In 1987 bracht Simple Minds zijn eerste live-album uit: ‘Live in the City of Lights’. Opgenomen in lichtstad Parijs. De band stond toen commercieel op een hoogtepunt en een live-album was in die tijd nog niet zo vanzelfsprekend als vandaag.
In 2019 pikte de Schotse band de draad van livealbums op met ‘Live in the City of Angels’, een live-registratie uit Los Angeles die op deze site een mooie review kreeg. Simple Minds lokt nog steeds veel fans naar de arena’s, maar nieuw werk, daar zitten de fans minder op te wachten. Dus nog maar eens een live-album? Nog maar vijf, zes jaar na het vorige?
De Nederlandse fans hebben weinig te klagen. Deze muziek werd grotendeels opgenomen in diamantstad Amsterdam, in 2024. Leuk dat ze opnieuw kunnen uitpakken met een ‘city of’, maar voor de Belgische fans is dit een ontgoocheling, want onze ‘city of diamonds’ is Antwerpen en daar hebben ze op deze tournee ook gespeeld. En ‘voor het grootste deel opgenomen in Amsterdam’ is eveneens een belangrijke nuance. Voorbij de helft van het album zijn er plots zes nummers opgenomen in Leeds, Londen, Glasgow, Berlijn en Dijon. Dan voel je je als Nederlandse fan toch een beetje belazerd. Volgens een doorgaans goed ingelichte website heeft Simple Minds in Amsterdam slechts 19 nummers gespeeld (met de drum solo als nummer meegerekend) en op dit album staan er 24.
Inhoudelijk dan. De setlist-volgorde van Amsterdam wordt mooi aangehouden, ongeveer dan. Het verschil met ‘Live in the City of Angels’ is eigenlijk te verwaarlozen. Op een paar na, komen alle hits voorbij. Het andere live-album had niet “Belfast Child”, terwijl we deze keer publieksfavorieten als “Up On The Catwalk” en “Theme From Great Cities” moeten missen. Tussen beide live-albums zit enkel het studio-album ‘Direction of the Heart’, uit 2022. Dat album is slechts met twee nummers vertegenwoordigd op de nieuwe liveregistratie en dat is misschien jammer, zelfs als niemand op nieuw materiaal zit te wachten.
Van recente albums als ‘Graffiti Soul’, ‘Big Music’ of ‘Walk Between Worlds’ is er geen spoor te bekennen. Behalve de twee nummers uit ‘Direction of the Heart’ is “This Fear of Gods” uit 2002 het meest recente nummer. Terwijl een live-album nu net een mooie kans is om een paar minder bekende nummers wat meer aandacht te geven.
Gelukkig zitten er ook een paar ‘schatten’ in de nieuwe live-opnames. Iets minder bekende nummers als “Premonition”, “Sons & Fascination” en “Sweat in Bullet” verdienen zeker hun plaats op dit album. De uitvoering van alle nummers is nagenoeg vlekkeloos. Er zijn natuurlijk wel opnieuw een paar hits die door de band opgerokken worden. Voor de ene fan is dat dan zalig en een ander vindt dat nodeloos.
Een conclusie dan. Is dit een onmisbaar live-album voor wie de Simple Minds wat volgt? Wel als je er bijvoorbeeld bij was in Amsterdam. Als je al Live in the City of Angels in huis hebt en je was er niet bij in 2024 in de Ziggo Dome, dan vermoed ik dat enkel de zware fans of de verzamelaars die de collectie compleet willen hebben dit nieuwe live-album zullen aanschaffen.
https://www.youtube.com/watch?v=cvdBpMN4xxg
Voor het ontstaan van de achttiende langspeler van Simple Minds moeten we teruggaan naar 2019 toen Jim Kerr terugkeerde naar zijn thuisbasis om voor zijn terminaal zieke vader te zorgen. Zijn vader wilde dat Jim zich zinvol maakte en Jim vroeg daarop Charlie om over te komen en thuis wat songs te maken. Charlie vond het plezant om gewoon in een thuissituatie, zonder stress en studio, met zijn tweeën te musiceren. De tekst van de openingssong “Vision Thing” is ontstaan door discussies en gesprekken die vader en zoon hadden tijdens hun samenzijn.
Dan over naar de plaat zelf natuurlijk. Opener “Vision Thing” is muzikaal typisch Simple Minds zoals we ze op de laatste platen kennen. Ze weten hoe een song te maken natuurlijk. Is het verrassend? Niet echt, maar wel een heel aangenaam luisternummer. “First You Jump” is verrassender en sprankelt meer. Een emotievolle synth gevolgd door een typisch Burchill slide gitaarlijntje openen het uptempo nummer. Een catchy strofe en een weids gezongen refrein maken het af. De backings/dubbele stem geven het nog meer kleur en vaart. Ook “Act of Love” mag er zijn. De intro opent terug met wat vreemd synthwerk waarna backings en gitaar invallen. Die backings tillen het nummer omhoog. “Solstice Kiss” begint rustig met een Iers thema en lijkt de “Belfast Child” toer op te gaan maar na de lange intro wordt het toch een midtempo popnummer. “Planet Zero” begint met, naar ik vermoed, een teruggespoelde drumlijn. De vrouwenstem klinkt super en doet denken aan de tijd van “Once Upon a Time”. “The Walls Came Down” sluit het album af. Het bevat een leuke baslijn en klinkt vrij donker in vergelijking met de andere nummers. Het lalala-koortje in het refrein is misschien wat goedkoop maar het werkt wel.
‘Direction of the Heart’ toont hun vakmanschap in het songschrijven. Burchill speelt vrij geïnspireerd gitaar. De teksten van Kerr zijn iets diepgaander dan we van hem verwachten. De songs zijn praktisch allemaal uptempo. Wie genoten heeft van ‘Big Music’ en ‘Walk Between Worlds’ zal deze ook weten te smaken. Pretentieloze en degelijke popmuziek gegoten in tien songs!
De Simple Minds bestaan al sinds 1977 (toen nog onder de naam van Johny and The Self-Abusers). Ze lijken net als een kat over negen levens te beschikken. Na een korte punk periode kwamen de alternatieve wave platen (o.a. ‘Sons and Fascination’, ‘New Gold Dream’ …), de commerciële popperiode met o.a. ‘Once Upon A Time’ en ‘Street Fighting Years’ om daarna langzaam maar zeker naar de achtergrond te verdwijnen. Virgin liet hen vallen maar Kerr en Charlie deden moedig verder zonder Virgin. En langzaam maar zeker leverde dit beter wordende albums. Eerst ‘Cry’ en daarna ‘Black & White’. ‘Graffitti Soul’ was nog een stukje beter om uiteindelijk eind 2014 met ‘Big Music’ voor de dag te komen. Hun sterkste album in jaren. Dit resulteerde in een moderner maar herkenbaar geluid en een Jim Kerr die beter zingt dan voorheen.
Ook live traden ze terug op voor uitverkochte zalen. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen voor de opvolger zijnde ‘Walk Between Worlds’.
Voor hun 17de album namen ze terug de producers Andy Wright en Gavin Goldberg aan die ook op “Big Music” meewerkten. Opener “Magic” is typisch Simple Minds. Stuwend, catchy en energiek. “Summer” opent met een donkere baslijn van Gred Grimes. Heerlijk hoor. Maar de song zelf mag er ook zijn. Mooi uitgewerkt en een nog beter geïnspireerd refrein dan op “Magic”. “Utopia” begint weemoedig en ontvouwt traag zijn pracht. De vocals van Jim Kerr zijn ingetogener dan we van hem gewoon zijn maar die maken de song juist zo genietbaar. Zo ook met “In Dreams”. “The Signal and The Noise” doet wat denken aan de begindagen vanwege o.a. de synths en de opbouw van het nummer. Een erg geslaagde en gelaagde track. “Barrowland Star” is een ode aan de Schotse concertzaal Barrowland. Het nummer klinkt groots zonder dat het teveel van het goede wordt. Rijkelijk voorzien van orkestratie, fijne backings van de dames en het gitaargeweld van Charlie Burchill. De zang van Jim Kerr is anders dan we van hem gewoon zijn en dat geeft het nummer een nieuw geluid.
‘Walk Between Worlds’ drijft op een mooi evenwicht tussen de keys, strijkers, bombast en gitaren. “Sense of Discovery” is het achtste en laatste nummer. Een heerlijke intro van keys en gitaarklanken om zich via de grote troms langzaam maar zeker op gang te trekken. De samenzang met de backings doet wat herinneren aan “Alive & Kicking”, maar wel zonder dat het stoort.
‘Walk Between Worlds’ bevat acht tracks waarvan geen enkel teveel of zwak is. De productie is top alsook de songs. We horen hier Simple Minds die in de vorm van hun leven zijn. ‘Big Music’ was heel geslaagd en deze is misschien nog wel beter. Ze hebben een synthese van hun eigen muziek gemaakt en het een update gegeven op ‘Walk Between Worlds’. Een heel geslaagde onderneming.
De eigenzinnigheid waarmee ze verder hebben gedaan toen Virgin hen liet vallen (en vele toenmalige fans) heeft geloond. Ze kunnen met dit album een opgestoken middenvinger uitsteken naar hun criticasters.
Ze zijn aan een volgende jeugd toe , de Schotse heren van Simple Minds rond Kerr – Burchill. Een drietal jaar terug stoften zij even hun eerste vijf planten af , trokken op tour , de respons was groot en de concerten zaten goed in elkaar . Daarbovenop was er nog een ‘greatest hits’. Het blies de band nieuw leven in , een gretig spelende band trouwens; die het vuur aan de lont stak en bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn.
De nieuwe platen waren niet echt veel soeps , maar op deze ‘Big music’ zit alvast ‘nieuw leven‘ . We horen een vertrouwd concept: een waverockende sound met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . De productie was in handen van Steve Hillage , die we ook kennen van hun werk in de eighties .
Het oude geluid resulteert in een reeks puike songs, intens broeierig , spannend met een dromerige , sfeervolle soms dansbare groove als “Blindfolded”, “Midnight walking” , “Human”, “Let the day begins” en “Concrete & cherry blossom”.
Kortom, Simple Minds zijn goed bezig en hebben een geslaagde (retro) trip klaar!
Nederlands 
Français 
