Lokerse Feesten 2018 – DAG 8 – Kasabian – dEUS – Manic Street Preachers – Warhaus: dEUS rules!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-10
Danny Feys

Het Belgische Warhaus kon dag 8 openen op de Lokerse Feesten , de band rond Maarten Devoldere van Balthazar en z’n vriendin Sylvie Kreusch. Van een leien dakje liep het niet niet. Het nog toekomende publiek bleef behoorlijk statisch en reageerde lauw op hun slome,  sensueel prikkelende donkere muziek.
Met zijn diepe , slepende stem kreeg Devoldere het publiek niet op zijn hand. De sfeer was er eentje  zoals het weer vanavond , grijs en kil. Enkel bij “Beaches”  en “Memory” kregen ze de handen op elkaar. En op hun laatste nummer “Mad World” werd er wat meegezongen. Warhaus stond ietwat te vroeg geprogrammeerd . We hadden hier liever een Moulin rouge podium of een donkere kroeg om hun sound tot zijn recht te laten komen …

Daarna kwamen  de Welshmen van Manic Street Preachers. Voor me persoonlijk een aangenaam, prettig weerzien na negen jaar. Ze hebben een nieuwe plaat uit , ‘Resistance is Futile’ , hun 13^e intussen, die ze willen promoten aan het Belgische publiek . Manic Street Preachers houdt van live spelen in ons landje . Trouwens, voor James Bradfield en C° is het podium een tweede biotoop.
Ze begonnen met hun grootste “ Motorcycle Emptiness” . De hitmachine bleef op volle toeren draaien. De twee nieuwe nummers namen helaas de vaart wat uit het concert.
Maar het waren de herkenbare  “A design for live” , “Tsunami”, “ Kevin Carter”, “You stole the sun from my heart” en de afsluiter “ If you tolerate this “ die luidkeels werden meegezongen.
Een concert in crescendo dat jammer genoeg na een uurtje was afgelopen. Het had wat meer mogen zijn want na 32 jaar zijn de Manics nog steeds top.

Hoofdact van de dag waren dEUS, hoewel ze niet afsloten … dEUS, één van de beste én na vanavond wel  dé beste Belgische band! We zagen de band rond Tom Barmam al tientallen keren en ze waren vandaag beter dan ooit. De nieuwe gitarist , Bruno De Groote, deed zowel vocaal als muzikaal Mauro Pawlowski vergeten.
Anderhalf uur speelden ze snedig en strak. Tom en C° waren supergemotiveerd en enthousiast. We hebben ze nog anders gezien.
Vanaf het tweede nummer, “The architect” sloeg het vuur in de pan.  De hoogmis  ging door met  een retestrak “Fell of the floor, Man” , het wondermooie ‘Instant street” , het duistere “Quatre Mains “ , vol ritmewissels, “ Little Arithmetics”, de meebruller  “Hotel Lounge” en een nog steeds subliem en zwaar rockend “Suds en Soda”.
Hierna konden we even op adem komen want het was een rollercoaster van vijf kwartier van het beste wat België en ver daarbuiten aan rockmuziek te bieden heeft.
De bis werd ingezet door Tom alleen met “Roses” ; de afsluiter “Nothing really ends” moesten ze ironisch genoeghelaas wat vroeger afsluiten door een plensbui die het podium onderwater zette.
In oktober beginnen ze aan een nieuwe plaat en we kijken er reikhalzend naar uit.

Als afsluiter had Lokeren de uit Leicester afkomstige Kasabian geprogrammeerd. Groot in eigen land maar dat garandeert niet hetzelfde op het vasteland. Helaas voor hen was het terrein na de hevige regen koud en half leeg. Aan hen om dit  te kunnen keren, wat helaas niet lukte …
Op het podium amuseerden zanger Tom Meighan en gitarist Sergio Pizzorno zich kostelijk met elkaar maar wij bleven des te meer letterlijk in de kou staan.
Het was maar bij de echt bekende nummers “Days are forgotten” en “Re-wired” dat er meegebruld werd. Maar om mee te klappen , zoals Tom tientallen keren vroeg,  werd weinig gevolg aan gegeven .
Ze speelden routineus en tapten ietwat te veel  uit hetzelfde vaatje op  hun nummers. Het kon het publiek niet ontdooien. Met “Fire” brachten ze hun beste nummer waar we ons konden aan verwarmen , maar het was ook meteen het laatste.
Kasabian - Sterk in eigen land maar hier nog zeker niet.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren