donderdag 21 februari 2019 20:37

Refuge

Sylvain Texier ( Ô Lake ) is een Franse pianovirtuoos. Zijn muziek wordt omschreven als cinematic piano, een term die goed past bij zijn debuutalbum 'Refuge'. Sylvian haalt zijn inspiratie bij één van de beroemdste gedichten in de Franse literatuur '’The Lake'’ door Alphonse de Lamartine. We citeren: ''Sylvain Texier vond de inspiratie in één van de beroemdste gedichten in de Franse literatuur: «Het meer» door Alphonse de Lamartine. Met «Ô Lake» sluit de Franse componist opnieuw aan bij zijn contemplatieve passies, waar de thema's die hem dierbaar zijn, harmonieus worden verzameld. Hier wordt zijn fascinatie voor de natuur en zijn relatie tot het verstrijken van de tijd gecombineerd. Met een echte geluidspoëzie drijft de muzikant ons naar nieuwe prachtige kusten waar de woorden afwezig zijn, en hij biedt ons een aantal geruststellende stukken en rauwe emoties.''
Poëzie vertolkt in filmische muziek en niet in woorden? Dat is inderdaad de rode draad in deze heel breekbare en intensief rustgevende mooie plaat van Ô Lake. Vanaf die eerste song “Refuge” voelen we ons dan ook letterlijk wegdrijven naar andere oorden, daarbij is het aangewezen uw fantasie de vrije loop te laten. De beelden er dus zelf bij bedenken. Het is namelijk een heel filmische schijf geworden die inderdaad de fantasie prikkelt. Ondanks de sombere omkadering van songs als “Reveries”, “Portrait Of Solitude” en “Conversation” straalt er telkens een beetje hoop uit de verdovende mooie pianoklanken.
Fans van modern klassiek en een elektronisch geluid, van Ólafur Arnalds, Ben Lukas Boysen, Jon Hopkins, Brambles en, natuurlijk, Nils Frahm zullen in deze knappe, heel fragiele schijf, hun gading vinden. Het is dan ook niet zozeer de songs afzonderlijk die er voor zorgen dat we met meerdere kroppen in de keel een traan wegpinken van innerlijk genot.
Het is het totaalplaatje dat belangrijk is bij deze plaat. Wij legden even alles stil rondom ons, en lieten ons - met de ogen dicht - gewillig meedrijven over die magische golven van innerlijke rust en stilte die Ô Lake ons aanbood. De man is dus niet enkel een pianovirtuoos, hij weet ook perfect de emoties van de luisteraar aan te spreken in een breekbaar concept dat harten breekt.

Elektro/Dance
Refuge
Ô Lake
Patchrock & Night-Night records

zondag 02 juni 2019 06:59

The Long Now

Steven Borgerhoff, de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten. Er was dan ook een duwtje in de rug nodig om deze plaat tot stand te laten komen, en dat duwtje kwam van Luuk Cox (Stromae, Tim Vanhamel, Girls In Hawaii) die Borgerhoffs pad kruiste. Cox selecteerde negen songs uit de honderden demo’s die al jaren stof lagen te vergaren en produceerde ook het album. ‘The Long Now’, het eerste album van SJ Hoffman, een anagram van Steven Borgerhoff zijn voornamen en achternaam. De muziek is geheel van SJ Hoffman zelf, de teksten schreef hij samen met Joe Hamill, de frontman van de Britse band Cattle & Cane.’The Long Now’ werd tussen november 2016 en februari 2018 opgenomen in de ICP Studios in Brussel waarbij SJ Hoffman kon rekenen op de muzikale steun van o.m. Mickey Rowe (de muzikale rechterhand van Noel Gallagher, piano en synths), Arnout Hellofs (Hooverphonic, drums), Seb Leye (Delvis, Slow Pilot, elektrische gitaar) & Ilse Goovaerts (beter bekend als Neeka, backing vocals). Steven Borgerhoff nam de vocalen en de akoestische gitaren voor zijn rekening. Het eindresultaat mag er zijn, maar heeft duidelijk meerdere luisterbeurten nodig. Op zich is dat echter geen overkomelijk probleem uiteraard.
Toen we Steven vroegen hoe hij zijn muziekstijl zelf zou omschrijven vertelde hij ons: ''Very singer-songwriter. Ik wilde vooral de breekbaarheid van muziek naar voor brengen''. Daarin slaagt Steven al met “Again (Spirit Of Eden)”, een heel intens mooie song die je doet zweven over de dansvloer. Nee, geluidsmuren worden niet afgebroken, evenmin dompelt Hoffman je onder in depressieve gedachten. Maar de weemoedigheid die je ook terugvindt bij bijvoorbeeld Leonard Cohen en Bon Iver vind je wel terug in songs als “Falling”, “Darkness”, “Hold Your Heart” en “The Night Will Break Your Heart”. Hoewel de vocale inbreng vaak een kers is op de taart, is het de instrumentale sprankelende mooie omkadering die me een krop in de keel bezorgt. Echter, na vier of vijf luisterbeurten doe ik nog steeds weer nieuwe ontdekkingen, die ik voorheen niet had opgemerkt. En dat maakt deze schijf toch zo bijzonder.
SJ Hoffman laat inderdaad heel bewust niet direct in zijn kaarten kijken en maakt er zich dus niet gemakkelijk vanaf. Dit zijn echter de soort muzikanten die me het meest kunnen raken. Artiesten die hun eigen grenzen aftasten, en ook deze van de aanhoorder. We mogen bepaalde mensen heel dankbaar zijn dat dankzij hen deze sprankelende muziek geen stof is blijven vergaren in die kelder. Want dit is muziek die de haren op je armen recht doet staan, maar die ook zo vernuftig in elkaar steekt dat je als aanhoorder op weg kunt gaan door een landschap dat je telkens opnieuw zal verwonderen, bij elke nieuwe wandeling in datzelfde bos, opnieuw en opnieuw.
De man vindt bovendien de gulden middenweg tussen donkere melancholie en weemoedigheid, en klinkt breekbaar als porselein zonder je in slaap te wiegen. Voorts gaat hij aan de slag om je ziel te beroeren op een heel intensieve wijze, bij elke song opnieuw.
De vocale inbreng voelt vaak aan als een extra deken tegen koude winteravonden. Luister maar naar weer zo een parel van een song, “The Night Will Break Your Heart”, waar die vocale aankleding weer eens doet denken aan hoe Leonard Cohen op een fluisterende toon net die gevoelige snaar kon raken, zoals niemand anders dat kon. Tot nu dus. Want deze song is het bewijs dat ook die stem een meerwaarde vormt in dat magisch mooie instrumentale geheel. Maar ook hier doen we dus naar de vijfde luisterbeurt weer een nieuwe ontdekking, de inbreng van pianoklanken die je in vervoering brengen. Van een traan, naar een glimlach tot je met verstomming achterlaten. Het komt allemaal terug op deze prachtige plaat. Die wordt afgesloten met lekker aanstekelijke songs als “No Excuse”, “Shine A Light” tot “Gold”. Waar weer eens andere tipjes van de sluier worden opgelicht.
'The Long Now' was het wachten meer dan waard. Want elke song is met zoveel liefde voor muziek gemaakt dat het je op allerlei manieren op een gevarieerde wijze emotioneel raakt. SJ Hoffman brengt met 'The Long Now' vooral een debuut uit dat gezien de bonte variatie, het feit dat je telkens andere ontdekkingen doet na zoveel luisterbeurten, het bewijs levert dat de inspiratiedrang van Steven na zoveel jaren totaal niet is opgedroogd. Integendeel zelfs. Net daardoor hoor je dat de man nog boordevol uiteenlopende ideeën zit die hij hopelijk in de toekomst verder uitwerkt in al even sprankelende meesterwerken boordevol weemoedigheid en melancholie waar grenzen worden afgetast en verlegd.

Tracklist: Again (Spirit Of Eden), Falling, Darkness, Hold Your Heart, Blow Away, The Night Will Break Your Heart, No Excuse, Shine A Light, Gold.

donderdag 14 februari 2019 19:34

Elements

Ik zou graag deze recensie willen beginnen met een rechtzetting. Toen we Earupt aan het werk zagen op Pluto Metal Fest eind vorig jaar schreven we daarover: "De band brengt zijn debuut 'Elements' op de markt en liet op Pluto Metal Fest al eens in zijn kaarten kijken:" Die informatie blijkt dus niet te kloppen. Earupt, opgericht in 2007, bracht reeds in 2014 zijn eigenlijke debuut op de markt: 'Belief/Relief'. Bij deze mijn excuses voor het misverstand. Ondertussen bleef de band noest aan de weg timmeren. Opvolger 'Elements' wordt opnieuw in eigen beheer uitgebracht.
De eerste song, “Shedding Skin”, geeft al de toon aan. Verschroeiende, lekker aan de ribben klevende riffs klieven als een botte bijl door je vege lijf. Gerugsteund door een gestroomlijnd drumsalvo blijkt echter vooral de energieke en hoogstaande vocale aankleding de ultieme kers op de taart te zijn. Een lijn die Earupt doortrekt over het volledige album. Zowel “Bloodstain”, “Hooked On Life” als “Bareknuckle Fight” zing je prompt uit volle borst mee, en zorgen ervoor dat je hevig headbangende, bij voorkeur met de vuist in de lucht, overgaat tot een potje luchtgitaar spelen. De band combineert trouwens zowel groovy metal als grunge met vette knipogen naar bijvoorbeeld blues. En schotelt dus een heel gevarieerde schijf voor die elk beetje liefhebber van grunge tot aanstekelijk potje metal en hardrock over de streep zou moeten trekken.
Het meest opvallende: na al die jaren hoor je een band waarbij alle bandleden duidelijk dezelfde kant uitkijken. 'Elements' is een schijf waar puur technisch dan ook geen speld valt tussen te krijgen, alles zit perfect in elkaar. Maar gelukkig blijft de spontaniteit en het spelplezier ook overeind. Wij zijn vooral onder de indruk van die bijzonder veelzijdige stem van zanger Rik, die over een stembereik beschikt waardoor de geluidsmuren gaan trillen. Echter is het vooral de samensmelting tussen al die verschillende elementen en het aanbieden van een plaat waar snelheid en rustmomenten elkaar in een razend snel tempo opvolgen dat ons het meest over de streep trekt. Ook bij de daaropvolgende songs, “Elements”, “Rebellion” en afsluiter “Heatwave” worden vooral de nekspieren aangesproken en bezorgt Earupt ons de ene na de andere oorgasme.
Wij waren op Pluto Metal Fest al overtuigd van de heren hun kunnen, op 'Elements' zet Earupt enorm veel stappen voorwaarts om door te breken naar een heel ruim publiek binnen het typische groovemetal- en grungegebeuren. We krijgen een aanstekelijke, groovy en catchy schijf voorgeschoteld die goed in het gehoor ligt en heel toegankelijk en gevarieerd klinkt waardoor je de songs prompt begint mee te brullen, zelfs na één luisterbeurt. Maar vooral blijkt deze schijf een pareltje van een plaat te zijn die van begin tot einde aan je ribben blijft kleven.
Tracklist: 1. Shedding Skin 5:30, 2. Bloodstain 4:19, 3. Hooked On Life 5:14, 4. Bareknuckle Fight 3:52, 5. Elements 6:19, 6. Rebellion 5:11, 7. Writings On The Wall 3:56, 8. Broken Wings 6:49, 9. Heatwave 4:23.

donderdag 14 februari 2019 19:11

Trapped In Chaos

Toen we vorige zomer de Duitse Thrash Metal band Dust Bolt zagen optreden op Antwerp Metal Fest waren we danig onder de indruk van de stevige en gevarieerde performance. We schreven daarover: ''Dust Bolt zorgt, door middel van een wervelende show, dan ook voor één van de hoogtepunten op de eerste festivaldag. En dan hebben we het dus zowel over de instrumentale als vocale aankleding die ons met verstomming slaat, als de enorm spontane manier waarop alles gebeurt." De band timmert sinds 2006 aan de weg en bracht zijn nieuwste schijf uit: ‘Trappend In Chaos'. Waaruit blijkt dat Dust Bolt over de grenzen van het doorsnee thrashmetalgebeuren heen kijkt, met het oog naar de toekomst gericht, maar ook met respect voor hun verleden.
Want vanaf die eerste songs, “The Fourth Strike”, “Dead Inside” tot “The Bad Ad” hoor je dat Dust Bolt heel bewust kiest om niet meer puur en alleen thrashmetal te brengen. Er worden bladzijdes omgeslagen naar andere muziekstijlen in het metalgebeuren. Hoewel de roots niet wordt vergeten, luister maar naar het typische thrashmetalpareltje “Rythm to My Madness”, waar verschroeiende riffs de haren op onze armen doen rechtkomen van innerlijk genot. Het is net dat schipperen tussen verleden en toekomst dat niet enkel de rode draad vormt doorheen deze plaat, maar dat ook de reden is waarom wij over de streep worden getrokken. We houden nu eenmaal van bands die zichzelf blijven uitvinden. En dat is wat Dust Bolt anno 2019 dus doet.
Meerdere adrenalinestoten en kroppen in de keel verder blijven we dan ook totaal van de kaart achter in een hoekje van de kamer. Dust Bolt moet al lang niet onderdoen voor de grote namen in de thrashmetal. Anno 2019 doet Dust Bolt er gewoon meerdere scheppen bovenop. En zet de Duitse and nog maar eens meer stappen voorwaarts naar compleet volwassen worden. De toekomst van Dust Bolt zag er al rooskleurig uit. Op basis van deze gloednieuwe schijf zien we vooral een band die zijn eindpunt totaal niet heeft bereikt, integendeel. En dat is dus de verdienste van een band die toekomst, heden en verleden perfect met elkaar verbindt.

Tracklist: The Fourth Strike, Dead Inside, The Bad Ad, Bloody Rain, Rythm To My Madness, Shed My Skin, Killing Time, Trapped In Chaos, Another Day In Hell, Chaos Possession, Who I Am.

Op sommige momenten hoop ik dat de Belg iets meer chauvinistisch wordt. Als het om 'Eigen Kweek' gaat bekijkt de Belg dat namelijk helaas nog teveel met argusogen. Die sceptische houding is echter voor niets nodig. Neem nu Whispering Sons. Vanaf die eerste keer toen we de dame en heren aan het werk zagen in Trix, op het gratis evenement Trix-Trax, waren we danig onder de indruk van hoe deze band ons door middel van instrumentale magie zonder verpinken deed terugkeren in de tijd. Maar vooral die adembenemende en tot de verbeelding sprekende podium performance van frontvrouw Fenne - wiens inbreng we toen vergeleken met de bewegingen en uitstraling van bijvoorbeeld Ian Curtis - liet ons totaal van de kaart achter. Ondertussen heeft Whispering Sons Humo's Rock Rally gewonnen en hebben ze hun debuut 'Image' op de markt gebracht. Een schijf die trouwens overal goed wordt ontvangen. En vooral is de band meer dan ooit volwassen geworden. We waren benieuwd of ze ook in De Casino in Sint-Niklaas aan de hoge verwachtingen konden voldoen.

Om de lont aan het vuur te steken om je publiek te hypnotiseren kon Whispering Sons geen betere act meebrengen dan The Germans (****1/2). Deze band zijn meesters in voodoo rituelen naar voor brengen die je alvast doen vertoeven in heel andere oorden. In het verleden kwamen daar vaak naakte dansers bij - zoals op Pukkelpop 2015 - nu doet de band het eerder door zijn sprankelende en psychedelische aanvoelende muziek voor zich te laten spreken. De band slaagt er dan ook in, door een beklemmende en ijzingwekkende samensmelting van die hypnotiserende klanken en vocalen je tot een zekere vorm van waanzin te drijven. De enige voorwaarde is dat u zich gewillig laten meevoeren naar de bonte, kleurrijke wereld die The Germans je aanbieden. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen, maar ook - eens je die duistere en bevreemdend aanvoelende wereld binnen gaat - voor een voodoo trip die je terugvoert naar de diepste, donkerste kant van je ziel.

Vorig jaar zagen we Whispering Sons (****) nog aantreden op Sinner’s Day in Genk en schreven daarover: "Whispering Sons zet de puntjes op de 'i', dat deden ze dit jaar eigenlijk al met een sprankelend debuut. Ook live zet de band nog enkele stappen voorwaarts naar eeuwige roem. Het publiek smulde met volle teugen van zoveel innerlijke schoonheid, dat aan de ribben kleeft. En ook wij bleven diep onder de indruk achter, en pinkten nog maar eens een traan weg". En ja In De Casino , Sint-Niklaas bevestigt Whispering Sons deze stelling nog maar eens. Veel woorden worden er niet aan vuil gemaakt, behalve links en rechts een oprechte 'bedankt'.
Voor lange bindteksten moet je namelijk niet bij Whispering Sons zijn. Maar de muzikale huzarenstukken die de haren op je armen doen recht komen , gekruid met die stem van Fenne die je uiteindelijk naar heel andere oorden doet drijven, waardoor we in 2016 prompt fan werden, die is nog steeds aanwezig. Echter zien we - eveneens op basis van het debuut - een band die vooruit kijkt. Want inderdaad, ondanks de nog steeds duidelijke verwijzing naar die jaren '80, hoor en zie je dat Whispering Sons nog steeds blijft evolueren in stijl, en vooral kijken elk van de top muzikanten op het podium, inclusief hun frontvrouw, meer dan ooit, allemaal dezelfde kant uit.
Er valt dan ook, zowel bij wat meer uptempo songs als “Dense” of heel intens mooie “Hollow”, nergens een speld tussen te krijgen. De kers op de taart volgde echter in dat magisch mooie bisnummer. “No Image” werd ingezet met Fenne haar breekbare stem enkel onder begeleiding van de elektronische inbreng van Sander Hermans en de intense piano klanken van Kobe Lijnen, en bezorgde ons daardoor het zoveelste kippenvelmoment van de avond. Waarna Sander Pelsmaekers (drums) en bassist Tuur Vandeborne daarop inpikten. De registers werden helemaal opengetrokken in een wervelende finale die eindigde in een climax die de haren op onze armen compleet deed recht komen van innerlijk genot.

