² Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. - Olput Blues

Vrone Productions events 2018 - 2019

Vérone Productions events 2018 - 2019

new
Gaëtan Roussel, ...Lees meer...

Grand Mix concerts

Grand Mix concerts
New
Concerts
16-09-18 - Jawhar
19-09-18 – Chris ...Lees meer...

Olput Blues

Geschreven door Wim Guillemyn - donderdag 08 maart 2018
Image
Gèsman
Pop/Rock
Mayway Records

Het dialect in de Belgische songschrijverij wint terrein. De voordelen hiervan zijn dat het soms kleurrijker klinkt en gemakkelijker bekt dan in het Algemeen Nederlands. Nadeel is dan weer dat een West-Vlaams dialect voor een Antwerpenaar moeilijk verstaanbaar is. Maar niet iedereen begrijpt trouwens goed het Engels en er zijn ook nog tekstboekjes. Dus het is niet onoverkoombaar.
Gèsman heeft veel tijd genomen om ‘Salonrebel’ uit 2010 op te volgen met een nieuwe release. De bezetting kende een grondige verjongingskuur waardoor we eerder van Gèsman 2.0 kunnen spreken. Harry Descamps (zoon van Ugly Papa Dick) werd als gitaarwonder binnengehaald alsook Kristof Lazou (het brein achter Knights). De ritme sectie bestaat uit Kris Demets en Frank Derycke terwijl Ruben Vercaemer met zijn sax en vibrafoon een warme sound aan Gèsman geeft.
De songs zijn in het West-Vlaams, en soms in het Engels, gezongen. De klankkleur van Steven Vervaeke zijn stem doet soms wat aan Filip Kowlier denken zoals op bv “Veel Dust” en “Mankepwot” (komt regelmatig eens voorbij op radio 1).
Muzikaal zoeken ze het wat breder dan Kowlier. Er zitten wat bluesrock, country en americana- invloeden verwerkt in de songs. “Schmuck” is daar een goed voorbeeld van. Titeltrack “Olput Blues” is een schitterende song met wat slide-gitaren en blues elementen die het nummer een weemoedige vibe meegeven. Precies iemand die ‘s morgens met een kater wakker wordt en nadenkt over wat hij zou kunnen hebben uitgespookt. Wat flarden van herinneringen schieten door je van kater gepijnigde kop. De sax en vibrafoon geven het nummer een mooi warm accent. “Sletje en Slunse” is dan eerder indie rock of klein kunst met mooie backings naar het einde toe. Over “Acid Ooh Ooh” kan je ongeveer hetzelfde zeggen.
Op “Weeping Back @ the Willow” grossiert Gèsman in countryrock. Beelden van het Amerikaanse platteland komen spontaan voor mijn netvlies voorbij. “Hotdog” is een zuivere indierocker. “Aioliques Associés” is eerder een lichtvoetige en van ironie gespeende song dat Luc Dufourmont een platform geeft om zijn gang te gaan. Het dient als de outro van het album.
Gèsman heeft een volwassen en vrij warm klinkend album gemaakt. Het album bevat tien meer dan uitstekende tracks. Alles lijkt te kloppen: de sfeer, de vibes en de songs. Er is voldoende variatie en er zijn genoeg details te ontdekken die het herbeluisteren aangenaam maken. Wie te vinden is voor ’t Zesde Metaal, Flip Kowlier, Fixkes, Zita Swoon en aanverwante bands gaat hier zeker zijn gading vinden.



 
Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. © 2018
ASBL Inaudible 2, rue Raoul Van Spitael 7540 Kain
Design: Nuno Cruz - Joomla integration: Edustries
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement