Bram De Looze – Om door te breken moet je ook gewoon een hoge dosis geluk hebben om te worden opgemerkt in dat wereldje
We volgen piano virtuoos Bram De Looze al vele jaren. Hij behoort tot één van de meest getalenteerde jazz muzikanten die ons landje rijk is. Hij spreekt woorden uit met zijn piano spel, die je niet in zinnen kunt uitdrukken. Maar is ook van vele markten thuis. Hij bewees het ons nog op Brussels Jazz Festival in Flagey waar hij als artiest in residentie waar hij drie projecten mocht voorstellen.
De verslagen kun je hier nog eens nalezen:
De Looze, Morgan, Baron, Roberts https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/97298-brussels-jazz-festival-2025-de-looze-morgan-baron-roberts-zij-improviseren-op-intieme-wijze.html
Bram De Looze & DoYeon Kim https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/97299-brussels-jazz-festival-2025-bram-de-looze-doyeon-kim-een-unieke-verbinding-van-twee-unieke-culturen.html
Vice Versa: https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/97315-brussels-jazz-festival-2025-vice-versa-craig-taborn-quartet-brussels-philharmonic-een-overdosis-prikkeling.html
Na zijn concerten reeks hadden we een fijne babbel met Bram. Uiteraard over de optredens, over zijn solo plaat ‘Spotting Gateways’ en andere projecten waar hij mee bezig is. En uiteraard kwamen ook de ambities en de toekomstplannen aan bod.
Je bracht een solo plaat uit vorig jaar ‘Spotting Gateways’; een mooi fijn meesterwerk, een emotionele plaat alsook een persoonlijke plaat; kun je er iets meer over vertellen?
Die plaat is gekomen vanuit een lang proces van solopiano albums en optredens. De opname en tour van Piano e Forte was een belangrijke reden om definitief terug te keren van New York rond 2015 à 2016. Hier begon het hele proces om solo te spelen. Ik zat in New York toen veel in de wereld van vrije improvisatie. Die eerste plaat zijn vooral geïmproviseerde tracks, maar hadden een zaadje geplant voor de volgende albums, waarop er meer en meer compositie bij te pas kwam. Het componeren hiervoor was voor mij een dagelijkse zoektocht naar een specifieke sfeer, context of mood die voor mij juist aanvoelt en waarin ik nog dieper kan gaan graven.
Wat jij doet met je piano is van wereldklasse! Het brengt ons naar je drie optredens in de Flagey. Ik zag er drie Bram’s … Bij het eerste vond ik vooral hoe jullie improvisatie en intimiteit combineren. Het klonk intens. Klopt dit?
Ik had niet verwacht dat dit zo intiem zou zijn eigenlijk. Wanneer we in juni op Jazz Middelheim staan, ben ik benieuwd hoe die band dan zal spelen. Dat intieme gaan we daar niet opnieuw kunnen doen, of toch niet in die mate zoals in een zaal. Joey is in Flagey nooit uitgespat zoals hij doorgaans doet. Hij is steeds vrij laag gebleven, maar nog steeds heel intens en dat had ook zijn uitwerking op mijn piano spel en de contrabas van Thomas tot de cello van Hank omdat we hem daarin volgen als muzikanten.
Die intensiteit was er zeker. Hoe is die samenwerking ontstaan eigenlijk?
Het zal al een tijdje in mijn hoofd om met Thomas en Joey samen te spelen. Bij mijn zoektocht wie bij ons kom mee spelen dacht ik in de richting van viool of Cello. En toen kwam ik bij Hank terecht die wat in diezelfde richting denkt. Hank had o.a. al gespeeld met Joey, en dat leek me wel zijn wereldje. Joey was heel enthousiast om daaraan deel te nemen, hij speelde al een tijdje niet meer samen live en dat was een welgekomen aanleiding.
In het tweede deel horen we een avontuurlijk geheel; je verlaat de comfortzone met de Koreaanse DoYeon Kim. Geen hapklare brok dus én toch klonk het erg mooi, geweldig. Ik kreeg soms de indruk dat je haar ‘moeilijk kon volgen’, nee?
Dat klopt wel. Dat ligt, en dat heeft ze zelf aangegeven, dat zij de puls vaak laat ademen. Soms kan ze dus onverwacht vertragen of versnellen. Hoe meer je naar die Koreaanse muziek luistert, hoe meer en beter je dit echter kunt vatten en begrijpen. Bovendien, composities die gemakkelijk te spelen zijn op piano, zijn op die gayageum andere koek, doordat de stemming van de snaren een bepaalde limitatie oplegt om snel te kunnen spelen. De techniek van het omlaag duwen van de snaar op de juiste plaats en hoog of laag genoeg is dus niet evident, maar dat zorgt net voor die karakteristieke sound. Soms lijkt het bijna onmogelijk om een bepaalde melodie eruit te krijgen maar toch probeert ze dat. Dat is natuurlijk indrukwekkend, maar niet altijd even simpel om te volgen (haha).
Het is opmerkelijk dat in tijden van internet muziek die Oosterse invloed streken nog steeds onbekend terrein is. Heb je er een verklaring voor?
Er zijn wel een aantal Koreaanse muzikanten in het land, maar de traditionele muziek is hier niet zo vaak te horen. In het Koreaans Cultureel Centrum kan dat wel natuurlijk, en misschien af en toe in de grotere zalen als Flagey of Bozar. Voor mij komt de interesse omdat mijn echtgenote Koreaans is. Door vaak naar de schoonfamilie in Seoul te gaan, wou ik meer en meer ontdekken van de cultuur. Dus dit was voor mij ook een drijfveer eigenlijk. Dankzij het internet kunnen we veel van die muziek ontdekken, ook al is de taalbarrière toch nog wel een grote drempel helaas, hun klanken zijn zo anders dan het onze. Je moet goed weten waar te zoeken. Koreaanse traditionele muziek is bijvoorbeeld veel minder populair dan balinese gamelan. Daar zijn waarschijnlijk wel een aantal verklaringen voor, werk voor musicologen.
Volgt hier een vervolg? Het smaakt naar meer alvast …
Graag, want er is zoals vaak veel marge om de muziek verder te ontwikkelen. Het was een fijne kennismaking. Een keer repeteren en één concert is maar het topje van de ijsberg. DoYeon heeft bijvoorbeeld een duo met trompettist Peter Evans waar je echt een ongelofelijke connectie voelt, zeker de moeite waard om te beluisteren. Ik streef er altijd naar om zulke connectie te kunnen hebben met elke muzikant waarmee ik speel.
Je bent van velen markten thuis …Je bewees het ook met Vice Versa op je derde project op het BJF. Dit is hoe moderne jazz echt kan klinken door de improvisatie , het avontuur , de precisie … Klopt dit?
Dat is een mooi compliment. Het kan altijd veel kanten uit . Felix (bas) en ik starten een compositie en het is vaak Eric (drums) die opzettelijk een andere richting uitgaat. Waarin wij hem dan moeten volgen (haha). Want de drums is altijd de baas binnen een band. Dus de richting die hij uitging, gingen wij ook uit en dat resulteert dan in hoe je het omschrijft… door zijn voortdurende speelsheid, treden ook wij uit onze comfortzone. Dat vat het allemaal wat samen.
‘De drummer is de baas in de band’, dat is eigenaardig want die staat haast nooit in de schijnwerpers of op de foto …
Het komt erop neer dat iedereen luistert naar de drummer om aan te voelen wat er nodig is binnen de muziek. Het is een constante wisselwerking van keuzes die door iedereen gemaakt worden. Zeker bij drummers als Joey en Eric is dat het geval. Er zijn misschien andere drummers die dat niet hebben, dat met hun spel zo veel de richting aangeven, of dat ze meer functioneel spelen, waardoor de andere muzikanten iets meer naar de voorgrond kunnen treden. Maar bij Joey en Eric is dat dus wel het geval. Daarom … maar het is ook juist leuk om dat te doen, die richting uitgaan die zijn aangeven.
Ook hier stelt zich de vraag: volgt er meer Vice Versa? Live of op plaat?
Ja, sowieso. We gaan een live plaat uitbrengen van het concert, en daarmee ook wat meer gaan toeren. Solo heeft tot op heden wat voorrang gekregen, maar nu zou ik liever wat meer met dat trio en kwartet gaan doen .. dus er volgt zeker nog meer. Het zou goed zijn om die projecten, ook met DoYeon Kim, wat meer te kunnen uitpuren. Bij Vice Versa gaat dat zeker en vast lukken…
Los van alles… Hoe beviel het je om artiest-in-residentie te zijn op het Brussels Jazz Festival? Heeft het nieuwe deuren geopend?
zonder BJF in Flagey zouden die projecten er gewoonweg nog niet staan. Het is ook een super investering van Flagey, als je dat zelf moet doen is dat onmogelijk. Dus dankzij Flagey zijn die drie projecten wel echt vertrokken om het zo te zeggen. Er zijn ook opties om het op te nemen, video’s van te maken en zo. dat zijn allemaal kosten waarvoor je zelf moet opdraaien. Als je wil toeren moet je materiaal te kunnen tonen aan organisatoren.
Kan het nu deuren openen naar grotere zalen als AB, …? Wat zijn je ambities dit jaar?
Ik kijk toch vooral uit naar Jazz Middelheim met het kwartet rond Joey, Thomas en Hank. Ook dat heeft Flagey mogelijk gemaakt, dat we daar kunnen spelen. Een zaal als AB lijkt me moeilijker omdat die niet per se muziek boeken als de onze waarschijnlijk. Hopelijk wat meer in het buitenland. In Nederland eens wat meer. Of in Frankrijk, maar dat is geen gemakkelijke markt om je weg te vinden. Mijn ambitie is ook om met wat Buitenlandse groepen in Duitsland of Italië te werken. Maar het is er allemaal niet gemakkelijker op geworden..
Hoe komt het dat jazz ondanks alles (in de Flagey waren de optredens/dag zo goed als uitverkocht steeds , voor een divers publiek) in een niche blijft hangen denk je?
De grote massa staat gewoonweg er niet voor open, datzelfde gebeurd met Klassieke muziek. Dat publiek is iets groter wegens de traditie daarrond. Er kruipt ook meer geld in de klassieke scene. Jazz zal daar altijd blijven, maar ik ben daar best wel OK mee eerlijk gezegd. Het heeft ook zijn charme.
Heb je als talentvolle piano artiest nooit overwogen om eens in het Sportpaleis te staan, piano te spelen voor pakweg Clouseau of zo?
Zoals David Thomaere! Ik denk niet dat ik zelf persoonlijk daar echt zou van genieten eerlijk gezegd. Het zal zeker en vast wel een kick geven om voor zoveel mensen te kunnen spelen. Het is een andere wereld. Ik kies momenteel voor de uitdaging i.p.v. telkens altijd hetzelfde opnieuw te spelen. Er zit wel eens een piano solo in, bij Clouseau, maar het is niet mijn ambitie om zoiets te doen. Ik geniet nog te veel van de vrijheid.
Is het als Belgisch muzikant moeilijker om aan de bak te komen? Of heb je er geen hinder van? Als je een Amerikaans pianist was, was je nu wereldberoemd?
Je voelt wel aan dat in bepaalde Europese landen een Amerikaans muzikant gemakkelijker aan de bak komt dan een Belgische. Maar er zijn evengoed getalenteerde Amerikaanse bands die ook geen voet aan de bodem krijgen. Of een tour in deze contreien te kunnen versieren. Je moet gewoonweg veel geluk hebben om opgemerkt te worden. Ik heb zelf geluk gehad met die beurs naar New York. Dat heeft een waaier een mogelijkheden geopend. Ik zou, moest dat niet gelukt zijn, de mensen die ik nu ontmoet heb niet leren kennen. En mijn vrouw wellicht ook niet (haha). Ik heb altijd wel geluk gehad. In de WERF in Brugge nam mijn vader me mee naar Concerten aldaar. Dankzij dat gegeven, en dan ondersteuning krijgen van beurzen heb ik iets kunnen uitbouwen. Een hoge dosis geluk hebben, en dat staat los van het al dan niet Belg zijn.
Wat zijn de verdere plannen in 2025, volgt er nog solo werk, andere projecten?
Ik ga me nu toch vooral focussen op deze drie projecten. Vorig jaar heb ik ook gewerkt met mensen uit Australië, alleen is het wat duur om die naar hier te halen. Ik zou wel eens met DoYeon in Korea kunnen spelen. Ik wil de scene daar wat meer te leren kennen, aangezien we daar in de zomer telkens heen gaan, schuilen daar mogelijkheden. Maar ik wil dus vooral met die projecten, dus ook Vice Versa en De Looze, Morgan, Baron, Roberts wat meer in het buitenland spelen. Dat is zeker een plan. Voor de rest zijn er geen concrete plannen.
Je doet enorm veel projecten, hoe blijf je dat allemaal combineren?
Het belangrijkste is dat de bands niet in elkanders weg lopen bij het plannen van tour of zo. en ook niet teveel dingen aannemen die in de weg zitten van je eigen projecten, is ook belangrijk. een zekere balans vinden daarin is zeer belangrijk.
Is het sinds corona niet moeilijker geworden om geboekt te raken?
Je ziet wel dat budgetten slinken en cultureel centra er moeten voor zorgen dat ze inkomen hebben. Daardoor spelen sommige wel op veilig. Maar langs de andere kant heeft het voor een opflakkering gezorgd voor de scene op zich. Die heeft na Covid echt wel een boost gekregen, ondervind ik. Sounds en jazz station is heel erg aan het leven in Brussel. Een jonge scene die zeker aan het groeien is.
Is er verder een doel dat je voor ogen hebt?
Het voornaamste is dat ik op die wijze zoals ik bezig ben nog heel lang kan blijven verder doen, dat is mijn doel. En dat ik binnen die context kan blijven kiezen voor avontuur. En proberen om niet teveel in herhaling te vervallen. De laatste jaren heb ik veel solo gedaan, en dat kwartet was voor mij toch nieuw en dus ook een eyeopener. Ik heb ooit wel een septet gedaan maar met Thomas, Joey en Hank ligt het toch weer anders, waarmee ik veel richtingen uit kan. Een kader of platform creëren waarin iedereen zich goed voelt, en iedereen zijn eigen sound verder kan uitwerken.
Pics homepag @Patrick Van Vlerken
Bedankt! Ik wens je in elk geval veel succes in het bereiken van je doelen…
Fabulae Dramatis - Ik ben van nature uit positief ingesteld. ‘Violenta’ is gewoon een manier om wat fout loopt te durven aankaarten door onze muziek. Misschien kan het negatief overkomen, maar dat is zeker de bedoeling niet!
Fabulae Dramatis is een band die hun avant-garde insteek verbindt met het occulte, waarbij natuurelementen als water, vuur en aarde een belangrijke rol spelen. Hemel als Hel borrelen op in hun muzikale sfeer. De band zorgt voor een intense totaalbeleving door de emotionele lading (van weemoed en angst) en het mooie klankenspectrum. We worden in een sprookjesachtige fantasiewereld gedropt.
De band rond Isabel intrigeert door haar steeds veranderende, betoverende vocals. In 2025 slaat de band met ‘Violenta’ (verschenen in 2024) nieuwe wegen in. Over die release met Latijns-Amerikaanse invloeden, de plannen en de ambities hadden we een fijn gesprek met Isabel zelf.
Een terugblik - Ons laatste interview was in 2020, - https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77509-fabulae-dramatis-de-mensen-meekrijgen-in-ons-verhaal-was-en-is-ons-belangrijkste-doel-dus-ook-naar-de-toekomst-toe.html
Ik nam toen zelfs een repetitie mee in de Trix; hoe is het met de band intussen?
Er is veel veranderd, o.a. een nieuw line up en twee producers. In 2020 was nog met Kris Depuydt we hebben zelfs met hem opgetreden in Asgaard, Gentbrugge dat jaar. En toen kwam Corona, we konden met hem enkele songs van het nieuwe album componeren. We wilden eigenlijk van richting veranderen van Avant-Garde progressief naar eerder Latijns-Amerikaans progressieve metal. Door die ommezwaai voelde Kris er zich niet meer echt bij horen, en heeft hij de band verlaten. Toen hebben we Marco Felix met open armen ontvangen als onze nieuwe bassist. Het kwam als een complete verrassing dat hij ook Latijns-Amerikaanse roots had, en dus perfect bij ons paste. We waren ook op zoek om terug naar die Latijns-Amerikaanse roots te gaan, dus dat kwam ons goed uit. Ook drummer Teo Dimitrov komt uit Bulgarije. Zijn ritmische patronen overeenkomen met Balkan ritmes die goed passen bij de Latijns-Amerikaanse patronen. We hebben in 2023 op 7000 Tons of Metal de gitarist van Destruction, Martin Furia ontmoet toen Daniel en ik daar als gewone festivalgangers aanwezig waren, hij woont ook in Antwerpen, dus er was een klik. Hij luisterde naar onze nieuwe muziek en was best wel onder de indruk, en wou gerust mee werken om de mix en zo te doen van die nieuwe muziek. Onze huidige producer wou er echter ook bij zijn, dus hebben we besloten om het met twee producers te doen.
Ik volg jullie al sinds 2011; het viel me op dat die Latijns-Amerikaanse invloeden accuraat aanwezig zijn, tav die Avant-Garde sfeer nu op de nieuwe plaat; een bewuste keuze?
We hadden dat al uitgetest, om nieuwe ritmes toe te voegen aan onze muziek na 2020, en merkten dat dit heel opvallend klinkt zoals de muziek die verbonden is met onze roots. Het klinkt heel herkenbaar ook daarom. Een beetje een combinatie tussen Braziliaans, Colombiaans en puur Zuid-Amerikaans. We voelden aan dat het perfect paste bij onze muziek, dus hebben we die weg verder blijven volgen. Daniel en ik komen uit Colombia, we waren wellicht niet 100% Latijns-Amerikaans. Het was gewoonweg interessant om dat meer uit te puren… we speelden tenslotte daarvoor al een soort Wereld muziek. Los daarvan hebben we nog steeds progressieve, typische avant-garde songs. Maar we vonden het tijd worden om die nieuwe weg in te slaan. Dus hebben we dat dan ook gewoon gedaan.
Je combineert Spaans en Engels, wat zorgt voor een soort 'cultuurschok'; een bewuste keuze naar deze cultuurschok?
Om eerlijk te zijn, onze maatschappij is heel divers. We wilden iets maken dat heel natuurlijk overkwam voor ons, en misschien is dat ergens schokkend voor het publiek dat dit niet gewoon is van ons. Maar in mijn leefwereld, ik ben perfect drietalig, is dit iets normaals. Ik spreek zo vaak in zowel Engels, Spaans als Nederlands dat ik soms niet besef in welke taal ik echt bezig ben als ik babbel. Ik spreek, voor mijn werk, met mensen die heel veel talen spreken. Meertaligheid is gewoon de realiteit van de maatschappij van nu. Voor ons is het dus totaal niet raar dat we in ofwel Engels ofwel Spaans zingen.. we hebben gewoon besloten om onze manier van leven, werken en spreken te mengen in onze muziek op een heel bewuste wijze. In het dagelijkse leven worden ook veel talen vermengd, waarom zou dat in muziek niet zo kunnen zijn?
Er zit een soort verhaal verborgen dat ik niet kan thuisbrengen, klopt het?
Tuurlijk, zoals ik daarnet al aangaf, hebben we besloten om met onze eigen verhalen bewust naar buiten te komen, en dat in onze muziek te verstoppen. Heel bewust. Om op die manier te spreken over emoties die we op die manier willen uiten. Zo zijn we op het idee gekomen om een verhaal te vertellen van een Russische schrijver over een meisje dat een bloem had met verschillende blaadjes, en elk blaadje was een wens. En ook in verschillende kleuren. We hadden het idee om die Bloem als een symbool te zien van de band zelf. Zoals elk bloemblaadje apart een nieuwe wens is, is de inbreng van ieder bandlid een nieuwe wending. Dat was het idee dat is gegroeid. Iedere bandlid deelt iets heel persoonlijks, zonder enige angst van buitenaf. We leggen gewoon onze persoonlijke emoties bloot, dat is eigenlijk wat ieder kunstenaar doet. We hebben ons in het verleden te veel verschuilt achter de muziek, en dat wilden we niet meer doen. Het is de bedoeling dat je je eigen verhaal durft delen met je publiek. Dat hebben we met deze plaat dus bewust gedaan. We durven ons kwetsbaar op te stellen. Daar komen ook best hevige emoties uit voort, net omdat het allemaal heel persoonlijk is. Zo is ook het nummer ‘Fábula Violenta’ ontstaan. Ik had veel nummers over geweld . Het werd direct gelinkt aan dramatische ervaringen uit mijn kindertijd, en vluchten voor de oorlog. Persoonlijke thema’s die voor ons iets betekenen wilden we bewust aankaarten op deze ‘Violenta’. We wilden ook de mensen wakker te schudden ‘durf te praten’ want dat doen we veel te weinig, praten over wat ons persoonlijk bezig houdt.
Het gaat er soms heel hevig aan toe, vind ik. Ik ervaar persoonlijke als maatschappijkritische problemen aankaarten in onze wereld; je geeft jezelf bloot. Ben je niet bang voor de reacties, o.m. op sociale media (je weet hoe dat helaas soms gaat)?
Sociale media helpt ons om ons verhaal meer te kunnen verspreiden. Sociale media is een gereedschap dat je dus kunt gebruiken om je kunst of muziek te promoten, zeker en vast. Alleen er is zoveel werk, en zo weinig tijd. En om dan die sociale media te gebruiken om steeds negativiteit uit te zaaien is doodjammer. Er ontstaat door die sociale media ook een soort anonimiteit waaraan ik me enorm stoor. Ik herinner me nog de tijd toen het anders was, toen smartphone en sociale media niet bestonden . We gaan naar een tijd waar geen sociale contacten in realiteit niet meer zullen bestaan, en dat is jammer. Maar wat ik merk, heel jonge kinderen van tien jaar zitten niet meer op sociale media. Kortom: ik ben niet tegen sociale media, wel tegen de anonimiteit die de sociale media kan veroorzaken.
Het is dus een maatschappijkritische protestplaat geworden? Of is dat te ver gezocht?
We willen gewoon de dingen die meestal worden verzwegen, om deze manier uiten door onze muziek. Daar draait het vooral om. Ik ben van nature positief, en misschien kan het daardoor negatief overkomen maar dat is het dus ook niet. ‘Violenta’ is gewoon een manier om wat fout loopt te durven aankaarten. Door onze muziek onze bezorgdheden uiten , daar draait het vooral om.
Met deze nieuwe ervaar ik een evoluerende stap; dat is soms nodig, maar sommige fans hebben wellicht de wenkbrauwen gefronst … Ben je niet bang deze fans te verliezen? of waren de reacties voldoende of goed positief?
Elke stap die je zet houdt altijd een risico in. En dat heeft altijd gevolgen uiteraard. Onze andere albums staan niet langer op de streaming platformen. Dat is ook bewust, omdat die oudere albums ons niet meer vertegenwoordigen. Wij zijn allemaal wezens die evolueren. We wilden eigenlijk ook een ander soort publiek daarmee aantrekken eerlijk gezegd. We hadden soms het probleem dat mensen ons in het hokje ‘symfonische metal ‘ duwden en dat wilden we eigenlijk vermijden. We werkten toen met een distributienetwerk, en die hadden een label nodig. Maar ons aanprijzen als ‘Avant-Garde progressieve metal’ was te ingewikkeld dus duwden ze ons in de richting van Symfonische metal, dat kwam hen beter uit. Dat stoort me eigenlijk wel enorm. Dat waren wij helemaal niet. Ik hou ook niet van in vakjes te steken,.. ik denk dat we daardoor fans hebben gemist, die dat label zagen en niet wilden luisteren naar onze muziek. Dat wilden we met dit nieuwe album ‘Violentia’ dus bewust rechtzetten, en dat label Symfonische metal achter ons laten. Het is progressieve , Latijns-Amerikaanse metal. Dat wilden we duidelijk maken, het is ook niet 100% maar je hebt een label nodig. We wilden zeker geen mensen wegduwen, maar wilden bewust het juiste publiek aanspreken. Mensen die houden van die progressieve Latijns-Amerikaanse muziek dus. En dat is verwarrend voor het publiek van het eerste uur wellicht, maar we wilden dus bewust van die stempel van 'female fronted symfonische metal’ af.
Er zit trouwens zeven jaar tussen Fabulae Dramatis' album ‘Solar Time’s Fables’ (2017) en het album ‘Violenta’. Hoe komt het?
Toen we die eerste plaat hadden opgenomen (Solar Time’s Fables) hadden we nog niet het plan opgevat om een liveband te zijn. Op de vraag waarom we nooit live zouden uitbrengen, zeiden we dat het moeilijk zou worden met zoveel muzikanten. We waren toen met elf muzikanten. Gastmuzikanten inclusief. Dus zijn we met de basisinstrumenten gaan optreden. Ik heb zelf ook andere manieren van zingen aangeleerd om dat mogelijk te maken. Daarna hebben we veel verandering van Line-up gehad. Daardoor moest je steeds opnieuw herbeginnen en dat was niet zo evident. Dat is meteen ook de reden waarom het zo lang heeft geduurd eer er een nieuwe plaat kwam. En toen het eindelijk wat vlotter begon te draaien op dat vlak was er corona…
Hoe waren de algemene reacties op de plaat? Wat zijn de verdere plannen in 2025?
We organiseren zelf evenementen. We zijn ook in Latijns-Amerika geweest en dat was onze grootste droom. We hebben mogen optreden samen met grotere namen in de metalwereld. Het was dus een hele ervaring om buiten de Benelux te mogen optreden, en Latijns Amerikaans publiek te leren kennen. En daar zijn we nu ook mee bezig, terugkeren naar onze Latijns-Amerikaanse roots. Dus in 2025 willen we teruggaan naar Colombia en andere Zuid-Amerikaanse landen. Maar uiteraard willen we eveneens optreden in Europa.
Een carrière uitbouwen in het buitenland is een goede zet, want het Belg-zijn houdt je tegen om te groeien (volgens velen); is dat bij jullie ook zo? Is het Belg-zijn een stop om te groeien als band en artiest?
Het is als muzikant sowieso interessant om nieuwe en andere plekken te ontdekken. En ook een ander soort publiek aan te spreken. Het geeft je als muzikant ook zoveel energie, om ook te zien hoe andere muzikanten zich ontwikkelen. Wij zijn ook niet echt Belg , we komen uit andere contreien. Voor ons is naar Latijns-Amerika afzakken gewoon thuis komen, en dat voelt ook zo aan. Zoals aangegeven, organiseren we evenementen in België om enerzijds onszelf te promoten maar ook andere bands speelkansen te geven. Zo hebben we Fuego Fest en Metal At The Theatre gecreëerd. Een heel andere ervaring, ook met heel andere disciplines. En niet alleen muziek. Nu is er de tweede editie van Metal At The Theatre in samenwerking met De Single en Sabbattini. We nodigen het publiek uit om naar een ‘niet zo normaal’ evenement te komen. We hopen dat we ook andere landen in Europa mogen bezoeken. We moeten daarbij natuurlijk rekening houden met onze job en privéleven en dat combineren is niet altijd even gemakkelijk.
Die projecten zijn goed te promoten in Latijns-Amerika, waar je er succes mee hebt, veronderstel ik, maar is de Belgische markt , zoals in Antwerpen, je thuisstad, geen moeilijkere markt?
Antwerpen is in het algemeen al een moeilijke markt om hiermee te kunnen optreden hiermee. Er is een overaanbod, niet alleen in Antwerpen. Of België, eigenlijk in heel West-Europa. Ik krijg het gevoel dat het koopgedrag van mensen is veranderd, ze opteren eerder voor een groot festival of groot concert en spelen meer op veilig, waardoor ze kleinere of minder bekende festivals of concerten links laten liggen. Daarom pakken we het ook anders aan, door ook een heel ander concept aan te bieden zoals Fuego Fest dat rond vuur kunsten en muziek draait met vuurartiesten en pizza koken op echte vuurovens; of Metal At The Theatre, dat letterlijk is: ‘metal naar het conservatorium/theater brengen’. De mensen moeten wel de drempel overschrijden en hun eigen bands terug leren waarderen, en dat is niet meer zo vanzelfsprekend.
Zijn er nog andere plannen?
We zijn veel muziek aan het schrijven en gaan vanaf nu per single werken. We hebben nog enkele videoclips om uit te brengen. Die al een tijdje geleden gefilmd zijn. Blijven creëren van nieuwe muziek staat dus zeker op de planning. En ook live optredens met de band, waar dat mogelijk is uiteraard.
Toen ik in 2020 vroeg naar jullie ambities zei je ’De mensen letterlijk mee krijgen in ons verhaal, is ons belangrijkste doel. Ook wat de toekomst betreft’’. Zijn jullie in de opzet geslaagd, of heb je de ambities en de doelen moeten aanpassen?
Jazeker, doordat we onszelf niet meer verbergen achter te veel maskers, en onze gevoelens volledig open zetten is dat wel gelukt. Vroeger hadden we het over het vertellen van dramatische fabels. Door nu gewoon over onszelf te vertellen voelen de mensen zich veel meer aangesproken en betrokken. Ik wou mijn verhaal over wat in Colombia is gebeurd gewoon delen met mensen. En mensen herkennen zich daarin: Er komen uiteenlopende reacties op mijn verhaal, de ene vond het indrukwekkend, de andere vindt dat er ergere situaties zijn dan dat. Ik wil ook niet in een soort slachtofferrol kruipen. Maar het maakt dus iets los bij mensen wat we nu doen. Zoveel is zeker. Ze zijn dus heel benieuwd naar de nieuwe muziek, maar ook naar de inhoud. Dus ja, door ons open te stellen, zijn we zeker in onze opzet geslaagd.
Waar zie je jezelf binnen een tiental jaar? Of ben je er niet mee bezig…
Ik ben nu al met zoveel dingen bezig, dat ik me zeker altijd ga amuseren. Ook binnen tien jaar (haha). Ik ben heel nieuwsgierig van aard, en wil steeds opnieuw nieuwe dingen ontdekken. Alles wat te maken heeft met muziek, of persoonlijke ontwikkelingen spreekt me aan. Ik wil ook weleens geheel andere muziekstijlen uitproberen, zoals met een Zuid-Amerikaans muzikanten nauw samenwerken. Er zitten nog zoveel plannen in mijn hoofd dat ik me wellicht niet zal vervelen. Astrologie blijven studeren, met muziek bezig zijn voor een publiek. Er is nog zoveel. En schrijver worden. Ik wil ook graag een boek uitbrengen, maar daarvoor ontbreekt me gewoonweg de tijd.
En iets in films?
Ja natuurlijk. Dat doe ik nu al voor de band, door video’s te maken. Dat is de reden waarom ik filmmaker werd, omdat ik niemand vond die mijn gedachten kon uitbeelden in woord en beeld. Daarom doe ik het liever zelf. Maar moest ik ooit in pensioen gaan of stoppen met muziek, is het maken van videoclips voor andere bands en genres of zo zeker een optie. Ik doe trouwens nu al documentaires, dat is mijn tweede job, voor de socio-culturele sector. Of reportages voor de Stad Antwerpen. We zullen zien hoe de wereld en mijn eigen wereld evolueert, maar ik wil zeker hier iets meer mee doen ja. Maar met dat schrijven wil ik zeker iets doen!
Is er nog iets dat je wil toevoegen, zo ja ik hoor het graag?
Na dit interview hebben we op 70.000 Tons of Metal opgetreden—en wat een ervaring was dat! Al ons harde werk in de voorbereiding was het dubbel en dwars waard. Het voelde als een droom die werkelijkheid werd. We waren diep onder de indruk van de warme ontvangst door het publiek. Dit betekent enorm veel voor ons, vooral omdat dit publiek al zoveel heeft meegemaakt in de metalwereld en toch blijft verlangen naar nieuwe klanken en ontdekkingen.
Bedankt voor het interview!
Kabas – ‘Sun Dog’ gaat over een langgerekt verhaal, je mag je erin verliezen, maar al te graag nemen we iedereen mee
Kabas (Elias Devoldere, Thijs Troch, Jan Daelman, Nils Vermeulen) zijn 10 jaar bezig
en hebben nu een nieuwe plaat ‘Sun Dog’ uit. Ze is nu gereleaset en vanaf maart gaat Kabas op tour in de Ha Concerts, Leuven Jazz, kc Nona, BRDCST festival, Kaap, Wilde Westen, etc.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijne babbel met Nils Vermeulen. Uiteraard polsten we ook naar de plannen, hadden het over ‘jazz’, het verhaal achter ‘Sun Dog’ en de ambities van dit project.
In 2025 viert Kabas zijn 10-jarig jubileum als Belgisch ensemble dat voortdurend nieuwe wegen verkent in de composities en maar al te graag improviseert.
Graag jullie overzicht van tien jaar Kabas in ‘t kort?
Kabas is ontstaan in aanloop naar het eindexamen op het conservatorium als een hechte vriendenkring. De bal ging aan het rollen en we besloten een eerste plaat op te nemen. Het klikte tussen ons vanaf de eerste moment perfect, dat is nog steeds onze grote sterkte. Het opmerkelijke aan Kabas, ook na tien jaar, we zijn allemaal heel druk bezig met allerlei projecten. Maar Kabas komt steeds terug op onze weg, zoals een beste vriend die je niet elke week ziet maar als je elkander ziet is het gegarandeerd een feest om nooit meer te vergeten. Dat maakt ons ook zo uniek, die hechte vriendenband tussen ons allemaal.. Na de eerste plaat ,zijn we een paar keer op tournee geweest in Portugal. Dat was samen met Luis Vicente met wie ik in een trio ‘Frame Trio’ speel. Op een van de tours hebben we ook een plaat opgenomen in de fameuze Namouche studio in Lissabon, die is als dubbel cd uitgekomen, samen met een live opname van ons optreden in SMUP, Parede. Met de daarop volgende plaat ‘Eugénie’ hebben we heel iets anders aangepakt. We hebben daar bewust gekozen om ideeën kort te houden, als kleine hoofdstukjes in een verhaal. Allemaal korte fragmenten van drie tot vier minuten maximum. De plaat is ook ontstaan onze voorliefde voor Louis Paul Boon. Die is midden in corona uitgekomen, dat was dan moeilijk om dit echt live te gaan promoten. We hebben er wel een paar keer mee kunnen spelen, maar niet genoeg volgens de plaat verdiende… Het was trouwens ook een mooie, exclusieve uitgave geworden op bwaa label, 100 uniek cyanotypes. Met de nieuwste plaat ‘Sun Dog’ wouden we dan weer de aandacht boog uitdagen en lange, traag evoluerende nummers maken.
De naam van het laatste album van Kabas, ‘Eugénie’, was inderdaad een verwijzing naar schrijver Louis Paul Boon, meer bepaald naar zijn kuisvrouw. Is deze ‘Sun Dog’ een verwijzing ook naar iets of iemand anders of zit er een verhaal achter?
Bij ‘Sun Dog’ zit er natuurlijk een minder een rechtstreeks verwijzing in dan bij Eugénie. Daar ging het over kleine, soort pop nummertjes die aansloten bij verhalen van Louis Paul Boon. Sun Dog gaat meer over bijna ongemerkt iets volledig veranderen. Ongemerkt, omdat de tijd wordt uitgetrokken. Bijna op een mediatieve wijze, en ook onszelf uit dagen om ideeën echt lang te laten rijpen, en sudderen vooraleer we er een nieuwe impuls aan geven. We hebben dus vooral geprobeerd er een heel lang verhaal uit te puren, uit elke song. Live hebben we dan ook gezocht om een geheel te vormen en één lang verhaal te vertellen, waar we iedereen in willen meenemen. Een meditatief aanvoelende totaalbelevind die in première zal gaan op 1 maart in HA concerts .
Ik stelde het vast bij het beluisteren van de plaat. Opvallend is dat er binnen één song er verschillende andere ontstaan. We worden er meteen in ondergedompeld. En bewuste keuze?
Dat is zeker bewust gedaan, onze live set is zelfs nog extremer. Dat is zelfs maar één song, een combinatie van die drie songs eigenlijk. Maar dan in één langgerekte trip uitgetekend als het ware. Waardoor het maar één song lijkt, maar er zitten dus verschillende binnenin verborgen. Dat is dus zeker bewust gedaan, ja.
Ik citeer even ’Misschien is dit te wijten aan het feit dat verschillende leden de afgelopen jaren nieuwe avonturen zijn begonnen’, lees ik op bandcamp. Is er op deze plaat een link er naartoe of hoe moet ik dat zien? Het is alvast een avontuurlijke parel van een plaat …
jazeker, we kennen elkaar al heel veel jaren. Dat is dan weer een heel natuurlijk verloop , we moeten zelfs niet bewust nadenken daarover. Sommige stukken op de plaat zijn zeer spontaan ontstaan eigenlijk. En dan in één take, met de nodige overtubs opgenomen. als een natuurlijke film waar al onze onderliggende ideeën tezamen komen zo zijn we dus tewerk gegaan, maar dat is allemaal zeer natuurlijk verlopen.
Een unieke vriendschapsband dus, die ervoor zorgt dat jullie elkaar blindelings aanvoelen – vullen. Na tien jaar nog steeds zo; de inspiratie lijkt wel eindeloos …
Dat komt door wat we daarnet reeds aankaarten, doordat iedereen zijn eigen nieuwe ideeën kan inbrengen. Die hij heeft meegebracht uit andere projecten, en in Kabas verstopt. Thijs en ik zitten ook in een trio, Jukwaa. Waarbij we op die vorige plaat uiteenlopende instrumenten zijn beginnen bespelen. We hebben ook een split album (Smolikas/Thijs Troch) waar we ook solo experimenteren met verschillende instrumenten, dat zijn dingen die we ook meenemen naar het project Kabas. Het is bijvoorbeeld voor het eerst dat ik met Kabas elektrische bas speel. Ik doe normaal gesproken enkel contrabas. We nemen dus die bagage uit andere projecten gewoon mee om daar bij Kabas aan het werk mee te gaan. Daar draait het om eigenlijk.
Jullie weten de comfortzone van ‘jazz’ te verlaten én klinken nog steeds ‘jazzy’. Hoe moeten we jullie ‘jazz’ interpreteren?
We hebben allemaal opleiding jazz gevolgd. Er wordt ook vaak naar jazz verwezen als improvisatie. Vanuit is het ook gegroeid vanuit dat idee van vrije improvisatie; er past , net door dat improviseren, heel veel onder die paraplu van jazz heden den dage. We hebben er zelf , op deze plaat , een term op gekleefd ‘transcendental minimalist impro’ in die zin dat het minimalistische muziek is, maar ook geïmproviseerd. Waardoor er een soort transcendental , mediatief idee ontstaat of zo; we zitten sowieso in dat vakje improvisatie maar op zich is dat ook al moeilijk, omdat het in zekere zin ook avontuurlijk is wat we doen. maar tegelijkertijd is het ook niet zo moeilijk om naar te luisteren. Op voorwaarde dat je u als luisteraar ervoor wil open staan om echt intensief te voelen en luisteren. Naar ons verhaal. Als je gewoon meegaat in die trip meegaat, zal je heel snel meegezogen worden naar een bijzondere wereld die we aanbieden. .
Er is meer dan ooit, een publiek voor de sound. Jongeren houden ervan voortdurend geprikkeld te worden; ze beluisteren muziek via allerlei kanalen.
Je staat nu o.m. op BRDCST festival in de AB, toch wel deels een ander publiek dan het doorsnee ‘jazz’ publiek …
Ja, maar dat lang verhaal zal op BRDCST zeker passen, het is denk ik een publiek dat daar zeker voor open staat. Bij ons eerste, en ook tweede gingen we meer de richting uit van de traditional vrije impro/ free jazz, maar deze is toch wel heel anders. Dus dat past perfect voor een festival als BRDCST , zeker en vast. Dat mensen een kortere aandachtspanne hebben , door muziek beluisteren via snelle tikTok filmpjes bijvoorbeeld, klopt wellicht, maar we mogen daar niet helemaal aan toegeven. Dat is ook wat we nu niet doen, door die lange verhalen uit te brengen. Ik denk dat diezelfde jongere , die volgens men zegt een kortere aandachtspanne heef, dit wel zal kunnen appreciëren wat we hier doen.
Elke plaat klinkt anders bij jullie …
Dat is eigenlijk ons concept geworden; wanneer de volgende plaat er komt, weet ik nog niet, maar ook dat zal weer iets heel anders zijn. We blijven niet lang vast zitten op een stijl of genre. Zo zitten we niet in elkaar. Een track van vier uur uitbrengen bijvoorbeeld.. geen idee , maar het wordt heel iets anders, in elk geval.
Jullie hebben ondertussen al een try-out gedaan met de nieuwe plaat. Hoe waren de reacties?
Heel goed. En het was nochtans in een moeilijke setting, in een café waar we ook rekening moesten houden met geroezemoes rondom. Door dat geroezemoes wil je sneller iets anders spelen. Gemakkelijk was het niet. Maar al bij al was het een fijne ervaring, en bleek iedereen uiteindelijk toch heel stil. we vreesden dat het voor een luisteraar te intens zou zijn om zo lang naar een langgerekte trip te luisteren, maar ook dat viel aan de reacties te horen zeer goed mee. Sommige zeiden zelfs dat het nog langer mocht geduurd hebben (haha). Volgende week hebben we nog een tweede try-out. En 1 maart is het dus het eerste optreden van de release in HA concerts.
Komt er ook een speciale viering rond 10 jaar Kabas?
Nee , niet echt nee. Het valt gewoon samen met de release van de plaat en de tournee die daarop volgt, er staan er nu al gepland en in het najaar (in oktober) ook nog. Dus nee, niet iets speciaal daarrond, gewoon samen vallende met een nieuwe plaat. We zullen dit jaar een mooie reeks concerten hebben, sowieso.
Er lopen talentvolle muzikanten rond in ons landje (o.m. Alex Koo, Bram De Looze, Julien Tassin, Chris Joris enz). Het valt me op hoe moeilijk het nog steeds is om als Belgische muzikant echt door te breken. Hoe ervaren, zien jullie dit?
Nee, persoonlijk ondervind ik daar geen problemen in. Omdat België zo klein is vind ik het net gemakkelijk als ideale uitvalsbasis om naar overal te gaan optreden binnen eigen land. Dat vind ik eerder positief. Op een paar uur rijden zit je in Parijs of zelfs Berlijn. Vanuit Brussel zijn er verschillende vluchten, we hebben al enkele keren in Portugal opgetreden zoals ik eerder aangaf. Ik zit met Portugese muzikanten in de groep. Ik heb ook een nieuw Noors trio. Er zijn wellicht ook nadelen, maar doordat ons landje zo klein is kun je gemakkelijk met alle nationaliteiten samen spelen, net omdat het niet te ver rijden is naar alle uithoeken. Het nadeel is dan weer dat de middelen, de kansen en de aandacht ook vrij miniem is te noemen. Maar los daarvan.. voor Europa is het in elk geval een gemakkelijke uitvalhoek ‘Belg’ zijn, voor buiten Europa wellicht wat minder. Maar dan nog, als je ambitie is om in New York te spelen, dan geraak je daar via, via ook wel…kortom: ik denk niet dat je als Belg echt op muren botst, ik denk dat het als klein land eerder gemakkelijker is om goede contacten te leggen. Ook met de buurlanden, omdat die zo dichtbij zijn.
Belgische muziek wordt weinig tot niet gepromoot op de Vlaamse radio …
Dat is dan wel weer het nadeel van een klein landje te zijn en zonder echte steun voor cultuur, en dan spreek ik niet alleen over middelen. Maar een visie in hoe muzikanten te ondersteunen en helpen. Zoals landen als Duitsland of Noorwegen dat doen. Duitsland heeft natuurlijk een veel groter afzetmarkt, maar dan nog. Die promotie en ondersteuning kan absoluut beter.
Wat was , is de voornaamste ambitie? Is er een soort ‘’einddoel’’? Waar wil je nog naartoe?
Als je dat letterlijk neemt, wil ik graag nog eens naar Japan. En voor de rest? Er zitten nog verschillende projecten en zo voor de komende drie jaar in de pijplijn. Waar ik dan ook hard naar uitkijk. Ik ga die eerst verder afwerken, en daarna komen er zeker nog andere dingen uit daar ben ik zeker van. Het meest bijzonder en leuke is samenspelen met andere mensen. En ik hoop gewoon dat ik dat kan blijven doen, en daardoor nieuwe mensen leren kennen. En op die manier een soort netwerk creëren. Dat sociaal gegeven, en op plekken komen waar ik anders niet kom is gewoonweg zo leuk aan muziek spelen. En ik hoop dit nog heel lang te kunnen blijven doen, dat is mijn voornaamste doel in het leven als muzikant.
Dat lijkt me een leuke piste om te blijven volgen, persoonlijk zie ik je terug op BRDCST in april..
Heel veel succes met de nieuwe release
Painted Scars - Wat ons uniek maakt? Als je naar een show van ons komt, dan kun je er energie uithalen, waardoor je de problemen in het leven even kan vergeten. Een feest van het leven dus!
Een interessante ontdekking in 2024 was Painted Scars. De band werd begin 2023 opgericht en in augustus 2024 kwam hun eerste plaatje, de EP 'Kintsugi' uit. De band nam deel aan de WOA Preselecties en veroverde een plaats in de finale. Ze bereikten tot hun eigen verbazing de tweede plaats en ze kwamen muzikaal in een rollercoaster terecht. £
We zagen de band live aan het werk op Devils Rock For An Angel Fest en schreven: “Er hangt deels een donkere, spookachtige walm in de sound, ondanks de ietwat feestelijke stemming. Interessant bandje met groeimogelijkheden.”
Over de balansoverweging donker-licht, is humor een interessant gegeven om weerstand te bieden aan de problemen om je heen. We hadden met Jassy en Yannick het over de band met een ‘vrouwelijke zangeres’, de vooroordelen erover, het boerenjaar 2024, de ambities en de verdere toekomstplannen …
De band is ontstaan in 2023 … In die twee jaar hebben jullie al een grote weg afgelegd. Hoe is het jullie vergaan?
Jassy: we kunnen inderdaad stellen dat 2024 een stevig jaar is geweest. Op het moment dat we dachten ‘nu gaan we op de gaspedaal drukken’ zijn we gewoon blijven doorgaan. Het was inderdaad een ware rollercoaster. Wacken Open Air Battle, tweede plaats? Dat hadden we echt niet zien aankomen. Bij de inschrijving hadden we gewoon het idee van ‘we gaan dat gewoon doen en zien wel waar we uitkomen’. Dat was dus een enorme verrassing en een enorm succes. Daarna hadden we toch iets van, nu gaan we nog meer op de gaspedaal moeten drukken. Als nieuwe band ben je sowieso al met veel bezig. Zoals wie zijn we, hoe gaan we op het podium staan en van die dingen. En plots was er die WOA Battle daar en zwaaien heel wat grote deuren open. Toen was er een pauze tot augustus en toen was er Bruudruusterrock. In september was er Metal Babes. Op Radio Benelux zijn we ook even geweest. En dan Devils Rock For An Angel…., dat was de absolute afsluiter van een super jaar.
Yannick: Ik sluit me daarbij aan. Er was op de koop toe onze debuutEP. We organiseerden ook ons eigen Scarfest wat ook samen viel met de release van onze EP. Het kwam allemaal een beetje tegelijkertijd. In oktober werd het een beetje rustiger. Met, denk ik, maar een optreden. We hadden dat toch nodig om even op positieven te komen, want het was allemaal wat heftig geweest.
Ik heb jullie ‘ontdekt’ op Devils Rock For An Angel in 2024. Ik was onder de indruk. Ik vond vooral het contrast tussen het donkere, mysterieuze en de feestelijke stemming (in de stijl van Alestorm o.a) opvallend. Ergens tussen humor en bittere ernst. Kunnen e jullie op die manier situeren?
Jassy: Dat is heel spontaan gegroeid eigenlijk. We houden wel allemaal van plezier maken. Persoonlijk heb ik mijn eigen problemen altijd het best kunnen verwerken met behulp van humor. Dat is voor mij belangrijk, het is zo al moeilijk genoeg. Dat is dus gewoon natuurlijk gegroeid, en bij de rest van de band ook. Omdat humor zo een positieve en belangrijk onderdeel is dat bij het leven hoort. Als je niet meer kunt lachen in het leven…., wat ben je dan nog?
In 2024 kwam de EP ‘Kintsugi’ uit met enkele singles; hoe is alles verlopen? Is die plaat goed ontvangen? Vertel er gerust wat meer over
Yannick: We wisten niet goed hoe dat we tewerk moesten gaan, en niemand van ons had ervaring in het releasen en promoten van een plaat. Voor die release hadden we veel opgezocht hoe dat allemaal moest gebeuren maar als puntje bij paaltje komt….. Toen hebben we contact opgenomen met Mike van het PR Agency Hard Life Promotion die ons ook al een beetje had geholpen voordien. En wat betreft de reacties? Die waren vrij goed, als ik kijk naar de reviews die we gekregen hebben. Ik ben geen fan van Spotify, maar met de release van onze single “Won’t Give Up” merkten we dat we plots enorm veel luisteraars hadden. Spotify heeft ons gepusht, door het succes in die streamingwereld kregen we ook meer feedback. We hadden mensen die naar ons toe kwamen en het heel goed vonden, we hadden ook wat kritiek. Maar ook dat hoort erbij.
Jassy: Ik sluit me daarbij aan. Van de reacties en zo, ook de negatieve feedback heb ik met ‘open armen ontvangen’. Iemand vertelde me dat ze ons voor het eerst live had gezien, en live beter vond dan op EP. Ik snap dat wel, de energie die je op het podium afgeeft is bijna niet te evenaren op schijf. Ik luister zelf soms in de auto naar mijn liedjes, en merk dat dus ook wel.
Er komt vermoedelijk een vervolg in 2026?
Yannick: Dat is nog niet zeker. We gaan nu wel wat meer tijd nemen om iets op te nemen of te releasen. Dat hebben we met die EP niet gedaan. We hadden in twee maand al die liedjes geschreven voor die EP. Dat willen we nu wel anders doen, en onze tijd er voor nemen. We hadden gedacht 2025 maar als ik het nu bekijk , en de fouten die we gemaakt hebben bij de eerste EP eruit krijgen, denk ik dat het eerder 2026 zal worden voor de nieuwe release.
Enkele persoonlijke bevindingen over de EP … De emotioneel beladen stem van Jassy en die rauwe kantjes van Kevin vielen op. Was het een bewuste keuze om op die manier te werk te gaan?
Het maakt jullie wel vrij uniek in dat wereldje, heb ik de indruk
Jassy: Een bewuste keuze om die op EP zo te doen? Ik denk ik niet.
Yannick: We wilden naar de refreinen toe wat ‘softer’ gaan. En dan ook dat rauwer kantje, dat keerde ook terug bij drums en zo. Of bij de screams. Maar dat is toch allemaal eerder natuurlijk gegroeid.
Jassy: Ik vind het leuk om dat emotionele paadje te bewandelen, en dat Kevin vervolgens aanvult om het steviger te maken. Maar dat is dus allemaal een heel natuurlijk proces geweest tussen onze beide stemmen.
Is de naam ‘Painted Scars’ een link … Of heeft het te maken met de problemen met je ziekte, maar met behulp van de nieuwe medicatie het ‘helend’ is om toch te zingen? In elk geval respect …Hoe is de groepsnaam ontstaan?
Jassy: Ik hou van tattoos, we hebben er allemaal wel een of meer. En eigenlijk zijn tattoos geschilderde littekens. Het doet pijn als dat wordt geplaatst, maar is ook een soort van kunst. En ook de littekens die ik heb, ‘scars’, sluiten daarop aan. Dat sluit ook aan bij ‘Kintsugi’ omdat die ook zo een dingetje heeft. Tattoos zijn meestal een weergave over emoties en wat er gebeurd in mensen hun eigen leven. En bij ‘Kintsugi’, dat beschrijft dat iets dat gebroken is ook heel mooi kan zijn. En dat sluit aan hoe ik het zie bij tattoos. Dat is ook iets dat gebroken is, maar door het op je lichaam aan te brengen wordt het iets heel mooi.
Jassy, je ergert je (terecht!) aan het feit dat je vaak in het ‘female fronted ‘ metal hokje wordt geduwd. Hoe kan je stand houden hierin?
Jassy: Dat die gelijkheid er moet zijn en zo, ik heb me daar nooit echt aan geërgerd of zo. Maar nu ik zelf in die wereld zit voel ik wel dat ‘oei, een vrouwelijke zangeres’, in sommige kringen. Dat is minder leuk, minder mooi om naar te kijken of zo.. Echt storen doe ik me er niet aan, maar ik heb wel iets van ‘het is niet omdat het een vrouwelijke zangeres is dat het daarom minder goed is of zo’. Vroeger had je die ‘female fronted ‘metal hype…., en dat beeld blijft toch hangen. Marieke Bresseleers, die je ook wel kent, heeft me daar ook al over aangesproken. Als je een ander soort metal doet dan dat, zijn er die plots wenkbrauwen gaan fronsen. Die hype van Female Fronted Metal is een beetje voorbij…, het wordt tijd dat dat hokje duwen verandert.
Yannick: Of die zanger nu een man of een vrouw is maakt toch niets uit, het is gewoon een band met een (of twee) zangers en toevallig is dat bij ons een vrouw.. punt! Het is wel zo, als je met een band op het podium komt en er is een zangeres, dan verwachten ze prompt dat je Symfonische Metal gaat brengen of zo.. Dan krijg je soms wel reacties van ‘we hadden niet verwacht dat je zo hard ging zingen’ haha…..Maar het zou niet mogen zijn anno 2025.
Is de metalwereld nog steeds een mannen bastion? Speelt dat mee?
Jassy: Dat klopt wel, dat grunt en screamen , zoals de zangeres van Jinjer die dat ook kan.
Yannick: Het is raar dat dit in de metal wereld nog steeds bestaat, terwijl dat in andere muziekstijlen toch minder is. Anderzijds krijgen we wel voldoende kansen, dus dan valt dat al bij al toch nog mee.
Jassy: Op de zangles zei me iemand ‘er is nog nooit een band met een vrouwelijke zangeres geweest die headliner was op Graspop’ dat is toch wel opmerkelijk eigenlijk..
Is het om die reden (denk je) dat helaas te weinig dames die stap durven wagen? Houdt dit tegen om rock muziek te gaan maken denk je?
Jassy: Geen idee eerlijk gezegd. Ik zou aan iedereen die muziek wil maken zeggen: Gewoon proberen!
Is het de ambitie om ooit op Graspop te staan? Of liever Alcatraz? Wat denk je?
Jassy: Allebei uiteraard ! Al denk ik dat de kans op Alcatraz groter is dan op Graspop. Alcatraz staat ervoor bekend om jongere bands, en ook Belgische, veel meer kansen te geven. Als we kijken naar mensen die we kennen, zoals Promise Down, die zullen dit jaar op Alcatraz staan. We hebben veel met hen samen op het podium gestaan, en zijn super blij voor hen. Als zij die kans krijgen, zie ik dat bij ons ook nog wel gebeuren. Graspop is veel moeilijker, maar we blijven proberen.. Of in het buitenland Hellfest.
Ik stel vast dat ‘Belg-zijn’ een probleem is voor veel bands om echt door te breken; ondervinden jullie die ‘muur’ ook als Belgische band? Of heb je er geen last van?
Yannick: Het is raar, maar ik moet eerlijk toegeven dat het zo is. Vooraleer ik zelf in een metalband speelde en op het podium stond wist ik gewoonweg niets over die Belgische scene. Dan merk ik dat we met enorm veel Belgisch talent zitten die blijkbaar niet die kansen krijgt die ze zouden moeten krijgen. Er ontbreekt gewoonweg iets aan het promoten van Belgische muziek. Ik ben al meerdere keren verwonderd geweest, als ik naar Asgaard ga, wat voor een talentvolle bands er op het podium staan.. En dat ik die voorheen gewoon niet kende.
Jassy: Die bands spelen niet op grote festivals of zo, en de meeste mensen zijn geneigd te kiezen voor die grote concerten of festivals, waardoor ze die bands niet leren kennen. Veel mensen zijn minder geneigd om naar lokale dingen te gaan kijken…, het is gewoonweg moeilijker om hier in eigen land door te breken heb ik de indruk.
De beste manier om bekendheid te vergaren, is eerst in het buitenland ‘doorbreken’, nee? In het buitenland spelen, is dit een voornaam doel?
Yannick: Dat is zeker de bedoeling, de hardrock scene is in eigen land niet zo heel groot. In Nederland leeft dat wel meer, Kevin heeft in Nederland gewoond. Er zou daar meer ondersteuning zijn, en volgens we vernomen hebben zouden we daar gemakkelijker kunnen doorbreken. Het is dus zeker de bedoeling daar iets mee te doen en in het buitenland wat proberen te spelen. We weten alleen nog niet hoe en of dat gaat lukken.
2024 was een superjaar, niet meer te evenaren; me dunkt. Wat is het doel in 2025?
Yannick: Het is vooral dus de bedoeling om in het buitenland te gaan spelen, we hebben wel de kans gekregen om een tour te doen maar toen kon een bandlid niet. We hopen dat we dit jaar de kans krijgen. We staan al in DVG in Kortrijk, op 22 maart, en we speelden ook al in Frankrijk dit jaar. We hebben dat laatste kunnen doen, dankzij een video clip en de reacties op sociale media. Iemand uit Frankrijk had onze video gezien, en die had ons vervolgens gecontacteerd om daar te komen spelen. En dat was een succes, blij dat we dat hebben kunnen doen…..
De sociale media, hoe belangrijk is dit voor jullie? Indien het zo belangrijk is, waarom nog een fysieke plaat uitbrengen?
Yannick: Persoonlijk zit ik steeds minder op sociale media, maar je hebt het in deze tijden echt nodig om je muziek te promoten. Financieel haal je er niets of weinig uit, uit die Spotify. Maar om naamsbekendheid te krijgen is het een platform dat je gewoon nodig hebt. Wat platen releasen betreft? We ondervonden dat die EP in een mum van tijd uitverkocht was, dus het wordt nog gekocht door mensen… Ik heb wel persoonlijk het gevoel dat optredens meer en meer belangrijker zullen worden om inkomsten te vergaren, dan CD’s. Je kunt tegenwoordig zelfs muziek maken via IA. Daar ons van onderscheiden is onmogelijk, daarom zullen live optredens nog belangrijker worden denk ik.
Een verkooppraatje om de band aan de man te brengen …
Jassy & Yannick: Wie we zijn? Feesten , feesten. Zuipen , zuipen.. Haha. Maar nee, humor is iets heel belangrijk binnen wie we zijn hebben we al eerder gezegd. Kom gewoon af , kom ons zien samen met mensen die je graag ziet, het leven vieren. Wat ons uniek maakt? Als je naar een show van ons komt, dat je daar energie kan uithalen waardoor je de problemen in je leven even kan vergeten. Een feest van het leven!!
Vertel eens wat meer over Scarfest … Komt er een vervolg?
Yannick: De editie van 2024 is goed verlopen. We zijn zo goed als break even geraakt! De opkomst was wel minder dan verwacht. Maar omdat we beter georganiseerd waren, waren de kosten lager. We kregen ook feedback dat het geluid veel beter was en de algehele organisatie liep vlotter. Volgende editie zal allicht in 2026 zijn en met minder bands. We willen focusen op een korter kwaliteitsvol festival.
Bedankt voor het fijne gesprek….
Raise Your Fist - Meer podia. Samenwerking met andere bands. We zijn gewoon heel gemotiveerd om hiermee verder te gaan… én we hopen er de vruchten van te plukken met deze release
Zanger Joas Pyckhout (Builders of Tomorrow), drummer Dimitri Michiels (Beneath Contempt), gitarist Tom De Houwer (Bedankt 4 Nothing), gitarist Sander Dockx (Walls of Sorrow) en bassist Benjamin Climan (For My Enemies) hebben binnen de scene al heel wat watertjes doorzwommen en vormen sinds 2022 de nieuwe line-up van de metalcoreband Raise Your Fist.
Met hun debuut ‘First Things First (2023) kregen ze reeds lovende recensies. Op de opvolger (die nu pas op de markt kwam) ‘Leader of the Pack’ worden hun grenzen nog meer verkend. Reden genoeg om even te gaan babbelen over deze release. We spraken met Sander Dockx, Joas Pyckhout en Benjamin Climan.
De band is ontstaan in 2022 … Een klein overzicht van de goede en minder goede momenten?
Het is moeilijk geweest om de juiste mensen te vinden om een band mee op te starten. Want alles draait om vriendschap, en dan moet je echt de juiste mensen op de juiste plaats vinden, anders werkt het niet. Je moet daarvoor met veel dingen rekening houden, tenslotte repeteer je altijd samen, bent voortdurend bezig met elkaar. Het is belangrijk date er een klik is. De band is opgericht door Sander en Dimitri (onze drummer) later is er ook nog Joas als zanger bij gekomen en Tom en Benjamin.. maken het compleet. Dat is het een beetje.
Sinds corona was er een overaanbod aan beginnende bands … Risicovol?
Dat overaanbod is er geweest, maar dat is eerder iets positief. Een risico nemen door zelf iets op te starten? Nee zeker niet. Hoe meer bands binnen de scene, hoe meer variatie dat er ontstaat. Het zorgt ook voor meer optredens, en meer publiek dat naar die optredens kan komen. Waardoor de scene op zijn beurt levendig blijft. Wat ons betreft ons? Zoveel mogelijk bands graag !
Jullie debuut plaat ‘First things First’(2023) was een succes. Heeft dit bepaalde deuren geopend?
We hebben elkaar leren kennen, zijn muziek beginnen spelen, een aantal nummers waren reeds geschreven. Dat album is een beetje een weg geweest om onze muziek te definiëren. Dat is goed. Maar het album dat nu uitkomt (12 februari) hebben we echt samen geschreven, en daar zit pas echt al onze energie in. Over die nieuwe plaat is ook wat meer tijd gegaan dan het debuut. Het is een bewustere manier van creëren geweest deze tweede plaat. De eerste plaat was zeker een succesverhaal. Maar dat was gewoon het begin van alles…
Wat me opvalt op de nieuwe plaat, is de epische sound, hardcore en ‘melodieuze metal core’ elementen; hoe zou je zelf de stijl omschrijven?
Die hardcore invloeden zijn er inderdaad. Alleen de zang al, die zit compleet in die HC sfeer laat ons maar zeggen. We komen allemaal uit de Metalcore/HC scene dus normaal dat die invloeden er sowieso inzitten. Er zitten nog andere invloeden in, maar om onze stijl te definiëren in een woord, is altijd een moeilijke opgave.
Op de nieuwe plaat ‘Leader of the Pack’ zijn de singles eerder wat in het verlengde van wat ik in 2023 hoorde, een meer volwassen sound. Wat is het grote verschil tussen deze release en de vorige?
Zoals we inderdaad al aangaven, hebben we er meer tijd maar ook meer budget in gestoken in deze nieuwe schijf. Dat merk je niet alleen aan de productie, maar dat zie je ook in de art en de hoes. Er zijn dus gewoon veel meer werk, geld en ideeën in verstopt in deze. Dat is het grote verschil.
Toeegeven, ik koop niet zozeer platen binnen dit genre, gezien dit muziek is die live tot zijn recht komt. Slagen jullie er in een bijzondere sfeer te creëren op plaat? Wat is jullie geheim?
Het is gewoon het punt om de energie en het idee van een nummer dat je schrijft, ook zo uit te werken. In alles. In het ritme, in de drum, in de zang. We doen alles met diezelfde overtuiging, zowel op het podium als daarnaast. Dat is zeer belangrijk, en zorgt ervoor dat je die ‘live’ sound ook op plaat kunt creëren.
Jullie maken gebruik van streaming kanalen, (spotify, YouTube). Hoe belangrijk zijn de sociale media platformen echt; opende dit bepaalde deuren? Waarom precies nog een fysieke plaat uitbrengen?
In onze groep, en ook bij de fans, zitten nog steeds mensen die een fysieke plaat kopen. Als je naar muziek luistert, moet je het ook kunnen vastnemen. Dat is een belangrijke drijfveer om nog fysieke platen uit te brengen. Maar om je muziek naar buiten te brengen, heb je die online sociale media kanalen gewoon nodig. Je bereikt op die platforms heel veel mensen, ook internationaal. Maar om geld in kas te krijgen, dien je wel fysieke cd’s te verkopen. Nog een reden om dat te blijven doen. die merchandiser is gewoon belangrijk voor een band. En dat zien mensen niet altijd, want ze luisteren alles via streaming sites. Maar daar heeft een band niets aan. Je hebt beide gewoon nodig.
Zie je resultaten van het actief zijn op de sociale media? Wat doet het precies?
We merken wel een stijging van het aantal streams. En ook de single ‘Inner Strain’ op YouTube krijgt heel wat views en reacties; Hoe meer je actief bent op die sociale media, hoe meer mensen je daadwerkelijk kunt bereiken, dat merken we nu al. We zien dus wel degelijk het verschil van vroeger, dan nu sinds we actiever bezig zijn op die sociale media, zoveel is zeker. En natuurlijk opent dat automatisch deuren. de reden waarom we dit interview kunnen doen is omdat we online onze boodschap verkondigen , en ook jullie hebben kunnen bereiken daardoor. Of het nog meer deuren zal openen, valt af te wachten.
Ik ken wel een band die ooit in Praag mocht optreden door bekendheid te vergaren via de streaming. Is dit iets voor jullie om eerst in het buitenland door te breken of is dat geen ambitie?
Buiten of binnenland, we doen graag zoveel mogelijk optredens. En we hopen inderdaad door onze muziek breder aan te bieden, dat het ook dus lukt naar o.a. het Buitenland toe. Maar we zijn ervan overtuigd dat dit in orde gaat komen, want we zien de effecten nu al.
Jullie hebben ook een paar keer in Hell Diest opgetreden (een mooie locatie en super sympathieke mensen btw!). Interessant om door te breken? Zijn er clubs die jullie contacteerden?
Het is hoe je ‘Clubs’ definieert natuurlijk. Maar sowieso, dankzij die optredens in Hell Diest hebben we ook andere optredens kunnen boeken. We hebben ook in Asgaard kunnen spelen, o.a. doordat die ons daar hadden gezien. Dat was een mooi festival om te spelen, dus ja.. Klopt .
Wat zijn jullie verwachtingen van deze release ? De wereld veroveren?
Het hoeft niet direct de wereld te zijn (haha). De Buurlanden om te beginnen mag ook (haha). We hopen vooral een breder publiek aan te spreken, dat mag in clubs zijn of op groter podia zijn. Meer podia. Samenwerking met andere bands. We zijn gewoon heel gemotiveerd om hiermee verder te gaan… en hopen daar de vruchten van te plukken met deze release.
Ik hou van jullie muziek … Een wall of sound met lekkere mokerslagen én toch … met een hoek af. Hoe zou jezelf verkopen? Wat maakt jullie binnen de scene uniek?
Wie je op het podium ziet, zijn ook de mensen die we echt zijn. We zetten geen maskers op, Ook de bijzondere stem van Joas in combinatie met de muziek die we maken is vrij uniek en kenmerkend is aan ons.. maar vooral draait alles bij ons rond oprechtheid, zowel in onze muziek als in de boodschap die we willen brengen. maakt ons dit uniek. Geen idee, maar dat is belangrijk om te zeggen wie we echt zijn.
Zit er een verhaal in jullie muziek? Bij veel HC en Metalcore draait het vaak om ‘heilige huisjes omver stampen’; is dat bij jullie ook zo?
We proberen het Pact-gevoel te creëren. Wat bedoelen we daarmee? Iedereen binnen die scene, bands, fans, wie naar de muziek luistert is één grote familie. Het is een roedel van wolven, en als wolven tegen wolven vechten kan dat alleen maar slecht uitdraaien. Het is heel belangrijk dat bands andere bands helpen en verder helpen op hun weg. Elkaar aanporren en aansteken. En dat is iets wat we ook willen brengen en waar we voor staan. En belangrijk daarin is dat iedereen onthoudt dat je samen bezig bent om de scene levendig te houden, niet tegen elkander. En dat er plaats genoeg is voor iedereen in die scene. Die boodschap dragen we zeker uit. We hebben trouwens in het verleden zelf die kansen gekregen als jonge band, toen waren er vele anderen die ons ergens plaatsten toen wij pas opkwamen.
Is het voor een Belgische band niet moeilijker, zeker binnen deze scene, om door te breken … Indien jullie Amerikanen waren, waren jullie misschien al beroemd …
Een muur staat er om over die muur te geraken. Het is altijd een uitdaging. We laten ons daar zeker niet door ontmoedigen. Belg zijn heeft ook voordelen, ons Engels is best goed. Het is niet gemakkelijk, en we merken wel dat het niet altijd even simpel is om over die muren te geraken. Maar we zijn hier geboren, en best wel trots op dit land waar we in leven. We weten wat we kunnen en willen, en laten ons niet ontmoedigen daardoor is de belangrijkste boodschap.
Jullie zitten al een tijdje in de scene, nog vóór Rise Your Fist. Is het sinds corona niet nog moeilijker geworden te kunnen spelen? Wat ervaar je zelf?
Vroeger was er in de buurt wel iets te doen, in het genre. En dat is inderdaad wel veel minder geworden. Organisatoren zijn minder geneigd om HC/metalcore te organiseren, omdat ze vrezen dat er niet veel volk zal op afkomen. Los daarvan, de dingen die dan wel nog worden georganiseerd bewijst dat het wel nog leeft. En ook dat er nog een toekomst is voor de scene. En dat er nog mensen zijn die terug buiten willen komen binnen diezelfde scene. De veneus moeten terug meer durven.
Wat me ook opvalt is dat er binnen die HC scene een jong publiek op afkomt …
We zien eerder een mix van alle leeftijden verschijnen eigenlijk. Ook de oudere generatie. Maar we zijn altijd blij als er nog jongeren op afkomen, want dat betekend dat de toekomst binnen de scene verzekerd is. Het feit dat alle generaties kunnen komen, en iedereen even welkom is, straalt de scene ook uit.
Nu ook over Rise Your Fist zelf. Naast de ambities, wat zijn de verdere plannen?
We hebben dat al min of meer aangegeven. Optreden en naar buiten kunnen blijven komen als band met onze muziek, en connectie maken die naar onze muziek luisteren is de belangrijkste ambitie en plan voor dit en de jaren die volgen. en dat levendig kunnen blijven houden. Uiteraard willen we op grote podia staan, als we die kans krijgen. Op Graspop, Wacken of Alcatraz .. dat maakt ons zeker blij. Maar het maakt ons even blij om in ene jeugdhuis op te mogen treden en dat iedereen enthousiast is en de boel afbreekt tijdens ons optreden aldaar. Die energie maakt ons zelf ook blij. En dat is dus het belangrijkste doel, die energie levendig kunnen houden.
Wens je graag nog iets toe te voegen, doe gerust…
Onze release show willen we het even in de kijker zetten. Die release show gaat trouwens door op 4 april in ‘Zandhoven Metal Fest’ in Chiro ’t Reigernest - https://www.facebook.com/events/603354265667516
ook Hope Erodes en Fatal Move zullen daar aantreden. We doen we dat daar trouwens ook, twee jonge bands S.P.I.T en Woke up Tied de kans geven om ook hun ding te kunnen doen. Om op een vorige vraag terug te komen. dat is voor ons heel belangrijk.
Bedankt voor dit gesprek, veel succes alvast!
Helmut Lotti - Het was mijn bedoeling om een rockplaat te maken, mijn visie op Helmut Lotti als rockzanger. Het is nu gebeurd
Sinds ons laatste interview in 2023, naar aanleiding van zijn optreden op Graspop en de daaropvolgende tour met hardrockklassiekers, heeft Helmut Lotti niet stilgezeten. Op 7 februari brengt hij een nieuwe plaat uit: ‘Heart Rock’. Met de single “Bed Of Roses” (Bon Jovi) licht hij nu al een tipje van de sluier. https://www.youtube.com/watch?v=0GAwWDKaFrg
Naar aanleiding van deze nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Helmut Lotti en polsten we ook naar verdere plannen en ambities.
Ons laatste interview was in 2023 … We zijn nu een goed jaar later . Hoe is het jaar 2024 verlopen voor jou? Alles naar wens?
2024 was een fantastisch jaar, we hadden eerst een hele reeks zaalconcerten. Er waren er met zittend publiek, en ook met staand publiek zoals in Het Depot te Leuven. Er waren er in mengvorm van zitten en staan, zoals in het Koninklijk Circus in Brussel. Dat vind ik eigenlijk voor dit soort concerten de ideale constellatie. Overal heel veel ambiance en een uiteenlopend publiek. Metalheads, jong en ouder, dames in mantelpak, brave bomma’s en stoere beren. Een zeer gevarieerd publiek telkens, echt geweldig.
Ik ben naar de Brielpoort in Deinze geweest, en dat viel me inderdaad direct op. Maar ik heb een ander vraagje ‘off the record’. Ik heb vernomen dat je broer nu zanger is van Beyond The Labyrinth, een band die ik al vele jaren volg. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Ga je ook jouw medewerking verlenen aan de band voor opnames of optredens?
Hoe het is gegaan moet je Johan vragen. Ik ben al heel blij dat hij doet wat hij moet doen, zanger zijn bij een hardrock band. Plannen om samen iets te doen zijn er niet direct. Ik weet wel waar ze mee bezig zijn, Johan stuurt soms wel eens opnames van demo’s of repetities om me op de hoogte te houden. En soms heb ik daar wel een mening over (haha).
We hadden het in dat interview al over ‘een nieuwe plaat met eigen nummers’, dacht ik. Die komt er vooralsnog niet aan. Maar wel één met over het algemeen covers van hardrockartiesten en dergelijke, op 7 februari.
Er is voorlopig weinig animo voor een repertoire met eigen nummers, eerlijk gezegd. Maar op de nieuwe plaat ‘Heart Rock’ staan toch twee nummers die ik zelf geschreven en gecomponeerd heb (I Don't Wanna Cry Anymore en Seven Days And Seven Nights).
Ik heb de songs al beluisterd en vind het een zeer emotioneel beladen plaat, vol songs die perfect passen bij jouw stem. ‘Ballads’ is wat kort door de bocht, veronderstel ik?
Het is gewoon een rockplaat, er staan vier ballads op en twee midtempo’s maar voor de rest toch redelijk wat uptempo nummers. Het ene wat steviger dan het andere. Het is geen hardrockplaat, maar een goede rockplaat pur sang.
Het past eigenlijk bij jou, ik heb je altijd het beste gevonden in je Elvisrepertoire en dit ligt wel een beetje in die lijn, toch?
Ik vind dat eigenlijk ook. Ik zoek de grens op tussen rock en variété en dat deed Elvis ook.
Bij momenten toch.
Ik maak even een overzicht van enkele bevindingen: Je ‘Zombie’-cover is machtig, ik kreeg er koude rillingen van, omdat het hartverscheurende origineel van Dolores O'Riordan (helaas te vroeg overleden) iets heeft bij mij van, ‘niet aanraken’. Toch maak jij er iets moois van. Iets magisch mooi. Proficiat. Hoe ben je op het idee gekomen? Want het lijkt me geen gemakkelijk nummer om te coveren.
Ik heb er gewoon mijn eigen ding mee gedaan. Ik dacht ook direct dat we er moesten voor zorgen dat alle dingen samensmelten. Dus niet eerst dat harde instrumentale stuk en daarna dat zachte met de sologitaar. Het moest compacter met die solo in het harde stuk en ik zat daarbij met Dio in mijn hoofd. Onze versie houdt het midden tussen Zombie en Holy Diver. Ik dacht ook, ik moet refereren aan wat zij doet met haar stem. Ik wilde daar ook niet in overdrijven. Dus enkel bij het woord ‘Zombie’ in het refrein heb ik telkens dat voor haar typische jodelhaaltje gedaan. Met respect voor het origineel toch mijn eigen ding doen was de drijfveer.
Mag ik ook een pluim op de hoed steken van de muzikanten waarmee je je laat omringen? Waar heb je die gevonden, want eerlijk: ze zijn een grote meerwaarde op die plaat.
Dat mag zeker! Het zijn gewoon topmuzikanten, ik ben enorm blij dat ik ze heb. Het is een topband waarmee ik me kan omringen, ik ben daar zeer gelukkig mee.
Het is ook een heel gevarieerde plaat, lekker rocken met ‘When The Lady Smiles’ bijvoorbeeld. Wederom valt me op hoe je moeiteloos de sfeer van die song weergeeft met je stem, hoe doe je dat allemaal?
Onze versie van ‘When The Lady Smiles’ is structureel hetzelfde als het origineel. We wilden de sound van Golden Earring zeker weergeven op de plaat. Het is leuk dat je de sfeer van een song als ‘When The Lady Smiles’ kunt behouden en die tegelijk richting hardrock kunt duwen. Het enige dat ik wenste te behouden was het gevoel dat je in een doodlopende steeg staat te spelen, dat dreigende dat je in het origineel ook terugvindt. Dat ietwat donkere, en licht ranzige moest er een beetje inzitten, vond ik. Dat is goed gelukt.
Er is al een single uit ondertussen: ‘Bed of Roses’ van Bon Jovi. Een song die je absoluut wou doen, lees ik in een nieuwsbericht. Ik citeer: “Omdat de tekst begint met een man die met hartzeer aan zijn piano zit, vond ik het opportuun om het nummer eerst in een intiem Tom-Waits-pianosfeertje te laten baden alvorens in het refrein de scheurende gitaren rockend loos te laten gaan”. Kun je wat meer vertellen over het hoe en waarom?
Het is een mooie tekst bij een mooie melodie. Maar bij Bon Jovi is dat van voor tot achter gitaar. Het heeft een hardrocksound terwijl het compositorisch en verhalend best wel redelijk country is. Ik dacht iets meer in die verhalende, emotionele richting te gaan. Beetje Tom Waits. In het begin van het nummer zit de zanger aan de piano, dan moet je ook een piano horen. Ik dacht: laat ik met piano beginnen, dan zit ik meteen ook meer in de sfeer van Elvis.
Het is ook een persoonlijk verhaal want, zoals beschreven, het gaat over een man die met hartzeer achter zijn piano zit. Leunt dat ook aan bij jouw persoonlijk verhaal, want je steekt je eigen gevoelens erin
Het gaat over iemand die on the road is, en eenzaam is en al eens foutjes zou kunnen en durven maken hoewel hij slechts van één vrouw houdt. Dat sluit aan bij een verhaal dat voor mij ooit persoonlijk is geweest.. maar daar ben ik al lang voorbij ondertussen.
Er is ook een prachtige duetversie met je broer Johan van ‘Breaking the Law‘ van Judas Priest. Ik heb dat al gezien live in Deinze. Jullie stemmen, vullen elkaar ideaal aan. Hoe voelt die samenwerking en komen er nog meer zulke samenwerkingen want dit smaakt naar zoveel meer…
Dat hebben we toen in Deinze wel anders gedaan. In de Brielpoort zong hij alles, ik zong enkel het refrein mee en “You don’t know what it’s like”, de brug dus. Nu dacht ik, ik laat hem beginnen. En ik had hem eerder al een scream horen doen, en dus gevraagd dat nu ook te doen in de intro, die dubbel zo lang is als die van het origineel. Dat is iets wat ik niet kan, zo’n scream. Hij zingt op de plaat het eerste couplet, het refrein zingen we samen. Het tweede couplet begin ik. En dan valt hij in. Je zou denken dat hij die hoge stem doet waar het tweestemmig wordt maar dat ben ik. Omdat onze stemmen zo goed blenden is het echter niet duidelijk wie wat doet. Dan komt de bridge, daar zing ik de eerste “You know what it’s like, no you don’t” en dan zingen we weer samen. Op de laatste toon gaan onze stemmen uit elkaar en zing ik weer de hoge stem en hij de lead. Ik dacht ook om in de refreinen niet puur op dezelfde lijn te blijven bij elke “Breaking the Law” een melodische trapje naar boven te gaan terwijl de backing en Johan beneden zouden blijven. Om er een melodische evolutie in te brengen, waardoor het verteerbaarder en meer Lotti wordt. Een eigen versie van de song dus.
Ik dacht eerst het ‘rauwe’ en dan het ‘cleane’ kantje van Helmut te horen. Maar dat blijkt dus niet het geval, jullie zetten de luisteraar op het verkeerde been. Of hoe moet ik dat zien?
Johans stem is rauwer dan die van mij in zijn twee eerste zinnen. Als hij laag zingt heeft hij een mooie grain op zijn stem. Als hij hoog gaat klinkt hij dan weer bijna helderder dan ik.
Als afsluiter is er ‘Que Je t’Aime’ van Johnny Hallyday… .. een stap naar de Franse rock/chanson ? Interesse om meer in die richting te doen?
Misschien ooit eens, maar dat is ook al zo vaak gedaan. Dat nummer van Hallyday is de perfecte combinatie tussen rock en variété , ik zou het dan ook meer naar de rock willen laten neigen. Het chansongegeven is al zoveel gedaan. Dan moet ik meer naar nummers als Goodbye Marylou van Polnareff of muziek uit Franse musicals toegaan. Notredame de Paris ofzo. Om een ander soort plaat te krijgen dan de tientallen die er al zijn. Ik zou het liever wat meer theatraal willen dan het klassieke Franse Chanson, zodat het uniek zou klinken.
Tot daar mijn paar persoonlijke bevindingen… ik zou elk nummer apart kunnen bespreken want het is een parel van een plaat. Hoe waren de reacties op deze single?
Mensen vragen zich af of ik alleen ballads ga brengen op deze plaat. Ik kan de mensen verzekeren dat er live even veel vaart zal inzitten als in mijn meest recente concertreeks.
Wat de single ‘Bed Of Roses’ betreft zijn er mensen die zeggen “ik brul dat nummer al heel mijn leven mee maar het is de eerste keer dat ik de tekst ook echt begrijp”. (haha)
De plaat wordt in maart voorgesteld, o.a. in Antwerpen op 5 maart. Hoezeer kijk je hiernaar uit en wat kunnen we verwachten? En volgen er nog concerten?
Het album komt uit op 7 februari. Ik ga mijn eerste concert geven in Antwerpen op 5 maart en ik speel ook nog in CC Hasselt op 20 maart en in Het Depot in Leuven op 26 maart. En in de Bosuil in Weert, net over de grens in Nederland. En hopelijk is er nog wat vraag om daar een vervolg aan te breien. Festivals en zo, zou ook leuk zijn. We hebben er nu een vijftal.
Wat zijn de verwachtingen van deze nieuwe plaat?
Ik hoop vooral dat ik er mooie concerten mee kan spelen. Het was mijn bedoeling om een rockplaat te maken, mijn visie op Helmut Lotti als rockzanger te laten zien en horen.
En dat is goed gelukt denk ik.
Naast het voorstellen van dit album, wat zijn de verdere plannen voor 2025?
We gaan rockconcerten geven tot het einde van de zomer. En dan hoop ik dat ik de plaat kan opnemen die hoort bij mijn najaarsconcerten: Een nieuwe klassieke plaat. Het is in september dertig jaar geleden dat ik mijn eerste ‘Helmut Lotti Goes Classic’ uitbracht. Ik wil dat vieren met enkele concerten met The Golden Symphonic Orchestra en dirigent André Walschaerts. En een nieuwe klassieke plaat daarbovenop dus.
‘De week van de Belgische muziek’ wordt altijd eens in de spotlight geplaatst, eind januari. Vind je ook niet dat de Belgische muziek stiefmoederlijk wordt behandeld in ons landje?
Ik ga me niet laten verleiden tot uitspraken daarover, behalve deze: als ze in Nederland evenveel Vlaamse muziek zouden draaien als de hoeveelheid Nederlandse muziek die wij hier draaien, waren we al een stap verder... of beter gezegd: dat ze in Vlaanderen wat meer muziek van bij ons zouden mogen draaien!
Je hebt zo’n beetje alles gedaan, we hadden het er al over. Film was iets dat boven kwam, maar zijn er andere muziekstijlen die je nog zou willen aanpakken? Ik zei daarnet ‘Franse rock/chanson’? Kleinkunst misschien… zeg maar …
Ik heb rond Allerheiligen een nummer gemaakt een paar maand geleden, dat moest gaan over een boek. Ik heb een nummer geschreven rond het boek Tirza, gezongen vanuit het personage van de vader van Tirza. Dat was kleinkunst met een pak strijkers aan toegevoegd. Ik zou dus zeker een Ramses-Shaffy-achtige plaat willen maken maar dan met eigen nummers. Dat zou ik zeker zien zitten. Ik wil ook ooit in mijn leven een jazzplaat uitbrengen in de stijl van Chet Baker. En ik zou ook nog een tweede plaat willen maken rond Elvis, die meer naar de blues en rock gaat, met deze rockband. Een ander soort plaat dan de variété-Elvisplaat die ik gemaakt heb in 2002. Een beetje de Steamroller-Blues-Elvis. ‘Never Been To Spain’, 'Mess of Blues’, die richting. Een beetje zoals de mix die ik heb gemaakt van ‘That’s Alright’ en ‘Ace of Spades’ maar dan minder ruig. Ik denk aan een AC/DC-versie van ‘A Big Hunk O’ Love’, dat moet mogelijk zijn. Of een ‘Promised Land’ of zo. Er zijn nog veel ideeën.
Ik vraag me vaak af, moest Elvis nog leven…
Op mijn versie van ‘Call Me’ van Blondie staat een clavinet. Die gebruikt Elvis ook in ‘Way Down’, zijn laatste single. En in ‘Promised Land’ zit die ook. Door dat nummer van Elvis heb ik ook nu in Blondies song een clavinet laten inspelen. Op die manier, zoals in mijn ‘Call me’ van Blondie, zou ik een Elvisplaat willen maken. Het zou leuk zijn, misschien in 2027, om daar iets rond te doen.
Er zijn bepaalde festivals waar ik je echt had verwacht. Enig idee waarom dat toch niet lukt?
Geen idee waarom dat niet lukt. Dat ligt aan de grote concertpromotors, wellicht? Ik weet ook niet hoe die wereld in elkaar zit. Ik ben gewoon niet alternatief genoeg voor sommigen, denk ik. En ik ben in hun ogen geen rockzanger, er zijn mensen die me daarin niet serieus nemen, wat ik heel raar vind. Toen ik ‘Mijn Hart & Mijn Lijf’ uitbracht, vonden sommigen dat ook een gimmick. Maar dan had dat toch ook het geval moeten zijn geweest toen ik met mijn Classic album kwam aanzetten? Ik ben gewoonweg een artiest die zoveel mogelijk verschillende dingen wil doen. Je kunt dat zien als een gimmick, maar je zou dat ook kunnen zien als wat het is: een serieus en uitdagend artistiek project.
Zijn er na al die jaren eigenlijk nog doelstellingen die je voor ogen hebt, 10 keer sportpaleis uitverkopen bijvoorbeeld?
Dat gaat over cijfers, daar doe ik niet aan. Wat ik artistiek wel zou willen doen is iets groots in elkaar steken met een groot klassiek orkest en mijn rockband. Waarbij dat klassiek repertoire live met symfonisch orkest en een ritmesectie gebracht wordt. En omgekeerd er bij de rocknummers een symfonisch orkest invalt bij mijn band. Waardoor het uiteindelijk op een bepaald moment niet meer duidelijk is of ik nu een groots klassiek muziekstuk of een epische rocksong sta te zingen. Dat is een doel dat ik nog voor ogen heb.
Dank voor dit fijne gesprek , ik kijk er naar uit om je ook dit jaar eens live te zien met je nieuwe plaat ‘Heart Rock’.
‘Heart Rock’, het nieuwe album van Helmut Lotti komt uit op 7 februari.
Hij stelt de plaat voor op 5 maart in de Stadsschouwburg van Antwerpen.
Tickets en info via https://helmutlotti.com/
Julien Tassin - Muziek brengt ons allemaal(!) samen, wie we ook zijn of welke taal we ook spreken. En dat is het mooie ervan, én het geeft me ook hoop voor de toekomst.
Julien Tassin is een veelzijdig gitarist, van vele markten thuis. Hij brengt aan de lopende band releases uit, zit in tientallen projecten en zijn muzikaal spectrum is enorm divers. Op zijn laatste solo plaat 'Wild Around', een persoonlijk meesterwerk, bindt hij moeiteloos jazz en blues aan elkaar en is improvisatie de troef . Samen met saxofonist virtuoos Manuel Hermia en percussie wizard Chris Joris voegt hij op 'Midnight sun' er Afrikaanse invloeden aan toe. Het zorgt op plaat voor een divers aanbod wat leidt tot een oneindig improviseren.
We waren aanwezig in De Casino, Sint-Niklaas en spraken Julien na het optreden over de gig, de twee releases, de muur tussen Wallonië en Vlaanderen, de ambities en toekomstplannen.
Een snelle terugblik op 2024, hoe verliep het jaar voor jou... Je optreden in de Ha Concerts in Gent was voor mij één van dé concerten van het jaar. Hoe beviel het jou allemaal?
Ja, het was een heel druk jaar. Het was ook het jaar van mijn eerste album volledig geïmproviseerd (Song Offerings met drummer Nico Chkifi). Dit was een belangrijke stap in mijn carrière. Ik heb ook mijn vierde soloalbum uitgebracht en een album met Manu Hermia en Chris Joris dat tegelijkertijd is gecomponeerd. Het trio album is voor mij het verlengde van wat ik solo doe. Het klinkt meer “jazz” door de aard van de instrumenten en er zit meer pit in, het team staat ook meer open voor improvisatie. Dus op een bepaalde manier zijn de twee releases met elkaar verbonden. Daarom heb ik de twee albums ook tegelijkertijd uitgebracht.
Ik was onder de indruk van de twee albums. Maar nu ik je op het podium heb gezien met je solopartij en met het trio, begrijp ik het verschil meer. Wat me het meest opvalt is de verbinding tussen blues en jazz, als een perfect huwelijk tussen blues en jazz met eindeloze improvisatie. Was het een bewuste keuze om het zo te doen?
