zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Sam De Rijcke

Sam De Rijcke

zondag 18 maart 2018 01:00

The Nomads - Garage-nostalgie

We herinneren het ons nog levendig, de wervelende passage van The Nomads op het Futurama festival in 1985. De Zweedse band was toen één van de voortrekkers van de toenmalige garage rock revival, samen met bands als The Cramps, The Gun Club en The Scientists. De sound van The Nomads was lekker vet, smerig en straight tot the edge. In de jaren tachtig resulteerde dit in de legendarische mini albums ‘Where The Wolf Bane Blooms’ en ‘Tempation Pays Double’ (later samengebundeld in ‘Outburst’) en ‘Hardware’. Nadien brouwden The Nomads met een nieuwe bassist en drummer een handvol platen waarop de straight forward rock’n’roll nog wel floreerde maar de magie van de eerste jaren niet meer werd geëvenaard.

Puur uit nostalgie trokken wij naar de 4AD en we mochten er vaststellen dat The Nomads aan hun oorspronkelijke betrachting trouw gebleven waren, namelijk rechttoe rechtaan rock’n’roll spelen op hoog volume.
De setlist mocht van ons gerust nog wat meer gegraaid hebben in de periode tot ’87 en wij misten eerlijk gezegd ook een beetje dat typische sixties orgeltje, maar u gaat ons verder niet horen klagen. We nemen hen niets kwalijk, de overgebleven stichtende leden Nick Vahlberg (zang/gitaar) en Hans Ostlund (leadgitaar) worden nu immers al bijna 30 jaren geruggesteund door dezelfde ritmesectie, het is dus normaal dat het viertal aan de slag ging met de dingen die men in al die jaren samen verwekt heeft.
Spontane rockers uit die latere periode als “I’ve Seen Better”, “House Of Cards” en “Top Alcohol” hakten er lekker in en ook de nieuwe single “Working For The Man” rockte en rolde dat het een lust was.
Het laatste full album dat The Nomads maakten in 2012 heette trouwens ‘Solna’ en het is ons, en waarschijnlijk u ook, volledig ontgaan. De band puurde er nochtans maar liefst 4 songs uit, en ook al konden die misschien niet tippen aan die potige songs van weleer, The Nomads wisten er toch mee het boeltje in vuur en vlam te zetten. Vooral het Ramones-achtige “American Slang” had heel wat buskruit in de tank zitten.
Natuurlijk bruiste het zaakje het meest wanneer de ouwe krakers van de originele Nomads in de jaren tachtig ten tonele kwamen. “Knowledge Comes With Death’s Release” (met Hans Ostlund even als leadzanger), “Where The Wolf Bane Blooms” en een heftig “Lowdown Shakin’ Chills” brachten de power en het venijn van de prille jaren tachtig weer helemaal terug. En op het eind werden “Move It On Over” en een zeer onstuimig “Call Of Your Dogs” uit die ouwe kast gehaald. Het klonk nog even furieus en hondsdol als zo een dikke 30 jaar geleden.


Er stonden nog heel wat songs op ons verlanglijstje die helaas onaangeroerd bleven, maar wij waren geenszins ontgoocheld met de onversneden rock’n’roll die deze legendarische garagerockers hier door de 4AD joegen.

En er is goed nieuws  voor wie nog een keertje extra in dat garagesfeertje wil vertoeven, ook The Scientists komen voor een eenmalig concert naar België. Place To Be : N9 te Eeklo op 05/06, de band treedt er aan in de originele bezetting.


Support acts Tom Holliston – Selina Martin

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-nomads-16-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tom-holliston-16-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/selina-matin-16-03-2018/

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Dream Wife - Sprankelende Britse girl-rock vs. Deense platte kaas
Dream Wife + Palace Winter
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-18
Sam De Rijcke

Een halve hype in Groot Brittanië en overal lovende recensies in de internationale pers voor de debuutplaat, een mens zou dan toch op zijn minst mogen denken dat de bescheiden AB Club zou vol lopen voor Dream Wife. Niet dus. Bovendien was iemand in een vlaag van zinsverbijstering op het idee gekomen om de nieuwe meidenband als co-headliner op de affiche te zetten met het Deense Palace Winter, een band wiens sound even ver van Dream Wife verwijderd ligt als de Noordpool van de Caraïben. Alsof je pakweg Slayer en Shania Twain samen zou programmeren.

Dream Wife
zijn drie frisse piepjonge meiden aangevuld met een onopvallende drummer. Het prompte gezelschap bracht met veel venijn en spontaniteit quasi hun volledige debuutalbum. Al die puntige songs kregen in hun live versie iets meer peper in het gat waardoor er constant flink wat vaart en snedigheid in de set zat.
Het meest in het oog sprong het lieftallige zangeresje Rakel Mjöll, ze toonde zich een geboren entertainster en kon tegelijk vrolijk en nijdig uit de hoek komen. Doch het waren de twee bedrijvige dames naast haar die voor de okselfrisse stevige punk-pop sound zorgden.
Ze vielen met de deur in huis door met hun sterkste song “Hey Heartbreaker” van wal te steken, waardoor we meteen wakker waren geschud. Zo waren we vertrokken voor 50 minuutjes sprankelende girl-rock in het kielzog van bands als Bikini Kill, Savages, Sleater Kinney, Au Pairs of ja, waarom niet, The Runaways.
Spitse songs als “Spend The Night”, “Love Without Reason” en “Somebody” ontpopten zich als rake bommetjes die recht op doel afgingen. Ze maakten nog maar eens duidelijk dat die debuutplaat een verdomd lekker album is. Het venijn zat ‘m dan nog eens in de staart met gloeiend hete punky kopstoten “FUU” (oftewel “ Fuck You Up”) en “Let’s Make Out”.
Wij waren dus alvast overtuigd van de kracht en frisheid van deze kersverse meidenband. Ze mogen gerust terugkomen, en wel in de grote zaal.

Zeer pijnlijk voor het Deense Palace Winter, maar Dream Wife had blijkbaar 80 % van de aanwezigen naar de AB had gelokt. Met als gevolg dat na de set van Dream Wife de helft van het volk onverbiddelijk afdroop, en de zaal was al maar halfvol. Plichtsbewust als we zijn, waren wij toch maar blijven hangen om de ons ongekende Deense band een kans te geven. Na enkele nummers kozen we wijselijk ook al gauw het hazenpad, want Palace Winter bleek het muzikale equivalent van een pot platte kaas wiens vervaldag al lang overschreden is. Het was country-rock uit de Sarma die ons deed  denken aan Coldplay die zich waagt aan een soort muzakversie van The War On Drugs, of Jackson Browne die moedeloos zit te broeden op een song die het Eurovisiesongfestival moet gaan winnen. Er is een publiek voor dit soort muziek, meer bepaald die 10 arme drommels die vanavond zijn blijven staan. Wie weet werden ze er wel voor betaald.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Flying Horseman - Als een excellente wijn
Flying Horseman
Handelsbeurs
Gent
2018-03-09
Sam De Rijcke

Met alweer een uitstekende nieuwe plaat ‘Rooms/Ruins’ op zak, de vijfde al, begint de back catalogue van Flying Horseman er redelijk indrukwekkend uit te zien. Zeker als men weet dat drijvende kracht Bert Dockx tussendoor met zijn andere band Dans Dans ook nog eens 4 geweldige albums heeft afgeleverd. En dat alles in een tijdspanne van een jaar of acht, daar doen wij onze hoed al eens voor af.

Al die platen zijn rijkelijk gevuld met frisse ideeën, muzikaal vakmanschap, prachtige songs en het  sublieme gitaarwerk van Bert Dockx. Met Dans Dans neigt ie wat meer richting improvisatie en jazz, Flying Horseman is dan weer fraaie grootstadsblues met soms felle rock uitspattingen. Veel te moeilijk allemaal en niet hitgevoelig genoeg voor de gebruikelijke Stu Bru playlists. Vandaar dat Dockx zijn beide bands altijd wat onder de radar zijn blijven steken en vooralsnog niet de nodige erkenning hebben gekregen die ze verdienen. Jammer, maar zo werkt de muziekbusiness nu eenmaal.
Maar goed, de Gentse Handelsbeurs lijkt toch aardig te zijn volgelopen voor wat uitgroeit tot een geweldig concert  van een miskend Belgisch talent. De songs van Flying Horseman bloeien gestaag open om dan volledig te ontbolsteren. Soms geeft Dockx zijn vocals en songs een episch tintje à la Jim Kerr (Simple Minds) zonder daarbij echter naar het bombastische over te hellen. Elders horen we een ingetogen Jeff Buckley, een overtuigende Nick Cave of zelfs een declamerende Jim Morrison.
Waarmee duidelijk kan gesteld worden dat Dockx vocaal heel wat présence, karakter en kleur geeft aan zijn songs. Maar zijn stem is nog niet eens zijn belangrijkste troef, het is dat prachtige gitaarspel die heel wat aandacht opeist. Dockx kan zijn instrument heerlijk laten rollen, sluimeren, rocken en ontploffen. Indien nodig in één song, het fantastische “Bright Light” is daar een wonderlijk staaltje van. De gitaarsolo’s van Dockx zij om van te smullen. Geen macho- of rockstertoestanden, wel hemels en stijlvol instrumentaal vakmanschap met soms scheurende Crazy Horse uitspattingen.
De songs van Flying Horseman krijgen steeds voldoende ademruimte en bouwen altijd op tot iets moois, check onder meer een hemels “Private Isle”. Een absoluut hoogtepunt is een bijzonder krachtig en stuwend “Money” uit die al even sterke vorige plaat ‘Night Is Long’. Ook met “Faithtfully Yours”, die andere klepper uit dat album, speelt Flying Horseman op het scherp van de snee.
Het gezelschap slaagt er ook met de vingers in de neus in om een zaal muisstil te krijgen. Wanneer een oudje als “America Is Dead” zo magistraal wordt gebracht krijgen wij kippenvel tot in onze kleinste teen. De geest van Jeff Buckley hangt hier ergens rond.
Het zou ons trouwens niet verwonderen mocht ook ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ van Lift To Experience in Dockx’ platencollectie zitten. En een referentie waar we zeker al niet omheen kunnen is Richard Hawley, ook een artiest die een zalvende croonerstem weet te combineren met subliem gitaarwerk.

Vergeef het ons dat we bij zo een sterk concert als dit steeds naar vergelijkingspunten zoeken, maar de bak waar wij vanavond in graaien is wel deze van de artiesten die wij het meest bewonderen. Moge dit dus allemaal pluimen zijn op de hoed van Flying Horseman. Trouwens, Bert Dockx heeft natuurlijk zijn invloeden, maar hij is hoegenaamd geen copycat. De songs en sound van Flying Horseman hebben duidelijk een rijk en eigen karakter, als ware het een excellente wijn die nog niet door iedereen geproefd mocht worden.

Organisatie: Handelsbeurs , Gent

Het is geleden van die snikhete dag in juni 2017 dat wij een werkelijk uitzinnig concertje meemaakten van King Gizzard & The Lizard Wizard in een kolkende Kortrijkse Kreun. Toen al bekroonden wij deze krachttoer als concert van het Jaar, tot ene Nick Cave een paar maanden later met een prestatie buiten categorie roet in het eten kwam gooien. Maar King Gizzard is toch maar mooi op nummer 2 gebleven.

Ondertussen is de buitentemperatuur zowat 40 graden lager en heeft King Gizzard al 4 nieuwe platen uitgebracht. Jawel, 4, en we zijn amper 8 maanden verder. Van een productief bandje gesproken, hier kunnen zelfs Ty Segall en John Dwyer niet tegenop.
King Gizzard is hot, de Gentse Vooruit is propvol geladen voor deze Australische freaks en wederom is het een kolkend feestje dat wordt opgefleurd met vermakelijke beelden die baden in een seventies LSD sausje en niet gespaard zijn van de nodige humor.
Wat wij al lang wisten wordt met stip bevestigd, King Gizzard & The Lizard Wizard is één van de meest energieke en opwindende bands van dit moment, is er eigenlijk één rockfestival die naam waardig die hier deze zomer onderuit zal kunnen ?
Het duurt deze keer misschien iets langer dan die fameuze avond in juni om het publiek op te warmen. Is ook niet moeilijk, in Kortrijk was iedereen al haast gesmolten van voor er één noot gespeeld werd, in de Vooruit komt alleman binnen met ijspegels op de neus. Maar eenmaal de trein goed op dreef is, is er geen houden meer aan. Na een hoogst vermakelijke inloopronde met prikkelende pareltjes als onder andere “Rattlesnake”, “Open Water” en “Sleep Drifter” schakelt King Gizzard over op een driftige heavy-metal modus met “Digital Black” en “The Lord Of Lightning”, de strafste kopstoten uit ‘Murder Of The Universe’.
Ondertussen wordt er ook nog eens met branie een dwarsfluit beroerd en komt het hele zootje in een lekkere psychedelische en freaky sfeer terecht. Een  uitgesponnen “Crumbling Castle” is een bekoorlijke en nonchalante trip doorheen de backstage van Woodstock, het is een wandeling in mushroomland die enkele keren plagerig dreigt te stoppen om dan steeds heel fijntjes terug open te breken.
De echte waanzin komt er wanneer King Gizzard & The Lizard Wizard het tempo helemaal in de rooie jaagt met de ophitsende explosieve drieling “Robot Stop”, “Big Fat Wasp” en het fenomenale “Gamma Knife”, drie ophitsende prijsbeestjes uit dat wervelende album ‘Nonagon Infinity’. De toestanden in de zaal moeten hier al helemaal niet meer onderdoen voor dat legendarische bruisende feestje in De Kreun.

Als iedereen buiten adem is dan is de tijd aangekomen voor de Zappateske psychedelica en lome jazz van een bijzonder lang en wonderlijk “The River”, die overheerlijke feelgood song uit ‘Quarters’. Met daaraan gekoppeld nog een prettig gestoord “God Is In The Rhythm” lijkt het wel of The Mothers Of Invention terug zijn opgestaan. Verrukkelijk einde van een alweer geweldige show.

Organisatie: Democrazy, Gent

donderdag 01 maart 2018 01:00

Fornet

Fornet is een indierock band die op deze 5 songs tellende EP in de nineties graaft, ze komen uit bij Pixies, Guided By Voices, Yo La Tengo en dEUS. De songs zijn echter prikkelend en weerbarstig genoeg om niet als kopieën bestempeld te worden. De gitaartjes piepen en kraken naarstig door en ze mogen al eens uit de bocht vliegen. Op de afsluiter “Erase”, misschien wel de beste track op dit plaatje, neigt Fornet zelfs een beetje naar The Fall.
Bovenal zijn dit eigenlijk 5 sterke tracks van een hoopvol indierockgroepje. Licht ontspoorde gitaren zijn terug welkom en ze hoeven niet per sé Triggerfinger of Queens Of The Stone Age achterna te hollen. Het gaat terug de goeie weg op met de Belgische rock dankzij dit soort groepjes, check ook Sons, dirk. en Firefang.

donderdag 01 maart 2018 01:00

Weedpecker III

De derde plaat al van deze Poolse psych rockers. Vergeef het ons dat wij de eerste 2 gemist hebben, we halen zeker onze schade in.
Weedpecker is een band die het houdt bij flink uit de kluiten gewassen psychrock met stoner uitwasemingen, prog-rock uitstapjes en volbloed hard-rock riffs. Zelf hebben de heren het over ‘drugrock’, waarmee ze ook meteen de groepsnaam hebben uitgeklaard.
Voor deze derde plaat tekende Weedpecker bij het Duitse label Stickman Records en daar vertoeven ze in hun geliefkoosde biotoop, tussen onder meer Motorpsycho, Elder, King Buffalo, The Heads en Spidergawd. Allemaal bands die al wat ruimtereizen hebben afgelegd en die niet kijken op vijf minuten meer of minder, in één song wel te verstaan.
Bij momenten doet Weedpecker zelfs een beetje denken aan de eerste platen van Tame Impala, in de tijd dat die nog geen kermismuziek maakten maar wel avontuurlijke psychedelische rock. Doch over ’t algemeen scheuren de riffs hier toch een stuk harder en duren de space-excursies heel wat langer. Drie kwartier, vijf songs, er mag dus al wat gejamd en gefreakt worden. En dat doen ze met klasse, het is een plezier om mee in de flow te gaan. Heel vaak neigt Weedpecker naar Motorpsycho, check de gelaagdheid in de songs, de rustige intro’s en mijmeringen, de geestverruimende solo’s en de daaropvolgende heavy instrumentale uitbarstingen. Zo is elke song een avontuurlijke trip die verschillende tussenstations aandoet, met “Embrace” en “From Mars To Mercury” als voornaamste  hoogvliegers.

donderdag 22 februari 2018 01:00

Little Dark Age

Ooit was MGMT een hip en relevant groepje die met uiterst aanstekelijke singletjes “Time To Pretend”, “Electric Feel” en “Kids” een frisse nieuwe wind joeg doorheen het hitparadelandschap.
Dat MGMT voor eeuwig zal vastgekluisterd zitten aan dit triootje hits heeft alles te maken met de pijnlijke vaststelling dat ze er sedertdien niet meer in geslaagd zijn om met evenwaardige succesnummertjes op de proppen te komen. Verwoede pogingen werden ondernomen op albums als ‘Congratulations’ en ‘MGMT’, maar het is nooit meer geworden wat het ooit geweest is.
Op vandaag is MGMT een doordeweeks elektro popgroepje met een goedkope sound die gerecycleerd is uit lichtvoetige synthpop van eightiesbandjes als OMD, A Flock Of Seaugulls of, erger nog, Kajagoogoo en fuckin’ Pet Shop Boys.
Op ‘Little Dark Age’ treffen we meer bubblegum dan song, meer kitsch dan hits, meer goedkope elektrodeuntjes dan frisse melodieën, meer plastiek dan goud, meer verpakking dan inhoud.
Niet echt een tijdloze sound dus, wel eentje die om onbegrijpelijke redenen dezer dagen terug hip is. Voor zo lang het duurt natuurlijk. Speciaal voor dit soort bandjes werd de term ‘vergankelijk’ uitgevonden.

donderdag 22 februari 2018 01:00

Yungblud

Yungblud  is het alter ego van het nieuwbakken tieneridool Dominic Harris en die klinkt een beetje als de missing link tussen One Direction en Arctic Monkeys. In een onding als “Anarchist” menen wij zelfs Rihanna te horen. U heeft misschien geen idee wat u zich hierbij allemaal moet voorstellen, maar wij worden er alleszins niet euforisch van.
Er staan amper 5 songs op dit debuutplaatje en die zijn voor ons meer dan genoeg om die bakvis en zijn bandje volledig te wantrouwen.
In de UK is Britpop blijkbaar een verplicht vak geworden in de kleuterklas, en dan komen daar onvermijdelijk dit soort boysbandjes of tieneridolen uit voort. Je hoort, ruikt en voelt gewoon dat er een gewiekste mediacampagne achter schuilt om dit te pushen richting hitlijsten. Het klinkt allemaal zo fake, maar de modale tiener of StuBru fan heeft dat doorgaans toch niet door, dus zal dit jochie hoogstwaarschijnlijk wel  in zijn opzet slagen.
Harris weet nog niet echt op welk publiek hij zich moet richten en schiet dan meer lukraak zijn pijlen in alle mogelijke richtingen.
Dit is noch mossel noch vis, Yungblud balanceert op de lijn tussen indie-pop met iets te opzichtige Arctic Monkeys trekjes  en slappe r&b. Het lijkt ons eerder iets voor Ed Sheeran fans die van zichzelf vinden dat ze heus ook wel iets afweten van ‘alternatieve’ muziek.
Hier kunnen wij dan ook niks mee aanvangen, doch iemand anders wel, menen wij . Een piepjong publiek, check. Gillende meisjes, check. Hitparade, check. Rock Werchter? Zit er dik in.
Wij klasseren dit in het schuif ‘wegwerptieneridolen’.

donderdag 22 februari 2018 01:00

Songs Of Praise

Met die nieuwe hypes uit de UK weet je maar nooit. Als ze met een onding als Yungblud komen opdagen dan is het voor ons hoogtijd om even de hond uit te laten, maar wanneer er iets spannends als Shame op ons afkomt komt dan zijn wij razend enthousiast. Shame is het meest opwindende bandje dat uit de UK is komen overwaaien sinds het al even bewogen Idles. Het gaat soms toch wel de goede richting uit met die nieuwe Britse groepjes.
Wat Shame siert is dat de jongens to the point blijven en overdaad mijden, ‘Songs Of Praise’ bevat 10 vlijmscherpe compacte songs en hoegenaamd geen ballast. De songs flirten met punk, indie-rock, pop en post-punk en ze knallen stuk voor stuk bijzonder explosief uit de speakers. “Rizzla” is een verdomde catchy single, een hit die niet uit onze kop weg te branden is. Op “Concrete”  voelen we dezelfde zinderende spanning als op de laatste van Protomartyr en op het geweldige “The Lick” gaan The Amazing Snakehaeds bij The Libertines op bezoek. De gebeten punkertjes “Tasteless”, “Donk” en “Gold Hole” doen sterk denken aan het al even fantastische Idles, die andere Britse post-punk revelatie. “Friction” gaat terug in de tijd en verkent eventjes met succes de Madchester scene van Happy Mondays en Charlatans om dan iets verder bij The Godfathers uit te komen.
Pas op de afsluiter “Angie” haalt Shame de voet van het gaspedaal en nemen ze de tijd om er een 7 minutenlange trip uit te puren die het beste van Oasis, Savages en Iceage bij mekaar brengt.
Een wervelend debuut van een bende veelbelovende Britse jong wolven.
Shame speelt op 22/05 in een helaas al uitverkochte Botanique. Voor het concert in l’Aéronef in Lille op 20/05 zijn er wel nog tickets.

vrijdag 23 februari 2018 01:00

Amenra - Niet voor gevoelige oren

Amenra - Niet voor gevoelige oren
Amenra – Boris
Aéronef
Lille
2018-02-21
Sam De Rijcke

Een dubbele affiche eigenlijk, met twee bands die wereldwijd gestaag een serieuze cultstatus verworven hebben in de analen van de extreme underground-metal.
Beide bands kregen de tijd om een volwaardige set te spelen maar de hoofdmoot van het publiek bleek toch wel voor Amenra te zijn gekomen. Een en ander kon natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat Lille op een boogscheut van West Vlaanderen ligt terwijl Japan toch net iets verder is.

Als je weet dat het Japanse Boris al eens een plaat heeft opgenomen samen met de monnikskappen van Sun O))), dan mag het niet verwonderlijk zijn dat dit trio zweert bij een trage, extreem logge en slopende sound. Ook hun laatste wederom imponerende plaat ‘Dear’ is voorzien van een hoge graad van ‘heaviness’, wat zich duidelijk manifesteerde in hun live set. Boris produceerde typisch zo een geluid waar een mens zich best liet in mee drijven, anders beleefde men er niks aan. Echte songs waren er bijna niet te horen, eerder een heavy geluidstapijt voorzien van dreigende drones en loodzware gitaren. In hun extreme post-metal schuwden ze het experiment niet, wat het geduld van de toeschouwers al eens op de proef durfde te stellen. Soms werd het iets te langdradig, vooral wanneer een overenthousiaste drummer te veel en te lang allerlei dierlijke uithalen door de microfoon joeg. Maar voor de rest bleek Boris een indrukwekkend trio die met imposante en tergend trage slowmotion-metal de zaal meer dan een uur bij de keel greep. Een absoluut hoogtepunt was een bij wijlen ingetogen en elders dan weer scheurend en gierend “Dystopia-Vanshing Point”, niet toevallig ook de uitschieter van dat nieuwe album.  

Over Amenra wordt wel eens zeer lyrisch gedaan, wat eerder uitzonderlijk is voor een metalband. We lezen en horen vaak dingen als ‘transcendentaal’, ‘helend’, ‘buitenaards’ of ‘apocalyptisch’. Het is bij ons nog niet zo ver gekomen dat deze band ons in een ander universum brengt, maar we begrijpen de hele heisa wel. Het moet gezegd dat Amenra qua intensiteit in België zijn gelijke niet kent.
Zanger Colin Van Eeckhout schreeuwde zich bij momenten de pikzwarte ziel uit het lijf terwijl de band een massieve en indringende sound creëerde die snoeihard door de ruimte knalde. De solide moordsound kon geregeld naar adem happen in verstilde momenten waarbij de zaal het muisstil hield. Het is een gekende formule, van geruisloos naar verschroeiend hard en weer terug, maar Amenra beheerste die als geen ander. De desolate zwart-wit beelden op de achtergrond benadrukten nog wat meer het mystieke karakter van deze intense post-metal. Het deed ons trouwens denken aan de apocalyptische beelden die onlangs het concert van Godspeed You! Black Emperor ‘opfleurden’. Trouwens nog zo geen kwade vergelijking, je zou Amenra met een beetje goeie wil eigenlijk wel de GY!BE van de post-metal kunnen noemen. Maar goed, Amenra was vooral zichzelf vanavond, en dat was heel wat. In tegenstelling tot de collega’s van Boris, had Amenra wel degelijk echte songs in huis, zij het venijnige lappen post-metal die hardvochtig door merg en been gingen. Uitschieters hoeven we hier niet op te noemen, daarmee zouden we de rest oneer aandoen. We geven u hierna gewoon de volledige setlist cadeau.

Feit is dat een Amenra concert een unieke, intense en geestverruimende beleving is van begin tot einde. Oei Oei, we gaan nu ook nog lyrisch worden.

Setlist : Boden – Plus Près de Toi – Razoreater – Children Of The Eye – Nowena 9.10 – Thurifer et Clamor ad te Veniat – Terziele – Am Kreuz – Diaken

Organisatie: Aéronef, Lille

Pagina 5 van 94
FaLang translation system by Faboba