² Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. - Mark Lanegan Band Intrigerend concert!

Greenhouse Talent, Gent: volgende concertreeks

Greenhouse Talent, Gent: volgende concertreeks

Nieuw
- Aram Van Ballaert ...Lees meer...

Democrazy Gent: events

Democrazy Gent: events

New
Stijn Meuris - Tirade, Minard, Gent op 14 januari ...Lees meer...

Mark Lanegan Band Intrigerend concert!

Geschreven door Didier Becu - zaterdag 25 november 2017
Image
Mark Lanegan Band
Trix
Antwerpen
23-11-2017

Mark Lanegan Band – Intrigerend concert!
Mark Lanegan Band + Joey Cardamone + Lyenn
Trix
Antwerpen
2017-11-23
Didier Becu

De grungesterren, ze lijken met uitsterven bedreigd. Chris Cornell van Soundgarden, Layne Staley van Alice in Chains, Kurt Cobain of Shannon Hoon van Blind Melon. Allen liggen ze al geruime tijd onder de zoden.
Mark Lanegan, verslaafd aan alles waaraan je maar verslaafd kan geraken, is nog steeds (spring)levend, ofschoon de rocklegende de grootste moeite heeft om van links naar rechts te wandelen en zijn stem meer op een doodsrochel lijkt. Ook nog razend populair. Na een passage op Werchter vorig jaar, kon de gewezen Screaming Trees-frontman met opgeheven schouders zeggen dat hij een paar maanden later twee keer achtereen de Trix kon uitverkopen.

Hoe het komt, weten we ook niet, maar de Amerikaan werkt graag met Belgen. Reeds geruime tijd op stap met Aldo Struyf van Millionaire en Fred Jacques van Dans Dans, en het is die laatste die als eerste het publiek mocht opwarmen.

Solo doet hij het als
Lyenn. Dat solo moet je in zijn geval heel letterlijk nemen, want hij staat er helemaal alleen voor. Oerkreten met melodisch gitaargetokkel, op een andere manier kunnen we de intrigerende singersongwritermuziek van Lyenn niet omschrijven. Als er een combinatie bestaat van Jeff Buckley (die passie) en Tamino (dat stemmetje) heet die gewoon Lyenn.

Tijd voor de vreemde snoeshaan van de avond, en voor heel wat concertbezoekers wellicht de raarste kwiet sinds lange tijd op een podium.
Joey Cardamone is de naam. Geruime tijd frontman van de provocerende Californische The Icarus Line, maar tegenwoordig solo bezig met zijn Holy War-project. Alvorens hij aan zijn excentrieke show begon, mochten we eerst een tiental minuten naar een video kijken waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Over zelfverheerlijking gesproken.
Na de voorstelling van wat door heel wat mensen als arty farty horror zal beschouwd worden, kwam Joey het podium opgewandeld. Vol zelfvertrouwen, een kruising tussen Andy Warhol en Bowie ten tijden van ‘The Man Who Fell The Earth’, wel minus het talent.
Blijkbaar geldt het rookverbod niet voor rocksterren. Arrogant paraderend als een aanstellerige modepop met achter hem beelden die de wereld van vandaag tonen. Soms confronterend, zoals een blik in vogelvlucht van wat er in Syrië nog recht is blijven staan. Slecht was dit rariteitenkabinet dat het midden hield tussen Suicide en Rihanna (echt!) niet, wel een zeer bizarre keuze. Maar goed verstandige keuzes zijn sowieso saai…

Hoewel met de nodige bloemen op onze pagina’s verwelkomd, zijn de meningen verdeeld over ‘Gargoyle’, het laatste plaatje van
Mark Lanegan. Na de grunge en de rauwe bluesrock had de muzikant uit Washington blijkbaar nood aan een plaatje dat naar synthpop ruikt. Het feit dat hij onlangs een remixplaat (‘Still Life With Roses’) op de markt heeft gegooid, spreekt voor zich.
Voor de tegenstanders ervan had Lanegan als opener meteen een antwoord in petto: “Death’s Head Tattoo”. De Lanegan band klonk hiermee gewoon als New Order (90 minuten later zou dat nog meer zo zijn!), en het voelde heerlijk aan. Meer zelfs, met deze band (gitarist Jeff Fielder, Aldo Struyf achter de keyboards, Shelley Brien als zangeres en Fred Jacques) lijkt Lanegan zich goed in zijn sas te voelen. Echt lachen doet hij niet, maar je zou durven zweren dat hij zich aan het amuseren is!
Wel dansen met bloemen op je graf, want met “The Gravedigger’s Song” maakten we onmiddellijk kennis met Lanegans duistere kantje, en hij heeft er genoeg, lees er gewoon zijn biografie maar eens op na! “Hit The City” dat we normaal kennen als duet met PJ Harvey, werd in de Trix eentje met Shelley. Neen, die Shelley is geen Polly (wie wel), maar het werkte!
Met “Sister, Nocturne” en het dreigende “Emperor” werd alweer bewezen wat voor een pakkende plaat die ‘Gargoyle’ wel is. Veel zei Lanegan niet, behalve een bijna onverstaanbaar ‘thank you’, maar hij liet wel zijn fans nog meegenieten van “Deepest Shade”, dat hij samen met maatje Greg Dulli opnam met de gelegenheidsband The Twilight Singers. Klonk “Beehive” nog poppy, dan was “Bleeding Muddy Water” blues pur sang, het komt niet voor niets uit een album dat de titel ‘Blues Funeral’ draagt.
Met “Harborview Hospital” en “Ode To Sad Disco” werd opnieuw een ommetje langs het bluespad gekozen, “One Hundred Days” was een kort bezoekje aan het ‘Bubblegum’-album (later volgde ook nog “Come To Me” en het allesverklarende “Methamphetamine Blues”) en op het gitzwarte “Harvest Home”…’black is my name’, klonk zo waar een heel klein beetje als Andrew Eldritch, zelfs de gothgitaartjes zaten erin!
Na net geen anderhalf uur verdween Lanegan van het podium zoals hij er opgekomen was, als een schim, maar één die je alle kanten van jezelf laat zien. Het beleefde, maar dolenthousiaste publiek, kreeg er nog vier songs bovenop. Het akoestische “One Way Street”, “Bombed”, het nijdige “The Killing Season”, en alsof het nog niet genoeg was ook nog een intense cover van Joy Division (“Dead Souls”).

Lanegan verdween en Fielder bedankte nog eens zijn publiek. Lanegan heeft soms zijn streken, maar niet in de Trix, wie hem een kwartiertje runpauze gunde kon naderhand een handje van de man krijgen. Memorabel…

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Live Nation (ism Trix, Antwerpen)



 
Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. © 2018
ASBL Inaudible 2, rue Raoul Van Spitael 7540 Kain
Design: Nuno Cruz - Joomla integration: Edustries
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement