logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (5 Items)

Coldplay

Moon music

Geschreven door

Coldplay is een band die wij al vanaf hun derde plaat bij het huisvuil gezet hebben, maar uit pure nieuwsgierigheid, en om stiekem te kijken of er een vorm van onverhoopte genezing is opgetreden, zijn we nu toch even gaan luisteren naar hun nieuwe album. We hadden beter moeten weten.
‘Moon Music’ heet dat ding en het is een absolute verschrikking. Coldplay maakt zich hier schuldig aan derderangs r&b, halfslachtige ambient, ordinaire disco, fletse kermispop en inferieure hip-hop. Om de haverklap komen er dan nog eens irritante la-la-la refreintjes de kop opsteken die het geheel zo gênant maken dat een mens er acute diarree van krijgt. De heren miljonairs zijn er zich duidelijk van bewust dat alles verkoopt, als je er maar een gerichte en dure marketingcampagne tegenaan gooit. Ze zijn de schaamte voorbij en hebben de lat der goede smaak zodanig laag gelegd dat zelfs een mol er niet onder kan kruipen. Ze kakken zonder gêne een resem songs die dusdanig beschimmeld zijn dat die het containerpark niet meer in mogen. Dus mocht u dat misbaksel per abuis aangeschaft hebben en het na één luisterbeurt als de bliksem naar de kringloopwinkel wil brengen, ze zullen die afval daar al zeker niet aannemen en u abrupt terugsturen met de melding “Madammeke, we nemen veel binnen, maar er zijn grenzen”.
Meer dan 20 jaar geleden waren wij zeer te spreken over de eerste twee albums van Coldplay, die gasten hebben heus wel goeie dingen gemaakt. Maar op ‘Moon Music’ tref je niets anders dan beschamende platte kaas-pop die zelfs nog niet deugt om als achtergrondmuziek in de supermarkt gedraaid te worden.

‘Moon Music’, naar de maan ermee.

Coldplay

A head full of dreams

Geschreven door

Kleurrijke pop in een suikerzoete trip horen we van het Britse Coldplay . Ze werden grootser en voorzagen hun melodieus broeierige pop van de nodige bombast en breed uitwaaierende arrangementen , koortjes en meezingbare refreintjes . ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van . 
Sindsdien ging het richting gevoelige droompop met de cd’s ‘Mylo Xyloto’ en ‘Ghost stories’. De breuk met Gwyneth Paltrow lijkt nu verwerkt , ‘A head full of dreams’ is een leuke , dromerige , sfeervolle plaat . Een afwisselend, meeslepend album , die ruimte laat voor wat disco , funk en r&b . Check maar eens “Adventures of a lifetime” , “Hymn for the weekend” (met Beyoncé) , “Fun” (met Love To ) en “Army of one”, met het toegevoegde “X-marks the spot”. Verder hebben we de ingetogen pianoballad “Everglow”, de pop van “Birds” en het orkestrale “Up&Up” , die voldoende overtuigen . Op zich een goed album , mooie liedjes , maar ook niet meer dan dat …

Coldplay

Ghost stories

Geschreven door

Coldplay werd groots en grootser omdat ze hun melodieus broeierige pop voorzagen van de nodige bombast , breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes. ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van . Al bij de vorige ‘Mylo Xyloto’ ging het terug richting hitgevoelige droompop  en de nieuwe ‘Ghost stories’ zet die lijn, door  de break-up van Chris Martin en Gwyneth Paltrow verder. . Geen galmende anthems en uitbundig gezongen ‘oohoos’ meer op deze platen .
Het zijn minimaal gehouden gearrangeerde liedjes , waarbij de keys , de piano, bassloops en wat beats wat op het voorplan worden geduwd, naast de emotievolle stem van Martin; de gitaar en drums zijn dus minder prominent. “Magic”, “Midnight” en zeerzeker “A sky full of stars” (met Avicii geschreven) zijn de meest extraverte, hebben een spannende intensiteit en kunnen zelfs aanstekelijk zijn .
De rest zijn sfeervolle , rustig voortkabbelende tracks , die de moeite waard zijn en de gevoelige kant van Coldplay nog meer benaderen . Mooie liedjes in z’n totaliteit , maar dat wisten we onderhand wel van Coldplay …

Coldplay

Mylo Xyloto

Geschreven door

Groot - Groter – Groots, de band van de laatste tien jaar is ongetwijfeld wel Coldplay geworden, die is uitgegroeid tot een heuse stadionband, in de voetsporen van een U2,  melodieus broeierige pop, die soms met de nodige bombast, breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes vetter klinkt. Hun vijfde plaat , drie jaar na ‘Viva La Vida or death and all his friends’, is op en top afgewerkt, afgelijnd en is droompop bij uitstek , die de dagdagelijkse beslommeringen even opzij plaatst . Chris Martin en de zijnen durven wel eens aan plagiaat doen, maar bon soit, de songs op zich klinken goed, hebben een spannende intensiteit, verkopen goed en zorgen voor samenhorigheid, dus wie maalt er om … dat we horen we op songs als “Paradise”, “Charlie Brown”, “Every teardrop is a waterfall” en het afsluitende “Up with the birds” . Toch zien de heren nog Moeder Aarde en is er ruimte voor ingenomenheid en ballads, “Us against the world” en “U.F.O.”, die niet vies zijn van wat stroop. De U2 gitaarloops komen het sterkst naar voor op “Major minus”, maar The Edge zal het wel lekker met hen samenspelen, …  
Hitgevoelige Droompop , daar staat Coldplay nu garant voor en dat is hun uitgangsbord bij uitstek geworden .

Coldplay

Viva La Vida or death and all his friends

Geschreven door

Het Britse Coldplay, onder Chris Martin, ontpopte zich tot een wereldband na de tweede cd ‘A rush of blood to the head’, die het in 2000 verschenen debuut ‘Parachutes’ opvolgde. ‘X & Y’ uit 2005 klonk intenser en verfijnder, maar liet al af en toe ruimte voor een  avontuurlijker aanpak.
De songs van Coldplay zijn broeierig, slepend en hebben een sterke melodie en opbouw. Vanuit dit oogpunt zonk het kwartet niet weg in een moeras van voorspelbaarheid. Ze zochten inspiratie bij Brian Eno, namen de plaat op in Zuid-Amerika en in enkele kerken te Barcelona. De plaat gaat buiten hun geijkte paden en behoudt z’n spanning en intensiteit: boeiende poprock, sfeervolle toetsen , aanzwellende synths, aangevuld met nieuwe geluidjes, beats en instrumenten. Maw een juiste en gepaste dosis onverwachtse wendingen binnen het hitgevoelig karakter. ‘Viva La Vida or death and all his friends’ is een verrassende plaat met een pak overtuigende songs: opener “Life in technicolor” verwijst naar het ‘80’s “Somebody up there likes you” van Simple Minds, “Lovers in Japan” en “Reign of love” laten de soundscapes doorklinken. We horen Indische world op “Yes”, intimiteit op “The escapist” en “Lost” klinkt forser door de beats. “Death and all his friends” refereert aan de IJslandse pop van Sigur Ros en Bjork, en “Cemeteries of London”, “Chinese sleep chant”, “Viva La Vida” en “Violet hill” is typical Coldplay-poprock. Tenslotte onderstreept “42” de muzikale diversiteit van de band.
De fundamentele kracht van acht jaar Coldplay is gebundeld in deze overtuigende plaat!