zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Ontdekkingen
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 23 juli 2020 19:26

The Stone We Had In Our Mouth

Het vierde album van Manolis Aggelakis is uiterst veelzijdig. Van cinematografische soundscapes naar instrumentale, atmosferische jazz via ambient, noise, drone en bijzonder experimentele blues.
Op titel- en openingstrack “The Stone We Had In Our Mouth”, “Where People Go Without Their Names” en “While, Far From Beyond, The Most Intimate Life Of Mine If I Were A Stranger” doet Aggelakis wat denken aan Jane Weaver’s Fenella: donkere en desolate soundscapes die niet zouden misstaan als een bevreemdende soundtrack bij een al net zo experimentele film. Ze lijken ook wat op de atmosferische soundscapes (“Morphe”)die Suura gebruikte op hun ‘Luwte’. De Griek werkt veelal met laagjes van vervormde gitaren en komt hier af en toe in de buurt van de intro’s en outro’s die experimentele black metalbands componeren. Bij Consouling Sounds zal Aggelakis zeker een paar gelijkgestemde zielen vinden.
Op “No, It Is Not A Wing” gaat hij aan de slag met een warme, bluesy gitaar, maar blijft hij mijlenver weg van wat een klassieke blues-song is. Hij speelt met het geluid, voegt kleine dingetjes toe en komt uit bij desolate, experimentele jazz. De twee overige tracks liggen opnieuw meer in de lijn van het eerder vermelde trio songs. Die vreemde en lange songtitels komen overigens uit gedichten van Tasos Livaditis.
Ambient/Jazz
The Stone We Had In Our Mouth
Manolis Aggelakis
SDM/Inner Ear Records

https://manolisaggelakis.bandcamp.com/album/the-stone-we-had-in-our-mouth

donderdag 23 juli 2020 19:21

Burn -single-

Astrid B is een Brusselse zangeres en heeft dus niets te maken met de tussen Vlaams-Amerkaanse reality-soapster Astrid Bryan, nu Astrid Nuyens. De Franstalige zangeres bracht eerder een EP uit met eerder akoestische, trage en introspectieve ballads (‘Ballads Of A Young Mind’), die weinig brokken maakte. Voor haar nieuwe single, “Burn”, verandert ze het geweer van schouder. Met dezelfde begeleidingsband, Roman Quennery van Fred Et Les Garcons en Tobias Le Compte van SweeT, volgt ze hier het spoor van de klassieke bluesrock met elektrische gitaren. De saxofoon-solo van jazzcat Elias Schiva komt een beetje als een verrassing, maar hij zorgt tegelijk voor wat originaliteit. Met nog eens een gitaarsolo van dertien in een dozijn was deze single ons zeker ontgaan. De productie en mix waren in de veilige handen van André Six (Through The Void, Down To Insanity, Chalice, …).
Met deze wat ruwere rock-aanpak komt Astrid B uit in de slipstream van Beth Hart, Aaron Lee, Shania Twain, Sheryl Crow en BJ Scott. Aan de lyrics heeft ze nog wat werk, maar vocaal moet ze maar net passen voor die grotere namen. Met genoeg tijd (misschien nog wat meer eelt op dat jonge hart) en de juiste omkadering zullen we nog versteld staan van deze Astrid B.

donderdag 23 juli 2020 19:16

Was Ik Maar Dood -single-

Stippenlift brengt depriwave in het Nederlands. De songtitels van deze Nederlander zijn zelden echt opbeurend. Denk aan o.m. “Huilen (kerst)”, “Scherven”, “Het Einde Van Een Vriendschap” en “Alles Dat Bloeit Vergaat”. Hij bezingt met een overrompelende eerlijkheid zijn eigen psychische problemen en die teksten verpakt hij dan vaak met vrolijke beats. Voor nog zo’n heel persoonlijk nummer over zelfmoordgedachten krijgt hij nu de hulp van Aafke Romeijn. Dit keer bestaat de muzikale begeleiding uit een perfect geproducete pianoriedel. Dit arrangement past veel beter bij de donkere gedachten van de tekst dan wat Stippenlift doorgaans op Spotify loslaat. Samen met Romeijn vindt Stippenlift hier de juiste toon, zowel in het brengen van de tekst als in de tekst zelf. Want dit kon makkelijk doorslaan naar al te zielige eerlijkheid.
Stippenlift bracht onlangs overigens een degelijke cover van “Een Eigen Huis”, de hit van Het Goede Doel en René Froger.  

Was Ik Maar Dood -single-
Stippenlift & Aafke Romeijn
Magnetron Music

https://www.youtube.com/watch?time_continue=7&v=hBljxTcqV5Q

donderdag 16 juli 2020 11:00

Play With Sky -single-

Ziggy Marley heeft een nieuw album klaar, de opvolger voor ‘Family Tree’ uit 2009. De single die daaraan voorafgaat, is het guitige “Play With Sky” met gastzanger en -gitarist Ben Harper. De toon is veel vrolijker en onbezorgder dan een  “Tomorrow People” of  “True To Myself” en deze single sluit zo meer aan op een song als “Look Who’s Dancing” en “I Love You Too” van ‘Family Tree’. Het zonovergoten ritme van de ska wordt hier nog versterkt met vrolijke blazers. De lyrics en de dansbare muziek geven voorrang aan een ook voor kinderen te bevatten positiviteit en vrijheid. Ziggy Marley maakt zijn muziek toegankelijk voor kinderen en tegelijk interessant voor volwassenen. Er zijn er maar weinig die hem dat nadoen.
Het volledige album, ‘More family Time” volgt in september en zal bijdragen bevatten van o.m. Stephen Marley, Sheryl Crow, Angelique Kidjo, Alanis Morissette, Tom Morello (Rage Against The Machine), Lisa Loeb, Busta Rhymes en zelfs van actrice Jamie Lee Curtis.

Play With Sky -single-
Ziggy Marley feat Ben Harper
Tuff Gong/V2
 

donderdag 16 juli 2020 10:56

Backlash Just Because -single-

Napalm Death is niet te stoppen. Deze Britse pioniers van de grindcore zijn sinds 1981 ofwel materiaal aan het opnemen of nieuw materiaal live aan het promoten. Sinds 2015 lag de nadruk vooral op het touren, al was er eerder dit jaar nog de EP ‘Logic Ravaged By Brute Force’. Intussen heeft de band een nieuw album klaar, ‘Throes Of Joy In The Jaws Of Defeatism’, dat ergens in september zal uitgebracht worden. De single die daaraan voorafgaat is “Backlash Just Because”. Dat is opnieuw vintage-Napalm Death. Niet dat de Britten niet evolueren of vasthouden aan één recept, maar deze track klinkt voor de fans vast wel heel vertrouwd. Het doet met een lekkere bass groove in de intro wat denken aan het geluid van Napalm Death ten tijde van ‘Fear, Emptiness, Despair’, hun album uit 1994. Het klinkt nog steeds heel intens en met een relevante sense of urgency. De grondleggers van de grindcore tonen nog eens hoe het moet. 

donderdag 16 juli 2020 10:51

Rise Of The Beast

The Lightbringer Of Sweden begon als een studioproject van de Zweedse gitarist en gitaarbouwer Lars Eng. Hij schreef alle muziek, teksten en de arrangementen en zocht daarna de muzikanten. Omdat het een studioproject zou worden, had Eng het idee om met verschillende zangers te werken. Zijn eerste keuze was Niklas Stålvind van Wolf, voor wie hij eerder een gitaar bouwde. Die was echter te druk bezig met andere opnames. Daarop kwam Eng in contact met de Duitser Herbie Langhans (Firewind, Avantasia, Rhapsody Of Fire, Kamelot, Mob Rules, …) en die zong niet één track in, maar meteen het hele album. Het klikt zo goed tussen de bandleden dat ze de tracks van hun debuutalbum ‘Rise Of The Beast’ ook live willen brengen. En zo komen we bij de muziek zelf.
Zoals bij wel meer studioprojecten van gitaristen, hoor je aan de tracks dat dit hele album ophangt aan het talent van Lars Eng. Hij liet zich inspireren door relatief oude bands als Gamma Ray, Accept, Edguy, Saxon, Judas Priest en Helloween, maar dan met een moderne twist en met meer heavy metal dan powermetal. Bas en drums hebben vaak de tempo’s van de powermetal, maar de gitaren hebben de agressiviteit van de heavy metal. Zanger Langhans heeft een stem die voor dit genre heel vertrouwd aandoet en de Duitser tilt alle songs naar een hoog niveau. Dit album klinkt desondanks minder belegen dan wat de inspirerende bands recent afleverden. In de lyrics zit weinig originaliteit en stapelen de clichés zich op, maar dat kan dit genre wel hebben.
In de aanpak lijkt The Lightbringer Of Sweden wat op onze eigen Witchlords op hun debuut ‘Demons In The Dark’, maar er zijn uiteraard wel wat verschilpunten.
Voor een debuut in eigen beheer ligt het niveau bovengemiddeld hoog. Lars Eng heeft lang en minutieus alle tracks voorbereid en dat hoor je duidelijk terug als je het album in één ruk beluistert. Het is klassiek, oerklassiek zelfs, maar degelijk en foutloos. Ook de productie en mix zijn bijzonder goed, met een perfect evenwicht tussen de impressionante zangpartijen van Langhans en de riffs en solo’s van de twee gitaristen (zonder toevoeging van synths). De hoogtepunten zijn “Skeletor”, “Save Us” en “One By One”, maar de eindconclusie is toch dat geen enkele track teleurstelt. Deze band zullen we zeker nog te horen krijgen op een release van een label en hopelijk zien we ze - na de viruscrisis - ook eens op een podium in ons land.

donderdag 16 juli 2020 10:45

You Say -single-

Wasteland is een nieuwe Belgische band met o.m. Peter Bonne (A Split Second) Nico Mansy (Hugo Race, A Split Second) en Alain Allaeys (Mad Dog Loose).  Samen maken ze lichtjes psychedelische poprock die drijft op gitaren en elektronica.
Op hun debuutsingle “You Say” hoor je niet meteen echo’s van hun vorige bands en projecten, wel hoor je hun ‘leeftijd’. Dit had ook uitgebracht kunnen worden ergens in de jaren ’80 of ’90 en dat is niet negatief bedoeld. Er gaat heel wat aandacht naar opbouw en compositie, naar de productie en mix en naar de lyrics. Heerlijk dat je de tekst gewoon kan volgen, heel anders dan wat de ‘nieuwe’ popzangers en –zangeressen doen.
“You Say” is ouderwets catchy en getuigt van vakmanschap. Deze single roept herinneringen op aan The Popgun. Het psychedelische is hier nog wat zuinig aanwezig, maar dit smaakt wel naar meer.
Album ‘Moonshy’ wordt verwacht in het najaar.

https://www.youtube.com/watch?v=8IexB0XR43A

donderdag 16 juli 2020 10:41

They Drive By Night -single-

Het Antwerpse Handkerchief grossiert in wat ze zelf zeemansblues noemen. De bekendste naam van de acht bandleden is Nele Paelinck van vroeger bij School Is Cool. Hun nieuwe single “The Drive By Night” hangt ergens tussen Elbow en Les Négresses Vertes in, of tussen Vaya Con Dios en Arno in, zo je wil.
De accordeon en vooral de blazers krijgen een hoofdrol en toch klinkt dit niet oubollig of retro, wat op zich al een prestatie is. De zanger op deze single heeft een aangename stem met een heel lichte, hese rasp. De lyrics zijn leuk, maar deze single mist een leuk meezingbaar refrein, wat toch wel een minimum zou moeten zijn voor zeemansblues. Wel zit de sfeer heel raak (light de tristesse van de saudade) en inzake compositie en muzikaal-technisch is dit van een internationaal niveau. Genoeg redenen om uit te kijken naar dat album dat er in het najaar aankomt.

https://www.youtube.com/watch?v=mtMVqhEhyRE

donderdag 09 juli 2020 10:31

Sorry -single-

Tien Ton Vuist groeit. Muzikaal worden ze wat breder, met een fijne baslijn in hun nieuwe single, en figuurlijk worden ze ook wat groter. Hun eerste covers, in hun liveset, waren nog wat braaf en voorspelbaar. Nu pakken ze zowaar Justin Bieber’s “Sorry” aan. En ze geven er meteen meer sérieux aan dan Bieber zelf ooit had kunnen doen. Een beetje zoals Ryan Adams deed met het materiaal van Taylor Swift op zijn versie van ‘1989’. “Sorry” verdraagt de luide gitaren uit Oudenaarde makkelijk en krijgt een heel ander feel en flow dan het origineel.
In de goede Tien Ton Vuist-traditie hoort er opnieuw een coole clip bij dit nummer. https://www.youtube.com/watch?v=CyHNs4dZDRc

donderdag 09 juli 2020 10:27

Backslider-Red Hot -single-

Scavenger is de Belgische heavymetalband die in 1985 furore maakte met het album ‘Battlefields’, uitgebracht door Mausoleum Records en reeds lang een collector’s item. In 2018 werd de band nieuw leven ingeblazen, met eerst nog twee originele leden, dan nog één en nu met de oud-bandleden die nog achter de schermen meewerken aan Scavenger 2.0. Die zullen met veel tevredenheid kijken en luisteren naar de nieuwe single. “Backslider” sluit mooi aan op de heavy metal van de band uit de jaren ’80. Met nu een zangeres achter de microfoon (Tine zou zomaar  voor Doro kunnen doorgaan) en met de moderne opnametechnieken klinkt Scavenger nog beter. “Backslider” is lekker pittig. Alles klopt aan dit nummer: stevig tempo in de melodie, klassieke compositie, meezingbaar refrein, perfecte mix, catchy, knappe solo’s, …. “Red Hot”, de tweede A-kant, schittert net zo fel als “Backslider”., met iets meer wisselingen van tempo.
Als deze twee tracks het niveau aangeven van het overige nieuwe full album  van Scavenger, dan krijgt ‘Battlefields’ een waardige opvolger.

Pagina 1 van 35
FaLang translation system by Faboba