Keyword

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Onze partners

Dunk!festival 2019 - van 30 mei t-m 1 juni 2019 - preview Aanbevolen

Geschreven door Erik Vandamme

Dunk!festival 2019 - van 30 mei t-m 1 juni 2019 - preview
Dunk!festival 2019 - Er zijn nog zekerheden in het leven. Als we de eerste namen van Dunk!festival te zien krijgen gaan we als post/instrumentale/rock en metalfan prompt watertanden. Dat is al circa tien jaar het geval, dat is anno 2019 nog steeds zo. Op 30, 31 mei en 1 juni is het weer verzamelen geblazen op één van de meest gezellige festivals die ons land rijk zijn, in Zottegem.
Op de affiche toch weer pareltjes van artiesten als Ufomammut; Welcome to holyland, Manis, This patch of the sky, alcest en ander veel moois. We willen benadrukken dat de ganse affiche waard is om uit te checken.

Een overzicht
dag 1 - donderdag 31 mei 2019
Ufomammut - De Italiaanse band Ufomammut brengt reeds meer dan 15 jaar een combinatie tussen donkere psychedelica met sludge en doom invloeden. We zagen deze heren aan het werk op Dunk!festival 2014, en schreven daarover het volgende. "Minder lichtvoetig ging het er aan toe bij afsluiter Ufomammut die ons van de hemel, naar de diepste kelders van de hel meesleurden. Nu op zich, zijn we daar niet treurig om. Het was een welgekomen afwisseling. Ufomammut wordt omschreven als sludge/doom metal met een eerder psychedelische achtergrond. Dat dit voor velen wat zwaar op de maag ligt, we zagen heel wat mensen de tent verlaten, kunnen we begrijpen. Voor ons was dit echter de absolute kers op de taart, als fan van dit genre van muziek. De snoeiharde gitaar/drum uithalen, gecombineerd met veelzeggende en best aardige visuele effecten op het scherm, zorgden voor een oorverdovende en hard einde van een geslaagde dag. De songs zijn heel langdradig van opbouw, gaan soms de trage Doom weg op, om dan als een slag in je gezicht uiteen te spatten. De vrij duistere kant van het geheel zorgen ervoor dat je met koude rillingen de tent verlaat, angstig de nacht in duikende" Om u als lezer maar een beeld te geven hoe het eraan toe gaat bij een optreden van Ufomammut. Of ze dat kunstje zullen overdoen op Dunk!festival 2019? Zeker weten! Daarom, niet te missen.

Haester -
Haester is een post metal band bestaande uit leden van Death before disco en Aborted. Dit resulteerde medio 2018 in het debuut 'All Anchors No Sails'. Op de markt gebracht via Dunk!records. De band heeft ondertussen ook enkele festival en concertzalen tot gort gespeeld. We zagen Haester vorig jaar nog aantreden op Antwerp Metal Fest en schreven daarover: ''De band speelt wellicht een eerder monotone set, waarbij de nadruk iets teveel wordt gelegd op datzelfde technisch vernuft. Daardoor wordt de spontaniteit wat naar de achtergrond verschoven. Echter, wie maalt daar om? Haester doet dankzij die verschroeiende perfectie walmen van kippenvelmomenten ontstaan, waarop stil staan onmogelijk is. Meer hadden we niet nodig om over de streep te worden getrokken. Kortom: Haester bestaat vooral uit top muzikanten, die zich bovendien ontpoppen tot tovenaars met klanken. De magische uitspattingen, waarbij we hevig gaan headbangen, doen ons enige kritische benadering dan ook prompt vergeten." Haester is gewoon het soort band dat je meesleurt naar de meest donkere hoek van de kamer, willen of niet. Een intensieve trip die je als liefhebber van duistere post metal en aanverwante dus niet zomaar aan jou mag laten voorbij gaan.

Welcome To Holyland
- Nog meer duisternis van de meest intensieve soort? Daarvoor moet je bij de Doom/sludge formatie Welcome To Holyland zijn. Na het ter ziele gaan van post-doom band Zeus Walks The Earth richtten Wim (gitaar) en Geert (bas) de doom/sludge band Welcome To Holyland op in 2015. Ik zag op nog geen maand tijd Welcome To Holyland twee keer live en vertoefde in onaards, donkere atmosferen waarvoor we eigenlijk woorden tekort kwamen om te omschrijven hoe we ons daarbij voelden. Over het optreden van deze band uit Aalst op Stormram, Zulte schreven we: ''Binnen deze intieme omkadering werkt die oorverdovende naar een demonische climax opwerkende, doom met sludge en post metal invloeden , zodanig intens op ons gemoed dat we voor een klein uur vertoefden in andere oorden, ver verwijderd van de realiteit, onze eigen demonen nog maar eens diep in de ogen kijkende. Kortom, als er grenzen zijn aan die donkere intensiviteit dan heeft Welcome To Holyland die grens op Stormram compleet overschreden. Diep onder de indruk doken we de nacht in, op zoek naar een straaltje licht in de duisternis" . De band bracht eveneens een demo op de markt, die deze ingenomen stelling alleen maar bevestigt. Een niet te missen donkere trip, deel zoveel. Op Dunk!festival.

Labirinto -
Ook Labirinto is geen onbekende voor ons. De  Braziliaanse band stond reeds in 2013 op Dunk!festival. Naast sympathieke heren waarmee we een toffe babbel hadden tussen pot en pint, is hun optreden eentje dat in mijn geheugen staat gegrift. We schreven daarover: ''Een combinatie tussen ambient en post-rock zou je het kunnen noemen. Vooral de nagenoeg instrumentaal perfect in elkaar zittende aankleding sprong in het oog. Dit werd alleen maar versterkt door het vertonen van prachtige beelden op de achtergrond. Het concert was vooral heel sfeervol en je zag en hoorde , te maken te hebben met artiesten die goed wisten hoe hun instrument te bespelen. We kregen vooral een hartverwarmende set, met een puur instrumentaal genot, toch iets meer naar de pure Ambient neigende." Mis deze magische kruisbestuiving tussen pure post rock en Ambient niet, met een typische Braziliaanse saus overgoten.

Black Narcissus -
Thomas Wuyts (Drums) en Jesse Massant (Bass) vormen samen het duo Black Narcissus. De band omschrijft zijn muziek als ''donkere en atmosferische soundscapes'' Of ook Drum & Bass, niet naar verwijzing van de Elektronische variant, maar naar het feit dat alles draait rond percussie en basgitaar klanken. Richting atmosferische black metal, met een knipoog naar post rock en post metal is dan ook de rode draad doorheen het geheel. Vorig jaar bracht het duo nog een pracht van een schijf uit 'Beyond the Whispers of common men', waarop die stelling enkel en alleen wat meer in de verf werd gezet. We schreven dan ook: ''Black Narcissus verlegt eigenlijk voortdurend een grens binnen het instrumentale, donkere , muziekgebeuren. En brengt een dus vooral heel gevarieerde schijf uit. Met ellenlange songs, boordevol uiteenlopende soundscapes. Van intiem, over oorverdovend, tot vooral heel intensief de luisteraar hypnotiseren. Het is de rode draad in elke song, en eigenlijk op de volledige schrijf." We hoeven daar hopelijk niets aan toe te voegen om u te overtuigen dit top duo te gaan aanschouwen op Dunk!festival. Een niet te missen donkere trip, nummer zoveel - repeat.

De dagindeling voor donderdag 30 mei ziet er als volgt uit
UFOMAMMUT-BOSSK-This Patch Of Sky-FVNERALS-Coastlands-Staghorn-Labirinto-AM FOST LA MUNTE ȘI MI-A PLĂCUT-Hæster-Welcome To Holyland-SISTEMAS INESTABLES-BLACK NARCISSUS-OSOREZAN

dag 2 - vrijdag 31 mei 2019
Jozef Van Wissem - Een artiest die verleden en vandaag zodanig perfect met elkaar verbindt, dat het wel lijkt alsof hij vanuit de toekomst met een teletijdmachine door de tijd reist? Dat lijkt Jozef Van Wissem ten voeten uit te omschrijven. De man is een virtuoos die niet alleen zijn tijd ver vooruit is, maar ook van vele markten thuis blijkt te zijn. Met het instrument De Luit heeft hij in elk geval grenzen verlegd. Jozef van wissem bracht niet alleen pracht van platen uit. Hij mocht zijn kunsten ook tonen op verschillende films, zelfs het videospel Sims. Bovendien: In 2013 won hij op het filmfestival in Cannes de Soundtrack Award voor beste compositie bij de film ‘Only Lovers Left Alive’ van Jim Jarmusch. Om maar te zeggen, de prille vijftiger is ondertussen uitgegroeid tot een fenomeen zowel in muziek als film wereld. Kortom: Jozef Van Wissem is een veelzijdige artiest en kunstenaar, die op Dunk!festival je zal meevoeren naar het verleden, met het oog naar de toekomst gericht.

Kokomo -
Sommige bands zijn gewoon kind aan huis op Dunk!festival en doen je telkens opnieuw weer versteld staan, en ontgoochelen nooit. Onder die categorie mogen we Kokomo, die we toch al een tiental jaar volgen, zeker onderbrengen. Niet alleen op menig podia, eveneens wat uitbrengen van klasse schijven betreft heeft Kokomo ons in al die jaren - we volgen de band toch sinds 2008 - steeds over de streep weten te trekken. Zo schreven we over het album 'Monochrome Noise Love', uitgebracht in 2016, het volgende: ''Kokomo blijft vooral zichzelf. We geven eerlijk toe, de energieke aanpak uit het verleden, waarbij we dooreen werden geschud en tot bloedens toe murw werden geslagen blijft overeind. Daar kunnen we alleen maar heel euforisch over zijn, toch.
Kortom: Ook in 2016 blijkt
Kokomo ons nog steeds, met diezelfde hemelse impact compleet van de kaart te kunnen krijgen. Door middel van een typische postrock plaat in de meest pure zin van het woord. Of dat ook op Dunk!festival 2019 nog steeds het geval gaat zijn? Daar zijn we nu al zeker van! U toch ook?

Wrekmeister Harmonies -
Wrekmeister Harmonies is het  project rond J.R. Robinson.  Zijn stem wordt in menig media omschreven als een kruising tussen Nick Cave en Peter Steele . Wrekmeister Harmonies bracht vorig jaar nog een knappe schijf uit 'The Alone Rush'. Het ondertussen zevende album van Wrekmeister Harmonies, die op deze plaat samenwerkt met zangers, violist en toetsenist. Het interessante aan Wrekmeister Harmonies is dat je deze band niet in een hokje kunt onderverdelen. We komen drone/doom elementen tegen maar eveneens ambient/post rock en post metal ingrediënten passeren de revue. Binnen een uiterst intensieve doom atmosfeer, biedt Wrekmeister Harmonies je een weids pallet aan muziekstijlen aan, die vooral op de emoties van de mens werken, waardoor je als het ware wordt gehypnotiseerd en in een diepe, donkere trance terecht komt waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Songs die tergend traag je ziel binnen dringen, waardoor je - eens uit die droom ontwaakt - totaal zen geworden, verweesd achterblijft in de meest donkere hoek van de kamer. Dat is wat Wrekmeister Harmonies je aanbiedt, binnen een intieme en intense omkadering op Dunk!festival. Een niet te missen totaalbeleving.

Mantis -
" Peaceful by day. Pogojazz by night." staat als omschrijving over Mantis op hun vi.be pagina. Dat laatste mochten we zelf ondervinden op Rock Herk vorig jaar. We schreven over het optreden van Mantis: '' Opwerkende naar een ultieme climax, krijgen we een verschroeiende finale voorgeschoteld waardoor je niet alleen een krop in de keel krijgt, maar dat dak er uiteindelijk compleet afgaat. Op het einde van de set krijgt Mantis bovendien medewerking van Jan Viggria, gitarist van o.a. Statue en The Guru Guru en ook producer van het debuutalbum van Mantis, "Magnolia''. Daarbij werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in en meer dan overdonderende tot oorverdovende climax. Zonder meer is Mantis een band dat binnen dat post rock gebeuren op deze vlammende wijze wel eens potten zou kunnen breken. Op ons, en de aanwezige liefhebbers van het genre, liet Mantis alvast een ijzersterke indruk achter. Missie geslaagd!" Mantis bracht ondertussen zijn debuut 'Magnolia' uit, waarop begane wegen verder worden bewandeld. '' Magnolia’ is vergelijkbaar met het openen van de doos van Pandora. Je weet niet waar je aan begonnen bent als je deze trip aanvat. Je weet ook niet waar je gaat eindigen. Over hobbelige wegen kom je tot gemoedsrust, maar word je ook meegesleurd in wervelstormen, plots opkomende tsunami's en verwoestende orkanen. Om daarna, eens alles om jou heen is plat gespeeld, terug met beide voeten op de grond terug te komen. Totaal buiten adem en verweesd achterblijvende. Eigenlijk niet goed weten wat er nu juist is gebeurd." schreven we daarover. De band werd ondertussen aangevuld met een nieuw bandlid, schreef nieuwe nummers en herwerkte oude. We zijn benieuwd naar het resultaat op het podium, maar zijn er zeker van dat we weer diep onder de indruk de zaal zullen verlaten.

Go March -
Go March is een instrumentale band uit Antwerpen, die in sommige media wordt omschreven als een kruisbestuiving tussen Kraftwerk en Mogwai. Dat dit zal zorgen voor gensters slaan in je hart? Daarover bestaat het minste twijfel. Ondertussen heeft Go March reeds zijn tweede album 'II' gedoopt, op de markt gebracht. De meeste recensenten zijn er vooral over eens dat Go March hun muziek labelen onmogelijk is. Maar zowel de dansspieren als de emoties van de aanhoorder aanspreken? Dat is er bij deze band zeker en vast bij. Die eerdere vergelijking met Kraftwerk en Mogwai klopt daarbij wel. Maar Go March geeft een eigenzinnige draai aan die invloeden, waardoor hun sound vrij uniek kan genoemd worden binnen een wereld waar dit haast onmogelijk is. Daarom is een optreden deze ambitieuze band een niet te missen totaalbeleving, waar elektronisch vernuft en dromerige soundscapes die harten raken, elkaar blindelings vinden.
De dagindeling voor vrijdag 31 mei ziet er als volgt uit:
EFRIM MANUEL MENUCK-WREKMEISTER HARMONIES-Kokomo-JOZEF VAN WISSEM-A Swarm Of The Sun-Malämmar-Wang Wen-Statue-Pillars-Go March-Baulta-Wanheda-Mantis

dag 3 - zaterdag 1 juni 2019
Alcest - De uit Frankrijk afkomstige band Alcest spreekt zowel de black metal fanaat als de fans van post metal en post rock aan. Net doordat het project rond Stéphane 'Neige' Phaut, gedrenkt is veel duistere sausen, van allerlei uiteenlopende kleuren en smaken. Zwart is daarbij wellicht de toonaangevende kleur. Maar Alcest, die al sinds 1999 aan de weg timmert, biedt de aanhoorder vooral een totaalbeleving aan, waarbij al die donkere muziekstijlen tot een geheel worden verbonden. De muziek van Alcest wordt omschreven als ' blackgaze', een genre waarbij blackmetal wordt gecombineerd met shoegaze, maar ook met prog en ambient. De kern van Alcest bestaat, naast Stéphane, uit drummer Jean ‘Winterhalter’ Deflandre. Op het podium wordt dit duo bijgestaan door twee gastmuzikanten. Alcest is in elk geval een legendarische Franse band, die je om uiteenlopende donkere reden niet aan u mag laten voorbij gaan.

Her name is calla -
Liefhebbers van het magische instrument 'de viool' zullen bij Her name is calla zeker aan hun trekken komen. Toen de band zowel in 2011 als 2016 optrad op Dunk!festival zorgde dit voor gemengde reacties. Wij waren vooral ontroerd door die viool klanken, waardoor een gemoedsrust neerdaalde die ons wegvoerde naar heel andere oorden. Ver verwijderd van de harde realiteit. Een aanpak die nog het best tot zijn recht komt binnen een intieme omkadering, tekenden we op bij de passage in 2016.  Her name is Calla houdt er echter mee op. De band bracht recent zijn laatste album uit 'Animal Choir' en is dus aan zijn laatste tournee bezig. Op hun facebook pagina lezen we op 5 april.'' And so our last show and album is announced.'' De band treedt op Forest stage en zal ervoor zorgen dat we weer een traantje wegpinken, we zullen hen missen. Liefhebbers van die zeemzoete stem gecombineerd met magische viool klanken mogen dit laatste optreden van Her name is calla dus zeker niet aan zich laten voorbij gaan.

Tangled thoughts of leaving -
Tangled Thoughts of Leaving is een Australische band , die brengt een combinatie tussen postrock en post metal, maar voegen daar ook Jazz elementen aan toe. Wat in het verleden - we hebben de band ondertussen twee keer aan het werk gezien - vooral opviel was het indrukwekkende gevecht tussen piano en gitaar klanken. Het zorgde voor een kruisverstuiving die ons als aanhoorder weer eens naar heel andere oorden wist te brengen. Dit gebeurt wel meerdere keren op Dunk!festival. Maar de impact is niet altijd even groot te noemen. Tangled Thoughts of Leaving weten echter, net door een heel ruim palet van muzikale stijlen aan te bieden, iets meer te doen dan gewoon een zoveelste postrock concert voor te schotelen. Wat ervoor zorgt dat een optreden van hen een unieke totaalbeleving kan genoemde worden. Zowel In 2013 en 2015 zorgde dit voor een waar hoogtepunt op dit zelfde festival. Vooral dus het gevecht tussen keyboard/gitaar en drums die elkaar telkens opnieuw probeerden te overstemmen was daarbij een streling voor oog en oren. Op de momenten dat de sound naar een oorverdovende climax werd gedreven kwam dit nog het meest tot uiting. Beenharde drumpartijen en een wild om zich heel slaande keyboardspeler die zijn keyboard gebruikte als percussie gaven ons het bewijs waarom ze in Australië zo op handen worden gedragen. Anno 2019 is de band nog meer volwassen geworden, en zullen ze voor de derde keer gensters slaan in ons hart. Daar zijn we zeker van. Mis ze om bovenstaande reden niet. Het loont de moeite.

Celestial Wolves - Een beetje chauvinisme is ons niet vreemd. Met sommige bands, en hun leden, hebben we door de jaren heen een speciale band opgebouwd. Het is zelfs bijzonder moeilijk geworden om daar dan objectief over te oordelen. Maar Celestial Wolves is zo een band die ons, ook als we met een zekere sceptische kijk op de zaak, naar een optreden van hen gaan, ons zelfs met een gezonde subjectieve wijze, telkens over de streep weet te trekken. Net omdat Celestial Wolves een band is die niet ter plaatse blijft trappelen, maar zichzelf blijft heruitvinden.
Over het laatste keer dat we de band zagen optreden, in TRIX 2017,  schreven we dan ook '' Dat bleek nog maar eens toen we bij beide songs een golf van kippenvelmomenten voelden opborrelen, zoals we niet elke dag meemaken. Als er toch iets is veranderd, an is het de inbreng van oorverdovende tot hartverscheurende vocalen die dicht aanleunen bij wat acts als AmenRa naar voor brengen. Gecombineerd met verschroeiende riffs en drum salvo's, die trouwens recht in je hart boren, liepen dan ook een dik half uur lang koude rillingen over onze rug van innerlijk genot.''
Celestial Wolves bracht vorig jaar nog een schitterende schijf op de markt 'Call of the void' waarover we schreven: '' Celestial Wolves blijft binnen zijn eigen lijntjes kleuren, ondanks de subtiele knipogen naar donkere intensiviteit die je de adem ontneemt, binnen een omkadering die de haren op je armen doet rechtkomen van angst. Op zich is dat geen probleem uiteraard. Net doordat Celestial Wolves zoveel intensiviteit in zijn songs steekt waardoor  je telkens opnieuw wegdrijft naar heel andere oorden, kunnen we die kritische benadering prompt naar de vuilnisbak doorverwijzen.  Rekening houdende met waar het, op basis van de titel, bij ‘Call Of The Void’ echt om draait - de aanhoorder een wereldbeeld voorhouden dat er niet zo fraai uitziet -  bereikt de band uiteindelijk wat ze van bij het begin wilden bereiken. We voelden niet de neiging om iemand te vermoorden of op iemand in te rijden, maar door hun meesterlijke aanpak brengt de band het meest donkere en waanzinnige in ons naar boven, waardoor Celestial Wolves uiteindelijk dus met brio in zijn opzet is geslaagd: ons onderdompelen in een bad van puur duisternis, verderf en waanzin''  
Om maar te zeggen, door de jaren heeft Celestial Wolves niet enkel zijn stempel gedrukt op dat typisch post metal tot post rock gebeuren, de band blijft zijn eigen grenzen verder aftasten en daardoor een niet te missen act op Dunk!festival.

Jean D.L. & Karen Willems - Er zijn altijd artiesten die hun instrument niet bespelen, maar dat eerder tot leven brengen binnen een intensieve en magische omkadering. Karen Willems is dus niet zomaar een drummer, ze doet klanken ontstaan uit dat drumstel waarvan wij het bestaan tot op heden nog niet kenden. Door tot het oneindige te experimenteren, en grenzen te verleggen - waarbij soms de drumstokken aanvoelen als zalvende vlokjes sneeuw en anderzijds als mokerslagen die zo oorverdovend luid klinken dan de muren gaan barsten, steekt deze bijzonder veelzijdige artiesten zodanig veel emoties in haar drumwerk dat ze een meer dan graag gezien gast is bij al even gedreven muzikanten. De medewerking aan een hele ritst virtuozen en kunstenaars in hun vak, is daar het bewijs van.
Op Dunk!festival gaat ze een samenwerking aan met de Brusselse geluidkunstenaar Jean D.L. Een artiest met wie ze in het verleden al heeft samengewerkt, en die net als Karen zelf, een kei is in improviseren en experimenteren tot het oneindige. Dit alles zal zorgen voor een indrukwekkende kruisbestuiving, waarbij grenzen worden verlegd waar geen grenzen zijn. Onaards? Zeker weten! Daarom niet te missen deze samensmelting tussen twee wonderbaarlijke artiesten.

ALCEST-Her Name Is Calla-Tangled Thoughts of Leaving-Celestial Wolves-Gifts From Enola-Zhaoze-Silent Whale Becomes A Dream-Shy, Low-JARDÍN DE LA CROIX-JEAN D.L. & KAREN WILLEMS-Paint The Sky Red-Summit-Le Temps Du Loup

Tickets:
Combi: 124 euro
Dagticket: 60 euro
Te bestellen via volgende link: https://www.dunkfestival.be/tickets  
Voor alle verdere informatie verwijzen we jullie graag door naar de website: https://www.dunkfestival.be/

Gelezen: 259 keer