Ironborn - Geduld werd beloond
Binnen de Belgische metal is Ironborn (****) ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde. Ooit begonnen als coverband, wist Ironborn vooral op de podia een stevige reputatie uit te bouwen. De muzikanten hebben een grote voorliefde voor de metalscene en bijhorende subgenres. Ze weten een breed publiek te bekoren.
Het was even wachten op een plaat met allemaal eigen nummers. In 2017 kwam een eerste EP uit, en dan was uitkijken naar het eerste full album. Door de coronapandemie werd dit uitgesteld, alsof den Duvel ermee gemoeid was; maar nu, in 2023, kan de band eindelijk hun eerste full album voorstellen aan zijn fans. 'After The Flood' is een gevarieerd plaat in het genre, die de veelzijdigheid van Ironborn onderstreept .
De eigenlijke CD werd al eerder voorgesteld door enkele shows, en nu kwam Deinze aan de beurt. In een goed vol gelopen Elpee, bewees de band dat geduld altijd wordt beloond.
In het bloedhete café was het bijzonder moeilijk om afkoeling te vinden, buiten was het al niet veel beter. Ironborn vloog er meteen in, de temperatuur steeg nog op “The cures”, tot het nakende kookpunt.
De band is live een bommetje; de songs van de nieuwe schijf komen het best tot hun recht op een podium. We kregen ferme uppercuts en werden compleet van onze sokken geblazen door de metalen muur van instrumentatie en vocaal vernuft. Wat een opbouw, intensiteit en gedrevenheid. Ironborn greep bij het nekvel. De clichés zijn niet veraf, maar het stoorde allerminst. Op “Prison Grounds” werd het refrein (“Metal Is The Law”) meegebruld, met de vuist in de lucht. Het publiek ging gretig in op wat de band presenteerde.
Wat een gebald concert. Er volgden nog enkele knappe covers als “The Wickerman” van Iron Maiden en “Creeping Death” van Metallica om de set af te sluiten met “Never Again”. Zowel de eigen nummers als de covers gingen erin als zoetenkoek, mede door de charismatische frontman, die zijn publiek voortdurend aanport. De combinatie van een cleane stem met rauwe grunts van Tom waren een meerwaarde. Songs als “Guardian Of The Scales”, “Lilith” en “Into Darkness” werden zeer goed ontvangen door het enthousiaste publiek.
Na jaren van aanmodderen is de band nu op dreef. Ironborn is er klaar voor om daverende , denderende concerten af te leveren en doen dat door de eigen nummers te combineren met enkele opmerkelijke, sterke covers. Een subliem debuut ‘After the flood’ klinkt live overtuigend. Band om in het oog te houden.
Pics homepag @Filip Van der Linden
Organisatie: Café Elpee, Deinze
Iron Maiden - The Future Past tour - Doe maar verder!
Iron Maiden - De heavy metal band die wereldwijde successen kent begon eind mei in Slovenië met hun nieuwe tour genaamd ‘The Future Past’. Een mix van nummers uit het ‘Somewhere in Time’ album en hun laatste studio album ‘Senjutsu’, dus de fans konden beginnen gokken welke nummers ze uit hun hoed gingen toveren van beide albums. Musiczine was present tijdens de show in Amsterdam, meer bepaald in de Ziggo Dome dewelke volledig uitverkocht was en er dus 17.000 fans los konden gaan samen met deze NWOBHM mastodonten!
Aftrappen deden we - zoals iedere Maiden fan ondertussen wel weet - met ‘Doctor Doctor’ van UFO, gevolgd door een tussenintro van ‘Blade Runner’ (band: Vangelis). De zaal werd nog éénmaal donker en toen knalden de tonen van meezinger ‘Caught Somewhere in Time’ uit de boxen.
Op de videoschermen stond enerzijds futuristische Eddie klaar, waar op het andere videoscherm Eddie de samoerai werd getoond, en toen zorgden de eerste riffs al voor het nodige kippenvel!
Frontman Bruce Dickinson had een zwarte zonnebril gedurende de eerste 3 nummers op zijn snoet, en het was direct duidelijk dat hij nog in topvorm is! Wat een man, wat een stem…dit ging een super avond worden. Iedereen kon logischerwijze meebrullen met de teksten, dus was het een totaal uitzinnig publiek rondom mij. En dan kwam verrassing één van de avond al de revue passeren: ‘Stranger in a Strange land’. De hoge tonen gingen moeiteloos door de microfoon wat toch wel opmerkelijk was!
‘The Writing on the Wall’ werd aangekondigd via een kort intermezzo en toen kwamen de motorrijders uit de clip voorbij op het grote videoscherm. De aanwezigen begonnen mee te klappen op het ritme waarbij de harmonie tussen de gitaristen en bassist Steve Harris duidelijk zichtbaar was. ‘Days of Future Past’ en ‘The Time Machine’ volgden, maar worden helaas niet door iedereen geapprecieerd…gelukkig kan ik wel de melodie en vakmanschap in beide nummers erkennen en stak ik vol vreugde mijn vuisten in de lucht! In het eerste nummer was het uptempo moment van de gitaren een surplus, terwijl het tweede nummer ingeleid werd met een verwijzing naar de Delorean van de films ‘Back tot he Future’. Na enige seconden stilte werden volgende woorden gesproken: “We Want Information…Information…”
Jawel, ‘The Prisoner’ (waarbij een schaakbord werd geprojecteerd – verwijzend naar de Britse TV-serie waarop dit nummer gebaseerd is) klonk verfrissend, helaas waren toch enkele haperingen te bespeuren bij de frontman, gelukkig had hij 17.000 man voor zich de deze tekst blindelings konden meebrullen… ‘Death of the Celts’ kwam als volgende aan de beurt met het rustige openingsmoment – en in feite gans het nummer ontbreekt wat snelheid - met aansluitend de klassieker ‘Can I Play With Madness’ die het publiek weer met euforie vulde. Zalig om een volle zaal te zien meebrullen met dit hitje! Eddie had er genoeg van en kwam ten tonele bij ‘Heaven Can Wait’ waarbij hij het gevecht aanging met de zanger, elk gewapend met een eigen geweer waarbij vuurwerk naar elkaar werd geschoten. Uiteraard is Eddie onsterfelijk en was hij de winnaar door Bruce zijn machinegeweer aan flarden te schieten. Een show van Iron Maiden waarbij Eddie niet op de voorgrond komt, dat zal nooit gebeuren.
Maar wat Dave Murray, Steve Harris, Adrian Smith en Janick Gers in dit nummer uit hun instrument toveren blijft toch onbeschrijfelijk! De gevechten tussen de diverse solo’s blijven een genot om te aanhoren en als dit dan nog op deze voortreffelijke wijze tijdens een live show kan gebracht worden, dan moeten we weer beamen dat dit waarschijnlijk wel de beste band in de heavy metal scéne is en zal blijven.
En toen was het tijd voor verrassing twee! Een nummer die nog nooit voor live publiek werd gespeeld en dus als primeur aan de man werd gebracht. ‘Alexander The Great’ is een verwijzing naar de Macedonische koning van 365 tot 323 voor Christus en enkele van zijn gebeurtenissen worden vertolkt in dit nummer. Gans de zaal werd meegenomen op sleeptouw, iedere aanwezige was getuige van een ongekend moment die later nog velen op het netvlies zal gebrand blijven, en met tranen in de ogen zal terugdenken aan dit moment! Opnieuw waren de gitaarsolo’s de blikvangers tijdens dit nummer! De luchtdrummers ontsproten van links naar rechts en van voor naar achter, nog nooit zo’n sfeer in een overdekte zaal gezien. De veroveringstocht van Alexander werd tot in de details nauwgezet gespeeld en ik ben blij dat ik dit heb mogen ervaren.
Met ‘Fear of the Dark’ werd teruggekeerd naar het gelijknamige album en de vele oeuh’s & aaah’s weerklonken uit de zaal. Als je spreekt over het toppunt van mee kwelen met de band, dan kan je dit nummer niet achterwege laten. Er werd vrolijk geheadbangd, mensen speelden luchtgitaar schouder aan schouder en de bandleden zagen dat ze bezig waren aan een sterke show.
Het lijflied van de band - ‘Iron Maiden’ getiteld uiteraard – zette het eindpleidooi in van dit optreden en kon Bruce niet anders dan luidkeels roepen: “Scream for me Amsterdam” en begon Janick Gers een afscheidsdansje te placeren. Samurai Eddie werd achter drummer Nicko McBrain opgeblazen tot een grote gedaante en op het podium ging hij – in de vorm van een levensgrote pop - het gevecht aan met het publiek. Afsluiten deden ze met ‘Hell on Earth’ waarbij iedereen prompt meedeed met het handenzwaaien, klassieker ‘The Trooper’ met Steve Harris die tijdens het spelen duchtig meezong met dit straf nummer, en topnummer ‘Wasted Years’ die nogmaals aantoonde dat Iron Maiden staat voor melodie, gitaarvirtuozen, topzang, vreugde, ervaring en métier! Tijdens de tonen van ‘Always Look on the Bright Side of Life’ werd een passend applaus gegeven voor dit super optreden. De nacht was nog jong en iedere café had zijn Iron Maiden setlist klaargezet om het volk verder te entertainen in de omgeving van de Johan Cruyff arena. Jaja, Iron Maiden is coming to get all of you! Uitmuntend!
Aan energie en uitstraling zou je niet zeggen dat deze mannen al van leeftijd zijn, want ze zijn klaarblijkelijk nog heel levendig op het podium en stralen overduidelijk spelplezier uit. Het beste moment van dit optreden zal ongetwijfeld de woorden van Bruce zijn: “We’re coming back”, dus een einde voor deze topband zit er gelukkig nog niet in. Doe maar verder waar jullie zo goed in zijn. Respect!
Organisatie: Live Nation
The Iron Maidens - Een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff!
The Iron Maidens + Red’s Cool
Kreun
Kortrijk
2019-05-10
Vincent Govaert
Wanneer de eerste honderd fans binnen staan start Red’s cool aan hun set. Eigenlijk bijzonder toch, een Amerikaanse vrouwelijke coverband die een voorprogramma heeft en welk één, ééntje uit Sint Petersburg, heel goed eigenlijk.
Strakke set van 10 nummers en heel dankbaar dat ze vóór The Iron Maidens mogen komen. Vooral dat ze hun Europese tournee mogen meespelen. Ze speelden drie kwartier lang uit hun 3 CD’s, ‘Attraction’ uit 2011, ‘Bad Story’ 2013 en ‘Press Hard’ uit 2015. Jonge kerels, op de gitarist na, die zag eruit als Ozzy Osbourne.
En dan was de Kreun plots voller gelopen voor de enige vrouwelijke tribute band van Iron Maiden. Ik sprak er iemand die hen in Duitsland en in Krakow al had gezien de voorbije weken. Ze haspelen niet telkens een zelfde setlist af, laten soms het publiek kiezen tussen twee nummers en spelen technisch zeer goed. Dit komt omdat alle vijf de bandleden een gedegen muzikale opleiding genoten hebben. Heel belangrijk is ook dat ze enorm fan zijn van de originele Iron Maiden groep, ze kennen hen goed, speelden ooit nog voorprogramma van hen, wisselden ook al af en toe van bezetting en bestaan al sinds 2001.
Rond 21uur gaan de lichten uit en klinkt plots “Doctor Doctor” door de boxen, dan weet je als Maiden-fan dat het in gang geschoten is, een nummer van UFO dat al jaar en dag de start is van elk Iron Maiden concert.
Adriana Smith (Courtney), Steph Harris (Wanda), Bruce Chickinson (Kirstin), Nikki Mc Burrain (Linda) en Nikki Springfield , als tweede gitariste , komen op en zullen twee uur lang het beste van zichzelf geven.
Een schare fans geheel in de obligate Maiden t-shirts , jeansjasjes zonder mouwen en vele emblemen van andere top-hardrockbands erop, zien en horen dat het goed is.
Dit voorlaatste optreden van hun ‘Piece of Europe Tour 2019’ gestart op 10 april in Stockholm en stopt in Erfurt op 11 mei, toont dat ze enorm goed ingespeeld zijn op elkaar en dat ze vooral heel veel plezier hebben samen.
Een strakke setlist kon ik zien vóór het optreden, en er werd niet van afgeweken, “Invaders” en “Two Minutes to Midnight” klinken technisch zo goed dat je blindelings zou denken dat de echte mannen op het podium staan. Gevolgd door “Boots”, “Wasted Years” en het prachtige “Acacia Ave”. Een setlist waar oudere en minder oudere Maiden-nummers elkaar afwisselen…
Al direct “The Trooper” met obligate jasje, vlag, zowel de Britse als de Belgische, Bruce Chickinson alias Kirstin stond er wel een beetje lullig mee te zwaaien maar goed, het past in de set. Beetje later bij “Number of the Beast” krijgen we ook een eerste keer Eddie te zien, dit is de monsterachtige zombie-mascotte van Iron Maiden, Dennis Wilcock, ooit de tweede zanger van Iron Maiden was model voor dit typetje. Dan gaat de set verder met “Clansman”, “Murders”, “Heaven can Wait” en “Evil That Man Do”.
Het zweet loopt van hun gezichten, ze hebben zich echt gegeven en verdwijnen even, echter staan ze er na vijf minuten terug om “Hallowed by The Name” en “Run to The Hills” te spelen als afsluiter.
Kortom deze dames zijn niet alleen zeer toegankelijk maar ook professioneel enorm sterk, ze spelen dan ook allemaal nog in andere bands, andere genres ook. Ze doen dit enorm graag en zijn een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/the-iron-maidens-10-5-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/reds-cool-10-5-2019
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Goh, het zal zo’n 13-14 jaar geleden zijn dat Iron Maiden nog eens een zaalshow speelde in België, en als je er niet rap bij was om een ticket te bemachtigen (al dan niet staand of zittend) dan mocht je het vergeten, want dit concert was in een mum van tijd uitverkocht. Enkelen zullen alsnog een gat in de lucht gesprongen hebben want enkele dagen voor het uitverkochte Sportpaleis bleken enkele tickets opnieuw op de markt gebracht. Musiczine was present en na diverse malen deze Britse heavy metal band tijdens het festivalseizoen aan het werk te zien, waaronder dus ettelijke malen op Graspop, was ook ik benieuwd hoe ze het ervan brachten zonder gras en/of modder onder de voeten en met een dak boven mijn hoofd.
En jawel, zoals al herhaaldelijk ondervonden (en geloof me, ik was zeker niet alleen), bleek dat er nog altijd niemand iets blijkt gevonden te hebben om het geluid van het Sportpaleis van Antwerpen naar een hoger niveau te krikken. Bruce Dickinson mocht nog zo goed zijn best doen, zijn stem kwam niet goed uit de verf, de gitaren klonken bij momenten minder spectaculair door en dat helaas allemaal door het zaalgeluid. Maar deze metalgiganten lieten het niet aan hun hart komen en na de gekende intro (“Doctor Doctor”) sprong Bruce het podium op onder de tonen van “If Eternity Should Fail”, openingsnummer van hun laatste studioplaat getiteld ‘The Book of Souls’. Ja, qua showelement was het podium omgetoverd in een maya landschap en tijdens specifieke songs werd nog wat extra gedaan, maar later meer hierover.
Voor de mensen die Iron Maiden tijdens hun ‘The Book of Souls’ tour gevolgd hebben bleek dat er in feite niet zoveel veranderd was op de setlist, en dat er helaas ook veel nummers grondig gemist werden. Ikzelf had persoonlijk toch nog enkele hitjes willen horen, maar spijtig genoeg bleef ik op mijn honger zitten. Oké, aandacht voor het nieuwe album is het doel en dus werden nummers “Speed of Light”, “Death or Glory” (een meezinger van formaat ), “The Red and the Black” (topnummer) en verrassing “The Great Unknown” door de band met verve uitgevoerd ondanks de klankproblemen. Terugkeren in de tijd werd gedaan door onder meer “Wrathchild” vanonder het stof te halen, het prachtige “Powerslave” en het naar een ballade neigende “Children of the Damned” aan de hongerige wolven in de zaal te voederen. Het kippenvelmoment was zonder twijfel het meekwijlen van “Fear of the Dark” die de zaal in 1 grote karaokebar omtoverde en het moment dat Bruce als springend over de monitors, de Britse vlag in de lucht zwierde op de tonen van “The Trooper”. Eddie mag nooit ontbreken tijdens een show van Iron Maiden en bij zijn eerste intrede tijdens titelnummer ‘the Book of Souls’ was hij gewaad in een maya-outfit en ging hij een ‘gevecht’ aan met de bandleden totdat de frontman zonder verpinken zijn hart uit zijn borstkast rukte. Zijn tweede intrede was trouwens tijdens hitje “Iron Maiden” waarbij hij over het podium goedkeurend knikte.
Qua bisronde wist ik al wat te verwachten en dus ging ik gewillig mee headbangen tijdens “The Number of the Beast”, onderging ik de speech omtrent samenhorigheid waarna “Blood Brothers” (met de zaligmakende gitaarpartijen) werd ingezet om vervolgens opnieuw kippenvel te krijgen tijdens afsluiter “Wasted Years”.
Als die hard fan van Maiden was ik toch ietwat teleurgesteld dat er weinig vernieuwing in de setlist te ontdekken viel, was ik wederom teleurgesteld door het zaalgeluid van het Sportpaleis, maar was ik ook dankbaar dat Iron Maiden ons Belgenland had gekozen om hun kunstjes te tonen en dat ik er zoals gewoonlijk bij was om ze te verwelkomen. De zaal begon leeg te lopen op de tonen van “Always Look on the Bright Side of Life” en hiermee werd de openingsshow van deze tour in Antwerpen afgesloten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/iron-maiden-22-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/shinedown-22-04-2017/
Organisatie: Live Nation
Kate Stables, de sympathieke spil van This is the Kit, begon solo op banjo om zich vervolgens te laten bijstaan door een drummer, een bassiste en een jongedame die de vibrafoon bespeelde. Vocaal leunt Stables erg dicht aan bij Joni Mitchell, instrumentaal krijgt de banjo een prominente rol toebedeeld.
Op een half uur tijd hoorden we een tiental nummers die niet echt veel gensters sloegen. Best gezellig maar iets te kabbelend om ons op het puntje van onze stoel te brengen. Zelf zal de groep ook wel gemerkt hebben dat het applaus eerder uit beleefdheid dan uit enthousiasme voortsproot, de link met de locatie leggend beloofde This is the Kit immers om tegen de volgende keer ter vermaak enkele circustruukjes te leren. Iets waar we misschien meer naar uitzien dan naar een vervolg op de gezapige bedoening die we nu gepresenteerd kregen.
Wel vermeldenswaardig was het gloriemoment van de gastzanger die een cover van “Earthquake” op zijn naam zou hebben staan. Vermoedelijk dateert die cover van vele jaren terug want ondertussen blijkt hij de bewuste tekst zo goed als totaal vergeten te hebben. Hilarisch om te zien hoe hij van begin tot eind de woorden op zijn ruim uitgevallen spiekbriefje moest zoeken.
We zijn benieuwd of de beloofde circustruukjes meer vermakelijk zullen zijn….we durven het te betwijfelen.
Terwijl het voorprogramma vrij sober was qua instrumentatie trok Sam Beam een heel groot blik aan muzikanten open. Maar liefst twaalf telden we er: drie blazers, drie strijkers, drie achtergrondzangeressen, een keyboardspeler/organist, een drummer en….Jos Van Oosterwyck! Inderdaad, dames en heren, de grote man achter (o.a.) ‘Tien om te Zien’ blijkt tegenwoordig de bas te beroeren bij Iron & Wine. Althans, als onze ogen ons niet bedrogen. Echt goed hebben we de bassist eigenlijk niet kunnen bekijken aangezien hij zich zelf permanent naar het drumstel richtte. Meer dan een zijaanzicht kregen we dus niet maar toch durven we er geld op verwedden dat het de legendarische Jos Van Oosterwyck was die één hecht blok vormde met de drummer.
Zoals te verwachten viel, werd er in vrij ruime mate gepuurd uit ‘Ghost on Ghost’. Dit meest recente album kon bij publiek en kritiek over het algemeen op minder bijval rekenen dan tot klassieker uitgegroeide voorgangers als ‘Our Endless Numbered Days’ en ‘The Shepherd’s Dog’. De eerlijkheid gebiedt ons om te bekennen dat dit nieuwe werk live toch wel beter klonk dan op plaat. Bij momenten was de orkestrale sound zelfs niet minder dan indrukwekkend te noemen. Vrij complexe arrangementen werden quasi moeiteloos gebracht tijdens foutloos samenspel. Een heel knappe prestatie van een groep die blijkbaar nog maar drie weken bezig is maar klinkt alsof ze al minstens 3 jaren ‘together on the road’ zijn. Hoed af dus voor de prestatie van de muzikanten en de flair waarmee deze show gebracht werd. Wel spijtig dat de zangeressen (die door de bassist waarschijnlijk als ‘drie om te zien’ omschreven worden) letterlijk en figuurlijk iets te veel naar de achtergrond werden verdreven terwijl de blazers dan weer wat te vaak op de voorgrond mochten treden. Niet dat ze zich niet vakkundig van hun taak kweten, maar hun al te nadrukkelijke aanwezigheid is mede debet aan het nogal ongebalanceerde karakter van dit concert.
Vrij vaak vonden we de sound trouwens iets te gepolijst, iets té ‘af’ dus, vooral als je merkt dat Sam Beam solo tijdens de drie in al hun naaktheid gebrachte nummers (“Such great heights”, “Naked as we came” en Sodom, South Georgia”) nog het meeste kippenvel teweeg kon brengen. Ook het als bis gebrachte “The sea and the rhythm” bevestigt ons in ons oordeel dat het optreden in zijn geheel evenwichtiger en dus gewoonweg beter zou zijn geweest indien er wat zuiniger met ‘toeters en bellen’ ware omgesprongen.
We hadden de indruk dat Sam Beam zodanig trots is op zijn begenadigde begeleidingsband (en terecht!) dat hij uit het oog verloren heeft dat veel van zijn werk aan kracht en impact inboet wanneer rijke arrangementen de voorkeur krijgen op de puurheid van zijn songs.
Overdaad schaadt, soms toch. Desalniettemin hebben we uiteindelijk niet echt spijt van ons bezoek aan het Koninklijk Circus. De dertien muzikanten die er een ruime selectie uit het knappe oeuvre van Iron and Wine kwamen brengen, waren er immers allesbehalve dertien in een dozijn maar ontegensprekelijk dertien om te zien (mede omdat de blazers zich ook aan synchrone danspasjes waagden) en te horen. Zolang dit alles maar met mate gebeurt.
SETLIST: (1) New Mexico’s no breeze, (2) Carousel, (3) Kingdom of the animals, (4) Tree by the river, (5) Grass widows, (6) Godless brother in love, (7) Belated promise ring, (8) Baby center stage, (9) Monkeys uptown, (10) Such great heights, (11) Naked as we came, (12) Sodom, South Georgia, (13) Upward over the mountain, (14) Caught in the briars, (15) Jezebel, (16) Grace for saints and ramblers, (17) Peace beneath the city, (18) Passing afternoon, (19) Low light buddy of mine, (20) Lean into the light, (21) Your gake name is good enough for me
BIS: The sea and the rhythm
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/iron-and-wine-03-06-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