Bluesmuzikanten blijven tegenwoordig meestal traditionele blues spelen, terwijl jazzmuzikanten een beetje afstand nemen van de traditionele jazz. Mijn eerste liefde is blues. Het zit altijd ergens in mijn muziek. Maar ik ben een Europeaan. Ik ben geen Afro-Amerikaan of Amerikaan of wat dan ook. Blues is voor mij de makkelijkste manier om mezelf uit te drukken. Maar ik hou ook van jazz, vrije improvisatie en andere muziekstijlen. En ik wil het echt samenvoegen. Ik denk dat mijn stijl een mix is van dat alles.
Laten we beginnen met je soloalbum 'Wild Around', daar zit een heel verhaal achter dat ik kan opzoeken, maar ik hoor het liever van jezelf. Ik hoor ook wat frustraties over dingen die in onze wereld gebeuren? Klopt dat?
Ja, dit album is erg persoonlijk. Het gaat deels over de mensen om me heen en de mensheid in het algemeen. En dingen waar ik me zorgen over maak voor hen. De wereld wordt tegenwoordig steeds gekker. Daardoor voel ik me ongemakkelijk en maak ik me zorgen over de toekomst. Ik zie mensen om me heen depressief worden. Niet echt in België, we hebben hier nog steeds “een gemakkelijk leven”, met een goede sociale zekerheid en niet levend in een donkere oorlog zoals in sommige landen tegenwoordig. Maar we hebben twijfels over de veiligheid en onze toekomst. Het blijkt dat mensen niet meer zo positief zijn als vroeger. 20 jaar geleden waren de mensen optimistischer en was er meer een mooie toekomst. Er is meer duisternis om me heen, dat is waar ik het over heb in dit album.
Ik voelde dit ook tijdens het eerste deel van jullie concert .. er was een sfeer van ...‘zwaarmoedigheid’?
Ik wil geen muziek maken om mensen te vermaken, maar om mezelf uit te drukken. Maar woorden zijn woorden en we spreken veel talen, maar wat ik echt wil zeggen kan ik beter uitleggen in muziek dan in woorden, eerlijk gezegd. Dit album gaat helemaal over hoe ik me voel. Het is misschien donker, maar het is ook een manier om te vertellen dat muziek ons allemaal samenbrengt, wie we ook zijn of welke taal we ook spreken. En dat is het mooie ervan, maar het geeft me ook hoop voor de toekomst.
'Wild Around' bewijst hoe je verhalen kunt vertellen met je uniek gitaarspel zonder woorden uit te spreken, hoe doe je dat toch? Je gitaar laten spreken? Hoe doe je dat?
Als ik een leadzanger zou kunnen zijn zou ik het doen, maar dat is niet mijn ding. Ik ben geen zanger, zing soms een beetje, maar ik ben geen zanger maar gitarist. Mijn ding is praten met mijn instrument. Soms als ik speel heb ik wel woorden in mijn hoofd, maar ik kan ze niet in echte woorden uitdrukken. Dus als ik echt zou kunnen zingen zou ik dat zeker doen, maar het is niets voor mij.
Aan de andere kant, als je je liedjes zou kunnen zingen en een singer-songwriter zou kunnen worden, zou je dan bekender kunnen worden en op grotere podia kunnen spelen?
Natuurlijk zou ik meer mensen bereiken, misschien komt dat ooit, maar vandaag is het daar niet de tijd voor. Het is niet dat ik niet meer mensen wil bereiken, maar als ik al blij ben als ik hier voor 50 mensen speel of zo. Als ik hun hart kan raken en mezelf aan hen kan uitdrukken? Dan ben ik daar al heel blij mee. Als er maar 5 mensen naar me toe komen en zeggen 'Het heeft me diep geraakt', dan ben ik al heel blij en heb ik mijn doel bereikt. Ik hoef mezelf niet te bewijzen aan 5000 mensen. Ik voel me nu op mijn gemak.
Sommige nummers zoals “Petits Pas” krijgen zelfs een mooie opzwepende input, doet me een beetje denken aan folk en zelfs Balkan, of is dat te kort door de bocht?
Ik heb wel een band met Balkan. Mijn vriendin is Roemeens en het liedje gaat over mijn dochter. Elke keer als er een bruiloft of iets dergelijks is, is er van die muziek, ik hou van traditionele muziek, allemaal... dus ja, die liedjes inspireren me om te proberen het in mijn eigen stijl te zetten. Ik weet er niet veel van, maar ik ben er wel nieuwsgierig naar. Maar aan de andere kant wil ik dat niet echt leren. Als ik dat doe verlies ik een beetje mezelf. Het is hun muziek, niet mijn muziek.
Dus dit betekent dat je volgende album geen Balkan of folk album wordt.... Nog even over 'Wild Around'. Die afwisseling tussen weemoed, dansbaar- en luchtigheid is een rode draad; sla je bewust die grijze middenweg in, tussen donker en licht, of hoe moet ik dat zien?
Ja, natuurlijk. Het is niet allemaal donker, het is niet allemaal licht. Ik wilde ook een boodschap van hoop meegeven. Het is een uitdrukking van wie ik werkelijk ben. Ik zou liegen als ik alleen maar blije muziek zou draaien. Sommige mensen zijn de hele tijd heel blij, en dat vind ik prima. Maar zo ben ik niet. Natuurlijk ben ik ook een positief persoon. Maar ik voel me liever in de grijze zone ervan... dat is inderdaad wat ik met dit album wilde uitdrukken.
Om af te sluiten over deze plaat... hoe waren de reacties erop?
Mensen vonden het erg goed. Het is ook muziek over het leven op dit moment, wat er gebeurt op dit moment. En ik denk dat mensen allemaal een andere ervaring hebben met dit album. Maar het gaat over leven op dit moment... en dat is wat iedereen leuk lijkt te vinden. Mensen herkennen zichzelf erin
Er is ook een andere release 'Tassin - Hermia - Joris - Midnight Sun (live)', kun je hier meer over vertellen?
Ik ken Manuel al heel lang. We hebben in het verleden al geprobeerd om samen projecten te maken, maar daar was nooit tijd voor. We hadden een sessie, en we waren zo geïnspireerd dat we besloten om daar iets mee te doen. Ik nam contact op met Chris en vroeg hem wat hij ervan vond en hij was het ermee eens. We vertrouwen elkaar gewoon en het werkt heel goed tussen ons drieën. En ik ben zo blij dat we dit samen hebben gedaan...
Ik las wat dingen bij de bio ''verkent de horizon van de hedendaagse blues, getint met jazz en Afrikaanse muziek''; kun je er meer over vertellen?
Ik speelde met een aantal Afrikaanse muzikanten uit Brussel. Ze kwamen oorspronkelijk uit West-Afrika. Ze hebben me erg geïnspireerd. In mijn Blues is er soms een verband met Afrikaanse muziek, maar Chris heeft er een grote band mee. En Manu speelt graag vrije improvisatie. We houden allemaal van Afrikaanse muziek, maar ook van vrije improvisatie. Dat verbond ons.
Ik voelde het ook op het podium, die connectie tussen Afrikaanse muziek en jazz... Indrukwekkend moet ik zeggen. Er zat ook wat blues in, maar niet zoveel als bij jullie soloconcert, klopt dat? Zit er niet zoveel blues in dit project? Of zie ik het verkeerd?
De instrumenten op dit album hebben een andere inbreng. Blues komt meer van mijn gitaar. Maar sax en percussie zijn meer verbonden met improvisatie en jazz, daarom zit er iets minder blues in. Denk ik.
En ik lees ook in de bio: ''Licht is altijd groter dan duisternis. Dat is de spirituele boodschap van hun album Midnight Sun.'' Kun je er ook meer over vertellen?
Midnight Sun is het moment dat het middernacht is maar de zon er nog is. Het is voor mij een symbool van hoop. Het is tijd om te gaan slapen, maar de zon is er nog. Laten we het leven vieren. Het soloalbum gaat over de pijn die ik voel over wat er aan de hand is. Dit album gaat over hoop geven voor diezelfde toekomst en dat nooit opgeven. want er is altijd een licht aan het einde van de tunnel... de Midnight Sun... we moeten vooruit blijven gaan. Daarom is 'Midnight Sun' voor mij een schreeuw van hoop.
Gaat het niet over geloven in God of spirituele creaties?
Er zit een klein beetje spirituele gedachten in de muziek, maar meestal is het meer symbolisch dan dat. Het meest spirituele nummer op de plaat is 'Twinkle'. Het is een nummer zonder tempo, meer over indrukken, emoties, verbindingen...
Ik vond de concerten mooi, jij solo en met Hermia en Joris, maar het meest indrukwekkende nummer was het laatste “La Danse des Larmes”, ook het laatste nummer op de plaat. Het was alsof alles wat ik ervoor hoorde en zag samenkomen, als het laatste woord in een boek of zoiets... Klopt dat? Voegt dit nummer alles samen?
Larmes' (tranen in het Frans) en dansen zijn een beetje tegenovergestelde dingen, daar gaat dit nummer over. Het idee is dat we soms verdrietig zijn, maar proberen daar iets moois van te maken. Het gaat erom dat je pijn probeert te vertalen in iets dat het leven kan vieren of iets dergelijks.
Ik heb ook het gevoel dat het makkelijker is om met drie mensen te improviseren dan in je eentje, natuurlijk
De manier van improviseren is gewoon anders. Denk ik. Naarmate ik meer albums maak, wil ik dat mijn muziek steeds opener wordt. Als je kijkt naar mijn eerste twee trioplaten is het ook improvisatie, maar het is niet echt verbonden met wat we live doen. Op deze platen is de gitaar er wel, maar meer in rock- en bluesstijl. Daar wilde ik aan ontsnappen. Ik wilde mezelf blijven en blijven doen wat ik wil doen. Maar ik wil ook meer interactie met mensen. En daar meer ruimte voor maken. Dus op dit moment is mijn muziek op mijn albums meer open dan voorheen. Maar ik wil ook niet te ver weg gaan van wat ik eerder deed, want daar ben ik nog niet klaar voor. Ik heb ook nog veel stappen te gaan, ik hou van melodie en liedjes.
En waar wil je in de toekomst naar toe?
We proberen als muzikant zo duidelijk mogelijk te zijn. Ik wil zo duidelijk worden, dat mensen begrijpen wat de bedoeling is van wat ik ze probeer te vertellen. Het laatste album 'Wild Around' gaat denk ik de goede kant op.
Dat is absoluut waar... Het album ‘Midnight Sun’ is al uit sinds december 2024. Hoe waren de belangrijkste reacties op de plaat?
Ik denk dat mensen hebben begrepen dat ik zo dicht mogelijk bij de essentie van mijn expressie wil blijven, zo dicht mogelijk bij het akoestische / rauwe geluid van mijn instrument. Het is voor mij een statement dat ik meer en meer wil maken: muziek produceren die rechtstreeks uit het hart komt via de gitaar. Een geluid dat zo min mogelijk bewerkt is.
Er is iets wat ik je al eerder heb gevraagd (ik weet het niet zeker), maar voor een artiest die uit Franstalig België komt, ben je goed bekend in Vlaanderen. Ik heb gelezen over een 'muur tussen Vlaanderen en Wallonië? Loop jij ook wel eens tegen die muur aan en hoe ga je ermee om?
Het grootste deel van mijn publiek bevindt zich in Vlaanderen. In het begin probeerde ik mijn trio in Wallonië te pushen, ik ben tenslotte van Charleroi. Maar ze wilden me daar niet omdat ik “niet jazz genoeg” was, maar ook niet echt Blues to. Ik heb mijn management ontmoet, van Inside Jazz, en zij komen uit Gent (Vlaanderen). Ik speelde in AB met het trio en ik nodigde hen uit om te komen en ze zagen me spelen en zeiden dat ze met me verder wilden. Sindsdien speel ik veel in Vlaanderen. Ik speel ook in Wallonië, maar het heeft tijd gekost om daar voet aan de grond te krijgen. Ik begrijp dat, want in Wallonië nemen de podia niet veel risico, in Vlaanderen staan ze meer open voor nieuwe ervaringen. Voor mij is het dus eerder omgekeerd. Toen ik in het verleden in Charleroi traditionele blues speelde, vonden ze dat leuk. Maar sinds mijn spel evolueerde naar iets meer hybride, vrij georiënteerd, was het moeilijker om mensen en podia te bereiken. Maar ik denk dat er ook alles aan gedaan wordt om de muzikanten in hun gemeenschap te houden, als je Vlaams bent en in Wallonië wilt spelen, is dat ook een uitdaging. De politiek wil iedereen in zijn eigen deel houden, in plaats van open te staan voor het hele land.
Ik denk ook dat als je een Engelse of Amerikaanse gitarist was, je wereldberoemd zou zijn. Klopt dat? Maakt het feit dat je een Belgische artiest bent het moeilijk om door te breken?
Ik denk het wel, België is erg klein. We moeten naar het buitenland om meer bekendheid te krijgen met onze muziek. Dat is wat ik nu ook probeer te doen, naar het buitenland gaan om daar te spelen. We hebben een land met zoveel talenten. Alleen al de gitaristen zijn geweldig en niet alleen in Jazz, maar ook in andere genres. Ik ben daar echt trots op ... maar we hebben niet zoveel plaatsen om te spelen, we moeten naar buiten; En dat is ook politiek, we hebben meer steun van hen nodig. We zijn niet chauvinistisch, dat komt door het verhaal van ons land denk ik. Ik hou van België omdat we niet pretentieus zijn, we zijn mensen die openstaan voor anderen.
Hoedanook, naast de releases en tours... Jullie hebben jullie sporen in de scene inmiddels ruimschoots verdiend, wat zijn jullie ambities en plannen? Is er een 'einddoel' dat jullie voor ogen hebben?
We proberen zoveel mogelijk op tournee te gaan met die twee albums; en ze te promoten. Ik heb ook een project met een Finse gitarist, Heikki Roakangas. Het idee is om het album in de zomer uit te brengen. Ik werk ook aan nieuwe muziek voor een aantal nieuwe projecten. En mijn ambitie is om mijn werk te blijven ontwikkelen en door te gaan met waar ik mee bezig ben. Ik wil meer in het buitenland spelen, samenwerken met artiesten uit het buitenland en daar ook mijn publiek vinden, dat is de volgende stap.
Pics homepag @Sven Dullaert
Bedankt voor dit leuke interview, ik hoop je snel op het podium te zien met dit of een ander project; veel succes voor dit jaar en de toekomst natuurlijk ...
Daemonia Nymphe - We maken kunst om het werk te ervaren dat we zelf willen horen. Als andere mensen het mooi vinden is dat nog beter, zo niet, dan hebben we er geen invloed meer op
Daemonia Nymphe bestaat officieel 30 jaar! We leerden het project kennen in 2021, toen we een interview hadden over het project ‘Witches Lullaby’. Door de pandemie kreeg het project een beetje vertraging. Maar Deamonia Nymphe blijft op schema, ook in 2025. We hadden een interview met Spyros Giasafakis, een man met vele vaardigheden. We praten over zijn projecten, ambities en oekomstplannen.
Ons laatste interview was in 2021, ondertussen hebben jullie niet stilgezeten. Hoe is alles tot nu toe gegaan?
Dat was inderdaad in 2021, en ja, je hebt gelijk, we zijn sindsdien niet gestopt met werken aan nieuw materiaal (dat doen we eigenlijk nooit), of het nu voor Daemonia Nymphe is, voor mijn solowerk of een ander zijproject, zoals het recente ‘'Witches’ Lullaby: Whispers from the North, South, and East'' EP. Het kan verwarrend zijn voor ons publiek, maar we hebben het altijd op deze manier gedaan; sinds we zijn begonnen, zal je de vele verschillende projecten opmerken waar we op verschillende momenten aan hebben gewerkt (Love Sessions 2002, Improvisation in Ancient Greek Instruments 2004, Ghost Fish 2005, Daemonia Nymphe Remixed 2005). Zulke projecten zijn niet gepland; het componeren van muziek voor theater, films en andere dingen kan ons inspireren en op unieke ideeën brengen die we nog niet eerder hebben onderzocht. Als we iets intrigerend ontdekken, kunnen we het verder ontwikkelen en uitdiepen en zo verschillende variaties creëren. In dit geval kreeg het originele stuk, ''Witches' Lullaby'' voor het toneelstuk Macbeth, positieve reacties van het publiek over de hele wereld. Om een voorbeeld te geven: een van de reacties kwam uit Oekraïne; een moeder vertelde ons dat ze elke dag met haar 3 maanden oude zoontje naar het slaapliedje had geluisterd! Voor sommige mensen is het een emotionele ervaring, terwijl anderen rust vinden of zich zelfs in de armen van Orpheus wanen terwijl ze ernaar luisteren. De verschillende ervaringen met onze muziek zijn een belangrijke inspiratiebron voor ons om dergelijke projecten te ondernemen.
Toen we dit interview hadden, was er nog steeds die pandemie … Was deze tijd een inspiratie voor toekomstig werk?
Nou, het was de tijd dat we besloten om tussen Groot-Brittannië en Griekenland te gaan wonen, omdat we het om verschillende redenen niet verstandig vonden om tijdens de pandemie in Londen te blijven. We hadden net ook een paar van onze beste concerten in Griekenland gegeven (na een pauze van 10 jaar) en toen gebeurde het allemaal... Niet de beste periode voor ons, maar we vonden de tijd om de eerste vier stukken van het Lullaby-project af te maken, waarvan de zangtracks al sinds 2017 lagen te wachten om te worden verwerkt. Een goede gelegenheid dus om die af te maken.
Jullie hebben ondertussen verder gewerkt aan het 'Witches Lullaby project'. Kun je er ons wat meer over vertellen?
Omdat we niet alle improvisaties voor de release van 2021 hebben afgemaakt, hebben we besloten om de resterende variaties af te maken om het project te voltooien. Het "Witches Lullaby" project is in werkelijkheid een doorlopende gezamenlijke inspanning. Aangezien er meerdere artiesten bij betrokken zijn, is het een uitdaging om het traject van het project en de tijdlijn voor de voltooiing ervan te voorspellen. We verwachten echter nog meer vrouwelijke vocalen van andere artiesten die ons hun versie zullen geven, dus het is onmogelijk om te weten wat de volgende stap zal zijn. Op dit moment is het duidelijk dat onze primaire focus zal liggen op het aankomende Daemonia Nymphe album, wat ons belangrijkste project is en waar ons publiek reikhalzend naar uitkijkt.
