zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Novastar pakt de AB in op z’n gekende speelse, emotionele wijze

Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastarvoor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. Al ontvingen we dat de band live die coup de force niet meer aankon. In de AB Box vanavond , werd de nieuwe plaat, ‘Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd hun materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken.

Eén van de ontdekkingen van 2019 was zonder meer het jonge getalenteerde gezelschap RAMAN (****). Hun album 'Birth of Joy' overtuigde reeds; in de Minard, Gent kregen we toen een mengeling tussen melancholie en pure rock. Het verslag kun je hier nog eens nalezen. 
Deze keer stond Simon Raman helemaal alleen op het podium, met een arsenaal gitaren en songs gedragen door zijn bijzondere vocals. Hij raakte in die combinatie tussen intimiteit, emotie en rocken. We geven grift toe dat we z’n band misten, maar Simon bracht solo een ademloze set, het daverende applaus was meer dan gemeend. Dik verdiend dus.

Novastar (*****) draait rond de charismatische zanger/multi-instrumentalist Joost Zweegers, maar hij beklemtoont nogal snel dat Novastar een band is. Hij zoekt z’n muzikanten op en plaatst hen in de schijnwerpers.
We zien een amicale, beweeglijke Joost Zweegers die van zijn piano naar zijn gitaar stormt alsof ie aan een marathon bezig is. De nieuwe plaat, herkenbare Novastar nummers als vanouds, worden gecombineerd met z’n klassiekers. Vaak start hij een song op ingetogen wijze, tokkelend op gitaar of piano, en kleedt die verder aan met de drums en de gitaartokkels;  ze krijgen verrassende wendingen en stelselmatig worden alle registers open getrokken, naar een climax toe. De emotievolle vocals van Zweegers zijn een duidelijke meerwaarde, aangrijpend, helder en extravert, en ze laten je niet los. Schitterend!
Die opbouwende , opzwepende emotievolle sound raakt, werkt verslavend en prikkelt de dansspieren. We verveelden ons geen seconde . We worden letterlijk meegezogen in die fijne melodieus pakkende sound van Novastar .
Joost Zweegers had er, zoals steeds,  in de AB Box duidelijk zin in , en sleurt zijn muzikanten mee in die wervelstorm die hij ontketende. Song na song haalt Novastar die trukendoos naar boven. Mooi. Sjiek.

Novastar staat ijzersterk in zijn schoenen, ondanks het hobbelig parcours, waarin men soms verzeild geraakt. En brengt dus overtuigend een Novastar set op gekende spannende, broeierige, speelse, emotionele wijze!

Organisatie: FKP Scorpio ism Ancienne Belgique, Brussel  

Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’


De laatste schijf ‘Brand New Start EP’ was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth.
Check de recensie hier . Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland.  Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verschijnt later dit jaar een gloednieuwe plaat.
We hadden een fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral ‘wat is de sleutel voor succes’ … daarop kwamen verschillende antwoorden boven drijven.

Geert, het is geen gemakkelijk jaar geweest voor je (voor velen niet) maar deze corona tijden hebben er diep in gehakt, niet?
COVID heeft er heel hard erg hard op ingehakt, als je net een CD uithebt en je rekent er op om die te verkopen op optredens en om optredens te doen om de kosten terug te betalen…..
Op persoonlijk vlak heb ik wat medische problemen gekend na ons laatste akoestische concert ‘Puur Puur Puur’ in 2019 met een heel erg verdachte griepaanval eind dat jaar.. Die problemen zijn blijven aanslepen met als hoogtepunt een ernstige burn-out waar ik nog niet volledig van genezen ben, maar die me geleerd heeft de zaken simpel te houden en eenvoudig aan te pakken. Dat alles heeft, samen met de maatregelen rond Covid, ook zijn invloed gehad op de band zelf. Samen muziek maken, muziek beleven zorgt voor een speciale positieve energie. Een deel van ons het maatschappelijk weefsel werd doorgeknipt, sociale interacties konden enkel nog virtueel.

