De Belgisch-Amerikaanse Trixie is de dochter van de overleden bluersrockende Chris Whitley (2005). Ze pendelt tussen New York en Gent . Een multi-talent die in 2013 debuteerde met de plaat ‘Fourth corner’, heerlijk doorleefde rootsamericana , sfeervol ,  broeierig en intens spannend. Ook kwam ze in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois .
Intussen 28, jonge moeder , heeft ze opnieuw een sterke , diverse plaat uit , ‘Porta Bohemica’, die verwijst naar de oude spoorlijn die ooit Oostenrijk met Duitsland verbond . Het is een metafoor voor haar eigen expeditie richting de diepten van haar creatieve bestaan .
Ze wisselt af in sfeervol , dromerig , broeierig materiaal, ze rockt op  “Closer”, “Soft spoken words” , en haar gitaarspel tintelt op “Hourglass” en "Salt" . Innemender zijn “Faint mystery” , die de cd opent en “The visitor, die de cd besluit, enkel gedragen door sober pianospel en haar indringende, emotievolle stem.
Songs over verlangens, angst en kwetsbaarheid zijn beladen en gaan intens diep.
Mooi allemaal hoe talent , gevoel en emotie samengaan in die negen wonderschone songs.

De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley heeft na jaren uiteindelijk haar debuut uit . De 25 jarige blondine , dochter van de bluersrockende hero Chris Whitley heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook solo wekte ze nieuwsgierigheid op door een handvol elegante, sobere nummers , deels terug te vinden op dit langverwachte debuut .
We hebben te maken met doorleefde rootsrock/americana , die invloeden van soul/jazz/gospel  toelaat . De songs op haar plaat variëren, en klinken sfeervol , broeierig en intens spannend . Op die manier gaan we van een cleane “Irene” , naar een ingenomen “Pieces”, een sfeervol dromerige “Need your love” en “Breathe you in my dreams” tot het sobere “Morelia” en “Oh the joy” .
Niet alle nummers zijn even sterk , en dat hoeft ook niet , maar wat we weten is dat hier talent, gevoel en emotie schuilt.