Dag twee van de PIAS Nites begon vroeg, het was nog klaar toen we de terreinen van Tour & Taxis opdraaiden. Vanavond zouden we een mooie mix van nieuwe talenten en vaste waarden van het PIAS-label voorgeschoteld krijgen.
We begonnen er aan met Lord Huron, een Amerikaans vijftal, die 30 minuutjes kregen om hun debuut ‘Lonesome dreams’ voor te stellen. We kregen dus maar een vijf à zes nummers, maar dat was genoeg om ons te overtuigen. Ieder nummer kreeg ondersteuning van soundscapes die meeliepen op een laptop, wat in een nummer technische problemen veroorzaakte bij het aftellen, maar voor de rest was dit heel avontuurlijke Americana, met harmoniezang die wel iets van Fleet Foxes had. Ieder nummer was weer anders, het eerste nummer met zijn polyritmes kon van Foals of Local Natives zijn, in een andere nummer zaten er Afrikaanse gitaarklanken à la Vampire Weekend, de gamelans in een ander nummer konden dan weer de voorloper zijn van een nieuw indie-rock genre zijn, dat we dus maar Bami-rock zullen noemen. Afsluiten deed Lord Huron met stadion-folk, van het soort waar Mumford & Sons een patent op hebben. De ideale opener van deze tweede PIAS nite, als je hun debuut te pakken kunt krijgen, check it out.
Andy Burrows was vroeger de drummer van Razorlight, nam een kerstplaat op met Tom Smith van Editors, en had vanavond zijn band meegebracht om zijn twee album ‘Company” voor te stellen. Burrows speelde zowel gitaar als piano, en had een aantal knappe nummers in huis zoals “ Company”,”Because i know that i can’ en “Hometown”. Toch kon hij mij maar matig boeien, het was allemaal goed gespeeld, maar de emotie in zijn stem was er niet echt. Andy Burrows is een artiest waar ik nooit platen van zou kopen, maar waarvoor ik de radio niet uitzet als een van zijn nummers opstaat.
Champs, een Engels drietal van het Isle of Wight, had de grote hal geopend, maar mocht nog een tweede keer terug komen in de kleine, knusse Pure FM zaal. Champs speelde heel rustiek klinkende folk, een beetje zoals Jake Bugg, maar dan in close harmony. Een album is er nog niet, wellicht dat daar in de komende maanden verandering in komt.
Vorige zomer speelde Grandaddy een van de topconcerten op Pukkelpop. Jason Lytle, de zanger van deze bebaarde jongbejaarde skaters uit Modesto, Californië, kwam vanavond zijn nieuwe solo-plaat, ‘Dept. Of disappearance’, voorstellen. Lytle heeft nog altijd zijn kenmerkende podium-act, de man zat aan zijn keyboard, met zijn gitaar op zijn schoot, in houthakkershemd en met een Noorse muts op, en had een tweede man meegebracht die hem op gitaar mocht begeleiden. Lytle deed koppig zijn eigen ding, wars van alle mode-trends: in mekaar geknutselde, trage nummertjes, die niet echt goed tot zijn recht kwamen in deze grote zaal. Tussendoor zaten er klassieke piano-composities, we kregen een Pixies-cover (“Wave of mutilation”), een nummer kreeg onbedoeld een James Blake-bewerking, door sub-bassen die plots door de zaal daverden, tot ongenoegen van Lytle. Een paar nummers verder kreeg Lytle het zo danig op zijn heupen van de geluidsmix, dat hij even stopte, en met gekruiste armen ging zitten mokken, maar toch ging hij daarna verder, wat tot een buitensporig applaus van het publiek leidde. Een middelmatig optreden, waarbij we vooral de zinsnede “ I may be limping, but i am coming home” onthielden, die dit optreden eigenlijk perfect samenvatte. Grandaddy was grand-cru, dit was een wijntje met kurk.
De Belgische kleuren werden vanavond verdedigd door Balthazar. Dit Kortrijkse vijftal is met zijn tweede plaat ‘Rats’ overal aan het doorbreken in Europa. Live zijn ze ondertussen een geoliede machine, als ze in een hogere versnelling schakelen steken ze Deus of Arcade Fire naar de kroon. De zang van zowel Jinte Deprez als Maarten Devoldere, deed mij heel erg aan Artic Monkeys denken, en zeker als ze met vier de refreinen inzetten, zoals bv in “The boatman” of in “Fifteen floors”, was het heel erg indrukwekkend. ‘The oldest of sisters” was voor mij het hoogtepunt, en de publieksrespons was enorm. Balthazar stond terecht zo hoog op de affiche vanavond.
Vóór Alt-J PIAS Nites mocht afsluiten, gingen we nog even snel naar de kleinere Pure FM zaal, voor Valerie June. Eerder op de avond hadden we deze Afro-Amerikaanse dame gewoon in de zaal tussen het publiek zien staan, en daar viel ze al op door haar opvallende verschijning, een enorme kop rasta-haar, een Japans aandoend kleedje en een presence die heel erg op die van Erykah Badu leek. In tegenstelling tot Badu speelt June geen neo-soul of hip-hop, maar onvervalste deltablues en folk. Het is dan ook niet te verwonderen dat ze het voorprogramma van Jake Bugg mocht doen, en dat haar nog te verschijnen nieuwe album, “Pushin against a stone”, door Dan Auerbach van The Black Keys geproduceerd is. June speelde gitaar en banjo als een oude bluesrat, en we vonden het goed, zo goed zelfs dat het eerste nummer van Alt-j misten. Op 30 april in de Bota ook nog apart te zien!
Van Alt-J hadden we op Pukkelpop in de sauna van de nieuwe Castello tent een halfuurtje meegepikt, want in de grote alternatieve supermarkt die PP is, moet je altijd kiezen. Vanavond kregen we dus de kans om eens ‘An awesome wave’, het zo geprezen debuut van deze Engelse ex-studenten, in zijn geheel te horen.
Dat album mixt alternatieve rock, met dubstep, en is daardoor uiterst origineel, ook door de aparte manier om drums te gebruiken. Soms is het geluid van Alt-J wel wat gezocht en niet alle nummers zijn evenwichtig, dikwijls lijkt het alsof twee aparte nummers op een willekeurige manier aan mekaar geknipt en geplakt worden. We zullen het er op houden dat deze band nog wat aan het experimenteren is, en dat mag. Het publiek vond alles schitterend, de a-capella in “The Ripe and Ruin”, het stuiterend ritme in “Something good”, de Afrikaanse gitaar die de dubstephymne “Tesselate” opvrolijkte, het orgeltje in “Dissolve me” en zong zelfs uit volle borst mee op de slow van de avond, “Matilda”.
Zanger/gitarist Joe Newman heeft een heel uniek stemgeluid, live is de band gegroeid, ze hebben frisse ideeën, het zal nu zaak zijn om zich verder te ontwikkelen, en als ze dat doen, dan verdienen ze zeker een plaatsje tussen bands als Yeasayer en Hot Chip. Met maar een album op hun conto, is de topplaats op de affiche vanavond, en bij uitbreiding de Mercury Prize die ze vorig jaar gewonnen hebben, misschien wat te veel eer voor dit viertal, maar we moeten het dan maar zien als een erkenning van het potentieel van deze band.
De PIAS Nites willen de nieuwe bands uit de stal voorstellen, en dat was goed gelukt vanavond. We ontdekten interessante nieuwe groepjes, zoals Lord Huron, en Valerie June, en de twee hoofdacts van de avond, Balthazar en Alt-J stonden er als een huis, zeker qua publieksrespons.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pias-nites-dag-2-16-02-2013/
Organisatie: Pias
Nederlands 
Français 