Ik vind het sterk hoe je steeds opnieuw recht krabbelt, tijdens ons vorig interview had ik de indruk dat jullie als band een heel hechte groep zijn die meer dan ooit klaar is om de wereld te veroveren… Of is dat een beetje sterk uitgedrukt?
Als muzikant en mens komen we goed overeen en maken we fantastische muziek, maar het romantisch beeld van “de jongens die samen doorbreken” is toch eerder een droombeeld. Neem nu het verhaal van Queen, als je het boek leest of de film ziet gaat het daar over de muzikanten. Nooit het verhaal van de business daarrond.  Je lijdt ook een beetje aan “survivor bias” omdat je enkel de verhalen ziet van degenen die bekend geworden zijn.
 Het feit dat je als muzikant je instrument en je stiel beheerst is belangrijk, maar een band als Queen – om een voorbeeld te geven – kon zich enkel ontplooien dankzij een goed management. Voorbeelden legio : Een Brian Epstein bij The Beatles, een Andrew Loog Oldham bij The Rolling Stones of ‘The Colonel’ bij Elvis … waren minstens even belangrijk.
Als muzikant moeten we zorgen dat we een kwalitatief verhaal kunnen brengen en mensen kunnen begeesteren, zonder ons op te drigen. Stromae mag dan wel muzikaal verguisd worden door sommigen, hij brengt een uniek, verkoopbaar verhaal dat niet enkel inspireert, maar dat ook mensen werk geeft - licht- en geluidstechniekers, catering, platenzaken… Hij heeft dan ook een deel van de wereld veroverd. Of beter gezegd : Hij samen met iedereen rond hem. Achter elke succesvolle artiest staat een succesvolle zakenman. Geen Yin zonder Yang. Elke creërende artiest heeft een zakelijke partner nodig die “het product” kan uitbaten en verkopen. En omgekeerd heeft elke zakenman een goed product nodig om te verkopen.
Selah Sue is ongelooflijk getalenteerd, maar als er geen investering in haar ontwikkeling gebeurd was dan had er niemand haar gekend. Een Alfie Falckenbach destijds, die wist feitelijk heel erg goed waar hij mee bezig was, die was bezig met business zoals grote platenfirma’s dat toen deden, met licentiedeals e.d. Het is uiteraard wel gemakkelijker als muzikant als je in een scene of muziekstijl zit waar die labels er dan wél zijn.
Dan sta je voor de keuze : je muziekstijl aanpassen naar wat de scènes en trends dicteren of accepteren dat je met je eigen muziek niet tot de gegadigden hoort.
Op dat moment beslis ik persoonlijk liever ’ik ga mezelf niet verkopen, ik speel gewoon de muziek die ik graag hoor’. Dat is een bewuste keuze, maar daardoor heb je ook minder kansen om bekend te worden. .. maar toch blijf ik dromen en hopen op een mirakel (oeps)
Overigens : Denk je dat Clouseau er had gestaan mocht Kris Wauters zelf niet zijn eigen groep “ontdekt” hebben voor het platenlabel waar hij voor werkte als talentenscout ?

Is het niet zo dat men in België te weinig chauvinistisch is naar eigen kweek toe? Die Nederlandse bands krijgen namelijk wel meer feedback in eigen land?
Ik woon niet in het buitenland, dus kan ik me daar niet over uitspreken of het louter een Belgisch probleem is, we zitten nog steeds met een aangeleerde bescheidenheid.
Dat het Nederlandse publiek wat chauvinistischer is en hun eigen bands verdedigt, dat is mooi. Dat mag hier ook wel wat meer. Ik weet wel : als er in Nederlands magazine gezegd wordt dat die en die Belgische groep goed is, gaan er plots meer deuren open. Men is hier toch met momenten wat extra kritisch, en dat maakt het niet makkelijk.

Heb je daar geen spijt van? Had je niet liever verder gestaan, of kies je daar bewust niet voor dan? Als je kijkt naar een band als Channel Zero, heb je geen spijt dat je ondanks alles niet zover bent doorgebroken dan?
Channel Zero zou op basis van al hun inspanning zelfs nog veel verder moeten staan, welverdiend ! Als je kijkt naar de nieuwe lichting bands als Fleddy Melculy, King Hiss, Wiegedood of AmenRa, dat zijn bands die het op een andere manier aanpakken dan wij vroeger, die omringen zich goed zodat ze kunnen focussen op de muziek - die pakken het heel goed aan.  Ik gun het hen en hoop dat ze ervan kunnen leven maar ook dat ze zich nog steeds kunnen amuseren want ook dat is belangrijk. Die doen zonder scrupules gewoon hun ding, dat vind ik echt schitterend. Ik ben destijds niet verder geraakt dan een luistersessie op het Brussels hoofdkantoor van Sony waar men enthousiast met “Shine” mee deed en me dan liet weten dat ik een betere zanger moest vinden. Toen had ik moeten opgeven. Maar nee, mijnheer moest koppig voortdoen ;)

Is het niet zo dat binnen die klassieke hardrock scene er niet een voornamelijk ouder publiek afkomt, wat bij een andere metal genre vaak toch anders is? Is dat geen probleem om als band te blijven doorgaan denk je?
Het is ook een publiek dat trouw blijft, het is een publiek dat zijn klassiekers kent. Ons kan je echt niet op Tomorrowland of als support act van Like Mike zetten … (misschien nog net van Robbie Williams of The Simple Minds) Wij worden samen met ons publiek oud ;)
Persoonlijk ga ik door uit pure koppigheid : BTL is een geheel deel van mijn leven.

Wat is eigenlijk de sleutel tot succes voor jou?
Succes is hoe je het zelf definieert. Mocht ik de sleutel hebben, ik liet het je weten. Of niet…… Succes is veel meer dan enkel financieel “binnen” zijn. Als mensen me zeggen “ik heb in een moeilijk moment veel troost gehad aan jouw song”, dan is dat voor mij ook een succesverhaal. En zo kan ik nog veel voorbeelden geven.
Succes is op dit ogenblik : ervoor zorgen dat we nog veel kwalitatieve concerten kunnen doen waar mensen die ons komen zien een hele avond met plezier kunnen van genieten.  Maar stel nu dat iemand als een Arno of pakweg Daan zegt “Hey die In Flanders Fields song is wel cool, ik ga die coveren”, dan is dat natuurlijk ook een succes ;)

Ik zie toch een lichtpuntje, Alcatraz Metal Fest heeft bewezen dat je op basis van een quasi Belgische affiche successen kunt boeken. Opent dit voor jullie ook deuren denk je?
Het is fantastisch wat de organisatie van Alcatraz en de mensen van Rock Tribune daar hebben gedaan, chapeau ! Alcatraz heeft de bands toegelaten om zich te bewijzen en er heeft geen enkele band teleurgesteld.  Wat de vraag betreft ‘opent dit ook voor jullie deuren’ daarop zou ik graag ja of nee antwoorden, maar ik weet het niet. de tijd zal het ons zeggen.

Laten we het ook eens over de nieuwe plaat hebben. Welke richting gaat de nieuwe plaat uit? Mogen we ons aan een verrassende wending of zo verwachten?
De hoes van “xxV” staat natuurlijk in het teken van ons zilveren jubileum - ik ben met BTL begonnen in 1996. “Twenty-Five”, met nadruk op de “V“ van five is dan ook ons 5de full album
We hebben een mooie voorinschrijving campagne achter de rug : ik heb de vraag aan iedereen die ik kende gesteld om te helpen om een CD uit te brengen, ik heb een ‘ja’ gekregen die de moeite waard was.  Als het een ‘nee’ was geweest was het album ook uit gekomen maar dan enkel digitaal :  Ook wij doen mee aan Spotify en dergelijke. De portabiliteit is super handig, en je hebt een gigantische jukebox / radio on demand.  De virtuele versie van het album, zonder de 2 extra tracks, komt later uit dan de CD versie.
Ik was al sinds de herfst van 2019 bezig met nieuwe songs - “Louder Than Thunder” bvb is geïnspireerd door de Sanicole airshow die doorging in september, maar feitelijk had ik zo goed als geen enkel vaststaand idee.  In de eerste helft van 2020 ben ik dan vooral bezig geweest met de songs te schrijven en uit te werken, Filip heeft toen heel wat demo’s ingezongen en die hebben de basis gelegd. Iedereen heeft zijn opnames thuis gedaan. Het enige wat in de eigen GPS studio (BTL HQ) opgenomen hebben buiten de gitaarpartijen en mijn backing vocals zijn Michel’s drum partijen, helemaal COVID safe. 
De manier van werken was niet vreemd voor ons : Ook op ‘The Art of Resilience’(2017) waren veel opnames buitenshuis gemaakt en hier dan gecoördineerd.  Verrassende wendingen ? Wees er maar zeker van ! Elke song is anders. Nog meer dan vroeger laten we ons niet in een vakje stoppen en zijn de invloeden heel erg divers. De dag dat we zin hebben om een reggae beat te zetten dan doen we dat ook gewoonweg…

Deze zomer brachten jullie een video uit ‘Altitude For Energy’,  daar zit een heel verhaal achter liet je me weten, vertel eens?
We hebben steeds menselijke verhalen nodig om songs te schrijven.
Altitude For Energy is geïnspireerd door Aerobatic Specialist Stijn De Jaeghere 'The Flying Nurse'. Het motto van Stijn is ‘’Motivatie – Toewijding – Transformatie’ en dat hebben we dan ook in de song verwerkt. Om zijn droom na te jagen, moest hij heel wat obstakels overwinnen, waaronder zijn gewichtsverlies van 170 naar 85 kg.
De spectaculaire clip vind je op :
https://www.youtube.com/watch?v=_2vHJGBU57k
Bij Beyond the Labyrinth is het motto “Conceive, Believe, Achieve”, en dat hebben we dan weer in een andere song van dit album verwerkt (“Improve, Enhance”)

Op basis van die single, kan ik toch stellen dat jullie als band – zoals ik daarnet aangaf – diezelfde kan uitkijken, en ook mooi varieerden. Is dat bewust?
De cd is lichtvoetig geproduceerd. Iedereen kan in de schijnwerper staan, maar het is een productie waar niet gevochten moet wordt om de aandacht : de instrumenten verdringen elkaar niet, ieder krijgt mooi zijn plaats binnen het geheel. Wat we gedaan hebben is technisch gezien een aantal dingen doen niet meer doen die tegenwoordig in moderne producties gebeuren - triggering, zware compressie, een overvloed aan overdubs. Back to basics dus : less is more.  Het is ook de eerste cd die ik opnieuw zelf geproduced heb na “Chapter III-Stories” (2011). Ik en Michel (Lodder, drummer) hebben onder elkaar gezegd “het moet niet altijd zo zwaar zijn”. We zijn dus begonnen met de basis, een goede drum sound waar je nog steeds de subtiliteiten en finesses hoort. Steek daar een goede zanger met een goede song boven op en je bent vertrokken. Op basis daarvan zijn we ons beginnen amuseren eigenlijk. Doordat iedereen zijn vrijheid kreeg om zijn ding te doen is de plaat nog extra gevarieerd geworden.

Prachtig. Wat zijn de verdere plannen?
We focussen op de promo en concerten rond het nieuw album, met een setlist die rond het nieuw album opgebouwd is.

Je zit al veel jaren in de muziek, dat je blijft vechten tegen beter weten is, dat respecteer ik enorm aan jou, het siert je … Welke raad wil je beginnende bands meegeven om dit interview af te sluiten?
Weet je : Een band die in prime time in het nieuws komt verdient veel meer dan sommige groepen met 2 concerten. Dat zijn geheimen die sommigen in andere muziekscenes liever voor zich houden. Daarom raad ik alle bands ook aan om in die lijst van de Zwaarste Lijst van StuBru, op Classic 21 Metal, op Willy te proberen te komen of nog beter, op TV, alle mainstream media. Daar liggen Sabam-inkomsten te wachten waar je de werkingskosten van een band kan mee financieren, het gaat hem om veel meer dan enkel de promotie. Zorg dus dat je Sabam in orde is. En wees niet jaloers en na-ijverig, maar steun elkaar.  Niet iedereen kent commerciële successen maar de artistieke waarde is er niet minder om.

Hartelijk dank, en veel succes in alles wat jullie doen, ik volg jullie al circa twintig jaar en zal dat uiteraard blijven doen

Someone - Een extra straaltje hoop in donkere tijden

Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze 'Orbit II' uit, een plaat die de twee vorige EP's omvatte met vier nieuwe tracks. De lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk 'non-stop nieuwe muziek ging schrijven'. Op die manier kwam 'Shapeshifter' tot stand.
De recensie van deze knappe schijf kun je hier nog eens nalezen. 
Ze kwam nu de plaat uiteindelijk, met voltallige band, voorstellen in de gezellige Witloof Bar van de Botanique, Brussel. Het zaaltje was goed gevuld. We genoten van de filmische,  dromerige songs die Tessa en co op deze druilerige novemberavond speelden.

Een ingetogen “One by One” onderstreepte haar breekbare, indringende, krachtige stem. De muzikanten pikken in bij “Nothing Really Matters” en tonen hun belangvolle waarde in het concept. De backing vocals voelen de zangeres aan, bedwelmende keyboards (met prachtige soli), en de gitaar riedels zorgen voor innerlijk genot en welbehagen. En verder de baslijntjes en de zachte drums als satijn, die lekker aanstekelijk klinken en op de dansspieren inwerken. Het maakt de sound compleet en overtuigend. Elke schakel is even belangrijk. Een magisch sprookjesachtig geheel. En ja, hypnotiserend zelfs door haar fluwelen stem. Een sterke uitstraling.
“Blowin in The Wind” van Bob Dylan is erg innemend en ze geeft er een eigen draai aan. “Braver Times” is knap huiverend. De weemoed klinkt door in het materiaal; de boodschap die Tessa brengt is en blijft positief; in die donkere tunnel schijnt er een mooi lichtje van hoop. “Save Me” en het wondermooie “I'm not leaving” zijn de volgende voorbeelden. “Empathy” bevestigt dit aanvoelen.

Someone is Tessa Jackson en co; met haar stem en uitstraling weet ze het publiek te ontroeren en in te pakken. Met haar muzikanten brengt ze voldoende variaties aan.
De sound balanceert tussen ingetogenheid en extravertie, weemoed en hoop, met net dat fonkelend lichtje (in de verte) in deze donkere tijden…

Setlist: One By One // Nothing really matters//Strange world// Paris At Midnight // Take it // The Deep// Shapeshifter// Healt //Blowin in the wind (Bob Dylan cover)// Braver times//Save me//I'm not leaving
BIS: Empathy

Organisatie: Botanique, Brussel

HeavyLake Metal Festival 2021 - Variatie en Energiebommetjes!
HeavyLake Metal Festival 2021
Festivalhal Overmere Donk
Overmere (Berlare)
2021-11-06
Erik Vandamme

De omgeving van Overmere Donk is doorgaans een perfecte omgeving voor lange wandelingen langs de waterkant, om dan eens te vertoeven in één van de restaurants gespecialiseerd in visgerechten. Een rustige omgeving dus, die dit weekend ruw werd verstoord  door hevige gitaarriedels , knallende drum salvo's en bulderende vocalen.
Voor het eerst ging er een metal festival door in de Festivalhal van Overmere Donk onder HeavyLake Metal Festival.
Organisatorisch zat alles perfect in elkaar, de affiche oogde gevarieerd met bands als FireForce, Cult of Scarecrow, Exoto, Reject the sickness, Iron Mask en Objector. Een Belgische affiche dus van getalenteerde bands in ons kleine landje. De publiek opkomst was wellicht mager, maar dat kon de pret niet drukken. Twaalf uur lang, genoten wij met volle teugen.
Hopelijk komt hier een vervolg op, want dit festival is alvast een fijne toevoeging aan het aanbod van indoor metal festivals, een aanrader voor de doorsnee metal liefhebber die houdt van variatie én… energiebommetjes.