Besluit: Whispering Sons staat meer dan ooit tevoren heel zelfverzekerd op het podium en straalt eveneens enorm veel spelplezier uit, in zoverre dat kan binnen die toch wel donkere en weemoedige omkadering. Want lichtvoetige muziek brengen daar doet Whispering Sons ook anno 2019 nog steeds niet aan. De postpunk liefhebber in ons sloot dan ook meermaals de ogen en liet zich andermaal gewillig meevoeren naar weer een andere donkere, melancholische wereld, die de band ons aanbood. En sprong een gat in de lucht van blijheid dat de band vooral vooruit kijkt en zichzelf dus anno 2019 blijft heruitvinden. Wat ons doet dan weer doet uitzien naar meer postpunk en aanverwante parels van één van onze persoonlijk favoriete Belgische bands, in de nabije en vooral verre toekomst.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whispering-sons-22-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-germans-22-03-2019

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

donderdag 14 februari 2019 18:55

Keukenpraat

Donder is een trio talentvolle jazzmuzikanten die met hun debuut 'Still' - helemaal in eigen beheer - in 2016 heel hoge ogen gooiden. De band hoort zonder schroom thuis in het rijtje van bijvoorbeeld De Beren Gieren, SCHNTZL of Steiger, eveneens opkomende jazztalenten die het genre nieuw leven inblazen en heruitvinden. De lovende recensies in binnen- en buitenland over dit debuut zijn daar het levende bewijs van. De band nam in 2017 deel aan de STORM!contest en werd daar eveneens met lovende woorden overladen. Ondertussen zijn we 2019 en bracht Donder een nieuwe schijf uit: 'Keukenpraat'. Eentje die eigenlijk al vorig jaar op de markt verscheen, maar gezien de status van deze topband in het jazzgebeuren -en tot ver daarbuiten- ook zoveel maanden later de nodige aandacht verdient.
Harrison Steingueldoir op piano, Stan Callewaert op double bass en Casper Van De Velde op drums leggen de lat dan ook vanaf die eerste song enorm hoog. “Dinosaurus 1” komt op een intieme, verstilde wijze binnen en dan zijn we vertrokken voor wat een trip is die je gemoed tot innerlijke rust zal brengen. Geluidsmuren afbreken daar doet de band niet aan, maar een gevoelige snaar raken op een zeer intensieve en enorm intimistische wijze, dat weer wel. Op hetzelfde elan gaat Donder door op daarop volgende - vaak korte - songs als “Don't Stop, It Feels Like Paradise”, “Tuimelen”, “Nostalghia” of “Alpeis”. De duurtijd ligt telkens tussen één minuut en dertig seconde tot één lang nummer van meer dan vijf minuten: “Alphabet Town”.
De verdovende pianoklank knoopt perfect aan bij drumpartijen die aanvoelen alsof een zachte hand je hart raakt waardoor de pijn prompt verdwijnt. Waarna een contrabasgeluid dan weer eerder aanvoelt als een deken tegen de koude nachten. De muzikanten vullen elkaar bovendien blindelings aan en doen er alles aan om de aanhoorder te hypnotiseren. In tegenstelling tot wat de bandnaam doet vermoeden komt er geen gedonder of bliksem aan te pas. Of het moet de beeldschone samensmelting zijn tussen drum, adembenemende mooie piano en contrabas die een kortsluiting doet ontstaan in je hersenen, waardoor je daadwerkelijk begint te zweven naar heel andere oorden, ver verwijderd van de harde realiteit van het leven.
In deze circa dertig minuten lange weemoedige trip die je ziel doet bloeden, raakt Donder niet één maar veel verschillende gevoelige snaren. Zoals een bladzijde omslaan in het leven belangrijk is om de volgende stap te kunnen zetten, is het aan te raden deze parel van een schijf in zijn geheel te beluisteren. Want elke song sluit zo perfect op de volgende aan, dat het eerde het totaalpakket is dat ons ontroert en ons hart diep beroert. Eens gegrepen door zoveel weemoed en intensiviteit tot intimiteit is geen weg terug meer mogelijk. Het enige minpunt? Donder maakt zodanig intensieve mooie muziek dat je uit die wereld niet meer wil ontsnappen. Meer nog, de koude wind en regen bij het buiten gaan voelen we dankzij deze hartverwarmende trip in eerste instantie zelfs niet meer. Want Donder is erin geslaagd binnen die dertig minuten een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Indrukwekkend!

Tracklist: Dinosaurus 1 (03:45), Don't Stop, It Feels Like Paradise (01:28), Alphabet Town (05:36), Tuimelen (01:27), Keukenpraat (03:10), Nostalghia (01:28), Paul, Dancing (04:04), I Remember Oranges (03:09), Izgnanie (03:54), Alpeis (02:00), Ekster (03:34).

Blues/Jazz
Keukenpraat
Donder

 

donderdag 14 februari 2019 18:51

Dit Is De Bedoeling

Als artiesten die binnen de Nederlandstalige muziek grenzen hebben verlegd, een samenwerking aangaan, dan spitsen we iets meer de oren. We citeren uit de biografie: ''Wannes Cappelle (BE) en broeder Dieleman (NL) slaan de handen in elkaar voor een uniek project. Samen met Frans Grapperhaus op cello betreden zij in zowel België als Nederland clubpodia en theaters met hun show en EP ‘Dit is de bedoeling’." We namen het kleinood onder de loep en dompelen ons onder in een aantal verhalen lijnen waarbij je een spiegel wordt voorgehouden, en die uit het leven gegrepen is.
Zo gaat “De Ballade van Lanza” over een jong meisje dat haar droom volgt, met vallen en opstaan. Een heel mooie verhaal dat wordt gebracht doorspekt van enorm veel humor, maar ook enkele ernstige passages. Beide artiesten zijn dan ook meesters in vertellen van verhalen op een zodanig gezapige wijze dat je een traan wegpinkt maar een glimlach eveneens niet kunt onderdrukken. Het extra interessante is de vermenging van dialect met de Nederlandse taal, waardoor de verbinding tussen Vlaanderen en Nederland compleet is. Het bewijst ook dat, ondanks de op het eerste zicht toch wel verschillende achtergronden van beide artiesten, zowel broeder Dielemans als Wannes Cappelle akelig dicht met elkaar verboden zijn. De heren vinden elkaar dan ook blindelings op deze knappe schijf, gegrepen uit het leven, verteld op een wijze zoals de grote troubadours dat deden in de middeleeuwen maar met beide voeten stevig in het heden.
Pakkende songs als “Vaders” vertellen een verhaal van onzekerheid over het vaderschap. Of “Dit Mens Is Er Geweest” over omgaan met verlies. Gaat het nu over de vergankelijkheid van het leven of die tocht om je droom te volgen, telkens slaagt dit trio erin die snaar te raken waardoor je met de krop in de keel en geboeid luistert, geniet maar een glimlach ook niet kunt onderdrukken. Want naast bittere ernst straalt de schijf enorm veel humor en zelfrelativering uit. De magische cello-inbreng van Frans Grapperhaus is daarbij een meerwaarde voor het geheel. De ultieme kers op de taart die deze schijf kon gebruiken, om dat plaatje compleet te maken. Zijn cello streelt, slaat en verdooft je compleet in samensmelting van twee verhalen vertellers die je meevoeren naar een bonte wereld, uit het leven van elke dag gegrepen.
Deze drie klasbakken gaan een samenwerking aan waaruit een album ontstaat dat niet alleen Nederland met Vlaanderen verbindt, maar waarop de heren zich ook ontpoppen tot volleerde verhalenvertellers.
Tracklist: 1. Vergeving, 2. Je Verdriet Is Echt, 3. De Ballade Van Lanza, 4. Dit Mens Is Er Geweest, 5. Vaders, 6. Met Eten.

We gaan graag op zoek naar nieuwe elementen om in onze muziek te verweven en streven er naar om dit te blijven doen voor toekomstige releases.

Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. Onlangs bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven daarover: ''Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk.”
En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
We hadden een heel gezellig gesprek met zangeres Kristien Cools - wiens stem we als volgt omschreven ''Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. " Alsook met partner & drummer bij de band Joachim Taminau over heden, verleden en vooral toekomst van de band.

Om met de deur in huis te vallen, wij kennen jullie ondertussen, maar voor onze lezers die jullie niet kennen. Wie zijn Splendidula? Hoe is alles begonnen? en waar komt de naam vandaan?
Splendidula is ontstaan in Genk in 2008. De bandnaam is afgeleid van Lamprohiza splendidula, de Latijnse benaming voor de vuurvlieg. Splendidula staat voor het ‘schitterende’, lichtgevende karakter van dit insect. We willen met onze muziek het mysterieuze en vredige gevoel weergeven dat deze insecten uitstralen wanneer deze ’s nachts rond bomen vliegen of over water zweven. In 2013 werd ons eerste album ‘Splendidula’ opgenomen en in eigen beheer uitgebracht. In de periode tot 2017 hebben er verschillende wissels in de line-up plaatsgevonden, maar uiteindelijk werd er toch een stabiele line-up gevonden waarbij iedereen dezelfde muzikale visie heeft. De huidige line-up bestaat uit Kristien Cools (zang), Pieter Houben (gitaar/zang), David Vandegoor (gitaar), Peter Chromiak (basgitaar) en Joachim Taminau (drums). Deze veranderingen in de line-up hebben ervoor gezorgd dat de stijl geëvolueerd is naar een mix van Post, Sludge & Doom Metal, met een uniek vocaal contrast tussen Kristien en Pieter.

Het debuutalbum ‘Splendidula’ werd opgenomen in 2013 en uitgebracht op 22 juni 2013. Na enkele veranderingen in de line-up evolueerde de muziek naar een mix van Post, Sludge & Doom Metal.  Hoe en waar is het idee ontstaan om die post, sludge en doom kant uit te gaan?
We zijn eigenlijke muziek beginnen schrijven zonder op voorhand een bepaald genre te willen spelen. Binnen de band zijn de muzieksmaken ook heel ruim, en we willen ons ook niet op bepaalde bands of muzikale projecten baseren. De songwriting gebeurt eigenlijk altijd heel natuurlijk en gevoelsmatig, door de koppen samen te steken en dingen uit te proberen. We willen dat graag blijven doen, onszelf proberen heruitvinden door te experimenteren en onze muziek gaandeweg verder te laten evolueren. Waarom we er dan het Post/Sludge/Doom label op geplakt hebben? Het is ons in de afgelopen jaren al opgevallen dat het zeer moeilijk is om een publiek te bereiken als de band niet in een specifiek genre geplaatst kan worden. Organisatoren gaan vaak op zoek naar specifieke genres (vb. bij het zoeken van support bands) en we kregen de indruk dat we vaak het gothic metal label opgeplakt kregen, louter omdat er een zangeres in de band zit. Het valt helaas nog te vaak voor dat mensen ons in een hokje plaatsen voordat ze de muziek gehoord hebben. Gelukkig krijgen we de laatste tijd vaak reacties van mensen die positief verrast zijn, omdat ze helemaal niet verwacht hadden dat onze muziek bij hun smaak zou aansluiten.

Hoe waren de reacties van de eerste fans op die veranderingen?
De reacties van de fans zijn over het algemeen heel positief. We zijn dan ook niet plots overgeschakeld naar een andere stijl, en er zijn zeker nog genoeg stijlelementen aanwezig om beide albums aan elkaar te linken. We gaan graag op zoek naar nieuwe elementen om in onze muziek te verweven en streven er naar om dit te blijven doen voor toekomstige releases. We zijn er vrij gerust in dat de fans dit zullen appreciëren en mee zullen evolueren.

Dat eerste album is uitgebracht in eigen beheer nog geen interesse vanuit de hoek van labels? heeft u daar een verklaring voor? of is daar bewust voor gekozen?
Voor het eerste album hadden we op voorhand besloten om alles zelf uit te brengen, en we zijn dan ook niet actief op zoek gegaan naar een label. Met deze release op zak konden we voor het tweede album dan ook gemakkelijker op zoek naar een label. Nu nog proberen we heel veel zelf te doen, maar aangesloten zijn bij een label zorgt er natuurlijk voor dat er veel meer deuren opengaan die anders gesloten zouden blijven.

