Het levensverhaal van Alice Cooper is intussen genoegzaam bekend. Het moet gezegd zijn dat na de comeback van Alice met ‘Trash’ de artiest nog maar zelden ontgoocheld heeft. Steevast komt hij met degelijk tot geweldige albums voor de dag. Zoals bijvoorbeeld ‘Brutal Planet’ of ‘Paranormal’. Ook live staat deze zeventiger er nog steeds. Eveneens met zijn andere band The Hollywood Vampires waar onder andere acteur Johny Depp in meespeelt.
Het nieuwste album is terug, hoe kan het ook anders, een concept album geworden. Een album dat verhalen over het tour-leven vertelt. Dit met een nodige dosis humor in. Voor de productie van dit album werkte Cooper opnieuw samen met Bob Erzin. Op dat vlak dus geen verrassingen. Voor het maken en ontwikkelen van de songs werkte hij dit keer samen met zijn live band. Hij wilde dat de band zo strak op plaat was zoals ze ook live op het podium zijn.
Er wordt geopend met de sterke song en eveneens single: “I’m Alice”. De sound op dit album is eerder vintage met vooral de sound van de meer rock albums uit zijn oeuvre. Dit dan gestoeld op moderne opnamemethodes waardoor het allemaal snedig en melodieus klinkt. “Welcome To The Show” en “All Over The World” zijn daar een goed voorbeeld van. Op “Dead Don’t Dance” gaat hij de donkere toer op en wordt de tekst ondersteund door enkele van de zwaardere riffs. Die riffs zijn soms gegoten in Led Zeppelin sausje maar dan in een conventionelere song gestoken. Zoals op bv “White Line Frankenstein”. “Rules Of The Road” heeft een plezant bluesy/rock ‘n roll groove.
Het album biedt op die manier voldoende afwisseling om het boeiend te houden. Ook de moeite is “Road Rats Forever”. “Baby Please Don’t Go” is de eerste ballad die we tegenkomen op deze voor de rest uptempo-plaat. “100 More Miles” is een goed half traag opgebouwde song geworden. Om af te sluiten met “Magic Bus” wordt er nog eens stevig gerockt.
Alice Coopers keuze om alles in de studio met de live band op te nemen is geslaagd: het klinkt heel homogeen en op elkaar ingespeeld. Voeg er de moderne vintage sound bij en enkele sterke composities en we kunnen terug van een geslaagd album spreken. Vooral de opbouw en de volgorde van de tracks maken dat het album een beetje als een live show klinkt. Het is ook mogelijk om er de blu ray bij te kopen met daarop het live optreden op Hellfest 2022. Voor de rest verkrijgbaar in alle mogelijke formaten, smaken en kleuren.
Metal/Glam Rock
Road
Alice Cooper
Voor de release werd alom aangekondigd dat Alice Cooper met zijn nieuwe plaat zou teruggrijpen naar de rauwe beginperiode, naar de wilde jaren waarin zijn band samen met The Stooges en MC5 de straten van hun hometown Detroit onveilig maakten met wilde, onstuimige en ranzige rockmuziek die hard en luid door de motor-city knalde. Klinkt veelbelovend, toch even checken of daar iets van in huis is gekomen.
Alice Cooper neemt helaas een serieuze valse start wanneer hij zich vergrijpt aan de VU klassieker “Rock’n’Roll”. Een erbarmelijke en banale cover, niet bepaald een respectvolle hommage aan de legendarische Velvets. Leefde onze favoriete brompot Lou Reed nog, hij had gegarandeerd Alice Cooper voor de rechter gesleept. Het is ons trouwens een raadsel wat The Velvet Underground, dé New York band bij uitstek, komt doen op een plaat die zich presenteert als een ode aan Detroit.
Over de behandeling die “Sister Anne” van de geweldige MC5 meekrijgt zijn we dan wel weer iets enthousiaster. Alice Cooper komt hier een stuk vinniger uit de hoek, hoewel deze versie niets toevoegt aan het reeds fantastische origineel maar wel fel genoeg klinkt om ons de rebelse rock van MC5 terug voor de geest te halen.
Verder krijgen we een wisselvallige vintage Alice Cooper plaat waar banale meezingers (“Our Love Will Change The World”, “Wonderful World”) afsteken tegenover een stel aardige en potige rockers (“Go Man Go”, “Independence Dave”), waar een poging tot een stomende soulsong op een sisser uitloopt (“$1000 High Heel Shoes”) maar de blues een betere beurt krijgt (“Drunk and In Love”), waar Dictators achtige punk-hardrock knap geëerd wordt (“I Hate You”) terwijl een potsierlijke en waarschijnlijk onbedoelde Weezer persiflage (“Hanging On By A Thread”) dan weer totaal de mist ingaat.
Haal er zelf uw voordeel uit, maar wij grijpen toch liefst terug naar platen als ‘Killer’, ‘School’s Out’ of ‘Billion Dollar Babies’ waar Alice Cooper echt op scherp stond. En stijf van de drugs, dat ook.
Alice Cooper wordt vaak bij de metal ingedeeld, maar eigenlijk past deze shock-rocker eerder in het vakje van de rock. De vaak bombastische glam- en hardrock die hij brengt, is muzikaal eerder braaf. In de onderwerpen die hij aansnijdt, was hij jarenlang grensverleggend, maar na tientallen jaren op het podium en albums uitbrengen, wordt het moeilijk om nog te shockeren. Die intentie heeft hij dan ook niet gehad op zijn jongste album ‘Paranormal’. Die taak heeft hij inmiddels doorgegeven aan pakweg Marilyn Manson.
In de gelijknamige single is alles nog lekker donker en duister, met een meisje dat ’s nachts telefoon krijgt van een prins van de nacht. Daarna wordt er gewoon gerockt. Op “Dead Flies” schetst Alice Cooper een weinig rooskleurig beeld van de huidige generatie: ‘Your phone knows more about you than your daddy and mommy’. Ook “Fireball” rockt lekker een eind weg met een jachtig cliché-verhaal over een man die wakker wordt na een nachtmerrie, om vast te stellen dat alles uit die nachtmerrie echt aan het gebeuren is.
In het drammerige “Paranoiac Personality” zit een sample van het geluid van de bekende douchescene uit ‘Psycho’. “Fallen In Love” is een opvallend bluesy woordpuzzle voor de fans: de tekst zit vol verwijzingen naar eerdere songs van Alice Cooper. Ga maar aan de slag.
Satan mag aan het stuur zitten van een zwarte Cadillac in “Dynamite Road” en een paar tellen later wil Alice zich verdrinken in wijwater (in “Holy Water”). Niets nieuws onder de zon in Alice Cooper-land, maar had hij die thema’s niet aangekaart, zouden we gevreesd hebben voor zijn mentale gezondheid. Dat het daarmee nog meevalt, al is bij Alice Cooper altijd relatief, getuigt hij zelf op “Private Public Breakdown”.
Het punky “Rats” kan je moeilijk anders interpreteren dan als een fluim naar de Republikeinse kiezers die Donald Trump als president verkozen hebben: ‘Just open the cage, give the rats what they want’.
Op het album wordt Alice Cooper bijgestaan door gastmuzikanten als gitarist Billy Gibbons van ZZ Top, drummer Larry Mullen van U2 en bassist Roger Glover van Deep Purple. Niet dat die echt één of meer nummers in een beslissende plooi gelegd hebben, het is meer een leuk wist-je-datje.
Het reguliere gedeelte van het album sluit af met “The Sound Of A”, dat net zo creepy en duister is als de openingstrack. Maar Alice Cooper is in een gulle bui en daarom krijg je er nog een reeks bonustracks bij: twee met de originele line-up van de band (waarvan vooral transgender-relaas “Genuine American Girl” de moeite is) en zes live-tracks (“No More Mr. Nice Guy”, “Under My Wheels”, “Billion Dollar Babies”, “Feed My Frankenstein”, “nly Women Bleed” en “School’s Out”).
Zo weten de fans alvast wat hen te wachten staat op het optreden van Alice Cooper in de Brielpoort in Deinze eind dit jaar.
Nederlands 
Français 