Een festival openen is nooit een gemakkelijke opgave. Devonport Band (***1/2) is een uit Lede afkomstige rock formatie die grunge, garagerock en typische hardrock van de jaren '90 combineert. Het zorgt voor een episch stroom aan energieke bommetjes. Trekpleister zijn de heldere vocals, de lekkere riffs en de drums die zorgen voor adrenalinestoten.
De band speelde voor een handvol fans, maar speelde alsof ze voor een volle zaal stonden. Met dit soort enthousiasme zien we veel potentieel in de band, die overtuigde met hun toegankelijke garage-grunge en hardrock.

Worlds Beyond (****) tapt van een heel andere vaatje. Deze symfonische metal band heeft een paar gitaristen die sterk voor de dag kwamen. Ze hadden ook een klassiek geschoolde zangeres die met haar indringende stem nogal wat aankon. Een spooky, sprookjesachtige wereld opent zich; het materiaal heeft een hypnotiserende inwerking. In het begin van de set leek alles nogal statisch en stroef te verlopen, maar gaandeweg - mede door de enthousiaste respons van het publiek - werden de registers meer open getrokken. Worlds Beyond kon op die manier overtuigen.

If I May (*****) bracht onlangs nog een knappe schijf uit 'As Above//So Below’, hun tweede sinds de start in 2016; het laat een iets donkerder kantje horen van de uit Herzele afkomstige Post hardcore/metalcore formatie.
De band bestaat uit muzikanten die hemelse riffs uit hun instrumenten toveren. De zanger/frontman trekt de aandacht met z’n diverse vocals, van zalvend naar verschroeiend hard uithalen, en zorgt voor dat ietsje meer in de totaalsound. De band had het niet gemakkelijk om een statisch publiek voor zich te winnen, in normale omstandigheden zou door de energiebommen een moshpitje moeten ontstaan, maar ze lieten het niet aan hun hart komen; ze duwden het gaspedaal zelfs dieper in waardoor we compleet murw geslagen werden. De afwisseling in donkere intensiteit en lichtvoetigheid was een extra pluspunt. If I May werd één van de ontdekkingen.

Objector (*****) steekt duidelijk uit binnen de trashmetal  in z’n muzikanten en het zangtalent. Bij elk optreden blazen ze ons compleet omver. Ze drukken hun stempel op het genre en moeten niet onderdoen op de groten als Kreator of Evil Invaders. Bovendien is frontman Bock niet alleen een begenadigd gitarist, maar ook een klasse entertainer die zijn publiek voortdurend aanport te bewegen. Een kleine groep gaat over tot een moshpit en gaat gewillig in op zijn oproep. De band blijft ondanks de wat flauwe respons, toch dat gaspedaal verder indrukken, en dat zorgt ervoor dat de band ons ook nu weer sterk weet te overtuigen. Sjiek.

‘Rauwe, griezelige waanzin' schreven we over Exoto (****) . Net als de gruwelijke beelden op de achtergrond, met demonische wezens die mensenvlees eten, enz, gaat Exoto muzikaal bijzonder intens tewerk. Hard, ruw en meedogenloos, zonder opkijken drijft de band, vocaal als instrumentaal, het tempo op tot immense hoogte. Huiverend en angstaanjagend. Een strakke lijn weliswaar, maar wie zich - zoals wij - gewillig laat meedrijven in die fantasieprikkelende rauwheid, voelt de vuurtongen van de hel.
Exoto verstaat die kunst om z’n publiek te confronteren met zijn meest innerlijke demonen … met geen kans op terugkeer naar de realiteit. Zelfs in de meer ingetogen songs, is die dreiging nog steeds zo verbluffend, van pure angst en vertwijfeling.

Plots stond de zaal, voor het eerst op de dag, goed gevuld tot aan de PA voor Cult of Scarecrow (*****) . Niet zo verwonderlijk, de band bestaat uit muzikanten die al heel wat hebben uitgevoerd in succesvolle projecten in de jaren '90 als Dead Serious, in de regio Zele en omstreken, toen een grote naam binnen de speed/thrash.
Cult of Scarecrow dompelt je onder in een doomachtig sfeertje binnen het genre. De recente release 'Tales of the Sacrosanct Man' toont zijn veelzijdigheid. Live voegt de band er tonnen spelplezier aan toe, de kwinkslagen vliegen in het rond, waardoor een doom/thrash/heavy metal feest ontstaat. Het publiek reageert laaiend enthousiast. In het genre duidelijk energiek en open-minded in variatie.. Sterk.

Iron Mask (****) is een powermetal formatie die al actief is sinds 2002, en opgericht is door top gitarist Dushan Petrossi, ook bekend van de band Magic Kingdom. Iron Mask bracht al een hele rits platen uit, en nu verscheen 'Master of Masters'. De fantasieprikkelende powermetal van Iron Mask gaat erin als zoetekoek, ook al worden er epische clichés boven gehaald om het publiek te paaien; het publiek ondergaat letterlijk Iron Mask. Het spelplezier druipt er van af. Headbangen was hier de boodschap.

Met een nieuwe plaat  'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness (*****) tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. Hun gretigheid kwam ook hier op HeavyLake Metal Festival naar boven. Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Zanger/frontman Guy werkt namelijk als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. De vertwijfeling, die als een mokerslag in je gezicht terecht komt, voel je ook als een muur op jou afkomen tijdens een live optreden. De bijzonder intense manier waarop de band, vocaal en instrumentaal tekeer gaat , is zodanig confronterend dat je zelf tot een punt van waanzin wordt gedreven. Dat is de grote sterkte van deze band op plaat, maar ook live. Hun donkere mokerslagen zijn krachtig, een tsunami aan duistere gedachten. Compleet murw geslagen zijn we, en blijven we verweesd achter na zo’n set.

De onderwerpen van FireForce (****) zijn nu niet direct feestelijk om een festival af te sluiten, want het gaat over alles wat oorlogen aangaat. We zagen de band al diverse keren, en telkens werden we aangenaam verrast.
Momenteel is ieders inbreng binnen FireFoce van even groot belang, de snijdende gitaarriffs en de knallende mokerslagen op drums brengen een aardverschuiving teweeg. De adrenaline loeit door de boxen. De instrumentatie is intens sterk. De muzikale trillingen dreunen na door de riffs en de helse drumsalvo's.
Het meest opmerkelijke echter binnen FireForce anno 2021 is de vocale inbreng die enorm emotioneel beladen is en vaak rauwer klinkt dan ooit, perfect passend binnen het concept. 'FireForce blijft zijn roots trouw, maar kijkt ook vooruit. Ze tekenen zondermeer voor een fijne (metal) concertbeleving (die we eerlijkheidshalve toch nog liever live hadden meegemaakt , pint in de hand en headbangend) ' schreven we nog over de live streaming eerder dit jaar.
Oog in oog met een echt publiek, kenmerkt zich een verschroeiende aanpak, powermetal, knallend, op z’n best.
HeavyLake Metal Festival kon zich geen betere afsluitende act voorstellen.

Neem gerust een kijkje naar de pics  (bevriende website Musika @Andy Maelstaf
https://www.musika.be/2021/11/10/heavy-lake-metal-festival-6-november-2021/

Organisatie: HeavyLake Metal Festival

donderdag 04 november 2021 10:08

Forward

We citeren even :'' Toen de wereld midden maart 2020 op slot ging, waren Chad en Bram drie dagen verwijderd van een 17 concerten tellende tournee, waarbij het epische 25-bewegingen tellende ‘Pendulum’ duo album in première ging. Het maakte de eerste impact van de wereldwijde pandemie des te verwoestender. Tijdens de lockdown was McCullough in staat om ‘Forward’ internationaal uit te brengen op het Outside In Music label. Deze tournee zal deze muziek aan een Europees publiek presenteren, en de synergetische relaties die McCullough de afgelopen 12 jaar heeft gesmeed met de uitmuntende Belgische pianist en bassist Verbist, en die hij heeft toegevoegd aan bijna een decennium van spelen met Lionel Beuvens en Clearfield, hernemen. Terwijl de pandemie de timing van de release concerten vertraagde, zal het ook de reünie des te betekenisvoller maken - en de muziek zal dat ongetwijfeld weerspiegelen. ''
Deze concertreeks had plaats in oktober, een mooie gelegenheid om ook het album 'Forward', dat vorig jaar op de markt kwam, nog eens uit de kast te halen.
Chad is een uitzonderlijk grootmeester die zoveel emoties in zijn instrument steekt, dat je er niet gewoon stil van wordt. Vanaf de eerste song “November Lake” neemt hij je mee naar een zachtmoedige , weemoedige  wereld . een ingetogen klankentapijt die een zekere gemoedsrust brengt. Innemend, warm en intiem. Luister maar naar intens mooie, zachte klanken van “Gentle”, “Focal Point” en het wondermooie ”Water Tower Sunset”.
Chad McCullough onderscheidt zich met deze plaat in het genre.

Info https://chadmccullough.bandcamp.com/album/forward

Tracklist: November Lake 05:39 Oak Park 09:43 Gentle 05:49 Grace at the Gavel or Grace at the Gallows 06:41 Focal Point 07:12 Water Tower Sunset 05:39

 
donderdag 04 november 2021 10:05

HANA - Three bodies (Orginal Soundtrack)

In de afgelopen jaren heeft deze jonge multi-instrumentalist (drums, violen, gitaren, piano, elektronica, zang...) getoerd met internationale indie pop acts zoals Feist, Damien Rice, Ane Brun, Loney Dear en Frank Ocean; hij was ook actief in de jazz/avant garde scene (bekroond met de prestigieuze Jazzkatten door de Nationale Zweedse Radio - categorie ‘Nieuwkomer van het jaar 2019’ en spelend met de Zweedse Jazz elite: Fire! orkest, Mats Gustafsson...).  Josefin werd ook uitgenodigd als vioolsoliste bij het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra. In 2020 bracht ze een akoestisch album uit in duo met Charles Spearin (stichtend lid van de Canadese indie-elite Do Make Say Think & Broken Social Scene).
‘HANA - Three bodies (Original Soundtrack)’ werd oorspronkelijk gecomponeerd als soundtrack bij een Butoh dansstuk van choreografe/danseres Frauke, een ode aan de aangeboren intelligentie van de natuur gewijd aan haar 5 elementen (lucht, aarde, water, vuur, en leegte); elektronica werd gecombineerd met pop, ambient, modern klassiek, post-rock en experiment.
Dat blijkt al uit het wondermooie “Secret Garden - Scene 1”. opvallend is de link naar de natuurelementen, het mooie maar ook het harde en meedogenloze van de natuur komt naar boven drijven. Je krijgt een bevreemdende sound, dreigend en rustgevend.
Luister maar naar songs als “Coldburn - scene II  (water)” en voel het verkwikkende, maar ook het hoe zware stormen alles kunnen vernietigen.
Op dit elan blijft Josefin Runsteen doorgaan, filmische en visuele soundscapes die de fantasie voortdurend prikkelen. Binnen die context is elke song wel anders, ze vullen elkaar ergens aan net zoals dat in de natuur het geval is.
Deze schijf laat vooral een muzikante horen die de stilte krachtig kan doen klinken, en die stormen doorstaat. De viool klinkt verbijsterend, magisch en doet je wegdromen, o.m. bij “Bloom - Scene III (Fire)” , waarop het dreigende om de hoek komt kijken.”'SAKURA Scene IV (Earth)” en afsluiter “BANYAN - Scene V (Air)” zetten die lijn verder.

