Duran Duran - Veel meer dan een nostalgietrip

Nostalgietrips naar onze tienerjaren, we houden er wel van. Duran Duran (****) is er zo eentje … De band brak in de wilde jaren '80 door met hits als “Girls on Film”, “Hungry like the wolf”, “The Reflex”, “Wild Boys” en “A View to A Kill”.
In de jaren '90 hadden ze het moeilijk door de opkomst van de grungescene. Vanaf 2000 traden ze opnieuw op. Ze brachten in 2021 zelfs een nieuwe plaat uit 'Future Past'. De bandleden zijn samen met hun publiek een jaartje ouder geworden, en traden in een vol Sportpaleis dan ook op voor een publiek die hun tienerjaren weer even wilde herbeleven. De stoeltjes voor het podium werden al gauw bijzaak, en ook op de tribunes zouden de meeste gewoon recht staan.
Duran Duranmag dan soms routineus bezig zijn , dit concert was meer dan puur en alleen een nostalgietrip naar die gouden jaren '80 …

Voorprogramma zijn voor zo een grote band, het is niet altijd een cadeau. Spelen in een Sportpaleis is echter voor elke artiest een droom die in vervulling gaat. Dus liet Lunace (****), een talent uit ‘Lift You Up’, het beste van zichzelf horen.
Het publiek sijpelde nog binnen, en zagen een band met muzikanten en zangers die perfect weten hoe ze een publiek kunnen bespelen. Weemoedigheid en melancholie was terug te vinden.
De prachtige stem  van Katrien vloeide zo mooi samen met de prikkelende gitaarlijntjes van Madeleine Roose, die trouwens vocaal indrukwekkend mooi weerwerk bood. Verder Tom Stokx als extra gitarist en de aanstekelijke keys van Jens Pauwels. Er hing pure magie in de lucht. Katrien is trouwens een ware entertainer; ze sprak haar publiek voortdurend aan. Een overvloed aan gsmlichtjes zagen we naar het einde van  hun set.
Lunace slaagde er met brio het publiek te bekoren met hun melancho aanpak . Een sublieme prestatie!

Duran Duran zet zijn set in met “Night Boat” en haalt dan meteen de grote kanonnen boven met “The Wild Boys” en “Hungry like the wolf”. De herkenning zorgde voor een feestje. De James Bond theme, met beelden van James Bond natuurlijk, werd gevolgd door “A View to We kregen dan een lichte terugval na dit eerste hoogtepunt.
Op “Notorious” werden alle registers echter weer compleet open getrokken. Simon sprak zijn publiek eindelijk wat meer aan, wat in het prille begin niet echt het geval was. De mooie beelden waren een filmische meerwaarde. Ook al begrepen we niet altijd de connectie tussen beeld en song (o.m. van “Wild Boys”).
Duran Duran was op dreef en sleepte z’n publiek mee in hun nostalgietrip. Het prachtige “Ordinary world” was opgedragen aan de mensen in Gaza en Oekraïne. Pakkend klonk het. “Girls on Film” was het meezingmoment bij uitstek. De GSM lichtjes werden weer boven gehaald op het integere breekbare “Save a Prayer”, met beelden van vredesduiven; Duran Duran raakte de gevoelige snaar.
Eindigen deden ze met “Rio”, terug één van die bekende groovy dansbare nummers. Een vol Sportpaleis genoot ervan.
Het was de ultieme trip naar de wilde tienerjaren.  Duran Duran bood meer dan gewoonweg een nostalgietrip, door enkele verrassingen en zeker met de combinatie prachtige beelden op het scherm en de songs. Een filmische totaalbeleving werd het.

Setlist:
VELVET NEWTON Night Boat - The Wild Boys - Hungry Like the Wolf - The James Bond Theme (John Barry song), A View to a Kill
INVISIBLE - Nite-Runner/All She Wants Is/Lonely in Your Nightmare/Super Freak - Notorious - Evil Woman (Electric Light Orchestra cover) - Friends of Mine - Careless Memories - Ordinary World (Dedicated to the people of Ukraine and Gaza) - Come Undone - (Reach Up for the) Sunrise - Planet Earth - Girls on Film/Psycho Killer
Encore: Save a Prayer – Rio

Organisatie: Gracia Live

Duran Duran, genoemd naar een karikatuur uit de science-fiction film ‘Barbarella’ (trouwens, af en toe zijn er nummers vernoemd naar de film!), waren beginjaren ’80 het toonbeeld van de ‘new romantic’, samen met Spandau Ballet, Pet Shop Boys, Frankie Goes To Hollywood, Bow Wow Wow en Dead or Alive, gegroeid uit de ‘80’s wave/electropop, disco en punk. We herinneren ons nog levendig die mooie, kitschy kleren, de flitsende kapsels, de lightshows en de flashy videoclips van "Girls On Films (’81)", “Union of the snake”, “The reflex” en “The wild boys”. De groep van Simon Le Bon, Nick Rhodes en John Taylor hadden gedurende zeven jaar een pak hits op hun lijstje. Onopvallend waren ze in de jaren ’90, maar in 2004 maakten ze een comeback  (zoals verschillende ‘80’s bands), met de plaat ‘Astranaut”, waaruit de kleurrijke single “Sunrise” kwam; de groep van bijna vijftigers beleefde een nieuwe jeugd en bracht hen opnieuw op tournee.

Vorig jaar verscheen in samenwerking met Timbaland en Justin Timberlake 'Red carpet massacre'. Het publiek van 35 plussers genoot een volle twee uur van hun tienerbandje. Jeugdsentiment dus. In maatpak kwam het kwintet het podium op , aangevuld met een saxofonist en een backing vocaliste. In een decor van een grootstad, wisselden ze oud met nieuw werk af; de oudjes konden rekenen op een sterke respons.
Al van bij de eerste tonen van de catchy electrop van recent materiaal “The valley”, “Night murder” en de titelsong van de nieuwe cd, veerde iedereen recht van hun stoeltje in het KC en beleefde er hun avondje wel: handgeklap, heen en weer gezwaai met de armen, heupwiegen en danspasjes zetten. De vonk sloeg pas écht over toen ze de oude hits “Hungry like the wolves” en “Planet earth” speelden, die een voller en breder geluid hadden door sax en een pompend, dansbaar beatje; de refreinen werden luidkeels meegezongen. Ingetogen klonken ze op het lauwe “Falling down”. Een sexy, warm en zwoel sfeertje haalden ze aan op “Come undone” en “Skin divers”. De temperatuur steeg als ze het gekende materiaal “The reflex”, “A view to a kill” en één van hun slowklassiekers bij uitstek “Save a prayer”, met Le Bon op akoestische gitaar, speelden.
De heren wisselden van deftig maatpak en lasten een half uurtje electropopwave in. We hoorden synths en drumbeats op “Last chance”, “All she wants” en het log monotone “Warm leatherette”, een one-hit wonder van The Normal. Ze sloten hun elektrobatterij af met het Chic getinte “Tempted”. ”Notorious” behield het aanstekelijke ritme van “Tempted” en was de aanzet tot een feestelijk slot: een lang uitgesponnen “Girls on film” was voorzien van trancy beats en korte soli, waarbij Le Bon elke groepslid voorstelde; ze linkten het aan The Temptations’ “Papa was a rolling stone”. De positive vibes van “The wild boys” en “Rio”, tussenin afgewisseld met hun tweede intiemste song “Ordinary world”, besloten definitief de avond.

Kortom elke ‘80’s freak had het naar z’n zin op Duran Duran. Het was tof en aangenaam om even je jeugdige onbezonnenheid voor ogen te halen.

Organisatie: Live Nation