Het tweede album ‘Post Mortem’ werd in samenwerking met JDB opgenomen en gemixt/gemasterd door Hearse Studio. Op 14 december 2018 werd het album uitgebracht door Inverse Records uit Finland. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Na het verschijnen van ons eerste album had Inverse Records ons gecontacteerd met de vraag of er interesse was om een toekomstige release bij hen uit te brengen. Initieel hebben we hier eerder voorzichtig op geantwoord, en is er toch besloten om de nieuwe nummers volledig in eigen beheer op te nemen. Op het moment dat het nieuwe album volledig af was hebben we dan toch besloten om met Inverse Records samen te werken. Vooral de enorme muzikale diversiteit en het feit dat veel bands na de eerste release terugkeren naar dit label, heeft voor ons de doorslag gegeven.

Hoe zijn de reacties trouwens op de nieuwe schijf?
De reacties zijn over het algemeen heel positief, zowel in eigen land als internationaal. We lezen vaak dat onze muziek omschreven wordt als origineel, verfrissend en vernieuwend binnen het genre. Het doet deugd te lezen dat we op dat vlak toch geslaagd zijn in onze opzet.
Langs de andere kant is dit ook al als punt van kritiek opgedoken, alsof de luisteraar geen rode draad kon vinden in de muziek. Dergelijke kritiek respecteren we natuurlijk, maar staat dan ook haaks op onze bedoelingen.

In sommige reviews lees ik vergelijkingen met bijvoorbeeld Amenra? Wat is jullie mening hierover.
Dat is uiteraard een enorm compliment voor ons. Hoewel we muzikaal op verschillende vlakken verschillen, kunnen we ons heel goed vinden in de sfeer die Amenra naar voor brengt in hun muziek. Een bepaalde sfeer proberen uitdrukken met muziek is voor ons heel belangrijk en als we daarvoor nieuwe paden buiten de traditionele genres moeten bewandelen, dan doen we dit met plezier. In dat opzicht voelen wij wel een zekere muzikale connectie met Amenra en zijn we vereerd om met hen vergeleken te worden.

Ondertussen zijn jullie volop op tournee. Komen de aanbiedingen wat binnen dankzij die nieuwe release? Kortom gaan er deuren open? Zijn er ambities naar grote festivals, buitenland en dergelijke meer?
We hebben initieel zelf enkele CD release optredens georganiseerd met bevriende bands in het voorprogramma, waarvan het laatste op 23/03 in Negasonic (Aalst). We merken zeker en vast dat er meer en meer aanbiedingen binnenkomen, waardoor onze agenda tot het najaar al rijkelijk gevuld is.Uiteraard willen we graag ook op festivals en in het buitenland spelen. We hebben ons tot nu toe voornamelijk gericht op naambekendheid in eigen land, maar we proberen nu stilaan uit te kijken naar optredens in het buitenland en proberen dit te doen passen in onze persoonlijke agenda’s. 

Jullie zijn naast bandleden ook een koppel, is dat combineerbaar? Zorgt het niet voor extra stress soms?
We zijn allebei perfectionistisch ingesteld, en dat zorgt soms wel voor een (gezonde) woordenwisseling. Het feit dat we elkaar door en door kennen zorgt er uiteindelijk ook voor dat er niets is dat we niet durven bespreken. Het voordeel is ook dat we er dagelijks samen mee bezig zijn, en samen ook de grens kunnen trekken. Op deze manier weten we ook waar we aan toe zijn en zal geen van ons twee er teleurgesteld uitkomen. We zijn ook vaak op de baan, aangezien we in Temse wonen en de repetities in Genk plaatsvinden. Dit zijn goede momenten om bepaalde zaken i.v.m. de band te bespreken en zo constructief verder te bouwen.

Mijn laatste vraag. Hoe zien jullie uw eigen toekomst, bij wijze van spreken waar zien jullie jezelf binnen laten we stellen 10 jaar? Wat zijn de uiteindelijke ambities?
We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.

Bedankt voor dit fijne gesprek.
Voor alle informatie over Splendidula verwijzen we jullie graag door naar volgende links:
facebook pagina: https://www.facebook.com/Splendidula/  
U kunt de muziek van Splendidula beluisteren via bandcamp: https://splendidula.bandcamp.com  of volg hen op YouTube: https://www.youtube.com/user/SplendidulaOfficial

Pagina 10 van 25