‘Witches' Lullaby - Whispers from the North, South and East” is dus eigenlijk een logisch vervolg op de EP uit 2021? Wat is het verschil tussen de releases? Ik weet van samenwerkingen met een groot aantal artiesten en muzikanten. Kun je er wat meer over vertellen? Op welke basis zijn ze gekozen voor dit project?
Ja, het is inderdaad de opvolger van de 2021 EP. Het idee achter het werk is min of meer hetzelfde, met als belangrijkste verschil de veel duidelijkere asmr-achtige fluisteringen, dit keer inclusief echte woorden. Het maakt niet echt uit waar de verhalen over gaan, de woorden zijn voornamelijk onhoorbaar door de manier waarop we aan elk geluid, stem en instrument hebben gewerkt; het idee was om een soundscape te creëren die de geest kan laten wegreizen uit het alledaagse leven. Luisteren met een koptelefoon en in een donkere kamer (weg van andere afleidingen) is de beste manier om de slaapliedjes te ervaren. Voor de eerste EP werkten we samen met de Japanse Hatis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Britse Victoria Couper en Rey Yusuf, die ook deel uitmaken van de band. Evi Stergiou van Daemonia Nymphe deed ook mee met haar versie, een track die meer weg heeft van een ‘echt’ nummer en minder van een soundscape. Voor ''Witches' Lullaby - Whispers from the North, South and East'' werkten we voor de tweede keer samen met Victoria Couper en Rey Yusuf om een variatie van de track te maken die dichter bij het originele stuk staat dan alle andere improvisaties. De EP gaat verder met de Duitse Joran Elane, de Palestijnse Enas Al-Said en de Britse India Blue die elk hun eigen bewerking bijdragen. We hebben de kans gehad om verschillende van deze artiesten persoonlijk te ontmoeten en anderen via online platforms. We hebben veel respect voor hun muziek en zijn zeer vereerd met hun bereidheid om mee te werken.
De EP is uitgebracht eind december 2024; hoe waren de reacties tot nu toe? Heeft dit project deuren voor je geopend als artiest/muzikant?
We hebben een aantal zeer positieve reacties ontvangen van mensen die vonden dat het heel therapeutisch voor hen was. Het zijn tenslotte soundscapes, ze creëren beelden en sferen in plaats van een pakkende hook. De EP is behoorlijk filmisch, maar niet zozeer in de zin van epische Hollywood-soundtracks, meer in de zin van zachte sfeer en levendige illustraties. Zoals ik in het begin al zei, is het voor ons een natuurlijk proces om aan verschillende projecten te werken, dus we zullen dat blijven doen en samenwerken met andere muzikanten. Het leven van een artiest is een eenzaam leven, maar als artiesten met elkaar samenwerken, resulteert dat in gelukzaligheid.
Hoe was het jaar 2024 verder voor jullie?
Hetzelfde als 2023, werken in de opnamestudio voornamelijk voor het nieuwe Daemonia Nymphe album. De reden dat het zo lang duurt voordat we het album af hebben, is dat in tegenstelling tot de meeste bands, wanneer we de studio ingaan, het werk nog niet klaar is, het is altijd een ‘werk in uitvoering’ proces. We werken in de studio net zoveel als thuis of als we buiten aan het wandelen zijn of onze dagelijkse bezigheden aan het doen zijn; het is een doorlopend proces, het eindigt nooit echt totdat het eindigt.
Er komt nieuw werk uit in 2025, vertel er wat meer over alsjeblieft?
Aan het nieuwe album waar we aan werken wordt al een tijdje gewerkt en wat we in dit stadium kunnen zeggen is dat er een aantal geweldige artiesten op zullen staan waarvan we de namen in de nabije toekomst zullen onthullen. In dit nieuwe werk, hoewel we onze eigen speciale identiteit behouden, verkennen we ook andere gebieden die we nog niet eerder hebben verkend. In die zin bewandelt het nieuwe album paden die soms bekend en soms nieuw en onontgonnen zijn. Binnenkort zullen we de titel van ons nieuwe album onthullen, evenals de mogelijke releasedatum. Tot slot kunnen we ook onthullen dat het opnameproces tot nu toe heeft plaatsgevonden in Athene, Thessaloniki, Heraklion, Londen en Colmar (Frankrijk). We houden ervan om nieuwe geluiden en landschappen te ontdekken en onszelf te herdefiniëren met nieuwe termen, melodieën en ritmes. Zoals altijd zullen de ‘oude’ Griekse instrumenten een belangrijke rol spelen in het eindresultaat, evenals de traditionele en modernere instrumenten.
Wat zijn naast deze release de toekomstplannen voor 2025?
Ons belangrijkste doel is om het komende album af te maken, om zowel de muziek als het visuele aspect van het werk af te maken. Er is nog zoveel te doen dat we niet echt vooruit kunnen kijken naar de release van het album.
Je inspiratie blijft eindeloos, waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Inspiratie komt van alles en overal. Zoals ik al eerder zei, krijgen we inspiratie als we iets onderzoeken of terwijl we ons dagelijks leven leiden. Inspiratie komt ook van de reacties van ons publiek/luisteraars, want zo is het wiegeliedjesproject geboren. Daemonia Nymphe is sterk geïnspireerd door het oude Griekenland en vooral door de mythen en verhalen uit ons verleden, de beeldende kunst en alles wat er bekend is over de muziek uit die tijdperken.
Wat zijn de ‘doelen’ en ‘ambities’ - “De reis is altijd het doel, dus het is eigenlijk een eindeloze ervaring. Het is een strijd om aan een nieuw project te werken, maar het geeft zo'n voldoening als iets af is, dat we op zoek gaan naar meer inspiratie." Is dat nog steeds het doel? Waar zie je jezelf dan over 10 à 20 jaar?
Zoals we al vaker hebben gezegd, is ons belangrijkste doel het creëren van nieuwe muziek en niet het reproduceren van oude Griekse muziek. Natuurlijk hebben we fragmenten van oude Griekse muziek uitgevoerd (die ons inspireren in onze composities) maar dit is een ander aspect van ons werk parallel aan het werk dat we voor de band hebben gedaan. Ik kan niet echt voorspellen wat er de komende tien of twintig jaar zal gebeuren. Ons hoofddoel blijft om muziek en kunst te blijven produceren, consequent nieuw werk te maken en uit te brengen. Hopelijk zullen we nog steeds in staat zijn om deze inspanningen te delen met ons geliefde publiek.
De meeste artiesten willen beroemd worden, op een bepaalde manier heb ik het gevoel dat jullie zich comfortabel voelen in wat jullie ‘underground’ bezig zijn; is dat waar? Of hebben jullie in zekere zin ambities om beroemd te worden?
We maken kunst om het werk te ervaren dat we zelf willen zien/horen. Als andere mensen het mooi vinden is dat nog beter, zo niet, dan hebben we er geen invloed meer op. Kunst is een esoterisch proces, het is het creëren van iets van binnen, een werk dat we willen communiceren met andere mensen, daarom publiceren we het. Wat betreft de acceptatie van onze kunst, het hebben van een totaal van 12 miljoen streams voor een van onze albums bijvoorbeeld (Psychostasia) is iets heel onverwachts maar ook zeer gewaardeerd. We componeren geen muziek met de gedachte hoe het succesvoller zou kunnen zijn, het publiek zal altijd kiezen wat hen aanspreekt en wat niet. Sommige creaties vinden gewoon de weg in de harten van de mensen! Ons meest recente voorbeeld is het nummer ‘La nana de las brujas’ van de vorige ‘Witches’ Lullaby' EP, dat verbazingwekkend vaak is gedeeld op sociale media platforms, waarmee een heel ander publiek wordt bereikt dan de typische luisteraars van Daemonia Nymphe (dat is tenslotte het mooie van het internet). Een ander voorbeeld is ‘Hypnos’, een track uitgevoerd met een oude Griekse Kitharis en vrouwelijke vocalen/whispers door Evi Stergiou, die twee keer werd aangevraagd door het kolossale modebedrijf Gucci voor hun shows. En natuurlijk ''Deo's Erotas'', ''Dance of the Satyrs'', ''Daemonos'' en ''Thracian Gaia'' onder andere, die vele miljoenen streams hebben op Spotify. Was het onze bedoeling dat deze tracks succesvol zouden worden? Hebben we ze gepromoot, geadverteerd, etc.? Absoluut niet, maar hier zijn we dan... Je kunt nooit voorspellen wat succesvol zal zijn en wat niet. Dat is het mooie van kunst, je brengt het uit en het vindt zijn eigen weg.
Hebben we nog iets over het hoofd gezien?
Nee hoor. Hartelijk dank voor het interview. Daemonia Nymphe bestaat officieel 30 jaar! We zijn van plan om dit te vieren met onze volgers op social media, dus als je hier meer over wilt zien/horen, volg ons dan hier: https://linktr.ee/daemonianymphe
Als soloartiest ben ik van plan om dit jaar mijn volledige album af te maken, ik heb al verschillende singles uitgebracht en er komen er nog meer aan! Kijk hier voor meer updates: https://linktr.ee/spyrosgiasafakis
Andere platformen waar de mensen ons kunnen vinden:
https://distrokid.com/hyperfollow/daemonianymphe/witches-lullaby-whispers-from-the-north-south-and-east
YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=lWDbFPyMbMo
bandcamp: https://daemonianymphe.bandcamp.com/album/witches-lullaby-whispers-from-the-north-south-and-east
Bedankt!
Dyscordia - We doen het veel te graag. Muziek zit ons in het bloed, zonder muziek kunnen we niet leven. Dat is de voornaamste drijfveer om te blijven doorgaan
Opgericht in 2010 heeft Dyscordia in België en internationaal geen introductie meer nodig. Hun progressieve insteek op de metal zet hen sinds het debuut 'Twin Symbiosis' (2013) op de kaart in ons land en in het buitenland. Inmiddels is de groep aan zijn vierde album toe: 'The Road To Oblivion.' De band kende ondertussen ook enkele wissels, maar staat nog steeds stevig te spelen. Dat bewezen ze nog in het najaar van 2024 op Plutofest.
Lees gerust https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/96741-pluto-fest-2024-wat-een-nederlands-belgische-pletwals.html
We hadden naar aanleiding van dat live optreden en de release van ‘The Road To Oblivion’ een fijn gesprek met Martijn Debonnet. We spraken over de plannen, de ambities en over de toekomst, alsook de feestelijkheden rond hun 15 jarig bestaan …
Ons laatste interview was in 2021, toen stonden jullie op Alcatraz. Een mijlpaal … Hoe is het met de band de laatste jaren gegaan?
We stonden dat jaar inderdaad op Alcatraz met het album ‘Delete/Rewrite’. Toen de plaat echt uitgekomen was, was er COVID en vielen alle gemaakte plannen in het water. We hadden een tour gepland. Zo mochten we mee met DORO doorheen heel Europa. Dat is eerst uitgesteld geweest, en uiteindelijk is die tour gewoon niet doorgegaan. Dat was een streep door de rekening. Daarna is mijn broer Wouter gestopt als drummer. Dat was denk ik 2022. De zoektocht naar een nieuwe drummer was niet gemakkelijk, want het waren grote schoenen om te vullen. Maar uiteindelijk hebben we met Chevy Mahieu een perfecte opvolger gevonden. Een fantastische jonge getalenteerde drummer, die vol enthousiasme direct mee was in de vibe rond Dyscordia.
Zonder COVID hadden jullie wellicht veel verder gestaan… En dan zijn er ook de personeelswissels, want naast Wouter heeft nu ook Stefan Segers de band verlaten …
We hebben ondertussen wel nog op Alcatraz gestaan met ‘The Road to Oblivion’. Een album waar ik heel trots op ben. Leuk is dat veel nummers geschreven zijn met Wouter, maar ook Chevy er duidelijk zijn inbreng in heeft gehad. We hebben ook twee clips gemaakt ‘Hell’ en ‘The Passenger’. En toen hebben we dus vorige zomer wederom op Alcatraz gestaan. Alcatraz was het laatste optreden van Stefan Segers.
Stefan en Wouter waren toch steunpilaren binnen de band; sommige bands hadden er al de brui aan gegeven maar jullie blijven doorgaan, proficiat! Maar wat is de drijfveer om toch door te gaan dan?
We doen het veel te graag. Muziek zit ons in het bloed, zonder muziek kunnen we niet leven. Dat is de voornaamste drijfveer. Stefan uit de band zien vertrekken heeft wel enorm pijn gedaan, het was niet simpel om hem te vervangen. We zijn, redelijk recent, op Jens Novotni gebotst. Die heeft de rest van de concerten reeks in 2024 afgewerkt. Op korte tijd heeft hij heel wat nummers leren spelen. We zijn blij verrast van Jens, want hij staat er zowel op repetities als op het podium. Zijn grunts klinken anders dan die van Stefan, maar zeker ook goed. En zijn gitaarwerk is gewoonweg subliem.
We hebben een overaanbod aan top muzikanten, van wereldklasse. Maar wat ik steeds jammer vind, zowel voor een band als Dyscordia maar ook vele andere bands, is dat je als ‘Belg’ steeds op die muren blijft botsen. Ondervinden jullie dat probleem ook? En is het niet slechter geworden voor jullie sinds COVID?
Eigenlijk is het dubbel. Het landschap is heel veel veranderd sinds Corona. Er zijn gewoonweg erg veel heel goede bands, maar die willen ook allemaal optreden. Er is dus een overaanbod. Daartegenover staat dat organisatoren overkop gaan omdat ze hun tickets niet verkocht krijgen, waardoor zij die overblijven op veilig spelen. Om hun zaal vol te krijgen. Veel mensen kopen geen tickets meer in voorverkoop. Bovendien is een Belg niet echt chauvinistisch. Als het over eigen artiesten gaat is een Belg doorgaans heel sceptisch, mensen kopen liever een ticket voor een Amerikaanse of Scandinavische band dan een band van eigen kweek. Als je het als Belgische band echt wil maken in België, moet je dus eerst in het buitenland doorbreken. In de rest van de wereld is dat vaak net omgekeerd, krijgen eigen bands net méér kansen.
Het is opmerkelijk, want een band als jullie verdient dat gewoon. Neem nu ‘The Road to Oblivion’. Qua sound is er niet echt veel verschil met de vorige ‘Delete/Rewrite’ , het klinkt wat verfijnder. En het epische neemt wat meer de bovenhand. Wat is volgens jou het grote verschil tussen de vorige en deze plaat?
We schrijven de muziek die we voelen, en dat is iedere keer wel een beetje anders. Een mens evolueert, en dat hoor je ook in onze muziek terug. Als band blijven we verder evolueren. Het is niet zo dat we op voorhand al weten welke richting het zal uitgaan, we gaan op ons buikgevoel af. Het zijn meestal Guy en ik die zoeken welke richting het eventueel kan uitgaan. Op die manier schrijven de nummers een beetje zichzelf. Een deel van ‘The Road to Oblivion’ hebben we geschreven net na Alcatraz 2023. We hadden zoveel inspiratie, direct na het festival en we hebben direct enkele nummers geschreven. En voor de rest blijft het verder groeien. Ik zeg wel ‘de nummers schrijven zichzelf’ maar er gaat gewoonweg heel erg veel energie naar het maken van een nummer om ervoor te zorgen dat het goed in elkaar zit , dat het goed klinkt, en dat het past bij waar Dyscordia echt voor staat.
Al 15 jaar slagen jullie erin de live sound op plaat perfect weer te geven. Mooi, hoe doe je dat toch?
Dat komt door waar we het net over hadden.. we steken enorm veel tijd in hoe songs moeten klinken. We hebben daar veel aandacht voor. Soms hebben we een heel symfonisch orkest in een nummer zitten, soms enkel gitaareffecten. We zijn daar allemaal zeer intens mee bezig, met het schrijven en arrangeren van nieuwe nummers. Elk nummer moet echt af zijn, en heeft een eigen benadering. En dat brengen we ook live. Automatisch heeft het ene veel met het andere te maken. Veel klanken en toevoegingen zijn hetzelfde live als op cd. Maar op cd maken we het vaak toch nog “bigger than life” omdat je daar de kracht en volume niet hebt van een optreden.
Hebben jullie nooit gedacht om een echt concept album uit te brengen, want deze leunt wel een beetje naar een concept plaat maar is het dan ook weer niet…
‘Twin Symbiosis ‘is een beetje een concept album. Het is uitgebracht in tijden toen alle bands concept albums maakten en wij wilden iets totaal anders doen. En wij wilden liever iets anders doen. Dus hebben we bewust geen concept album gemaakt (haha)
Ik heb het gevoel dat er in ‘The Road to Oblivion’ ‘een verhaal schuilt achter zit; is dat zo met de nieuwe plaat?
The Road to Oblivion is ook geen conceptalbum, alle nummers hebben afzonderlijk hun eigen identiteit. Het is aan de luisteraar of de lezer om er al dan niet zijn/haar eigen verhaal of fantasie in te herkennen.
Voor de ene lijkt het oppervlakkig, een ander vindt er dan een diepere laag in. Als er ook maar één iemand ons dan komt zeggen dat hij/zij zich in een nummer herkent of zich ermee kan identificeren dan geeft ons dat voldoening. En méér moet dat niet zijn.
De plaat werd dan ook sterk ontvangen?
We maken uiteraard geen muziek voor de pers, maar maken muziek die we graag horen uiteraard. Maar de reacties waren zeker positief.
Kan dit het moment van de grote doorbraak worden voor Dyscordia?
Wij hopen dat, het zou heel leuk zijn. We hebben er zeker wel plannen mee. 2025 is ook het jaar dat Dyscordia 15 jaar bestaat, daarrond gaan we ook wel dingen doen. Er zijn dus zeker plannen voor het nieuwe jaar. We staan alvast op MentalFest op 22 februari in Roeselare: https://mentalfest.be/ waar we zowel ouder als nieuwer werk zullen spelen. Aangezien Jens ondertussen helemaal ingewerkt is. De gehele bloemlezing van Dyscordia zal gebracht worden aldaar. En eigenlijk willen we dit jaar ons 15-jarig bestaan gewoon uitgebreid vieren. Dat is het grote plan voor 2025 eigenlijk. We zijn optredens aan het plannen in België maar ook in het buitenland. Zodra we kunnen, maken we alles bekend op de website en onze socials. En we zullen wel zien waar ons dat brengt…
Misschien eindelijk nog eens Graspop …
Dat zou prachtig zijn, we hebben ze alvast gecontacteerd…
Maar dan zit je weer met die muur … Hebben jullie de ambities, door o.a. COVID en niet steeds de erkenning te krijgen die jullie verdienen, moeten verleggen als band?
