Sinds 2007 heeft het Berlijnse collectief 7 albums gemaakt en 1 split up EP met het Japanse Mono. Hun aanzien nam met elk album toe die telkens vernuftig in elkaar steken. Concepten zijn dikwijls het thema van een plaat. Ze kenden vele wissels in hun bezetting en inviteren ook dikwijls andere artiesten om een plaat te helpen ontstaan. Eigenlijk is gitarist/songschrijver Robin Staps de enige constante in het bestaan van de band.
Het duurde vijf jaar na ‘Pelagial’ om met nieuw werk af te komen. Dit nieuwe achtste album bestaat uit twee delen. Deel 1 word nu uitgebracht en deel twee in 2020. Van een strategisch plan gesproken. Ook ditmaal bevat het album een concept dat je kan afleiden uit de titel: namelijk de Phanerozoïsche eon, een periode op aarde van 500 miljoen jaar dat duurt tot het heden. Een periode waarin er evolutie en diversificatie van het dieren-en plantenleven en de gedeeltelijke vernietiging ervan tijdens de vijf massa extinctie-evenementen. Een hele uitleg om het geheel wat te verklaren. Muzikaal en conceptueel zit dit album ergens tussen “Precambrian” en “Heliocentric”.
Oerlid en songschrijver Robin Staps schreef zoals steeds de nieuwe nummers alleen in afzondering in een huis aan de oceaan. Het resultaat van dit eerste deel is een vrij donker album met een samengaan van zware gitaren en analoge synths (door Peter Voightman). Dit geeft een diepe en herkenbare klankkleur aan de tracks. De afwisseling tussen cleane en grunths van Loic Rosseti zijn weer heerlijk om naar te luisteren. Naast het muzikale is natuurlijk weer veel aandacht in de teksten besteed aan het conceptuele thema. Hierin ligt deze keer een nadruk aan de centrale gedachte van de ‘eeuwige terugkeerbaarheid’. Een concept van Nietzsches’ theorie hierrond. Deze theorie past hij toe op de evolutie van de aarde. O.m. op “Permian: The Great Dying” waarin Staps een parallel trekt tussen het massale uitsterven van de dinosauriërs en de hedendaagse global warming waarbij de mensheid ook in gevaar dreigt te komen. Er valt dus veel te ontdekken maar dat laat ik het over aan de opzoeklust van jullie …
In elk geval is muzikaal en conceptueel “Phanerozoic I: Palaeozoic” een schitterend werk geworden. De cover is een prachtig werk van de Noorse kunstenaar Martin Kvamme die ook voor Mike Patton werken maakt. Een heel mooie release.