Instant Karma 2014 - Revelatie La Luz blaast de surf nieuw leven in
Instant Karma 2014
CC De Grote Post
Oostende
2014-04-19
Ollie Nollet


Er was behoorlijk wat volk op deze tweede dag van Instant Karma, de ‘rock-‘n-rolldag’, maar om daaruit te besluiten dat rock-‘n-roll weer in de lift zit lijkt me wel wat voorbarig. Het overgrote deel van de aanwezigen was er enkel en alleen voor The Sore Losers (wat zijn die jongens plots populair geworden!). Nochtans viel er heel wat meer te ontdekken in De Grote Post. Unieke locatie trouwens.

Mijn parcours (er moesten weer onverbiddelijke keuzes gemaakt worden) begon bij White Mystery uit Chicago die er hun vijfde plaat, de dubbelaar ‘Double dragon’ kwamen voorstellen. De nog steeds zeer jonge zangeres Miss Alex White is duidelijk niet iemand die op haar luie krent blijft zitten want voor die vijf platen had ze er al twee gemaakt met The Red Orchestra en eentje met de later verongelukte Chris Playboy. Maar nu doet ze het al geruime tijd met haar jongere broer (en drummer) Francis Scott Key White. Ofte White Francis en dat is een echte metalfan wat we geweten zullen hebben want tijdens de tweede song kwam hij met zijn scheurende stembanden akelig dicht in de buurt van de echte grunters. Gelukkig bleef het bij dat ene nummer.
De start van White Mystery was trouwens verre van optimaal. De eerste tien minuten klonken erg rommelig maar gaandeweg wisten de contouren van hun puntige garagerocksongs, die gelardeerd waren met een vleugje glamrock, zich los te wrikken uit de brij. Alex White bruist nog steeds van energie en ze verkende al springend alle hoeken en kanten van het podium. Maar naast die tomeloze vitaliteit leek dit keer het nieuwe materiaal een stuk beter uitgewerkt en heeft White Mystery heel wat aan maturiteit gewonnen. Tijdens het afsluitende nummer mengde Alex zich tussen de fans terwijl broerlief onder het podium kroop om er zijn tekst te declameren. Enige gekte is hen nog steeds niet vreemd.
Daarna zag ik een flard van het optreden van Sleepy Sun en ik vond hen nog steeds in hetzelfde bedje ziek. De gitaren klonken als vanouds groots en majestueus maar die konden niet verbergen dat de songs wat ondermaats waren. Maar dit is natuurlijk slechts een indruk na een momentopname.

La Luz uit Seattle maakte met ‘It’s alive’ één van de betere platen van 2013 en ik was toch wel benieuwd of ze die prestatie ook op een podium konden waarmaken. Het was de laatste dag van hun eerste Europese tour, die hen blijkbaar erg goed had bevallen, en de vier meiden hadden er duidelijk zin in. Ze waagden zich al eens aan een dansje en af en toe werd er een plaagstootje uitgedeeld. De stemming was in ieder geval opperbest maar wat veel belangrijker was : ook op de planken bleek hun wat timide gebrachte surf heel goed te gedijen. Alles werd bijzonder subtiel uitgevoerd door vier verrassend sterke muzikanten : Shana Cleveland op gitaar, Marian Li Puno op drums, Alice Sandahl op keys en Lena Simon op bas. Die laatste verdient alleszins een pluim want ze kwam de groep pas net voor het vertrek naar Europa vervoegen. Daarnaast bleken ze alle vier ook nog eens meer dan convenabel te kunnen zingen. Het bleef een beetje vreemd om die jonge meisjes muziek te zien spelen die uit hun grootvaders’ platencollectie had kunnen komen maar het werkte verdomd aanstekelijk. We hoorden echo’s van The Ventures, Link Wray en Dick Dale terwijl hun aanpak ook gelijkenissen vertoonde met de Allah-Las, ook zo’n nieuwe retroband. Hoogtepunten vraagt u? Alles eigenlijk hoewel ik toch “Morning high” met een verrukkelijke gitaar van Cleveland en het slepende “You can never know” met hemelse samenzang er net iets vond uitspringen. Tegen het einde van de set was het Dactylo-zaaltje helemaal volgestroomd en werden de reacties steeds heftiger. Er werd dan ook volkomen terecht een bis afgedwongen. La Luz wist de surf nieuw leven in te blazen en dat nu eens zonder er extra paardenkracht aan toe te voegen of twee versnellingen hoger te schakelen. Een verademing en zonder meer de revelatie van Instant Karma.

Ik zag het Gentse Little Trouble Kids naar aanleiding van hun nieuwe plaat onlangs een magisch concert spelen in de 4AD. Die glansprestatie konden ze niet herhalen in Oostende maar dat had alles te maken met de omstandigheden. Het begon al in mineur : de set (voorziene aanvangsuur 00u00) begon met meer dan een halfuur vertraging. Tot overmaat van ramp bleek iedereen voor The Sore Losers gekozen te hebben. Platgetreden paden zijn duidelijk nog steeds veel aantrekkelijker dan hobbelige sluikwegen. En zelfs toen de concurrentie er een punt achter zette kwam er niet veel volk bij wat ongetwijfeld veel met het nachtelijke uur te maken had. Kortom : Little Trouble Kids hadden het meest ondankbare plaatsje in het uurrooster gekregen. Zonde maar gelukkig lieten ze dit niet aan hun hart komen en werd er furieus geopend met “Myrninerest” gevolgd door een al even beklijvend “Haunted hearts”. Donkere, uitgebeende noiserock met een erg rock-‘n-roll klinkende gitaar van Thomas Werbrouck die ook steeds meer vocals voor zijn rekening neemt. Dat terwijl Eline Adam, nu ze wat meer bewegingsvrijheid heeft sinds ze verlost is van haar stompbox, zich meer en meer ontpopt als een waar podiumdier en beter zong dan ooit. Slagwerker Jonas Calu is daarbij de perfecte aanvulling. Uiteraard lag de focus op de verse plaat “Haunted hearts” maar toch zat er ook een ouder nummer, ‘'”Feed on Love”, in de set verstopt. Licht verteerbare muziek was het niet, wel erg intense en met krassen op de ziel.
Little Trouble Kids laten zich duidelijk nergens op vastpinnen en hebben resoluut gekozen voor een eigenzinnige en onvoorspelbare koers, wat belooft voor de toekomst.

Organisatie: Jong Oostende + VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge