Les Nuits Botanique 2013 – CocoRosie - In het hiernamaals met CocoRosie
Les Nuits Botanique 2013

Het Koninklijk Circus was aardig vol vanavond voor CocoRosie, die er hun nieuwe en vijfde album, ‘Tales of a grass widow’ kwamen voorstellen. Drie jaar geleden zagen we de zussen Casady op dezelfde plek met hun vorige album ‘Grey Oceans’, en blijkbaar hadden Sierra en Bianca geen zin om nieuwe paden in te slaan: net zoals drie jaar terug had de liveband uit een beatboxer, een keyboardspeler en ook  Valgeir Sigurdsson (de producer van ‘Tales’) was erbij.

Excentrieke podiumpersonaliteiten zijn de zussen nog altijd, de dames hadden hun snorretjes deze keer achterwege gelaten, maar zagen er daarom niet minder eigenzinnig uit: beide droegen ze een soort tuniek, Sierra stond op blote voeten op de planken, en Bianca had op haar rastafari-paardestaart die ver over de 100 cm aftikte, een LED-kerstboom geplaatst die in de donkere concertzaal voor een sprookjesachtig effect zorgde.
Terwijl Bianca visueel de show stal, was het toch vooral Sierra die de leidster is van de band; als harpiste stond zij centraal op het podium, terwijl de introverte Bianca heel veel moeite deed om zich zoveel mogelijk weg te cijferen in het uiterste hoekje van het podium. De set vanavond was evenwichtiger dan drie jaar geleden, zowel de beatboxer als operasopraanzang van Sierra werden  heel functioneel aangewend; drie jaar geleden klonken deze typische CocoRosie componenten dikwijls geforceerd, nu stonden ze volledig in dienst van de songs. Het spectrum van emoties die de Casadys vanavond op podium vertolkten was ook ruimer dan vroeger: naast de donkere nummers vol vervreemding, ondersteund door videobeelden van droevige clowns, de ultieme arche-types van dit gevoel, kregen we ook nummers in een compleet ander spectrum:  levensvreugde en plezier maken anno 2013 zeker deel uit van het universum van CocoRosie: Sierra huppelde vrolijk de hele plankenvloer rond.
Hoewel de zussen bij hoog en laag zweren dat ze door weinig andere artiesten beïnvloed worden, hadden ze voor hun live-act vanavond de mosterd bij The Flaming Lips gehaald: camera’s op je microstatief monteren en die beelden projecten is een truukje dat ze bij Wayne Coyne en de zijnen gehaald hebben. Ook Madonna was een inspiratiebron vanavond: na een enthousiast onthaalde solo demonstratie van de beatboxer , wat diende om een kostuumwissel in te lassen, kregen we een veel sexier maar voor mannen ongemakkelijke CocoRosie show: een balletdanseres in witte tutu mocht even opdraven en kroop krols over het podium, net zoals Madonna ooit de MTV Awards op stelten zette met “Like a virgin”. Sierra zette een feministisch statement neer met haar nieuwe outfit: met haar hoge gouden hakken, een doorkijk zwarte kanten legging en een fluogeel jurkje die haar poep nauwelijks bedekte, afgetopt met een sjaal leek het wel of er een “animatiemeisje” van de Rue d’Aarschot op de planken van de opera stond vanavond: de boodschap was duidelijk: vrouwen hebben recht om vrij hun identiteit te uiten. CocoRosie vertelde ooit dat veel mannen zich geen houding weten aan te nemen in hun gezelschap, en we kunnen daar vanavond heel goed inkomen: een interview met deze artistieke dames is wellicht geen pretje, maar dit terzijde.
De meeste nummers vanavond kwamen uit het nieuwe album, met als sleutelmoment de single “After the afterlife”. Weinig bekende nummers, geen “Japan” , “Rainbowwarriors” of “Terrible angels”, als toegift kregen we wel nog “Beautiful boyz”, dat zonder Antony heel anders klonk.

In 2013 maakt een band zoals The Knife wellicht spannender platen dan CocoRosie, maar live stonden deze Weird Sisters er toch maar weer, en ze krijgen daar nog altijd warme erkenning door van hun trouwe fans.

Pics homepag Xavier Marquis

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)