² Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. - Depeche Mode Global Spirit Tour Vooruitkijken via het verleden

4AD Diksmuide events 2018

4AD Diksmuide – events 2018
New
vr 05.10.2018 Marble Sounds

...Lees meer...

Agauchedelalune, Lille events

Agauchedelalune, Lille – events

New
08/10 Anna Calvi, Splendid, Lille ...Lees meer...

Depeche Mode Global Spirit Tour Vooruitkijken via het verleden

Geschreven door Erwin Vanlaere - dinsdag 28 november 2017
Image
Depeche Mode
Sportpaleis
Antwerpen
26-11-2017

Depeche Mode – Global Spirit Tour – Vooruitkijken via het verleden
Depeche Mode
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-26
Erwin Vanlaere

Wie achter het net viste om een kaartje te bemachtigen voor het op een zucht uitverkocht concert van Depeche Mode in het Antwerpse Sportpaleis in mei van dit jaar, hoefde niet lang op zijn honger te blijven zitten. Amper 6 maanden later hield de groep in het kader van het tweede luik van hun ‘Global Spirit Tour’ opnieuw halt in het Sportpaleis. Dit in dezelfde bezetting, met een gelijkaardig project maar met een ietwat door elkaar geschudde setlist onder de arm.

Dat afgelopen zondag de zaal ook deze keer zo goed als volgelopen was, onderstreept dat 37 jaar na oprichting, de houdbaarheidsdatum van Depeche Mode allesbehalve verstreken is. Daarbij kunnen zij sinds jaar en dag rekenen op een trouwe schare fans die hen door dik en dun blijven steunen. Want net als bij voorganger ‘Delta Machine’ (2013) prijken ook op het recentste ‘Spirit’, hun 14de studioplaat waarmee ze ter promotie hiervan wereldwijd de hort op gaan, geen instant hits of gemakkelijk verteerbare nummers. Integendeel, in een productie van Simian Mobile Disco-lid James Ford (zie o.a. Arctic Monkeys, Florence + The Machine, Klaxons en Foals), is deze groeiplaat het meest politiek getinte album uit hun carrière. Muzikaal klinkt het donker en gelaagd. Tekstueel vertaalt zich dit naar het uiten van heel wat maatschappijkritiek en het oproepen tot algehele mentaliteitswijziging én revolutie.
Dat laatste werd duidelijk onderstreept toen in het Sportpaleis een tweetal minuten vóór het vooropgestelde aanvangsuur « Revolution » van The Beatles door de luidsprekers schalde, gevolgd door « Cover Me (Alt Out) », een bonustrack op de deluxe versie van ‘Spirit’.
Ook opener « Going Backwards » loog er niet om: “We are not there yet. We have not evolved. We have no respect. We have lost control. We're going backwards. Depeche Mode acht het de hoogste tijd om op de barricaden te staan. Zanger en frontman Dave Gahan voegde bij dit voornemen meteen symbolisch de daad bij het woord door bovenaan het podium op een daartoe voorziene loopbrug te gaan staan. Wat hij later op de avond nog eens zou herhalen tijdens « Where’s The Revolution ». Daarbij waren op een reusachtige scherm gebalde vuisten en een vredesteken te zien. Opnieuw ontsproten aan het brein van Anton Corbijn, refereerden de rode, witte en zwarte kleuren aan het communisme en fascisme maar eigenlijk was ook een link naar Pink Floyd’s ‘The Wall’ hierbij niet veraf.     
Binnen het twee uur durende verlengstuk van de ‘Global Spirit Tour’, was enkel plaats voor nog één ander nummer van ‘Spirit’, namelijk het met oog voor detail, opgebouwde « Cover Me ». Ook dit werd visueel geruggensteund door een bijzonder fraaie, mysterieuze projectie waarbij te zien was hoe Gahan in een ruimtepak door de straten van L.A. liep en zichzelf stond te aanschouwen terwijl hij zwevend in de ruimte vertoefde. Om uiteindelijk naar een golvende zee toe te stappen (op weg naar een ander leven?). Door de steelgitaar van Martin L. Gore oversteeg de livemuziek als het ware het aardse en verspreidde het gevoel van gewichtloosheid zich ook doorheen de zaal. Of « So Much Love », « Corrupt » en « Poison Heart » van ‘Spirit’ ook nog ergens in het heelal ronddwalen, is een raadsel maar in ieder geval prijkten ze in tegenstelling tot het eerste luik van de tour, nu niet meer op de setlist. Dat er zo weinig uit de nieuwe plaat geput wordt, klink misschien ietwat vreemd (en volgt  mogelijks vanuit de ingeving dat men van bij het begin tot het einde de vaart er wou inhouden) maar met deze methodiek is Depeche Mode niet aan hun proefstuk toe.
Daarentegen kwam het accent nu te liggen op het album ‘Ultra’ uit 1997. Qua insteek veel minder politiek getint maar wel een scharniermoment in het bestaan van Depeche Mode. Het was het eerste album nadat groepslid Alan Wilder na 13 jaar uit de groep stapte en het zag er halfweg de jaren ‘90 zelfs even naar uit dat de stekker uit de formatie getrokken zou worden. In de naweeën van een slopende ‘Devotional Tour’ had Gore af te rekenen met een alcoholverslaving, verzonk Andrew Fletcher in een depressie en worstelde Gahan met een zware drugsverslaving. In die mate zelfs dat een Speedball-overdosis zijn levenslijn gedurende twee minuten doorknipte. Maar niet enkel Gahan overleefde het, ook de groep klauterde zich een weg uit deze donkere periode en werd nog hechter. Dit was de daaropvolgende jaren duidelijk te merken aan de standvastigheid van hun concerten. De drie overblijvende groepsleden omringden zich met - intussen vaste – tourleden, drummer Christian Eigner en toetsenist/basgitarist Peter Gordeno, en positioneren zich tot op vandaag als een zelfzekere, geoliede machine. Dat Depeche Mode na ruim vier decennia nog alle stadions ter wereld vult en met 100 miljoen verkochte albums uitgroeide tot de succesvolste synthpopformatie ooit, mag ook revolutionair op zich genoemd worden.  
Niet minder dan vijf nummers – goed voor een kwart van de set – kwamen uit ‘Ultra’. Zo ook « It’s No Good » waarop Gahan als een volleerde Derwisj uit de bol ging en « Barrel Of A Gun » waar Gahan opnieuw een flard tekst uit « The Message » van Grandmaster Flash & The Furious er doorheen rapte. « Useless » was een schot in de roos en kreeg een nieuwe zwart-witte projectie van Corbijn waarop o.m. een vrouw naarmate de song vorderde, pancarten met daarop kenwoorden uit de tekst, op de grond gooide. Dat hier leentjebuur bij Bob Dylan’s « Subterranean Homesick Blues » gespeeld werd, deed niks af aan de kwaliteit. Met « Insight » en « Home » trad Gore als zanger op het voorplan. Tijdens « Insight » liet hij zich louter begeleiden door Gordeno op piano terwijl « Home », uitgevoerd in ruimere bezetting, ook deze keer voor een kippenvelmoment zorgde en het publiek zoals steevast ook na afloop het refrein ritmisch bleef scanderen. Ook al was Gahan reeds op het podium verschenen om « In Your Room » uit ‘Songs Of Faith And Devotion’ in te zetten.     
Voor het overige grasduinde Depeche Mode in hun inmiddels uitgebreide discografie. « World In My Eyes » kreeg een intro aangemeten waarmee het nauwelijks denkbaar is dat zij qua geluid nog ooit dichter bij Kraftwerk, één van hun voorbeelden, zullen komen en «Stripped » toonde aan dat repetitiviteit niet synoniem hoeft te zijn met het inboeten aan spanning.
Bij « A Pain That I’m Used To » waarbij de strakke uitvoering op de zgn. Jacques Lu Cont Remix berustte, werden gitaar en basgitaar vooruit gestuwd door de strakke drums van Eigner en onderstreepte Depeche Mode dat zij met de inbreng van ‘echte’ instrumenten niet langer het elektrogroepje zijn waar indertijd zo meewarig over gedaan werd. Ook « Precious » voorzien van een mooie gitaarintro van Gore, bood een bijzonder fraaie combinatie tussen elektro en gitaar en zalfde de trommelvliezen. 
Het publiek smaakte dit alles uitermate. Vooral in de tweede helft van de set konden de aanwezigen hun uitbundigheid botvieren en de flexibiliteit van de dansbenen meermaals op de proef stellen toen de ene klassieker na de andere volgde waarbij deze passage van Depeche Mode als een ‘best-of’ kon doorgaan.  
« Everything Counts » uit het album ‘Construction Time Again’ (1983), fungeerde als  oudgediende van de avond en toonde nog maar eens aan waarom dit tot één van de absolute hoogtepunten uit het vroegere oeuvre van Depeche Mode gerekend mag worden.
Catchy, moeiteloos meezingbaar maar in sé een protestsong. “The grabbing hands grab all they can. All for themselves after all. It's a competitive world. Everything counts in large amounts”. Indertijd een aanklacht tegen de hebberigheid van het Britse zakenleven maar tegen de achtergrond van de ‘Global Spirit Tour’ en het huidige wereldbeeld, nog steeds brandend actueel. Getuige de smartphones – het ene exemplaar nóg duurder dan het andere – die gretig  de lucht ingingen waarna de opgenomen beelden linea recta de planeet rondgestuurd werden om de geadresseerden te etaleren wat deze aan het missen waren. Als er zondagavond een anachronisme in de zaal te bespeuren was, schoot deze wel de hoofdvogel af.
Ander kolkend hoogtepunt vormde de onvervalste klassieker « Enjoy The Silence ». Een  duel tussen elektronica en gitaar (een Nile Rodgers-achtige rif incluis) dat halfweg door toevoeging van extra drums en pompende beats,  neigde naar opzwepende techno. Deze versie was  mijlenver verwijderd van de demoversie en het initiële idee om er een sensuele ballade van te maken, maar geen haan die daar in het Sportpaleis naar kraaide, laat staan om maalde (ook niet deze zoals te zien op de schermen). Aangestuurd door de coalitie tussen de baritonstem van Gahan en de tenorvocalen van Gore, mondde dit uit in een massaal zangfeest. Nog uitbundiger werd het tijdens « Never Let Me Down » waarbij niet valt uit te sluiten dat enkele wuivende armen uit de kom geschoten zijn.
Bij de toegiften graaide de groep eveneens integraal in het verleden. Het uitgeklede «Strangelove » was een mooi intimistisch moment waarbij de zachte vocalen van Gore zich lekker nestelden tegen de piano-aanslagen van Gordeno, die tevens instond voor het achtergrondgezang. « Walking In My Shoes » waarbij de visuals de transgender-thematiek aanraakten, werd ietwat met de voet op het rempedaal gebracht en klonk makker dan bij vorige edities. « Question Of Time » anderzijds ontbolsterde zich opnieuw als de vredelievende splinterbom van dienst en kreeg gitaargewijs een metalinjectie toegediend. Gahan zong venijnig en dreigend, plaatste enkele rake pirouettes en jongleerde charismatisch met zijn microfoonstandaard als een gereïncarneerde Freddy Mercury zaliger.

« Personal Jesus » tenslotte ontbeerde als afsluiter deze keer de solo bluesy gitaarintro van Gore en viel met de woorden “Reach Out And Touch Faith” meteen  met de deur in huis. Gahan bespeelde voor een laatste maal het publiek door met zijn achterste te schudden, alle kanten van het podium én de catwalk op te zoeken en iedereen aan te moedigen om – nogmaals – mee te zingen.
De aanwezigen lieten het zich allemaal welgevallen en zwaaiden nog één maal met de vlaggetjes die vooraf uitgedeeld werden en waarop aangeduid stond op welke ogenblikken men verzocht werd deze te gebruiken. Iedereen in de pas laten lopen is nu net niet revolutionair. Maar het was deze avond vooral te doen om duizenden mensen te vermaken en in dat opzet is Depeche Mode zeker geslaagd.

Setlist:

Going Backwards / It's No Good / Barrel Of A Gun / A Pain That I'm Used To / Useless / Precious / World in My Eyes / Cover Me / Insight / Home / In Your Room / Where's the Revolution / Everything Counts / Stripped / Enjoy The Silence / Never Let Me Down Again / Strangelove / Walking In My Shoes / A Question Of Time / Personal Jesus

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/depeche-mode-26-11-17-2/
Organisatie: Live Nation



 
Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. © 2018
ASBL Inaudible 2, rue Raoul Van Spitael 7540 Kain
Design: Nuno Cruz - Joomla integration: Edustries
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement