Elder - Psychedelisch uitstapje
Elder + Temple Fang

De Nederlanders van Temple Fang zitten er niet om verlegen om hun songs minutenlang te laten rondzweven of uitweiden, getuige de nieuwe plaat ‘Lifted From the Wind’ die zo een dikke 75 minuten duurt en amper 5 songs bevat.
Live resulteert dit in een psychedelische trip waarin lange smeulende passages na ettelijke minuten omslaan in hevige gitaaruitbarstingen, een beetje zoals bij de Duitse collega’s van Samsara Blues Experiment.
Een lang zweverig epos als “The River” klinkt even afwisselend als overtuigend en een fel rockend “The Radiant” is dan weer snediger, feller en naar hun maatstaven bondiger en korter (maar toch nog altijd een dikke 7 minuten).
Heerlijke kennismaking met deze psychrockers die naarmate hun set vordert meer en meer grip krijgen op het publiek. Een band die we met alle plezier nog wel eens willen tegenkomen.

Elder komt ter gelegenheid van de 10^e verjaardag van ‘Lore’, samen met ‘Dead Roots Stirring’ en ‘Reflections Of a Floating World’ één van hun beste albums, de plaat integraal opvoeren. Zo blijkt nog maar eens hoe sterk, gevarieerd en gelaagd dit album wel is.
Elder walst met speed, klasse en gedrevenheid doorheen de 5 lange en avontuurlijke songs die dit geweldige album rijk is. Een fijne aaneenschakeling van striemende riffs, zweverige psychedelica, gutsende stonerrock, welgekomen tempowisselingen, snedige solo’s en adembenemende symfonische uitweidingen.
Een song als “Lore” bijvoorbeeld draagt al dat moois in zich en passeert halverwege dan nog eens met brio in krautrockland, het typeert een band die het voortdurend spannend houdt en in elke song steeds verassende accenten legt.
Na het ‘Lore’-luik knoopt Elder er als toemaatje nog een stomende versie aan van “Halcyon”, een stevig pareltje uit ‘Omens’.
Dit is alweer een bruisend concert van deze onderlegde stonerrockers en een prachtig eerbetoon aan een almachtig album. Maar nu wordt het stilaan tijd om eens met nieuw werk op de proppen te komen.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Blood Incantation - Death Metal in space
Minami Deutsch + Blood Incantation, Kraut Rock on earth, Death Metal in space

Een ongewone doch bijzonder interessante line up vanavond, een kraut-rock band en een extreme metal band op dezelfde affiche. Een uitermate goeie zet, zo bleek.

De Japanse krautrockers Minami Deutsch zorgden voor een begeesterende en verslavende set met een handvol lange repetitieve songs die steevast op een geweldige climax afstevenden. Een lekker doordravende bas zorgde voor de het kraut-fundament, de gitaren scheurden en gierden zich naar ijle hoogtes, de drums roffelden als Pink Floyd in zijn meest psychedelische periode (die van ‘The Piper At the Gates Of Dawn’ en ‘A Saucerful of Secrets’). Het stoorde niet dat we geen jota verstonden van de Japanse vocals, hier waren we getuige van een inspirerende en aanzwellende set verpakt in 4 lange bezielde krautrock-songs waarin we volledig werden opgezogen.
De metalfans konden dit trouwens bijzonder appreciëren, dit was sowieso al geen avond voor fans met oogkleppen.

Blood Incantation is een band die wel eens verassend (lees veelzijdig) kan uitpakken. Na 2 verschroeiende (death)metal albums (‘Starspawn’ en ‘Hidden History of the Human Race’) kwamen ze in 2022 plots opzetten met een instrumentaal space-ambient album ‘Timewave Zero’, eerder geïnspireerd op Tangerine Dream en mijlenver weg van de geijkte metalpaden. Het typeert een band die geheel eigenzinnig een gedurfde en onvoorspelbare weg bewandelt.
Eind 2024 releasten ze dan weer het fenomenale ‘Absolute Elsewhere’, een album waarop de band nog maar eens hun biotoop tot ver buiten de grenzen van het metal-genre verlegt. Het heeft Blood Incantation wereldwijde positieve respons vanuit alle mogelijke hoeken opgeleverd.
Vanavond was ook duidelijk te merken dat hier een gevarieerd publiek was op afgekomen, niet alleen maar metalheads.
Zoals aangekondigd werd het volledige album integraal opgevoerd. Kon ook niet anders, dit is niet zomaar een verzameling songs maar wel een episch werkstuk opgesplitst in 2 bedrijven “The Stargate” en “The Message”, een creatie die erom vraagt om in zijn geheel te worden opgevoerd. De live uitvoering bracht ons perfect wat de plaat al deed vermoeden. De meest extreme metal, inclusief grafstem en verschroeiende riffs, afgewisseld met fijngevoelige prog-rock elementen, ontspoorde psychedelica, melodieuze gitaarsolo’s en synths die naar kraut-rock ruiken. Death metal die oorden opzoekt waar collega’s nog nooit geweest zijn, het maakt deze band uniek in zijn soort.
Blood Incantation hield het wel vrij kort. Na de integrale uitvoering van ‘Absolute Elsewhere’ kregen we nog een snoeiharde portie agressie met “Inner Paths (To Outer Space”) gevolgd door een zweverige en spacy synth-solo die ons een restant leek van ‘Timewave Zero’. Daarna vlamden ze nog één keer met een even moordzuchtig als zalvend “Obliquity of the Ecliptic”, waarmee ze er na een dik uur al een joekel van een punt achter zetten.

Blood Incantation is een band die het metal-genre nieuw leven inblaast en zich met hun avontuurlijke en grensverleggende aanpak onderscheidt van de ettelijke metal-bands die mekaar voor de voeten lopen. Zo moesten er meer zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez (Trix A’pen, 02-05-2025)
Blood Incantation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7477-blood-incantation-02-05-2025
Minami Deutsch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7476-minami-deutsch-02-05-2025

Organisatie: Aéronef, Lille

Motorpsycho - Noorse rockmarathon

Na 2 mindere albums ‘Yay!’ en ‘Neigh!’, met daarop een stel ondermaatse akoestische omzwervingen, is Motorpsycho met het nieuwe titelloze album gelukkig teruggekeerd naar hun vertrouwde geluid. Het is wederom een knoert van een dubbelaar geworden met lange prog-rock uitspattingen, potige riffs en gitaarsolo’s die in een baan om de aarde zweven.
Kortom, al hetgeen waar wij Motorpsycho al jaren om koesteren en de reden waarom wij er telkens willen bij zijn als ze weer eens in de buurt komen.

Naar goede gewoonte trakteerden de Noren ons nog maar eens op een marathonset van bijna 3 uren. Ze begonnen er wel aan met een valse noot, en dat mag je wel heel letterlijk nemen, bassist Bent Saether zat er in “The Comeback” vocaal zodanig naast dat het pijn deed aan de oren. Zo was die eerste song voorgoed om zeep geholpen, maar daarna had Saether zijn stem wel degelijk terug onder controle, waarmee de valse start snel vergeten was.
Motorpsycho had voor deze tournee ook weer de vertrouwde Reine Fiske als extra gitarist/keyboardspeler in de rangen, en dat zorgde meermaals voor vonken. Vooral de synchrone gitaarsolo’s tussen Fiske en Hans Magnus Ryan in het geweldige “Lucifer, Bringer of Light” waren een genot, een absoluut eerste hoogtepunt in de set. Fiske kreeg ook een hoofdrol in “Go To California” waarin hij met een stel hemelse retro keyboardpartijen de band helemaal richting The Doors stuurde.
Het fraaie uitgesponnen “A Pacific Sonnata” raakte de gevoelige snaar en mondde uit in een prog-rock meesterwerkje van het zuiverste kaliber. “Lady May”, een ‘klein’ liedje uit ‘Kingdom Of Oblivion’, ontpopte zich dankzij het fantastische solowerk van Hans Magnus Ryan tot een langgerekt sierlijk jazz-rock pareltje. Met daarachter het geweldige en bijzonder stevige drieluik “Three Frightened Monkeys”, “Core Memory Corrupt” en “Balthazaar” bewees Motorpsycho dat het nieuwe album alweer een knaller van formaat is.
De langste epossen werden opgespaard tot op het laatst, er mocht hartig gejamd worden op het noisy “The Tower” en vooral op afsluiter “Neotzar”, een knoert van een song die in al zijn razernij zomaar eventjes boven de 20 minuten uitsteeg.

Dit was nog eens een vintage Motorpsycho optreden, monsterlijk lang, van prog-rock langs jazz-rock tot metal en noise-rock. Geen bende die het beter kan dan deze noeste Noren.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7475-motorpsycho-02-05-2025?Itemid=0

Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas

Chat Pile - Geestdriftige noise-rock

De schreeuwerige noise-metal van Agriculture is een barbaarse terreuraanslag op uw en onze trommelvliezen. Sommige bands verheffen lawaai tot kunst, maar bij deze herrieschoppers lukt dat vooralsnog niet, ook al is het ergens wel de bedoeling. Met de beste moeite van de wereld kunnen wij geen spoor van branie of creativiteit herkennen in dit meedogenloos kabaal en hemeltergend gekrijs. Gauw doorspoelen, die handel, en liefst met een straffe dafalgan.

Chat Pile is een band die voor hun albums ‘God’s Country’ en ‘Cool World’ uit heel wat hoeken positieve respons heeft gekregen en dat is niet minder dan terecht want het zijn twee indringende platen die een onuitwisbare indruk achterlaten en fel aan de ribben blijven kleven.
De sound van Chat Pile is moeilijk te vatten en de band wordt maar al te gauw in een metalhokje wordt geplaatst, maar ons lijkt het toch eerder een soort intense noise-rock die dichter aanleunt bij The Jesus Lizard, Daughters, Melvins en Kowloon Walled City.
De hardvochtige en bijtende noise-rock weet ook live te imponeren en kerft diepe wonden in onze tere zieltjes. Chat Pile klinkt tegelijkertijd rauw, passioneel en genadeloos.
Frontman Raygun Busch heeft nogal wat demonen en frustraties om eruit te persen en doet dit met pijn, power en bezieling in mindfuckers van songs als “I Am Dog Now”, “Why”, “Slaughterhouse” of “Masc”.
De smerige sludgy gitaar van Luter Manhole snijdt door merg en been en zet koeienpoten van riffs neer in “Frownland”, “Funny Man” en in het moordlustige “Dallas Beltway”. Een meer ingehouden aanpak maakt van “Shame” en vooral “Pamela” begeesterende en meeslepende songs, maar de vernielzucht is er niet minder om, hier kom je niet ongeschonden uit.

De alom positieve reacties zijn volledig terecht, Chat Pile laat een heftige indruk na en toont dat ze nog heel wat in hun aardedonkere mars hebben.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Chat Pile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7474-chat-pile-27-04-2025
Agriculture
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7473-agriculture-27-04-2025
Organisatie: Trix, Antwerpen

Masters Of Reality - Een levende legende in het Wintercircus

Het nieuwe album ‘The Archer’, waarop toch een beetje te veel gezapigheid heerst, was voor ons niet meteen de reden om nog eens Masters Of Reality te gaan bekijken.
Maar andere redenen genoeg, verdomme.
Vooreerst is Chris Goss een legende die destijds het geluid van stoner-pioniers Kyuss mee heeft bepaald en zich daarmee meteen de titel van de godfather van de stoner-rock heeft toegeëigend.
Ten tweede heeft hij in 1988 met ‘The Blue Garden’ een onvervalste hardrock klassieker gemaakt die een must is in elke zichzelf respecterende platencollectie. En ten derde zit er in onze memorie een onvergetelijk en uitermate fantastisch concert vereeuwigd, men zegge en schrijve 14/12/2001 in het SMAK in Gent, met quasi de voltallige Queens Of The Stone Age als begeleidingsband.

Vandaag zag Goss zijn band er uiteraard heel anders uit, met onder meer gitarist Steven Janssens (The Mudgang, Mauro & The Grooms, The Whodads, Daan) in de rangen. Geen idee hoeveel tijd Janssens gekregen heeft om zich in te lijven in het repertoire van Masters Of Reality, maar hij speelde met een geweldige flair en bravoure alsof hij die songs al jaren opvoerde.
Masters Of Reality begonnen een beetje lauw, dit niet toevallig met één van de nieuwe songs “I Had A Dream”. Verder in de set zouden er nog een drietal tracks uit ‘The Archer’ volgen, waarvan enkel “Mr Tap n’ go” zich kon meten met de grote broers.
Voor de rest was dit een concert om van te smullen. Het vuur zat zoals te verwachten vooral in een flinke stapel krakers uit ‘The Blue Garden’ en ‘Sunrise On The Sufferbus’, en daar was het zo goed als volgelopen Wintercircus uitermate tevreden mee.
Al vanaf die typerende keyboard intro van “Doraldina’s Prohecies” zat de groove erin en was de trein vertrokken. “John Brown” was even stevig als briljant, “Third Man On The Moon” presenteerde zich als een waar riff-festijn en rockte de stenen uit de muren. Absoluut hoogtepunt was een uitgesponnen “Rabbit One”, gebouwd op dat bloedgeile basloopje en voorzien van minutenlang heerlijk smeulende gitaren.
Het dak ging er helemaal af met het aan elkaar gebrande stomende tweeluik “Theme For The Scientist Of The Invisible” en “The Blue Garden”, uitermate geweldig. Na zo een zinderend duo moest het uiteraard crescendo gaan, waarop “She Got Me When She Got Her Dress On” uit zijn voegen barste, rollend en bruisend als nooit tevoren.
Als toetje ging Masters Of Reality eruit met de stampende potige bluesrock van “Ants In My Kitchen”, waarin Freddie King’s “Going Down” heerlijk verweven zat.
Een stevig slot van een straf concert met enkele haperingetjes (de oudjes “Why The Fly” en vooral “100 Years of Tears on the Wind” waren wat slapjes en leken de tand des tijds niet te hebben doorstaan).

We onthouden toch vooral een aangenaam weerzien met een onuitwisbaar rock-icoon.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7372-masters-of-reality-2025-04-04?ltemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent

The Pineapple Thief - Niets aan het toeval overgelaten

De kans is groot dat u nog nooit gehoord heeft van The Pineapple Thief, het is een belangrijke naam in prog-rock middens maar een grote onbekende daarbuiten.

Al snel blijkt dat The Pineapple Thief een band is die op het podium de perfectie nastreeft en dingen als muzikaliteit en technisch vernuft hoog in het vaandel draagt. Niets wordt aan het toeval overgelaten, hier klinkt een haarfijn uitgebalanceerde sound, de vocals zijn loepzuiver en de heren beheersen met minimale precisie hun instrumenten.
Als je weet dat The Pineapple Thief hier aantreedt met de drummer van Porcupine Tree in de rangen, dan heb je ook meteen door dat hier geen prutsers aan het werk zijn. De band weet dan ook perfect waar ze met hun concert naartoe willen, alles is netjes uitgekiend en er wordt keurig binnen de lijntjes van het genre gekleurd.
Ze rijden foutloos het parcours dat ze zelf nauwgezet hebben uitgestippeld en laten zich niet betrappen op enige vorm van noise-uitbarstingen of improvisaties, laat staan een jamsessie. Bij dit soort concerten blijkt dat geen nadeel te zijn, want dit is net wat het publiek verwacht. Progrock-liefhebbers zijn immers puristen, muziekliefhebbers die kicken op een afgelijnde sound die doorspekt is met hoogstaande muzikale branie. Als je deze mensen naar een Swans concert stuurt, dan zal de helft al na een half uur de zaal verlaten en zal de andere helft ter plaatse bezwijken aan een hartaanval.
Eénmaal we het concept van prog-rock snappen kunnen we stellen dat The Pineapple Thief uiteraard wel heel wat moois te bieden heeft, en de helft daarvan komt uit het puike laatste album ‘It Leads To This’, dat hier volledig aan bod komt. Songs daaruit als “Every Trace Of Us” en “All That’s Left” groeien uit tot pareltjes waarin de band vertrekt vanuit een gevoelige aanvang om dan uit te komen bij een stevige finale met forse gitaaruithalen. Een formule die ze wel meer toepassen en waar ze uiterst bedreven in zijn.
De groep laat zich daarbij gelukkig ook niet verleiden aan ellenlange muzikale uitweidingen, dingen die eigen zijn aan het genre en bij collega’s soms zorgen voor uitgebreide en pocherige instrumentale discours waarbij je de tijd hebt om in de tijdspanne van één solo even de hond uit te laten. Er moeten bij The Pineapple Thief niet persé ego’s in de picture gezet worden, we merken zo ook wel dat hier geniale musici aan het werk zijn.
De Britten hebben het publiek al heel snel voor zich gewonnen, ook al omdat een klassieker als “In Exile” al vroeg in de set zit. “Versions Of The Truth” is nog zo een publiekslieveling die het enthousiasme sterk aanwakkert.
Maar daarna nekken de heren zichzelf door compleet de vaart uit hun set te halen met een overbodig en vrij slap akoestisch intermezzo van een drietal songs. U ziet het misschien als een moedig en gedurfd tussenspel, maar wie hier zijn sanitaire stop heeft ingelast of op ’t gemak een biertje is gaan halen, heeft alleszins niets gemist.
Wat daarna komt is van een heel ander kaliber, “Rubicon” is een machtig hoogtepuntje waarin de band fel door rockt, “It Leads To This” is muzikale pracht verpakt in een stevig jasje, “Give It Back” zet halverwege de rockende sluizen gretig open en “Alone At Sea” is een forse kluit waar al het beste wat deze band in zich heeft in één krachtige song is gebundeld.

De set van The Pineapple Thief duurt zo maar liefst meer dan twee uren, en afgezien van een paar melige en saaie momentjes mogen we hier spreken van een prima concert.

Organisatie: Ha Concerts, Gent

God Is An Astronaut - Zinderende post rock

Jo Quail is iemand die geregeld in de entourage vertoeft van God is An Astronaut, ze werkte mee aan verschillende van hun platen en verschijnt steevast op dezelfde concertaffiches.
Enkel gewapend met een futuristische cello weet Jo Quail met veel bezieling het publiek te begeesteren. Ze maakt nuttig gebruik van loops en effecten waardoor je nooit de indruk hebt dat hier maar één instrument aan het woord is. Verpakt in een viertal betoverende werkstukjes brengt deze sympathieke dame een atmosferische en innemende sound die het publiek een half uur lang in de ban weet te houden.

In 2023 was het Ierse God Is An Astronaut één van de absolute hoogtepunten op het befaamde Dunk!fest in de Gentse Vooruit, dat fantastisch concert werd trouwens door Dunk Records voor de eeuwigheid vastgelegd op het prachtige live album ‘Live at Dunk!Fest’.
Met een fraai nieuw album ‘Embers’ onder de arm komen ze hier vandaag een prachtig vervolg aan breien. Het wordt algauw duidelijk dat ‘Embers’, met maar liefst 5 songs in de setlist, live uitgroeit tot één hun meest indrukwekkende platen, met heerlijke sferische momenten afgewisseld met de meest geweldige gitaaruitbarstingen. Dankzij bruisende uitvoeringen mogen songs als “Odyssey”, “Falling Leaves” en een extatisch “Oscillation” nu al tot absolute klassiekers gerekend worden.
Met winterse beelden van kale naaldwouden op de achtergrond komt de instrumentale post-rock nog beter tot zijn recht. De visuals mogen er dan al misschien koud uitzien, de sound zorgt voor heel wat warmte en voor een broeiende atmosfeer.
Tussen de nieuwe songs door brengt God Is An Astronaut nog met heel veel gevoel de geliefde pareltjes “All is Violent All is Bright”, “Fragile” en “Frozen Twilight” om dan elders uit te pakken met fameuze gitaaruitbarstingen in “Seance Room” en “Suicide By Star”. Later in de set komt Jo Quail nog een handje toesteken om de temperatuur en de intensiteit de hoogte in te jagen met onder meer een denderend hoogtepunt “Embers” en een fenomenale afsluiter “From Dust To Beyond”.
Wederom een adembenemend concert van één van de hoofdrolspelers in het postrock genre.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
GIAA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7323-god-is-an-astronaut-14-05-2025
Jo Quail
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7324-jo-quail-14-05-2025

Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent ism Dunk!festival

Godspeed You! Black Emperor - Van een andere planeet

Een band die geen introductie meer behoeft. Sinds de nineties draaien ze al mee in de wereld van de post-rock, waarin ze al die tijd een onevenaarbaar buitenbeentje zijn geweest, want het is een band die meer buiten de grenzen van het genre kleurt dan erbinnen. Hun grenzen tekenen ze liever zelf uit, om ze dan nadien te verleggen. Bij GY!BE klinkt het altijd iets innemender, aangrijpender, avontuurlijker, ontroerender en intenser dan bij het gros van het post-rock peloton.

Hier in Gent stond het meest recente album ‘No Title as of 13 February 2024 28,340 Dead’ terug centraal, met intrigerende, lange en magische interpretaties van “SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS”, “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “PALE SPECTATOR/GREY RUBBLE”. Doordringende stiltes wisselden af met intieme passages en zinderende uitbarstingen, met op de achtergrond die typisch wazige zwart-wit beelden die een niet al te gezonde wereld vertegenwoordigen.
Kortom, de dingen die we hadden verwacht, maar waar we na al die jaren nog altijd zo van onder de indruk waren als was het onze eerste kennismaking met deze wonderlijke Canadese bende. Nog maar een keer werden we met verstomming geslagen door zo veel begeestering, dynamiek, bezieling en pracht.
Dit was niet zomaar luisteren, dit was ondergaan en verzwolgen worden in een volstrekt unieke sound die even krachtig als mooi en vertederend was.
Tussen de nieuwe songs werd er met “Fire At Static Valley” en “Cliff’s Gaze” geplukt uit het vorige album “G_d’s Pee AT STATE’S END!” en als ultieme apotheose kwam een uitvoerig en aanzwellend “The Sad Mafioso” de avond in volle vervoering afsluiten om er als gewoonlijk definitief uit te gaan met een muur van noise en drone.

Wederom een anderhalf uur durende indringende passage van GY!BE, een band die door merg en been snijdt.

Neem gerust een kijkje naar de vorige passage + pics  2024
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast

Organisatie: Viernulvier, Gent ism Dunk!festival

Airbourne - 100% onversneden hard rock’n’roll

Als geen ander draagt Airbourne de boodschap uit dat je in de rock’n’roll niet alles te serieus moet nemen, het is een band die op een podium vooral veel lol beleeft en die de clichés van de hardrock ongegeneerd aan elkaar rijgt. Een band die meer naar AC/DC ruikt dan AC/DC zelf en daarmee toch steeds wegkomt, ze hebben er immers een hele carrière op gebouwd.
Maar Airbourne is geen tribute band, op covers zal je hen niet betrappen, hoogstens een paar flarden van andermans songs, zoals een stukje “Dog Eat Dog”, een brokje “Satisfaction” en zowaar een hap “Ghostbusters”.
Net als bijvoorbeeld The Darkness is Airbourne eerder een pastiche met een kwinkslag, maar dan wel een hele goeie en succesvolle. Een dag en nacht verschil met bijvoorbeeld het potsierlijke bandje Greta Van Fleet. Bij Airbourne is het net allemaal zo bedoeld, die aanstellers van Greta Van Fleet daarentegen nemen zichzelf zodanig serieus dat ze niet eens doorhebben dat ze een mislukte Led Zeppelin persiflage zijn en zich daarmee onsterfelijk belachelijk maken.

Airbourne heeft niet echt nieuw werk te presenteren, het laatste album ‘Boneshaker’ dateert immers al van 2019. De Aussies trakteren ons in de Vooruit wel op een smaakvolle ‘best of’, waarbij geen enkele knaller ontbreekt.
Vanaf de eerste adrenalinestoot “Ready To Rock” zit de vaart er dubbel en dik in, Airbourne raast door onvervalste rock-anthems als “Too Much, Too Young, Too Fast”, “Back In the Game”, een uitgesponnen “Breakin’ Outta Hell” en de ode aan Lemmy “It’s All for Rock’n’Roll”. Hun formule is even simpel als efficiënt: een stevige portie straight-forward hard rock’n’roll die wordt gebracht met een flinke geut entertainment en show, inclusief een partijtje biergooien.
De riffs zijn zowat allemaal gejat uit het grote AC/DC boek, we hebben constant het gevoel dat Angus Young van achter de coulissen tevoorschijn kan komen. Maar Airbourne schaamt zich niet om die invloeden die er moddervet in gebakken zitten, hun songs staan immers als een huis en zetten de concertzaal in vuur en vlam, en dat is wat telt.
Frontman Joel O’Keeffe is duidelijk de hoofdrolspeler, hij is de aanstoker, het showbeest, de wildebras die een ganse zaal uit zijn handen laat eten en ondertussen zijn kenmerkende showelementen bovenhaalt. Op de schouders van een roadie al solerend doorheen de zaal floreren, als een halve gek alle kanten van het podium verkennen, Marshall versterkers bestijgen, bierblikjes op zijn hoofd kapotslaan, we hebben het hem allemaal al eerder zien doen maar het blijft een belevenis om het te aanschouwen.
In de bisronde rockt het uiterst energieke gezelschap aan een hoog voltagegehalte door een splijtend “Live it Up”, een bruisend “Rock’n’Roll For Life” en last but not least het geweldige “Running Wild”, de song waar het in 2007 allemaal mee begon.

Een Airbourne concert als dit mag dan al voorspelbaar zijn, je zal nooit ontgoocheld afdruipen. Ook nu weer gaan we glimlachend buiten met het gevoel van ‘godverdomme, die gasten zijn toch echt goed’, wat we eigenlijk al lang wisten maar gewoon nog eens bevestigd wilden zien.
En dat komt omdat Airbourne een band is die zich telkenmale volledig smijt en zich 100% overgeeft aan de fans.
I know, It’s Only Rock’n’Roll, but I like it.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7321-airbourne-12-03-2025
Organisatie: Democrazy, Gent

Lambrini Girls - ‘Riot Grrrl’ furie in het kwadraat
Aéronef (Club)

Wij hebben een zwak voor al die Australische punkrock bandjes die de laatste tijd komen overgevaren. Ze zijn gevrijwaard van de arrogantie van veel van hun Britse collega’s, een cool imago kan hen volledig gestolen worden en ze brengen hun pretentieloze straight-forward punk steeds met een hoge dosis fun. Denk aan bandjes als The Chats, Stiff Richards, CIVIC, C.OF.F.I.N., Drunk Mums, Amyl & The Sniffers, Radium Dolls en nog een hoop andere.
Mogen het rijtje vervoegen: Delivery, ook weer een groepje die het warm water niet heeft uitgevonden, maar wel frisse en gedreven indie-punkrock brengt. De band stelde hier hun kersverse album ‘Force Majeure’ voor en dat is een verdomd pittig plaatje dat op het podium nog wat werd aangescherpt. Met twee dames in de rangen werden de vocals gretig onder elkaar verdeeld, de gitaren klonken fris en krachtig en de songs waren voorzien van een stel puntige hooks. Delivery zorgde voor 40 minuutjes non-nonsens punkrock, een meer dan aangename opwarmer.

Het Britse duo Shelf Lives speelt naar eigen zeggen electro-punk. In hun geval wil dit gewoon zeggen dat de drums, de bassen en de beats uit een klankkast komen, dat daar een lading vervormde gitaarrifs worden over gepleurd en dat een springerige zangeres nogal kwaad te keer gaat. Een formule die al eerder -en beter- werd toegepast door menige andere bandjes.
Het moet gezegd, hier zaten nogal wat energieke en dynamische momenten in, maar omdat er steeds uit dezelfde trukendoos werd geplukt werd het toch algauw wat eentonig. Shelf Lives moest het duidelijk hebben van de drive, de energie en de ophitsende sound. Niet van onvergetelijke songs, want die waren er niet. Er zijn dezer dagen wel meerdere acts die iets in een dance-punk richting proberen, zoals Chalk, Talkshow of Model/Actriz, maar die spelen toch allemaal in een hogere categorie en hebben veel meer inspiratie in hun koker zitten.

Qua ophitsing, furie en punk-razernij schakelden de wilde dames van Lambrini Girls nog een dozijn versnellingen hoger. Vooral de stormachtige frontvrouw Phoebe Lunny wist met haar onstuimigheid geen blijf en spoorde al vanaf minuut één tijdens “Big Dick Energy” het publiek aan tot een heuse sitdown gevolgd door een wilde moshpit die zowat het hele optreden werd aangehouden. Meerdere keren gooide ze zichzelf met lijf en leden in het kolkende publiek, ze speelde een song in de nek van een toeschouwer en ramde op haar gitaar alsof ze brandhout aan het kappen was.
Omdat Lunny in al haar furie al wel eens haar gitaar aan de klant gooide was het aan bassiste Lilly Macieira om de gaten op te vullen. Geen nood, ze deed het met verve en hield constant de songs onder stoom met haar daverende baslijnen. Ondertussen maakten de dames hun extra missie duidelijk, de ‘fucks’ en anti-Trump slogans vlogen in het rond, politici en politie moesten eraan geloven en de queer gemeenschap werd op handen gedragen.
De boodschap kwam over en dat was gelukkig niet ten koste van de vaart, want die bleef constant in de set zitten. Dit was in de eerste plaats een waar punkfeestje, met veel lawaai, ongetemde passie en ongeremde geestkracht.
Korte kopstoten van songs als “Help Me I’m Gay”, “Gods Country”, “Bad Apple”, “Filthy Rich Nep Baby” beukten alles aan flarden. Zowat de volledige nieuwe plaat ‘Who Let The Dogs Out’, een punk-kopstoot van jewelste, werd er met de meest uitbundige daadkracht doorgesjast.
Wild, chaotisch, furieus en kokend heet, dit was heuse Riott Grrrl-furie zoals pioniers Bikini Kill het in de nineties met een steekvlam in gang hebben gestoken.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe

Lambrini Girls
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7300-lambrini-girls-25-02-2025?catid=category

Organisatie: Aéronef, Lille