Dat zorgt ervoor dat deze 'HANA - Three bodies (Original Soundtrack)'  een veelzijdig Plaatje is, die de natuurelementen centraal plaatst, muzikaal open staat voor experiment en visueel prikkelt!

Tracklist SECRET GARDEN - Scene I (Void) 07:54 COLDBURN - Scene II (Water) 08:40 BLOOM - Scene III (Fire) 07:09 SAKURA - Scene IV (Earth) 07:33 BANYAN - Scene V (Air) 08:10

Avant-garde/Elektronisch
HANA - Three bodies (Orginal Soundtrack)
Josefin Runsteen

 
donderdag 04 november 2021 09:57

The Beautiful, Not the Damned EP

Het Brusselse doomtrio, Von Stroheim,  bedacht door Dominique Van Cappellen-Waldock (we zullen u de opsomming van haar vele projecten besparen) en Raphael Rastelli, bewandelt doom achtige wegen, en verlaat vooral de comfortzone ervan. Ondertussen is het duo uitgebreid met drummer Joe Ree Doo, een van de stijlvolste mixers.
Voor deze nieuwe (derde) plaat, een EP ‘The Beautiful, Not the Damned’,  waren de drums nog van Yannick Daïf, die nu deel uitmaakt van het duo Djinns.

We stappen die griezelige wereld binnen met “Buckerful of Bile”, een bevreemdend klinkend nummer, alsof het trio je de keel dichtknijpt en je achterlaat met angst in de ogen. Met een lichtjes dreigende ondertoon, zonder de geluidsmuur te doorbreken, drijft Von Stroheim je langzaam tot een puntje van waanzin, o.m. door de meesterlijke, zompige instrumentatie en de  heldere, bedwelmende, hypnotiserende stem van Dominique, die je dieper en dieper doet wegglijden naar die donkere oorden in je onderbewustzijn.
“Posion” is er dan eentje, als een traag werkend gif dat het leven uit je weg zuigt, maar het voelt niet aan alsof je de dood in de ogen kijkt, nee het is eerder het begin van nieuw leven.  We lieten ons gewillig onderdompelen in dit sfeertje, waar duisternis aanvoelt als een deken tegen koude winterdagen. Het sprookjesachtig, theatraal kader waarop Von Stroheim tewerk gaat, is zodanig fantasieprikkelend dat de demonen je in de ogen kijken, maar met een glimlach …De EP straalt zoveel kracht uit dat je dus geen angst moet voelen in het dreigende kader, maar eerder een soort rust in je donker hart.
Het is een parel van een EP die donkere harten als het onze verwarmt. Een verslavende inwerking.
Von Stroheim is een aanrader voor elke doom liefhebber die houdt van grensvervaging en experiment.

Tracklist: Bucketful of Bile - Poison - Men  - Marry me

Doom Blues/Postmetal
The Beautiful, Not the Damned EP
Von Stroheim

 
donderdag 04 november 2021 09:53

Seventh Ascension

Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum op de EP 'Seventh Ascension', waarin ze funk, R&B, grooves en jazz versmelt met drum sampling van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen (nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde). Om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ‘ins en outs’ van muziekproducties en werkte ze hard in haar vaardigheden als multi-instrumentaliste, muzikante , beatprogrammeur en zangeres.
Haar strijdvaardigheid en emoties komen tot uiting in de vier nummers. Roselien speelt hier dus elk instrument in op de EP. 
We hadden nog een fijn gesprek met Roselien. Lees hier het interview.

Hoog tijd om ook de EP zelf onder de loep te nemen.
Opvallend is hoe Roselien met haar zachtmoedige stem positieve energie doet neerdalen.
Uit het interview blijkt dat sommige songs gaan over haar tijd in Londen, sommige onderwerpen zijn zelfs zwaarmoedig. Maar toch straalt Roselien op deze schijf die positiviteit uit , om moed uit te putten.
Songs als “Don't wanne be alone” en “Give me a break” balanceren tussen een weemoedige en  aanstekelijke sound.  “Not My Fantasy” en “I lost it there” zitten in hetzelfde vaarwater, meeslepend, aanstekelijk en intens, gevoelig, donker. Een mooi klankenbord.
De EP is een overtuigend jazz/R&B Plaatje. Emotie en virtuositeit zijn  belangvolle factoren in haar muziek. Met 'Seventh Ascension' is ze klaar om door te breken.

Tracklist: Don't Want To Be Alone 04:02 Give Me A Break 03:55 Not My Fantasy 03:31 I Lost It There 03:49

Multi-instrumentalist/Singer-songwriter
Seventh Ascension
Roselien
 

 
donderdag 04 november 2021 09:43

While Our World Dissolves

Met een nieuwe plaat 'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness onlangs tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
We hadden een interview met de band; een tipje van de sluier hier )

Hoog tijd om ook de schijf 'While Our World Dissolves' onder de loep te nemen.
“Disconnect” geeft meteen de toon aan; een rauwe, verschroeiende sound die je tot een zekere vorm van waanzin drijft, o.m. door de kracht van de instrumentatie en de uitstraling van de zanger. Songs als “Dissaproval of the weak”, “We all Burn” en “Burning Soil” klieven door je lijf. Meesterlijke riffs spelen ze en frontman Guy brult zich de longen uit het lijf; we zijn danig onder de indruk van het ingenieuze drumwerk op deze schijf, meesterlijk hoe Jannick Govaert indrukwekkend op de vellen slaat, als mokerslagen in je gezicht, zonder echt afbreuk te doen aan de inbreng van de andere bandleden.
Reject the Sickness is meer dan ooit een geoliede machine , die gevoelens van pijn, woede en vertwijfeling perfect weet te omvatten in een intens totaalpakket.
Het totaalplaatje is belangrijk. De spanning is te snijden. Al die emoties. Wat een donkere intensiteit. Een wereld van pure waanzin. Geen trip voor tere zieltjes..
Wij waren diep onder de indruk van het verhaal dat hier wordt verteld, als een boek met een verslavende inhoud.
Reject The Sickness heeft met 'While Our World Dissolves ' grenzen verlegd. En is duidelijk naar de verdiende respons in het genre van de melodieuze death/thrash metal.

Tracklist: Disconnect - Dissaproval Of The Weak - We All Burn - Burning Soil - The Plague Of Life - The Furrow Of Our Soul - Reveal The Darkness - Reset  - Pillars Of Hope

Melodic Death thrash metal
While Our World Dissolves
Reject The Sickness

 

De jonge artieste Justine Bourgeus, beter bekend als Tsar B, ooit violiste bij School is Cool , heeft een uniek muziekgenre op haar naam staan: dark-blue oriental R&B.  Op haar debuut 'Indiequeen' (2016) hoorden we het al. Haar recente EP 'Unpaintable' zet het nog meer in de verf. Ken je het gevoel dat je gewoon sprakeloos een zaal verlaat na een bevreemdend mooie set, waarbij intimiteit en intensiteit zorgen voor magi , een warm deken tegen koude winterdagen, da’s wat we hier vanavond in de Club meemaakten! In de vrij korte set, liet Tsar B horen dat ze een veelzijdige artieste is .

Werden we sprakeloos in een magisch, intiem kader en houden we er een mooi, goed gevoel van over bij Tsar B, dan werden de dansspieren geprikkeld bij de support act. Dit bleek niet  White Dress te zijn zoals in het programma aangegeven, maar het trio Monokimono (****). Een band die flirt tussen ingetogenheid en extravertie , een zachte wervelstorm in de kleine zaal, althans toch in het begin van de set. Plots trokken ze alle registers open en vlogen de beats in het rond. Monokimono bezorgde ons een eerste adrenalinestoot en liet ons verweesd achter; de emotie werd aangesproken en de gevoelige snaar geraakt.

Bij Tsar B (*****) wordt nog meer op emotie gespeeld. Zij aan zij met muzikante Trui Amerlinck (Rosa Butsi, Ivy Falls, Another String Quartet) op cello, gezeten achter een gedekte tafel, klaar voor het avondmaal.
Ze liet ons sprakeloos achter, in een intiem kader . We voelden een bevreemdende doch mooie magie aan . Een overweldigend gevoel van welbehagen overvalt ons als de strings onze oorschelpen doen trillen. Naast de viool-cello klank, heeft  Justine trouwens een engelachtige, breekbare en indringende, krachtige stem. Sprookjesachtig klinkt het, dat je verder doet wegglijden naar verre oorden. Door de ingetogenheid worden echter geen geluidsmuren verpulverd , wel harten diep geraakt. Een gevoelig aanstekelijke sound die uit de viool, cello komt , ondersteund van unieke vocals.

We genoten ten volle van het muzikale schouwspel van twee muzikanten die perfect weten hoe ze die gevoelige snaar kunnen raken.
In de bis geeft Tsar B ons met haar fluwelen stem nog een laatste adrenalinestoot, waardoor we compleet zen de AB Club verlieten, sprakeloos in dat magisch, intiem kader die ze hadden gecreëerd.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/tsar-b-07-11-2021.html


Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

 
Pagina 5 van 117
FaLang translation system by Faboba