Jon Spencer mag dan al definitief een punt gezet hebben achter Blues Explosion, hij heeft zich niet laten verleiden tot een flagrante koerswijziging. Geruggesteund door zijn nieuwe band The HITmakers produceert hij met name nog altijd die typische rauwe, hortende en stotende garage-rock. De bezeten rock’n’roll preacher heeft nog niet aan bezieling ingeboet, de songs stuiteren wild in het rond en de vuile riffs spetteren als vanouds op een kokende plaat. Eigenlijk is er dus weinig veranderd sinds de hoogdagen van Blues Explosion, en dat is in dit geval gewoon goed nieuws.
Het is Jon Spencer zoals we hem graag hebben, noisy, maniakaal en met een pompend rock’n’roll hart.
Spencer Gets It Lit
Jon Spencer & The Hitmakers
Bronzerat Records
Het beest dat in Jon Spencer huist is lang nog niet getemd, integendeel, het briest en raast heviger dan ooit tevoren. ‘Meat + Bone’ laat een Blues Explosion horen die teruggrijpt naar de ongetemde razernij van ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I got worry’, drie vunzige lappen smerige garage rock. De vleeshaak en de rauwe klomp vlees op de cover liegen er niet om, dit is een brok dirty ass rock’n’roll die bloedt, krast en hard doorbijt.
Spencer mag dan al wat ouder zijn, hij is cool as fuck en gromt, raast, roept en blaft dat het geen naam heeft. De gortige rock’n’roll van de Blues Explosion is gulzig en wild als in hun beste dagen en de vuile gitaarlicks kletteren in het rond. De vette opener ‘Black mold’ (check de geweldige rauwe clip op You Tube, in de Ardennen opgenomen trouwens) sloopt al de eerste muren en daarachter dendert de trein driftig voort. “Get your pants off” is het equivalent van een superswingende funky blote tiet, “Danger” is een opgejaagde klonter adrenaline die de wildste uitspattingen van The Stooges evenaart en “Unclear” is een bluescrooner die door de vleesmolen is gedraaid.
Kortom, dit is Jon Spencer op zijn best, en u moet weten dat The Jon Spencer Blues Explosion op een podium nog een paar graden straffer en heter is, dus is het een must om dit live te gaan aanschouwen op 11 december in de AB of op 2 december in Aeronef Lille.
Jon Spencer heeft wat funky shit en een flard rap in zijn vunzige rock’n’roll geïntegreerd. Het blijft natuurlijk allemaal vintage Jon Spencer, smerig, punchy en drassig. The Blues Explosion staat nog steeds met één voet in de garage maar deze keer swingt het allemaal ook nog eens lekker de pan uit.
De vorige ‘Meat + Bone’ was al een aardig weerzien met deze prettig gestoorde bende, maar ‘Freedom Tower’ is nog een stuk straffer, we mogen het plaatje zonder blozen een plaatsje geven tussen ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I Got Worry’, schijfjes die ondertussen al een slordige 20 jaar oud zijn maar nog altijd heet aanvoelen.
‘Freedom Tower’ raast geweldig door in 13 ruwe mokkels van songs die stuk voor stuk een enorme drive hebben. Spencer rapt als een funky afro zijn ziel eruit op het bijzonder vette “Do The Get Down”, op het haastige “Wax Dummy” en op het opwindende “The Ballad of Joe Buck”. Voor de rest is hij overal zijn onstuimige zelf en laat hij elke song hevig ontvlammen. De driftige riffs van de immer coole Judah Bauer en de stimulerende roffeldrums van Russel Simins doen de rest en zorgen voor die buitengewone ophitsende sound . Dit unieke trio is er nog maar eens in geslaagd hun geheime formule voor de productie van een ongekende soort dynamiet op punt te stellen. Het prikkelt, het gonst en het explodeert als nooit tevoren.
Dit is The Jon Spencer Blues Explosion op zijn best, onstuimig, geagiteerd en opgejaagd, 100% onverdunde rock’n’roll. Hier heeft de leeftijd geen vat op.
Nederlands 
Français 
