• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Wegens het coronavirus , alle concerten opgeschort in het voorjaar! 14 CONCERTEN ONDER DE LOODS VAN DOK…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners


Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

The Otherness - Rock music is about freedom of expression for both the artists and fans and what goes on between the interaction of ideas, sounds and feelings

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met ook respons vanuit gerenommeerde media als NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht in 2019 twee singles uit “Gotta Go” en “Few To Stew” die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ook recent kwam een nieuwe single op de markt “No Tokens”. “Lekker rockend, maar ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan  tussen de Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse” schreven we daarover. De band stond ons te woord, via e-mail, om ons te vertellen over het ontstaan van de band, de definitie van rock muziek, en hoe je omgaat met gelijk welke crisis. Ook werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.

The Otherness is a fairly young Argentinian band that brings infectious rock music that makes sitting still impossible. The band has actually been on the road since 2009. How did the band start?
Well, we weren't on the road at all when we first started. It just happened that we began to write original songs since the early beginnings of the band, when we were almost kids and we were desperate to play the stuff live. There's no so-called "clubs' circuit" in Argentina... Eventually, Pablo joined The Otherness around 2010 and we had the chance to play for the first time in Asunción, Paraguay. The funny thing about it all is that we were born in La Patagonia, the deep south of the world -all of us- but we met in Buenos Aires and found ourselves touring for the first time in the UK  because of a cool review a young journalist from Seaford called Rob Sayce penned for Subba-Cultcha (London). We sent him a few demos and they considered it was good enough material to write about and introduce the band to underground promoters and grassroots venues.

How can we best describe music from The Otherness?
Right after seeing the band performing live. It's hard to put music into words, isn't it? Generally speaking it can be described as uplifting, diverse, melodic and intense. Raw energy plus diligence behind the songwriting -in order to reach out to that feeling that reflects something interesting is going on between the blend of lyrics we sing and the kind of music and arrangements we deliver in the spirit of the songs.

The band has also started to gain a foothold in Europe for a few years, with response from renowned media such as NME and BBC 6. Has this also opened more doors?
Yeah, in a way it did help us to break into new grounds. We were championed by John Robb, Chris Hawkins and Steve Lamacq since our first indie releases. That's something unusual for foreign bands and some people in the music biz truly appreciate it. Of course, we appreciate it too because it's something that is merely the outcome of the music we make. No PR firms, no labels pushing for it, nothing... just a genuine appreciation of the songs.

You regularly release singles, the last one was “No Token”. Why not a full album or EP?
We just felt it's a sign of the times: short attention span plus tons of new artists releasing music daily because of tech evolution and easier access to recording tools... Who do you think you are as an artist to think and pretend that any kid anywhere will give you 2 hours of their precious time to just listen to your unknown double-album music through an ads free Spotify binge while friends from school and the streets are playing Fortnite on-line? The answer is we are currently working on a 4 songs EP to release through Motor Music Entertainment to introduce our music in the EU and also our debut album. The recording sessions for the album will start in January 2021.

I listened to that song to write a review about it, some things struck me. It is remarkable how this band succeeds perfectly in bridging the gap between Western culture and the typically Latin American. A fairytale marriage actually between both extremes. What is your opinion about this? And was this a conscious choice?
In all honesty, we think music has nothing to do with nationality in the first place. There are some music genres more or less popular here and there and good-average-awful tunes. It is not a conscious choice to do what we do in regards to that. However, we had to deal with shitty prejudices over here. Luckily, all we stand for is quite obvious if you look carefully into the meaning of the band´s name. We are one of those bands that don't tell or suggest people what to think, we don't preach like rock and roll-hip hop demagogues that in the end are mainly looking for the IG dollar. Rock music is about freedom of expression for both the artists and fans and what goes on between the interaction of ideas, sounds and feelings.

"No Token" also conveys, subtly at least, a message of hope in these dark times. At least the song gives you a melancholic feeling inside, but you also radiate happiness. what is your opinion on this statement?
It's accurate. Just like Cohen's quote: "There's a crack in everything, that's how the light gets in". Hopefulness makes sense as long as you acknowledge the lows in life, be it injustice leading to conflicts, corruption in the high spheres of power, the lack of education, greed as the main factor that creates poverty among the majorities or a bloody pandemic like corona virus... This message of hope just provides us with a sense of humanity to face reality.

Are there any new releases planned? Singles?
Yeah, we are mixing a new song called "Give It Some Room". It is going to be out soon as part of an EP entitled "A Glimpse Into The Otherness".

When can we expect a full album or something like that?
We are confident that the debut album will be published in April 2021. We've already demoed all of the songs plus a couple of new singles that are really exciting.

I suppose many plans have fallen into disuse because of this corona crisis. Which?
We had to cancel the UK tour. We were booked to play several cities in April and now, we are expecting to be able to play the EU leg of the tour in October. Fingers crossed... We've gigs in Germany, Belgium and the Netherlands on the way.

How do you deal with such a crisis as a band, musician (but also as a person)?
As a band we focused in the songwriting and recording demos. In the middle of this crisis we also signed our first record deal to Motor Music Entertainment from Berlin -which was unexpected and ignited our working ethos to new levels. We are constantly in touch with each other because we are really close friends.. Above it all we are like a band of brothers. It's easier that way but we still go through highs and lows, anxiety disorders and sleep deprivation, ha ha ha!!!

How is it in your country in these corona times actually? South America has been hit particularly hard
It is not as bad as it was in some European countries or USA... The death toll is one of the lowest in the world. Anyways, the worst thing here in Argentina is the lack of capacity and hard work the government shows when it comes to entail the proper actors to create protocols for entrepeneurs and working class people and gradually get back to a certain kind of normality. We've undergone one of the longest lockdowns in the world, more than 150 days and counting... It was a clever move in the beginning of it all but now we are suffering the consequences of passivity.

What are the further plans? And what are the actual ambitions of the band?
Our main goal now is to be able to play live music soon on tour and also track a really good album. The actual ambitions of the band are more or less the same as always, play fine tunes and reach out to wider audiences.

Is there any kind of end goal to build on that? Something you absolutely want to achieve as a band and musician?
If there's something out there than can be regarded as the absolute achievement that would be creating an inspiring legacy throughout our songs in the same way lots of artists inspired us to become musicians and writers in our own peculiar way. Passion, honesty and tunes that hit hard in the core of the people.

How do you feel about streaming live concerts? Is that a solution for the future? Now live concerts are canceled
It's not something that we'd prefer. It does not feel like a solution... it's just a fucking palliative. Live music is lively, isn't it? It's about the human experience and the physical and spiritual connection that proximity implies.

To wrap up, feel free to provide some links where one can purchase the band's online merchanidiser.
Feel free to discover The Otherness on the following links
Spotify: https://open.spotify.com/artist/5TBYqdpnL8B5fMfVyOTBUs?si=ml02myXaTMmMJVj-Jjk49A
Instagram: https://www.instagram.com/the_otherness/
YouTube: https://www.youtube.com/playlist?list=PLclsHSJI03-zi7nTVHXbLsukLidjJwFwS
Facebook: https://www.facebook.com/OthernessRock
Twitter: https://twitter.com/the_otherness

donderdag 30 juli 2020 17:53

Filthy Vince EP

Het Antwerpse trio Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Met de verschroeiende single “Rabbit Style” liet de band al in zijn kaarten kijken. We namen de EP onder de loep , schoven prompt alle meubels opzij en gingen over tot omver stampen van heilige huisjes. Gelukkig zijn er geen meubels gesneuveld maar de vuile en vettige energie die uit de boxen loeit, zorgt voor meerdere adrenalinestoten.
Die stevige uppercut waarbij je niet meer recht komt, krijg je al te verwerken bij de eerste song “Let’s Unite”. De registers open trekken, en de luisteraar direct tegen een geluidsmuur kwakken tot hij niet meer recht komt, daarvoor komen we graag uit ons kot.
We blijven verweesd achter. Ook bij “Favoriete Way to die” voel je zoveel energie opborrelen dat je hierop niet kunt stil zitten, alsof deze band trouwens al twintig jaar samen speelt, zo strak en verschroeiend klinkt deze song.
De hele EP ademt een perfectie uit die we doorgaans tegen komen bij bands met meer jaren op hun teller, en dat is opmerkelijk bij zo een debuut EP. We worden dan ook verder compleet omver geblazen op die “Rabbit Style”. Een mokerslag waarbij je dreigt niet meer recht te komen. Maar tijd om tot positieven te komen krijg en is er niet. Ook al laat de band op “Red Hole” hun meer - laat ons maar stellen - gevoelige kant zien. Een ballade is het niet, dat zou een belediging zijn, maar deze song bezorgt je als rock liefhebber een ware krop in de keel en kippenvelmomenten bij de vleet. Dreigen blijft de band tot het einde doen. In elk geval is deze “Red Hole” een indrukwekkende afsluiter die bovendien laat zien en horen dat deze band van vele markten thuis is.
Besluit: Als een debuut EP een visitekaartje is voor een band om zich te tonen naar een ruim publiek, dan slaagt Filthy Vince erin om met deze titelloze EP een meesterwerk uit te brengen. Waarop knetterend, knallend en verschroeiend hard wordt uitgehaald. Toch weet dit trio aangenaam te verrassen naar het einde toe, door ook hun meer sobere en integere kant te laten zien, zonder die dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
Filthy Vince brengt van die lekkere vuile rock muziek, waar alle registers van het genre worden open gegooid, waardoor je totaal verweesd in de hoek van de kamer achterblijft. Dit is trouwens muziek die smeekt om live gebracht te worden, want ook al worden we op de schijf van onze sokken geblazen, pas op het podium zal dit zorgen voor een mokerslag in het gezicht waarvan je nooit meer recht zal komen.
De bommetjes energie zorgden alvast voor adrenalinestoten, ook na meerdere luisterbeurten, waardoor ons rock hart werd verwarmd en ook wij geen seconde op onze stoel stil konden blijven zitten. Dit smaakt dus op veel vlakken naar meer.

Tracklist: Let's Unite 04:46 Favorite way to die 04:30 Rabbit Style 03:20 Red hole 06:20

Filthy Vince EP
Filthy Vince
Eigen Beheer

donderdag 30 juli 2020 10:32

Never Die -single-

De uit Toronto afkomstige dreampop/indie band Soft Set haalt niet alleen zijn inspiratie bij bands als RIDE; Frontman Mark Gardener nam de band onder zijn vleugels en nam de debuut single “Never Die” op in zijn studio OX4 sound. Het resultaat mag er zijn, want binnen die dreampop is duidelijk een nieuwe parel opgestaan , die klaar is om de wereld te veroveren.
Het duo James Gray en Nathan Athay kennen elkaar al vele jaren, en dat blijkt ook uit die single. Op een pakkend, wondermooie en bijzonder dromerige wijze vult en voelt  het duo elkaar perfect aan. Vanaf de eerste seconde word je meegevoerd naar weemoedige oorden, die je ziel verwarmen. Dit echter toch ook een wat bevreemdend aanvoelende achtergrond van een zweem van mysterie. Zonder klef te klinken raakt Soft Set over de hele lijn gevoelige snaren met deze single. Het is dus echter de magische kruisbestuiving tussen twee vrienden, maar ook van top muzikanten en de warmte die de vocale inbreng daarbij uitstraalt, die ons met een krop in de keel doet achterblijven. Waardoor we prompt een traan wegpinken, eens onder diepe hypnose gebracht. Zoveel malen voorgedaan, inderdaad. Maar Soft Set drukt wel op een bijzonder eigenzinnige wijze zijn stempel op die dreampop , waardoor we alvast uitzien naar meer in de nabije toekomst.
Tracklist: Never Die (single)

Never Die -single-
Soft Set
OX4 Sound/Shameless promotion PR

donderdag 30 juli 2020 10:30

#1 EP

Ter introductie van de formatie KREGEL citeren we even de info op de bandcamp pagina van de band. ‘Bart, Sven en Jeroen vormen sinds de lente van 2016 Kregel. Met al hun voeten op de Haspengouwse kleigrond en hun muzikale roots in de jaren '80 en '90 ontketenen ze hun demonen in gebalde rocksongs in je moers taal. Weinig woorden, weinig akkoorden, maar allen raak.  Woede, waanzin en Weltschmerz zijn nooit veraf, net zomin als angst, frustratie en onmacht .Maar ook spelplezier, vriendschap en een eindeloze passie voor de kracht die muziek is. D.A.F. meets Hüsker Dü meets punk meets new wave meets zó veel meer: een koppige, dwarse melange van ritme, ruis en balorigheid. Distortion, samenhorigheid en DIY. Met de EP ‘#1’ laat KREGEL een zeer rauwe tip van de sluier zien en horen. Dit is trouwens het eerste deel van vier EP's die de band zal uitbrengen, ook dat lijkt ons veelbelovend.'
Einde citaat.
Het duidt meteen ook aan hoe deze EP echt in elkaar steekt. Vanaf  “Dans” word je meegesleurd naar de jaren '80 tot '90, toen de postpunk en aanverwante stijlen zijn hoogdagen beleefde. Maar deze band staat zeker in het heden, zoveel is duidelijk. Bijzonder scherp wordt uitgehaald, de woede-uitbarstingen zijn dan ook gemeend en komen recht uit het hart. Als een wervelstorm die elk heilig huisje plat walst, zo blijft KREGEL doorgaan op de daarop volgende songs “Landen” en “Schuifeenbeetjeop”. Dit allemaal met een vette knipoog naar zelfrelativering, er mag ook eens gelachen worden. Punk fans die houden van snoeiharde uppercuts die aanvoelen als een mokerslag in het gezicht, zullen in deze EP zeker hun gading vinden. Net door buiten de lijntjes te kleuren, klinkt KREGEL echter vrij uniek en vernieuwend. En dat stemt ons nog het meest gelukkig.
Woede, waanzin en frustratie zijn ook de rode draad bij de afsluiter “Opportunist”. Deze band laat er duidelijk geen gras over groeien, en houdt je meteen een spiegel voor zoals enkel de post punk tot punkers uit het verleden dat deden. Het wordt allemaal in de eigen taal  gebracht, met een vette knipoog, is een extra pluspunt aan deze EP en band.
KREGEL drukt alvast zijn stempel en laat een diepe indruk achter, we zijn razend benieuwd naar het vervolg hiervan.
Op basis van deze lekker aanvoelende portie vuurkracht , die ons van onze sokken blies, lijkt ook dat iets om naar uit te zien. Een aanrader als je dus houdt van die typische jaren '80 punk en postpunk, waar buiten de comfortzone wordt getreden. Een knappe EP dus .

Tracklist: dans 03:30 landen 03:01 schuifeenbeetjeop 04:24 opportunist 03:38

noise/punk/new wave
#1 EP

zaterdag 08 augustus 2020 11:19

Chained -single-

Mark Gardener is wellicht het meest bekend als songwriter en zanger/gitarist bij Shoegaze formatie Ride. Daarnaast hij een eigen studio OX4 Sound. Op dat label zitten o.a. The Brian Jonestown Massacre, Robin Guthrie, Telepopmusik, Dive Index, Rinocerose, Ulrich Schnauss, Man With No Name, Hopewell, Jam+Spoon, Mikel Erentxun, Dead Horse One, Cat Martino and Swervedriver . Ondertussen vond Gardener ook tijd om aan een solo productie te werken. Voor zijn nieuwe single "Chained' ging hij een samenwerking aan met 2Square, a.k.a. Stephan Haeri van het Franse Telepopmusik.
De single gaat de dromerige , zelfs bevreemdende kant uit. En dit op een eerder dreigende ondertoon, waarbij de haren op je armen recht komen. Daarbij voelt de sprookjesachtige vocale aankleding eerder aan als een deken tegen die koude en kille klanken die in eerste instantie op je afkomen. De single bevat echter zoveel puzzelstukjes, die je pas ontdekt na meerdere luisterbeurten. Dat is meteen het fijne aan deze “Chained”. Gardener/2Square laten niet direct in hun kaarten kijken. De hypnotiserende inwerking op je gemoed en de verdovende aankleding krijgt naarmate de song vordert meer diepgang. Meer nog, dit duo werkt naar een climax toe waardoor je compleet murw geslagen wordt door een oorverdovende shoegaze sound die ervoor zorgt dat de oorschelpen gaan trillen. Om daarna de volstrekte rust te laten weerkeren, nog steeds binnen een dreigende omkadering.
Besluit: Mark Gardener brengt een prachtige single uit, die in verlengde ligt van wat de man doet bij Ride. Maar net door de eigenzinnige aanpak, en de vele tempowissels, toch net heel anders blijkt te zijn. Met deze single biedt 2Square/Mark Gardener je vooral een fantasieprikkelend huzarenstukje aan, dat geen makkelijk brokje vlees blijkt om te verorberen. We raden dus aan deze single toch enkele luisterbeurten te geven, om die subtiele stukken te ontdekken.
Een single voor shoegaze liefhebbers, die en surplus houden van de avontuurlijke strekking binnen die muziekstijl.
Tracklist: Chained (single)

Mark Gardener
2Square/Mark Gardener
Chained -single-

donderdag 30 juli 2020 21:35

The Clutters Storyteller

Mesmerising is het alter-ego van de Italiaanse muzikant en componist Davide Moscato. In 2012 wist hij al aangenaam te verrassen met 'The golden dawn of the tramp' , een parel van een debuut dat de veelzijdige aanpak van deze klasse artiest aantoonde. In juni dit jaar bracht Mesmerising een nieuwe plaat op de markt 'The Clutters storyteller'.
Die weemoedigheid in de stem van Davide Moscato wordt mooi aangevuld met een instrumentale aanpak die je letterlijk doet wegzweven naar andere oorden, waar het fijn vertoeven is. De bijzonder warme stem van David bezorgt je gegarandeerd een waar kippenvelmoment. Luister maar naar die wondermooie opener “Feel”, kort maar krachtig wordt hier al aangeduid welke richting deze plaat uitgaat. Aanstekelijke refreinen, aangekleed met een melancholisch , weemoedig sausje,  vormt de rode draad op de schijf, soms worden de teugels wel gevierd en gaat het zelfs zeer subtiel de rock tour op, als bij “Underground”. Dit is het soort magische progressieve rock dat je tegen kwam in een ver verleden, maar ook nu nog steeds toonaangevend blijft. Het is net dat voortdurend raken van lekkere rock, in het hart, dat ervoor zorgt dat je gekluisterd aan je stoel zit te headbangen. Ook wordt een traan weggepinkt, terwijl de haren op je armen rechtkomen. Dat is dus ook het geval bij de daarop volgende songs “The Vortex”, “False Reality” en “The man whos’s sleeping”. In slaap vallen doen we dus allerminst, net door de gevarieerde aanpak waarmee deze sierlijke vocalist je hart van begin tot einde verwarmt o.m. met “The last time you called my name”, weer zo een emotioneel meesterwerk.
Besluit:  Davide Moscato gooit zijn Italiaanse roots in de strijd, om met een typisch Zuiders temperament je op een zodanig bijzonder wijze te raken dat je er gelukkig van wordt, met de tranen in de ogen. Dat is de rode draad doorheen dit pareltje van een progressieve rock schijf, wondermooi en waar lekker aanstekelijke songs, die op de dansspieren inwerken, perfect worden gecombineerd met een melancholie die de gevoelige snaren raakt.

Tracklist: Feel.. 01:01 - My dream 05:50 - Ballad of a creepy night 05:14 - Slave of your shell 03:23 - Underground 06:38 - The vortex 04:43 - False reality 03:43 - In a different dimension 01:53 - The man who's sleeping 04:01 - The last time you called my name 06:51

The Clutters Storyteller

donderdag 30 juli 2020 21:30

Skully & The Hipster Mafia

Bert De Rijcke is een artiest, componist en elektronische kunstenaar die niet alleen van veel markten thuis is. De man brengt , door de verschillende projecten via zijn eigen label 'Vintage Underground Label' uiteenlopende schijven uit, meestal via kanalen als spotify en bandcamp. Daardoor blijft hij vaak verborgen voor de grote massa, maar niet voor ons. De recente jaren hebben we meermaals aandacht besteed aan zijn releases. Voor een volledig overzicht daarvan verwijzen we jullie trouwens graag door naar de bandcamp pagina van het label: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/  
We kregen een bericht dat hij onder zijn pseudoniem, ook van zijn vele trouwens Katteman een samenwerking aangaat met een al even groot fenomeen binnen de muziek, Kloot Per W. Dat zorgt voor het elektronische muziek pareltje 'Skully & the Hipster Mafia'.
Op de schijf staan vier uiteenlopende songs, die nog maar eens de vele kanten laten zien en horen van dit duo. Deze keer is het niet alleen een instrumentaal huzarenstuk geworden, de vocale inbreng op “Gin Tonic & Baileys” is nogal robotachtig, wat een beetje doet denken aan bands als Kraftwerk. Ook al sijpelen er zeer veel andere invloeden  door, in die meer dan dertien minuten lange song. Gaande van elektronische muziek, met een knipoog naar ambient, worden de dansspieren aangesproken. Maar het zijn niet allemaal pure danssongs op deze schijf. Het duo gaat voor lekker aan het experimenteren in de songs, en zet je lekker op het verkeerde been. Of zorgt voor verrassende wendingen waardoor je weer een heel andere kant hoort en ziet van Kloot Per W. & Katteman.
Dit duo vult elkaar aan binnen die absurditeit die leidt tot een waar kunstwerk. De grillige paden die de heren bewandelen bij hun vorige samenwerking op 'Tekno Bluezers + Pinguin ' keert op deze 'Skully & the Hipster Mafia' ook weer terug. Luister maar naar “Aliens & Robobots” en je komt in een verwarrende strijd terecht tussen robots en wezens van een andere planeet. Het enige dat je hoeft te doen is gewoon uw fantasie de vrije loop laten tijdens het beluisteren van de songs op dit meesterwerk.
Ook op “Better than a punch in the stumach” blijkt het onwaarschijnlijke duo verder grenzen aftasten in elektronische muziek en aanverwante stijlen. Die drang om te experimenteren blijft over de hele lijn enorm groot. En het blijkt dat beide heren elkaar perfect aanvoelen en aanvullen binnen dat concept. Absurditeit tot kunst verheffen , het is hoe we Katteman hebben leren kennen en dat blijft hij ook nu weer in de  verf zetten. De vocale inbreng is een extra toevoeging die we wel kunnen smaken.
Om maar te zeggen, wij dachten dat ondertussen het eindpunt al was bereikt, maar ook nu weet de man verrassend uit te halen. Dat blijkt ook uit afsluiter “Guy named Olga” waar stiekem een  knipoog naar jazz wordt gegeven, weer een andere verrassende wending.
‘Skully & the Hipster Mafia' laat een duo horen en zien dat graag zijn grenzen aftast, dat deden ze in het verleden dat doen ze nog steeds. En dat zullen ze in de toekomst blijven doen.

Gin Tonic & Baileys 13:50 - Aliens & Robobots 12:32 - Better Than a Punch In The Stumach 10:35 - Guy Named Olga 10:32

Dat Katteman van enorm veel markten thuis is, en  bovendien zichzelf blijft heruitvinden blijkt trouwens op nieuwe releases die onlangs op de markt kwamen: ‘Skull 2020' een vrij donker, zelfs sombere EP die de doom kant laat zien en horen van Katteman, je krijgt er koude rillingen van als je deze schijf in het donker beluistert. De opzwepende songs bezorgen je gegarandeerd koude rillingen. Check het vooral zelf uit: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/skull-2020-ep
Dat dreigende keert ook terug op “Kung Fu”, waar ook de Oosterse muziekstijlen naar boven komen drijven. Ambient die je bij de keel grijpt en doet baden in het angstzweet, eens onder hypnose gebracht is de rode draad op deze EP. Check het vooral zelf uit: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/kung-fu
Besluit:  Terwijl we dit verslag schrijven is Katteman (of welk pseudoniem de man ook gebruikt) vermoedelijk weer met ander werk bezig. Het is haast niet bij te houden. Wij dachten dus dat ondertussen de man zijn eindpunt had bereikt, maar ook nu weer weet hij ons op verkeerde been te zetten, en aangenaam te verrassen met kleurrijke releases waar 'absurditeit tot kunst verheffen' nog steeds de rode draad vormt.

Skully & The Hipster Mafia
Katteman & Kloot Per W

Patroness - Guy Callens - Als jongeren of oudere muzikanten ooit een verwijzing maken naar een van ons nummers als invloed, is de missie geslaagd

Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt daar een saus van doommetal aan toe en werkt af met sludge-elementen. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Dat doet Patroness niet. Getuige daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam.  Patroness stelt eerder dit jaar zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze. De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78100-pyre-ep.html
Naar aanleiding van deze release en uiteraard ook de corona crisis waarin we leven, hadden we een fijn gesprek (via mail) met Guy Callens.

De band is eigenlijk ontstaan uit de as van de noise-rock formatie Chief Roberts? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Chief Roberts is vooral 10 jaar het geesteskind geweest van onze gitarist Tom, noise rock is toch een erg ongrijpbaar iets ,  niemand die goed weet waar het om draait binnen dat genre.  Toen ik er bij kwam , nam ik mijn invloed mee uit de hardcore en metal en toen Steve en Nicholas de band vervoegden,  slopen er steeds meer invloeden in van het extremere genre. Dit resulteerde in een allegaartje van stijlen soms binnen 1 nummer, op de laatste plaat hoor je deze invloeden het hardst. we zijn trouwens nog redelijk trots  op ‘the hopeless’, maar bij het zoeken naar een nieuwe drummer , was de beslissing snel genomen  om een heel nieuw project te starten dat zich duidelijk zou baden in doom/post(black)metal. Genres die we allemaal enorm goed vinden en we het liefst een show van bezoeken.

Patroness bracht ondertussen een demo uit en onlangs een EP. Hoe waren de reacties tot nu toe?
De demo is live opgenomen door BO Engelen van de band Onrust , de EP hebben we opgenomen met de geweldige Frank Rotthier die ook de mix heeft voorzien door de mensen van Larson Studio’s. De reacties die we hebben ontvangen zijn unaniem overweldigend, en wat super zot is dat nu ook mensen die we echt niet kennen de EP oppikken en super positief zijn. Het is super leuk om een in Spaans geschreven  review te laten vertalen , en blijkt dat die mens ons in zijn jaar lijstje zet. 
Of dat we nu spontaan gevraagd worden om aan nummers aan te werken, we merken ook aan de verkoop van de EP zelf dat dit vlotter loopt dan bij Chief. We zaten zeker voor de corona in een goede flow.  En hopen deze terug snel op te pikken.

Wat mij betreft was die EP ‘Pyre’ vooral een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze. Waar komt die interesse voor pure duisternis vandaan?
Op muzikaal vlak is dat iets wat ons als band bindt , ik zie ons niet snel vrolijke dingen schrijven.  We proberen  gewoon mensen te raken , en er is niks mee met party metal  bands , maar wij gaan liever op zoek naar ontroering en die vind je vaker in duisternis en ellende.
Lyrics gewijs  kan ik met patroness meer dan ooit me laten gaan over  hoe ik me voel in de wereld. En voorlopig voel ik dat de afstand tussen mezelf en de buitenwereld steeds groter word. Ik voel niet onmiddellijk meer een connectie met de weg die maatschappij en de mensheid bewandelt.  Als je dat gevoel combineert met verdriet op persoonlijk vlak van mensen die ik wel liefheb , raakt dit in de lyrcis , en dan krijg je een soort eerlijke donkerheid die ik zelf ook zoek. Die eerlijkheid is ook belangrijk in de band , zo zullen we niks opnemen wat we niet kunnen spelen of zoiets . zo spelen we ook geen personages op podium.

Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onder bewustzijn. Is er ook bewust voor die aanpak gekozen, en waarom?
De naam van de band zegt het allemaal , Patroness , ze kan je beschermengel zijn maar als de Patroness beslist, zoals vaak gebeurde in de werkelijkheid , zal ze je snoeihard gebruiken om zichzelf te verrijken. De naam staat dus perfect voor wat we in onze muziek willen stoppen , het mooie in de melodie , én altijd zal er die dreiging zijn; Ik hoop dat mensen die link ook duidelijk zien, zeker in de lyrics is dit een bewuste keuze geweest.  Ik ben er oprecht van overtuigd dat we als mensheid , ons cultureel hoogtepunt voorbij zijn. Als ik mensen hoor praten of dingen lees , zijn mensen ook niet meer geïnteresseerd in evolutie. In het beste geval willen ze  de dingen behouden zoals het nu is,  maar in meeste gevallen is de Westerse mens overladen met een misplaatste nostalgie. En zoals de geschiedenis al vaker bewezen heeft, dat culturele stilstand leidt tot devaluatie  , en uiteindelijk de vernietiging van een maatschappij. Ook denk ik dat we als mens via social media vaak vertellen wat er gebeurt, en daardoor ons onttrokken hebben van onze diepere gevoelens. We lijken allemaal op elkaar , we zijn 1 grote grijze massa geworden. Nu heb ik het geluk dat ik met mijn gevoelens zoals angst , verdriet, onzekerheid in de meest pure vorm kwijt kan in deze band.

Die fantasie prikkelt keer op keer elke song indrukwekkend. Proficiat. Wekt het ook bij jullie beelden op als je zelf aan die muziek bezig bent?
Goh moeilijke vraag ,  we hebben muzikaal zeker er voor gekozen om donkere muziek te maken , ik merk zelf ook dat de muziek het beste werkt op je hoofdtelefoon in een bos of  onderweg in druilig weer.  We hebben zeker bewust voor deze stijl gekozen omdat we dat zelf het liefste hebben bij bands.  Als liefhebber van het weidse van Solstafir gemengd met de furie van een mantar , dat met de songwriting van een Patroness , zorgt misschien  wel  vanzelf voor dat de fantasie geprikkeld wordt.

Wat de muziekstijl betreft , worden jullie vaak omschreven als ‘blackened doom’. Klopt deze omschrijving, of hoe zie je dat zelf?
Vaak lees je over bands dat ze niet in een hokje geduwd worden , maar wij vinden het juist heel tof dat mensen onze sound herkenbaar vinden en ze  het kunnen plaatsen, ‘blackened doom’ zegt ook alles wat we zijn , al zullen we muzikaal ons geen grenzen opleggen , zullen we ons wel afvragen of het Patroness klinkt; zo zullen folk metal bv nooit geen onderdeel uitmaken van onze sound.

Ook de hoes is een prachtig kunstwerk, schuilt daar een verhaal achter? Wie heeft dit kunstwerkje gemaakt?
Het art work is gemaakt door Rimba Ranu, een jonge tekenaar uit het verre Indonesië. We krijgen vaak heel goede comments over zijn werk en zijn er zelf  ook heel blij mee.  Je ziet de Patroness op de brandstapel staan,  dit kan dus 2 kanten opgaan , of ze wordt verbrand  of ze stapt er als gezuiverde identiteit uit. De kleur van artwork is weer dan groen en zwart , ook daar weer de link tussen hoop of het vervallen in duisternis.

Je zit al een tijdje in de muziek, al van voor dit project dus, zijn er dingen waar je achteraf gezien spijt van hebt en anders zou aanpakken, weten wat je nu weet?
Goh , ik draai al even mee ,  waar ik misschien wat spijt van heb, is dat ik in vorige bands net iets te weinig mezelf heb laten zien in het creatieve proces.  Ik was te veel een volger en ben al lang blij dat ik de kans kreeg om achter de microfoon te staan.  Ik weet nog dat ik voor de eerste EP met Fields of Troy al nummers had ingezongen , de volgende dag terug kwam en dan alles opnieuw moest in een paar uur tijd; dat zou ik nu niet meer toelaten omdat ik weet wat ik wil in een studio.  Maar waar ik het meeste spijt van heb,  was het bijna verloren gaan van Patroness door redenen die de band wel kent.  Dat ik daar niet eerder ben tussen gekomen,  én de band op het puntje van breken heeft gestaan voor hij vertrokken was. Voor de rest beschouw ik de muziek scene als een leerschool , en probeer ik gemaakte fouten te gebruiken om die volgende keer niet meer te maken. Ik heb liever spijt van dingen die ik doe dan dat ik spijt heb van dingen die ik niet geprobeerd heb.

Wat waren je persoonlijke hoogtepunten?
Eerlijk :  vaak zijn dat de avonden neerploffen na een repetitie ,  nog na grinniken van de flauwe moppen . Zonder de wekelijkse repetities word ik onrustig als persoon, dat is  duidelijk gebleken in de corona crisis . De band is mijn therapie , en zonder moet ik echt in therapie en dat is letterlijk te nemen. Dit gezegd zijnde , vond ik Slaughter Fest 2018 met Chief Roberts geweldig en met Patroness was het een show in Zwitserland, waar mensen de muziek meebrulden , echt zoals bij een topband. Volle zaal , prachtig geluid en een publiek dat alles geeft, meer is er niet nodig. En het allergrootste hoogtepunt is het opstarten van Patroness met 3 gelijk gestemden, en hopelijk wordt dat met onze nieuwe drummer met 4 gelijk gestemden …

Jullie hebben ook een samenwerking aangegaan met Dust & Bones (waar ik ook een interview mee had naar aanleiding van dit project trouwens). Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die samenwerking ergens - hoe zal ik het zeggen - deuren geopend?
Wij hebben nog geen officiële  samen werking met Dust & Bones , al is de support van Frederik al meer dan dat we kunnen wensen … Het is in ieder geval een label dat echt van uit het hart werkt met een heel gevarieerd rooster waar we met Patroness niet weigerachtig tegenover staan om deze de vervolledigen J . Wellicht komt de EP  uit via het label Back from the grave , die mensen hebben er echt hun werk van gemaakt, eenvoudig maar super tof .

Naast deze corona crisis , wat is volgens jou de grootste verandering binnen de muziek? Digitalisering? Of iets anders…
Digitalisering zou het makkelijkste antwoord zijn , al denk ik dat ik langer meedraai binnen de digitale muziek scene , van toen dat er geen sprake van was , dus eigenlijk heb ik niks anders geweten als muzikant. Wel als muziek fan natuurlijk. Er is ook al genoeg gezaagd hierover denk ik.  Voor mij is de grootste verandering of moet ik zeggen de moeilijkste de verandering van de manier waarop mensen live muziek willen ervaren. Ik heb het persoonlijk heel moeilijk met het feit dat mensen beleving zoeken tijdens optredens. Ik vind dat een vies woord, festivals zijn mini pretparken geworden waar je toevallig ook een band tegenkomt. Waardoor kleine shows nauwelijks nog volk trekken ( Antwerp music city mensen niet mee geteld ), mensen willen geen geld meer geven om 3 bands te zien die gewoon eerlijk alles geven .  Dat vind ik ontzettend jammer  en volgens mij ook de reden waarom het jeugdhuis circuit in elkaar is gestort op live concerten. In de metal scene hebben we gelukkig nog een trouw publiek , maar ik zou niet graag een indie rock band zijn bijvoorbeeld , en  verder ook nooit één van die belachelijke grote wedstrijden gewonnen hebben.
Anderzijds is gebrek aan realisme bij sommige bands ver te zoeken, ik organiseer af en toe zelf ne show en als ik dan bands hoor die niet onder 400 euro hun kot verlaten, terwijl ik weet dat die in Antwerpen nooit  een volle zaal trekken , dan stel ik me daar vragen bij. Is ook een trend waar ik me druk in maak, wij spelen met Patroness ook geen gratis shows meer , maar kijken bewust met bookers wat er mogelijk is.  Het rare is dat de A klasse bands in België juist heel bereikbaar zijn voor dit soort zaken  maar de derde klasse bands ( waar niks is mee is ) juist wel vaak heel stug in zijn.  Ik wil maar zeggen , als je als booker weet dat je per show een x aantal euro’s moet bijleggen , dan doen de meeste dit nog met veel plezier, maar ik ga wel niet bewust op zoek naar een zo groot mogelijk verlies.

Over die corona crisis wil ik het ook hebben, vermoedelijk zijn er plannen in het water gevallen, welke?
Vooral een aantal coole shows met Hamelin ( check hun pareltje van een plaat)  en natuurlijk Slaughterfest , gelukkig wordt dit ( hout vast houden ) wel georganiseerd op zaterdag  12 september. Van de rest hebben we de crisis vooral nuttig gebruikt om een nieuwe drummer te zoeken en te vinden. Zo is  Jannes Lemaitre ( ex Catatlyst) onze rangen komen versterken. En hopen we snel het momentum van het voorjaar terug te kunnen oppikken.

Zijn er plannen na deze crisis, het is allemaal koffiedik kijken uiteraard
Zoals gezegd spelen we op Slaughter Fest op 12 september , met een geweldige line up !!!!  Hopen dat het kan doorgaan , wie wil er nu geen avondje met o .a Furia , Curse of ninth , Ember , Works of the flesh ( wat een helden ) en onszelf? Mee maken.


Donderdag ( 17september) nadien  heb ik het genoegen te kunnen melden dat we samen met de Aalsterse legende Kludde een show doen in  Antwerp music city ,  opener daar is de doom band Svarhart. Dus dat kan zeker ook niet mis gaan.


Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) hiermee om eigenlijk, een standaardvraag die ik iedereen stel deze dagen
Als muzikant is vervelend geweest omdat m’n grootste passie volledig weg viel, gelukkig leef ik niet ( wie wel in de metal scene)  van de muziek  dus is het vooral wachten voor alles terug op gang komt , en hoop ik vooral dat mensen Patroness wat onthouden.  Als mens heb ik door het weg vallen van de band  , contact met andere mensen gehad, die het echt zwaar hadden, en ik zeg openlijk dat ik heel hard op mijn eigen grenzen ben gebotst, er zijn dingen fout in m’n hoofd en het blijkt dat het tijd werd om hier iets aan te doen; ik ben dan ook volop met iemand aan praten om dit op orde te krijgen. En ik hoop van ganse harte dat iedereen die zichzelf tegen gekomen is tijden de corona crisis , de moed vindt om hulp te zoeken.

Je ziet veel bands filmpjes delen op sociale media, ook streaming concerten komen de kop op steken , wat is je mening hierover
k ben helemaal voor , zeker in de wetenschap dat het echte live nooit zal vervangen worden, dat voel ik toch wel aan. Nu is het als band  al moeilijk om in de aandacht te blijven van mensen , dus lijkt het me dat je als band weinig keus hebt.  Al moet ik zeggen dat we met Patroness helemaal afwezig zijn als gaat over streams , maar dat heeft meer te maken met onkunde dan dat we niet willen. Ik heb al goede dingen gezien via de live stream, zo had je ergens in het begin de live stream van Kvelertak die enorm knap gedaan was. Ook de live stream van Hellfest was toch echt wel top.

Zijn er naast Patroness nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Niet iets dat actief is op muziek  ben ik wel begonnen en heel hobby matig te recenseren van Belgische of Nederlandse releases, maar heb helaas de moed niet gevonden na een aantal privé gebeurtenissen om dit terug op te nemen, toch plan ik om dit verder te doen. Dus mensen mogen me altijd digitaal dingen aanleveren als ze iets uitbrengen.

Om af te sluiten. Hoe zit de toekomst eruit, wat zijn de verder plannen? En vooral wat zijn de uiteindelijke ambities (buiten die tot treurnis toe vernoemde wereld dominantie)
Met Patroness zoveel mogelijk live spelen , en vooral zien dat we het full album afkrijgen. Ik denk oprecht dat de EP nog maar het begin is. Daar worden we echt gelukkig van, met z’n vijven ons telkens weer te bewijzen. Niks leuker dan wild vreemde mensen die komen zeggen dat ze ons echt goed vonden en dat ze blij zijn dat we kwamen spelen. We zouden graag uitgroeien tot een band die mensen herkennen als we op de affiche staan. En als  jongeren of  oudere muzikanten ooit een verwijzing maken naar één van ons nummers als invloed, is de missie geslaagd. Voor de rest gaan we gewoon  hard werken  om de verdoemenis te verspreiden  en zo onszelf uit het psychiatrisch centrum te houden. Op persoonlijk vlak zou ik heel graag mezelf verder ontwikkelen tot volledig mezelf zijnde en op muzikaal vlak zou ik graag  ooit nog een project opstarten rond het thema  ‘Het oude Rome’. Maar dan vooral zijn duistere kanten. En liefst volledig in (melo)blackmetal , beetje zoals 1914 doet met WOI. Dus zal alvast geen Sabaton achtig monster worden . Maar voorlopig is Patroness alles wat ik nodig heb.

Zijn er live plannen voor het najaar, of zomer plannen in ‘coronaproof modus’?
We hopen nog live te spelen maar het ziet er op het moment nog niet al te best uit.; hoe dichter het najaar nadert , hoe slechter ook de winter er uit ziet. Dus als er iemand ons toch bookt  , zullen we zeker komen , maar we mogen niet zitten wachten , dus ik denk dat de focus vooral opnieuw is , een album te maken en opnemen ligt, én natuurlijk shows spelen in 2021.

Wat live optredens betreft, zijn er plaatsen waar je absoluut wil spelen (om daar beetje op voort te borduren)
Wij hebben fantastische ervaringen opgedaan  met die mini tour in Duitsland. En we zullen daar dan ook zeker nog eens naar toe gaan, maar persoonlijk staan voor mij nog wel een aantal zalen in België op het lijstje , natuurlijk gewoon eens in de AB staan lijkt me zalig , daar wil ik zelf voor een lege zaal staan. Maar ook venus als Het Bos in Antwerpen of de Trix, Kreun, enz enz. Ik geloof dat we met Patroness het soort muziek spelen dat op bijna elk festival kan staan , dat de hardere genres binnen metal programmeert , dus laat de Graspoppen, Deserfestten en Antwerpmetalfesten van deze wereld maar komen , maar wat ik zeker wil doen , is ROADkill , de ideale plek voor ons . Eigenlijk overal spelen, maakt mij niet uit waar.

Om dit interview af te sluiten, post hier enkele links waar men merchandiser en zo van de band kan aanschaffen. Laat ons uiteraard hopen dat we snel weer op een min of meer normale wijze, concerten kunnen bezoeken van jullie

Naima Joris - Eigenlijk zijn er dus geen plannen in het water gevallen, er zijn plannen boven water gekomen

Naima Joris  heeft als artieste en muzikant al heel wat watertjes doorzwommen. Zo werkte ze nauw samen met haar vader Jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar diensten aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Zo bracht ze een single uit , “Bellybutton”, een song van haar zus zelf. Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs dus ook live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent.
Ons verslag kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79136-naima-joris-positieve-energie-in-zwaarmoedige-tijden.html
Na haar optreden hadden we een fijn gesprek met Naima. Over die nieuwe single, omgaan met verlies en de toekomstplannen. En het feit dat er dus geen plannen in het water zijn gevallen tijdens deze crisis, maar eerder boven water gekomen …

De aanleiding voor dit interview is de single ‘Bellybutton’, een bijzonder nummer naar aanleiding van het overlijden van uw zus. Hoe is dat idee ontstaan?
De tekst is van mijn zus net voor haar overlijden, het idee was om mijn zus langs deze weg te eren. Een soort rouwproces dus om dat overlijden te verwerken.

De ziekte met een grote ‘K’ heeft al enkele keren toegeslagen in je dichte omgeving, want niet alleen je zus is er aan gestorven. Hoe ga je daar mee om?
Dat hangt ervan af hoe dicht je bij die persoon staat denk ik. Om maar te zeggen, mijn hond is onlangs ook gestorven aan kanker. Ik moet zeggen, die hond was elke dag bij mij en ik heb een week elke ochtend en elke avond gehuild. Het rare is , dat heb ik bij mijn zus niet gehad. Ze zeggen dat er verschillende stadia aan rouw zijn. Verdriet, woede, aanvaarding en dergelijke. Bij mij was dat bij mijn zus eerst aanvaarding, die woede en verdriet gevolgd. Als je iemand ziet sterven, is dat gewoon heel pijnlijk. Mijn zus heeft 26 dagen gevochten. En dat brengt je naar andere sferen. Je apprecieert het leven ook veel meer, ook al is dat ironisch eigenlijk. Maar de vraag, hoe ga je daar mee om , is dus voor iedereen heel anders.

Naast het treurige onderwerp, straalt de song ook iets positiefs uit, veel hoop naast immens verdriet. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Dat komt misschien door de sfeer in haar tekst. Ze was zich op dat moment bewust van haar heengaan, ze had haar lot aanvaard. Dat zit ook wel een stuk in haar tekst verwerkt, waardoor die positieve kant en ook dat beetje hoop sterk naar boven komt. De dood hoeft niet per se triestig te zijn, maar een overgang. Ook haar afscheid was niet dieptriestig. Uiteraard pijnlijk.

Die boodschap van hoop vond ik ook terugkeren op het concert deze avond eigenlijk
Dat ligt ook aan de song keuzes, ik heb zeer veel gecoverd. Die vaak typische zuiderse melancholie die komt boven drijven bij die artiesten die ik cover, dat zorgt voor een positieve sfeer. Het is daardoor triestig , maar dus ook hoopvol.

De appel valt niet ver van de boom. Je vader is een top artiest waar ik veel respect voor heb. Ook als mens. Hoe is het voor jou om met hem samen te werken? En komen er nog samenwerkingen?
Ik denk dat er een kant van mij ligt, dat botst met hem. Maar al bij al was het wel leuk met hem samenwerken. Hij heeft me eigenlijk uit mijn kot gehaald, met die lagere stem. Die ik heb ontdekt, maar hij dus ook. En zo heeft hij me gemotiveerd om toch wat in de schijnwerpers te komen staan ja.

We zitten nog steeds in een crisis, de besmettingen zijn zelfs aan het stijgen, hoe ben je omgegaan met zo een crisis als artiest maar ook als mens?
Er is niet veel veranderd. Ik zat veel thuis. Ik ben bij met mijn tante en nicht een paar huizen verder terecht gekomen en dat was eigenlijk zelfs zeer gezellig, dus ik heb die lockdown nogal heel relax beleefd moet ik toegeven.

Zijn er dus daardoor geen plannen in het water gevallen?
Nee, eigenlijk niet. Ik heb al zo lang slaap problemen. Die zijn nu iets beter. Eigenlijk zijn er dus geen plannen in het water gevallen, er zijn plannen boven water gekomen.

Hoe denk je dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik vind muziek en cultuur op het moment niet de belangrijkste prioriteit eigenlijk. De belangrijkste bekommernis is nu de gezondheid van de mensen, en meteen ook de gezondheid van de planeet.

Het is misschien door die planeet te laten verkommeren dat dit virus is ontstaan?
Dat kan, de natuur beschermt zichzelf. De natuur herstelt zich ook eigenlijk. Om op de vorige vraag voort te borduren trouwens. Ik ben nooit muzikant geworden voor het geld of de job om ambitieus te zijn, muziek is voor mij iets cultureels en traditioneel van het volk. Ik ben dan ook niet op het podium gekomen omdat ik daar naar verlangde, het is omgekeerd. Ik word door de mensen gevraagd. Maar ook vind ik het jammer dat  alles wordt gecommercialiseerd. Het is ook zo dat ik niet per se in de muziek ben gerold voor het geld, niet dat ik het gratis doe, dat spreekt voor zich. Maar ik ben op dat vlak een beetje een folky, laat ons maar zeggen.

Hoe sta je feitelijk tegenover streaming en dergelijke? De voor- en nadelen volgens jou?
Streaming vind ik zalig, het past bovendien bij mijn slapeloosheid en zo, ik voel me daar wel comfortabel bij eigenlijk. Als je in een zaal speelt , is het ook niet altijd zo een voordeel, sommige zalen zijn van akoestiek niet echt evident. Als je dan in je eigen huiskamersfeertje kunt zitten, en via live streaming je muziek brengen, is perfect voor mij. Maar uiteraard is de reactie van een publiek minstens even belangrijk hoor, het stimuleert eveneens.

Het applaus was telkens heel gemeend en vanuit het hart , vond ik vandaag, dat moet toch ook wel stimuleren?
Ja zeker, daarom vond ik het een beetje jammer dat de mensen smeekten om een tweede bis en de lichten al aan gingen, ik stond zelfs klaar om terug het podium op te gaan… maar goed.

Ik heb al enkele zomerbars (Eeklo, Dranouter) bezocht en het is fijn om te doen voor jazz of folk/blues concerten. Ik weet niet of dit gaat werken voor rock, metal of pop? Wat is uw mening?
Ik denk dat het voor metal en zo wat moeilijker ligt.  Ik heb daar eigenlijk niet zozeer een mening over.

Wat de band betreft, wat ik het meest positieve aan het optreden vond, is dat de band ook duidelijk in de schijnwerpers stond
Dat was vanaf het begin ook mijn bedoeling eigenlijk, het gaat dus over de band die me begeleidt en aanvult, niet alleen om mezelf. Ik wou een speelruimte  creëren, Waar elke schakel in past, en waar je naar hartenlust kunt improviseren. Dus daarom vond ik het belangrijk de band dus in de schijnwerpers te plaatsen.
Band: Naima Joris - voice, saxophone, piano
Lara Rosseel - double bass
Niels Van Heertum - euphonium, trumpet
Tijl Piryns - Drums
Vitja Pauwels – Guitar

Ik vind dat je ook een speciale stem hebt?
Ik heb een lage stem, ik heb ook nooit zanglessen gevolgd. Door op mijn kamertje te zingen en zo is die stem zo gegroeid eigenlijk.

Het was door die combinatie tussen uw stem en die improviserende muzikanten, een positieve avond. Om af te sluiten. Wat zijn je uiteindelijke ambities?
Voor mezelf, op het moment is het een overrompeling van aanvragen. Ook Middelheim en Brosella heeft me gevraagd o.a. In Eeklo speel ik solo, zonder de band rondom mij , dat is ook wel iets anders dan deze avond dus. Ik vind het zelfs een beetje jammer, maar het kan nu niet anders. Er is ook een extra datum bijgekomen 30 september in de Singel doordat 2 oktober is uitverkocht.

Heb je nog een bepaalde boodschap?
Het belangrijkste in het leven is dat je op het moment zelf gelukkig bent, als je mensen in je nabijheid ziet sterven. Dan ben je niet echt bezig met de toekomst, of zit dat toch later in de lijst. Het belangrijkste is genieten van het leven nu, de natuur, de dieren en de mensen rondom jou.

Mijn laatste vraag, waar kunnen mensen uw merchandiser en zo aanschaffen? Geef gerust enkele links en tips
Er is nog niks enkel Apple music en spotify https://open.spotify.com/artist/3eSHHprsyLcEwQUYwAAWmw

Meer informatie: Wie deze bijzonder getalenteerde muzikante en artieste nog live wil zien, het loont zeker de moeit, dat kan. Op 9 augustus staat ze (dan wel als solo artieste) In den gevloerden bos, een organisatie van N9, Eeklo:
In het najaar op 2 oktober deSingel, Antwerpen - https://www.facebook.com/events/318417952503396/
en op 9 oktober Sint-Jacobs kerk in Brugge: https://www.facebook.com/events/203768197727565/

Hou echter haar facebook pagina verder in te gaten, want er volgen vermoedelijk nog meer: https://www.facebook.com/Naima-Joris-111672800511137/
of de website van Inside Jazz: http://www.insidejazz.be/portfolio_page/naima-joris/

Pics homepag @Elke Dierickx

Loose License - De sector zal het dus wel overleven, maar dat dit met de nodige schade zal zijn, dat is wel bijna zeker. Ook daarom zijn het erg trieste tijden

Loose License ontstond in 2010 toen enkele kameraden, als lid van de Plaatselijke motorclub MTC 't los Plak, besloten een metalband op te richten. Dit resulteerde in enkele repetities, optredens en uiteindelijk een demo in 2012. Ondertussen heeft de band al heel wat watertjes doorzwommen, en zowel op en naast het podium , zijn kunnen bewezen. Bovendien zijn ze nauw verbonden met de organisatie van het festival Doomsday, dat helaas dit jaar is afgelast. We hadden een fijn gesprek met de band over hoe je met zo een crisis omgaat, het verleden maar ook de toekomstplannen.

Mijne heren, om met de deur in huis te vallen? Hoe gaat het met Loose License?
Het gaat heel erg goed met de band. Al is het misschien wat stil voor de buitenwereld: het is reeds geleden van oktober 2018 dat we, behalve onze optredens, nog een teken van leven hebben gegeven middels een release. We hebben toen heel erg genoten van onze cinemavoorstelling van onze videoclip voor ‘The Coronation Of The Lizard’ en van ons optreden met Hooded Priest in ‘Den Deugniet’ in Kortrijk. Die demo-EP hebben we op dezelfde dag uitgebracht, maar dat is dus al een tijdje geleden. We hebben ondertussen ook nog geen nieuwe release aangekondigd. Als we zeggen dat het heel erg goed gaat met de band, dan bedoelen we dat we enorm veel plannen hebben en dat de sfeer binnen de band waarschijnlijk nooit beter is geweest. Iedereen heeft zijn plaats in de band en iedereen wordt gerespecteerd voor wat hij doet. Dat voelt fantastisch aan. We zijn uiteindelijk nog steeds vier enorm goede vrienden die er ongelofelijk veel plezier uit halen om samen te musiceren en samen een pint te drinken.

We leven in barre tijden, hoe ga je als band en als mens om met zo een crisis waarin we nu leven?
Tja, we hebben het natuurlijk net als alle andere bands met erg lede ogen moeten aanzien. Drie maanden zonder repetitie, optredens in het water zien vallen en we waren eigenlijk best tevreden de laatste paar jaar met toch een tien- à vijftiental shows per jaar. We hebben heel erg veel geluk gehad om op vier maart nog net voor de lockdown te kunnen optreden met The Gates Of Slumber en Nornes in Magasin 4 in Brussel. We waren heel erg dankbaar om op die mooie affiche te mogen staan in een legendarische zaal waarvan het voorbestaan nu spijtig genoeg ook weer blijkt twijfelachtig te zijn. Het heeft voor alle bands voor een vertraging op alles gezorgd, natuurlijk. Het feit dat je niet kan repeteren , zorgt ervoor dat je niet aan nieuw materiaal kan werken, dus wordt alles weer naar achter geschoven. Maar als wij denken aan bevriende bands als Growing Horns en The Basement Critters bijvoorbeeld, die net voor of tijdens de lockdown een belangrijke release uit hebben, dan mogen wij eigenlijk niet klagen. Voor die jongens is deze pandemie een nog veel grotere ramp, omdat zij de mogelijkheid niet krijgen om hun plaat met optredens te promoten. Dat is pas balen!

Zijn er ook bij jullie plannen in het water gevallen? En welke?
We hebben een paar optredens geannuleerd gezien tijdens de lockdown en dat is altijd spijtig, natuurlijk, maar dat is ook zo voor alle andere bands. Zoals ik al zei is dat voor sommige andere bands nog erger dan voor ons, gezien hun specifieke situatie. Het ergste voor ons is dat wij met onze Vzw, Vzw The Lizard, hebben moeten beslissen om onze ‘Doomsday III’ te annuleren die wij op zeven november gepland hadden. We hadden hiervoor heel lang op voorhand een fantastische, Britse headliner geboekt. Die hebben afgezegd begin juli en daar hebben we alle begrip voor. De verslechterende situatie in verband met de pandemie in de eerste helft van juli heeft ons echter die beslissing laten nemen.

Ondertussen zie je wel filmpjes op sociale media, en ook zomerbars her en der ‘corona proof’ mooie initiatieven voor jazz, blues of zo. Maar voor metal? Wat is uw mening?
Hier bestaan verschillende meningen over en wij respecteren die zeker. Elk initiatief juichen we toe, we wensen al die organisaties heel erg veel succes, omdat die uiteindelijk in deze hopelijk niet te lange tussenperiode voor een stuk zullen instaan voor het beleven van het hele metalgebeuren. Je hebt heel wat lef nodig om nu een optreden of festival te organiseren gezien de erg onzekere tijden. Je hebt niet eens de zekerheid dat het wel zal kunnen doorgaan en onder welke vorm, dat moet erg frustrerend zijn voor die organisaties. Sommigen van hen hangt wellicht ook nog eens een financiële kater boven het hoofd. Heel erg veel respect voor zij die ermee door gaan. Wij hebben op elf juli laatstleden misschien wel de allereerste metalshows live in onze contreien kunnen geven in één van de mooiste metalbars van Vlaanderen: Skulls in Geel. Dat was helemaal goedgekeurd door de stad en de uitbaters en klanten hebben zich helemaal aan de regels gehouden. We speelden bijna anderhalf uur en de sfeer, ook al was dat onder bepaalde regels, was opperbest! Het kan dus zeker. Wij zagen echter een eventuele annulering van onze Doomsday III kort voor het moest doorgaan niet zitten. Of mensen die aan tafels moeten zitten, de social distancing-regels moeten respecteren en misschien wel de optredens met een mondmasker moeten bijwonen. Dat zagen wij zelf niet echt gebeuren en daarom hebben we er, met enorm veel spijt in het hart, zelf de stekker uit getrokken net voor de verlofperiode.

Staan er releases of zo op de planning? Met andere woorden wat zijn de verdere plannen voor de band?
We hebben enorm veel plannen voor de toekomst en zijn daar reeds lange tijd intensief mee bezig. We willen er momenteel nog niet te veel over vertellen. Het is spijtig dat drie maanden zonder repeteren alles wat naar achter heeft geschoven, maar het is nu eenmaal zo. Maar wees gerust, jullie zijn nog lang niet van ons af, haha! Misschien speelt deze periode ons ook wel wat positief in de kaarten in die zin dat we momenteel geen optredens gepland hebben en dat we keihard kunnen verder werken.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en dergelijk zo een crisis zal overleven?
Hier denk ik onmiddellijk aan alle professionele bands en organisaties. Het overgrote deel van de bands in ons land zijn hobbygroepen en die lijden natuurlijk ook, maar bands als, zeg maar Amenra en vele evenementenorganisaties die professioneel werken, zullen hierdoor veel harder getroffen worden. Geen optredens of geen evenementen zorgen immers ook dat er weinig of geen inkomsten meer zijn. Het zal zonder twijfel voor ontslagen zorgen en misschien faillissementen. Ik mag er niet aan denken, maar vrees dat dit onvermijdelijk zal zijn. De sector zal het dus wel overleven, maar dat dit met de nodige schade zal zijn, dat is wel bijna zeker. Ook daarom zijn het erg trieste tijden.

Schept die crisis ook geen andere mogelijkheden om muziek te beleven, door middel van live streaming onder betaling?
Inderdaad. Dat zijn mooie initiatieven, in het buitenland worden drive-in optredens georganiseerd en er kunnen optredens doorgaan onder Covid-19-regels, alles is beter dan helemaal geen initiatieven of je nu voor of tegen die nieuwe mogelijkheden bent. Maar iedereen zal het ermee eens zijn dat dit tijdelijke oplossingen zijn. Niets gaat immers boven het beleven van een optreden op de ouderwetse manier, vuisten in de lucht, een moshpit en een massa mensen die mee staan schreeuwen. Dat is onbetaalbaar.

Hoe sta je eigenlijk tegenover streaming (Spotify en zo) en liever bandcamp?
In deze moderne tijden kan je best op alle platformen aanwezig zijn, want ze worden allemaal intensief gebruikt. Spotify, Deezer, Google Play noem ze maar op. We zijn momenteel nog niet zo ver geraakt. We hebben wel een Bandcamp-account en dat is erg handig. Mensen kunnen gratis onze muziek streamen, ook via de Bandcamp applicatie, zij die ons ook willen steunen, kunnen onze muziek digitaal of op hardcopy aankopen en zelfs merchandise als bandshirts kopen. Dat we ons in de toekomst ook op die andere platformen moeten laten gelden, is duidelijk.

Zal alles meer underground gaan denk je in de toekomst? Terug naar de roots, geen grootschalige evenementen meer? Hoe denk je dat live optredens zullen evolueren (een persoonlijke mening)
Dat vind ik een lastige vraag. Persoonlijk geloof ik niet dat daar veel zal aan veranderen en dat hoeft ook niet, vind ik. Ik ga er nu even vanuit dat deze pandemieperiode achter de rug is en alles weer zijn gangetje kan gaan zoals daarvoor. Er wordt inderdaad hier en daar wat geklaagd en gezaagd over de grote evenementen zoals Graspop bijvoorbeeld. Dat het altijd dezelfde headliners zijn en dat er over een aantal jaren geen echte grote headliners meer zullen zijn, maar dat weiger ik te geloven. En ondertussen gaan de tickets voor die grote festivals wel gemakkelijk van de hand en dat is maar goed ook. Ik geloof dat sommige mensen altijd van die typische sfeer op die grote festivals zullen blijven houden en gelukkig maar. Zij die kritiek hebben op die grote evenementen, hebben keuze zat om naar kleinere, lokale shows te gaan, want die zijn er ook meer dan genoeg. Ik hou er zelf niet zo van om negatieve kritiek te uiten over een band of een evenement, dat is te gemakkelijk. Als je ergens niet van houdt, dan kan je beter niet reageren, vind ik. Geef opbouwende kritiek over de bands en evenementen die je wel goed vindt.

Loose License staat uiteraard niet op non actief. Hoe zie je de toekomst van de band? Zijn er nog groei mogelijkheden?
Dat geloven we zeker. Eigenlijk is er niet echt iets wat we per se willen bereiken, we willen niet ontgoocheld zijn na een tijd. Dat elk bandlid zijn uiterste best moet doen en dat we een toekomstplan hebben, vinden we een evidentie. We willen wel zien wat we er uit kunnen halen. Zoals elke band willen we in de toekomst een goed album maken waarop we het beste van onszelf geven, misschien aansluiten bij een label, sleutelen aan onze sound om die beter te maken, leuke optredens doen en misschien een paar speciale dingetjes zoals die cinemarelease van onze laatste videoclip. Plannen zat dus. Het allerbelangrijkste voor ons is wellicht dat we onderweg heel veel plezier hebben.

Naast de cultuur is er ook de horeca, jullie zijn ook verbonden met een motor club. Hoe hebben jullie op dat vlak die crisis aangevoeld? En hoe ziet de toekomst eruit?
De naam 'Loose License' is er inderdaad gekomen toen onze gitarist Marc en onze drummer Mille met onze eerste zanger Martin, alle drie lid van motorclub ''T Los Plak', wat hard rockcovers ingestudeerd hadden voor de souper van die club. Zo is de band ook ontstaan en de bandnaam was dus een letterlijke vertaling van de naam van die club. De connectie met die motorclub is ondertussen weggeëbd. De zaak wordt nu door andere uitbaters beheerd en Marc en Mille zijn geen lid meer. Wel zijn het nog steeds fervente motorliefhebbers die nog steeds vele uurtjes op hun motor doorbrengen.

Om af te sluiten, zijn er online mogelijkheden om merchandise te kopen of zo van de band, plaats hier gerust enkele links
Bandcamp is onze belangrijkste. Je kan er onze muziek gratis streamen, digitaal aankopen en we bieden ook ons bandshirt en onze laatste CDemo op hardcopy aan:
Ook Vi.be is een leuke om eens te bekijken. Je kan er onze uitgebreide biografie nalezen, foto's en onze videoclips bekijken, je krijgt ook een lijst van alle optredens die we al gedaan hebben en die nog op de planning staan enz. Puur informatief allemaal en je kan er niks kopen, wel interessant om wat meer over de band te weten te komen:

Heel erg bedankt voor dit interview, Erik!!!
Allerbeste groeten en Horns Up!!

Piet Verstraete - Loose License

Pagina 5 van 69
FaLang translation system by Faboba