We vinden het gewoon plezant, zoals eerder al aangegeven. Zowel het muziek schrijven, samen repeteren als optreden is een passie voor ons allemaal. En of dat optreden nu kan in Spanje, Duitsland of onze thuisbasis Kortrijk, het is gewoon plezant .. ook na 15 jaar. We willen natuurlijk groter worden en ergens doorbreken, maar ook als dat niet gebeurt gaan we gewoon muziek blijven maken. Uit liefde voor de metal! Daar doen we het voor.
Hier in ons landje, kan het zijn afhankelijk van waar je bent, soms minder feedback krijgt? Ondervinden jullie dit onder Dyscordia?
Dat heeft volgens mij niet echt iets te maken met een afkeer, maar met het feit dat we bijvoorbeeld veel meer spelen in Kortrijk en omstreken, en mensen ons daar dus beter kennen. En doordat we in Antwerpen iets minder spelen, zijn we daar minder bekend en komt daar wat minder volk op af.
En anders, kan het zijn, indien een Amerikaan hoort dat het een Nederlandse band is, zal hij de oren spitsen; bij een Belgische of Vlaamse band fronst men de wenkbrauwen. Ondervinden jullie dat ook, ‘zo’n muur’?
We zouden het fantastisch vinden wat meer erkenning te krijgen. Laat dat duidelijk zijn. Maar we laten ons er ook niet door ontmoedigen. Als dat voor ons wel kan, en we die kans kunnen krijgen om die muur af te breken? Dan zijn we direct vertrokken! Lukt dat niet? Dan is dat ook maar zo…
Er schuilt in de nieuwe plaat een streepje Powermetal, ervaar ik persoonlijk, een genre populair bij een groot publiek. Is het niet interessant in de toekomst eens andere wegen uit te proberen? Hoe sta je er tegenover?
We zijn al bezig met ideeën voor een nieuwe plaat. We gaan onszelf geen beperkingen opleggen, of bij voorbaat zeggen ‘we gaan nu die of die richting uit gaan’. Het moet een natuurlijk groeiproces blijven. Dat is altijd zo geweest bij Dyscordia. We gaan dus ook nu weer af op wat we voelen op het moment. We hebben nu twee nieuwe muzikanten in de band, en hun inbreng zal zeker zijn invloed hebben op de nieuwe sound van Dyscordia. Jens en Chevy schrijven nu ook mee muziek, dus we zullen zien waar ons dat brengt.
De inbreng van nieuw bloed kan een sound drastische veranderen, bij jullie ook?
De drum van Chevy is al heel anders dan Wouter zijn drumwerk. Dat merk je ook op de optredens, en dat heeft zeker zijn invloed op de toekomst. Ook de inbreng van Jens zorgt voor andere invalswegen, nu al. Het zal zeker en vast Dyscordia zijn, en toch anders klinken dan deze plaat, dat is het enige wat zeker is.
Jullie zijn dus al aan nieuwe nummers bezig. Zijn er al concrete plannen wanneer een eventuele volgende plaat zou uitkomen dan?
Dit jaar is vooral zoveel mogelijk optreden in het oogpunt van ons 15 jarig bestaan. Het zal dus zeker niet voor dit jaar zijn, zelfs mogelijk nog niet voor 2026 denk ik.
Wat ik zo indrukwekkend en uniek vind aan Dyscordia (we hadden het er al eens over in een vorig interview, is die Army op Facebook, dankzij Pascal). Uniek toch. Heeft die Army ook een invloed op jullie muziek of vormen ze een inspiratiebron?
We zijn zeer gelukkig en dol op die Army, zoveel is zeker. We kijken graag om eens iets speciaal te doen voor hen, zeker en vast. Ze beslissen niet mee welke richting we muzikaal uitgaan, dat dan weer niet. Maar een inspiratie zijn de Army zeker en vast voor ons, zoveel is zeker!
Past een speciaal feestje voor hen, naar aanleiding van jullie 15 jarig bestaan ook in de planning die jaar?
We gaan zeker iets doen voor de fans van de Army.. Maar daar kunnen we op dit moment nog niet over uitweiden. Hou zeker de socials en de website in het oog!
Ik zie er naar uit naar meer dit jaar … Tot op MentalFest alvast
Loek Van Den Berg – Op dit nieuwe album ben ik op zoek gegaan naar de essentie van mijn muziek, waarbij ik één idee dieper uitwerkte van de hele compositie. De composities zijn gelaagder
In 2022 wist saxofonist Loek van den Berg ons aangenaam te verrassen met de plaat ‘Wayfarer’. Muzikaal een ware wereldreis.
We hadden toen reeds een interview met hem over die release: https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/88472-loek-van-den-berg-het-draait-er-bij-mij-niet-om-te-laten-zien-hoe-virtuoos-ik-ben-maar-om-het-gevoel-dat-achter-de-muziek-zit.html
Eind januari komt een nieuwe plaat uit ‘Seafarer’. Ook nu weer hadden we een fijn gesprek over die plaat, over de doelstellingen, die al dan niet zijn bereikt zijn, de ambities en de verdere toekomstplannen.
Loek, in 2022 had ik een interview met jou naar aanleiding van de release van je plaat ‘Wayfarer’. Hoe is het je ondertussen vergaan?
Er is uiteraard veel gebeurd na die release. We hebben veel kunnen optreden bijvoorbeeld. Daarnaast zijn we ook in de prijzen gevallen, waaronder de Edison Jazz, en dat was toch een mijlpaal. Het heeft voor ons heel wat deuren geopend naar nog meer optredens, en een extra tour met het album: Een soort ‘Edison tour’.
Ik had ondertussen ook in de Dutch jazz competion voor mijn titelstuk van het album ‘Wayfarer’ een prijs voor beste compositie gewonnen in. En ook dit heeft gezorgd voor nieuwe deuren die zijn open gegaan. We kunnen stellen dat die plaat een succesverhaal was voor ons, we zijn op zeer mooie plekken geweest en het publiek was steeds heel enthousiast.
Het valt me op dat bij jou als bij andere getalenteerde muzikanten, jullie allemaal meer het pad van de jazz verlaten. Waarom wordt er dan nog steeds het label jazz gekleefd op jullie muziek?
Het is inderdaad een breed begrip geworden, omdat zoveel stijlen zich met elkaar zijn gaan vermengen. En dat allemaal onder de noemer jazz. Wat ons echter verbindt is een honger naar improviseren. Dat is de rode draad in al onze muziek.
Improvisatie is wat onze, en ook mijn muziek, jazz maakt. Wat mijn eigen muziek betreft is het leuk om alle solo’s open te trekken, zodat er meer ruimte komt voor de eigen prospectie van elk van de bandleden.
Als ik de studio induik heb ik een bepaald idee in mijn hoofd, en dan wil ik dat zo opnemen zoals ik me dat had voorgesteld. Maar live is het juist leuk om daarvan af te stappen. En meer met dat improviseren bezig te zijn. Dit maakt onze muziek jazz, of dit nu een mix is tussen jazz en rock of een andere fusion. Die drang tot improviseren verbindt ons allemaal.. Dat is jazz.
Eind januari 2025 verschijnt ‘Seafarer’, in een co-release van ZenneZ Records-Bertholds Records. Ik lees in de biografie dat het een logisch vervolg is op de vorige plaat, kun je er wat dieper op ingaan?
Er is de afgelopen jaren een hoop veranderd, ook ik persoonlijk ben veranderd. Maar de intentie in de muziek is nog steeds hetzelfde gebleven. Het beeldende verhaal, en de melodische kant van mijn muziek blijft de kern. Ik ben deze keer eigenlijk nog dieper ingegaan op dat aspect.
Wat is het grote verschil tussen deze release en die vorige dan?
Bij het eerste album had ik in één composities verschillende ideeën die ik aan elkaar verbond, waardoor we binnen een compositie vaak van de ene naar de andere sfeer sprongen. Dat was op zich niet slecht, en ik sta nog steeds erg achter die composities.
Op dit nieuwe album ben ik echter op zoek gegaan naar de essentie van mijn muziek, waarbij ik één idee dieper ben gaan uitwerken over de hele compositie heen. De composities zijn gelaagder geworden en ik ben nog verder gaan uitzoeken hoe ik uniek kan zijn in het compositie aspect, en hoe ik mijn bandleden daarin het beste kan laten uitspringen. Daar ligt dus wel het verschil tussen de twee platen.
Dat viel me dus ook op. We hebben ook het filmische, dromerige aspect dat uitgaat van deze plaat. Je wordt meegenomen naar een wereld van samenhorigheid en rust. Was dat een natuurlijke groei, of een bewuste aanpak?
Ik heb niet per se een duidelijk plan bij voorbaat eigenlijk. Het komt er gewoon heel natuurlijk uit eigenlijk. Doordat ik als saxofonist constant met melodieën bezig ben, zal daar het zwaartepunt wel blijven liggen. Maar hierin probeer ik mezelf steeds meer te ontplooien en vernieuwen.
Dit album is een best persoonlijk album rond de dingen die ik afgelopen jaren heb meegemaakt of gedaan heb. Het gaat niet over één onderwerp, maar het is een samenvatting van al die persoonlijke verhalen die ik wil uitbeelden.
Het is dus niet dat ik denk : ik ga nu een album schrijven dat hier over gaat of zo.. zo werk ik niet.
Reizen is wel een specifieke inspiratie geweest toch? Welke reizen dan?
Ik heb veel gereisd de afgelopen jaren, dus sowieso vormt dat een inspiratiebron. Dat bracht me o.a. in Egypte en door Europa heen. Maar ook China. We hebben het afgelopen jaar best veel buiten Europa kunnen spelen. Al die plekken vormen uiteraard een inspiratiebron. Ik plan altijd een moment waarop ik op mijn eentje dat land ga bezoeken, en dat is uiteraard altijd een bron voor inspiratie.
Zo komen er op het laatste nummer ‘Languages of the Unheard’ duduk klanken voor, wat een Armeens muziek instrument is. Het is fijn om in die bepaalde cultuur te duiken, en dat is zeker een bron van inspiratie geweest.
Laat ons stellen, het is niet zo dat ik een specifieke compositie opdraag aan een bepaalde reis, zo werk ik niet; maar de samenvatting van al die reizen heeft uiteraard wel een impact op mijn composities, dat weer wel dan…
Ingetogenheid vormt de rode draad, af en toe worden registers open getrokken, met een lichte botsing geluidsmuren.. Een bewuste manier van werken of niet?
Je bedoelt qua dynamiek? Dat is dan weer wel heel bewust gedaan, om in die soort golven tewerk te gaan. Ik denk bij het componeren goed na over waar die uitbarsting zit, en waar het intiem blijft. Dat opbouwen en afbouwen is inderdaad een duidelijke keuze geweest . Ik ben daar zelfs meer mee bezig geweest dan op het eerste album eigenlijk.
Je laat je ook goed omringen, uiteraard klinkt je saxofoon hemels; de inbreng van de anderen is belangrijk. Kun je wat meer over hen vertellen en hoe je hen gevonden hebt?
We spelen al heel lang samen, en het gaat mega goed. Met de meeste van de bandleden heb ik samen gestudeerd in Rotterdam. Wat opvalt is dat ik en mijn bandleden hetzelfde idee hebben over de sound van mijn muziek. Onze muzikale invloeden liggen in dezelfde lijn, we houden allemaal van dezelfde bands. Als ik met een idee kom, dan legt de band hierdoor heel gemakkelijk de link naar hoe dat moet worden uitgebeeld. Het helpt uiteraard ook dat we al een album samen hebben opgenomen, en daar veel mee hebben kunnen spelen. Hierdoor heeft de band een duidelijk idee over hoe ik de muziek graag zou willen hebben, en ze volgen me hierin, gelukkig.
Er is ook meer oog voor improvisatie. Heeft die samenwerking ermee te maken of hoe moet ik dat zien? Wat zorgt ervoor dat dit nu net wat meer naar boven komt, dan op je vorige plaat?
We zijn zeker gegroeid. Door veel samen op te treden, zijn we meer op elkaar ingespeeld en begrijpen we elkaars manier van spelen ook beter! Binnen dat improviseren durven we meer risico’s te nemen, en kunnen we veel meer ons verhaal vertellen, en duidelijkere lijnen trekken.
In dit album zitten echter iets minder solo momenten dan op het vorige album. Dit komt doordat ik voor de opnames een keuze heb gemaakt om meer op het compositie aspect te focussen. Op de eerste plaat hadden we vaak een tweetal solo’s per stuk, nu is dat er meestal één. Live gaan we dat allemaal meer omgooien uiteraard.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar? Zowel op als naast het podium? Wat zijn de verwachtingen van die nieuwe plaat?
We hopen uiteraard weer veel te kunnen gaan optreden met deze plaat. Ik merk dat het op het moment niet makkelijk is in de muziek industrie. Maar dat is niet enkel bij ons in Nederland of in België het geval. We hebben 56 keer kunnen spelen met het vorige album, als we nu de helft of zelfs 1/3de daarvan kunnen doen zou ik al best tevreden zijn. Maar ook dat blijkt dus lastiger dan ik had verwacht. We blijven gewoon doorgaan, en hopen dat er weer een mooie tour uit komt. We brengen de plaat nu uit op twee labels, ook een Duits label naast ZenneZ Records, zijnde Bertholds records. We gaan daardoor meer focussen op de Duitse markt. We willen ook wat meer in België spelen, onze trombonist komt namelijk uit België. We zitten vooral te kijken naar de omliggende landen van Nederland om daar wat meer te kunnen spelen.
Het is inderdaad moeilijker geworden, maar worden Nederlandse muzikanten niet meer gesubsidieerd en gestimuleerd? Belgische artiesten krijgen haast geen plaats …
Wat ik veel hoor bij organisatoren is dat ze geen geld of subsidies meer hebben waardoor ze geen risico’s meer durven te nemen. Daardoor is een kwintet vaak te groot, ze willen dat niet meer boeken. Het enige wat overblijft voor een kwintet zijn de grote podia, maar daar is dan weer zoveel concurrentie, dat het lastig is om daar binnen te geraken. Het zijn doorgaans grote Amerikaanse acts die daar komen. Het lijkt wel alsof bands in de middenmoot, bands die op een punt staan om door te breken, het zeer moeilijk hebben om die volgende stap te kunnen zetten.
En toch is Nederland een fijn land om in te wonen als muzikant, men krijgt hier voldoende kansen op speel plekken. Dat we meer dan vijftig keer hebben mogen spelen met ons vorige album geeft aan dat er zoveel podia zijn, die bereidt zijn ons te boeken. Als je dan kijkt naar pakweg Oostenrijk heb je er misschien maar acht of tien. Er zijn ook veel subsidies die je kunt aanvragen hier. Met de nieuwe politiek zou hier wellicht wel een verandering in kunnen komen dit jaar, in de negatieve zin. Geen idee waar het heen gaat.. maar los daarvan blijft Nederland een heel fijn land om te wonen en actief met muziek en cultuur bezig te zijn.
In 2022 antwoordde je op de vraag naar je doelen en ambities: ‘’Ik denk dat dit mijn belangrijkste ambitie en doelstelling is. Als mensen naar mijn muziek luisteren en even hun moeilijkheden vergeten, of geraakt kunnen worden. Dat is de kracht van muziek!’’
Ben je in die opzet geslaagd denk je?
Ja, daar sta ik nog steeds achter. Het mooiste van muziek maken is als je merkt dat het soms lukt om mensen op een bijzonder manier te raken met je muziek. Ik heb een concert gehad, waar mensen vooraan zaten die elk stuk mee zongen. Dan weet je dat je inderdaad in je opzet geslaagd bent. Het was een speciaal gevoel dat over me heen kwam. Dat je in die zin deel uitmaakt van iemands leven. Het doet veel bij mij, als ik iets heb gecreëerd dat mensen diep raakt.
Er is op het moment zoveel narigheid in de wereld om ons heen. Dan is het fijn te zien dat muziek een verbindende factor is. Op het podium ben je voortdurend bezig met verbinden samen met de andere muzikanten en het publiek. Je bent constant naar elkaar aan het luisteren, en ik denk dat dit een mooie metafoor is voor hoe we met elkaar in het dagelijks leven zouden kunnen omgaan. Op deze manier zouden we de rest van de wereld een beetje mooier kunnen maken.
Het is fijn om met muziek mensen te kunnen helpen om moeilijke momenten even te vergeten, en als dat lukt en blijft lukken is dat super mooi…
Het laatste nummer op het album ‘Languages of the Unheard’ is een beetje geschreven rond dat idee. Ik was naar een aantal protestmarsen gegaan afgelopen jaar, en toen dacht ik, ik wil ook een mars schrijven. We kunnen als mensheid een stuk beter omgaan met elkaar en de wereld om ons heen. Toen Wilders vervolgens in Nederland aan de macht kwam, en alleen maar meer haat stimuleerde, schreef ik deze treurmars. “Languages of the Unheard” is geschreven voor iedereen die ongehoord is en die ik op deze wijze toch een stem zou willen geven.
Het is iets krachtig aan muziek om dat te kunnen doen, en daardoor mensen met elkaar te verbinden.
Een heel mooi nummer, o.m. door het gebruik van Duduk. Is het de bedoeling errond iets meer te gaan doen?
Ik ben inderdaad veel Duduk aan het studeren. Ik ben veel Armeense en Iraanse muziek aan het checken. En ik denk dat het bij de volgende platen zeker wat meer terug gaat komen.
Of een volledige plaat rond die Armeense muziek?
Ik blijf bij de saxofoon en in mijn kwintet zal het een combinatie blijven. Maar het lijkt me super tof om ook in andere bands met dit instrument te gaan spelen.
En een project met een Armeense artiest of zo, lijkt dit ook geen optie?
Dat lijkt me zeker een optie, en dan op die manier naar Armenië te gaan. Om daar te studeren, of mensen te ontmoeten, nieuwe culturen te ontdekken.
Ook in Nederland, en zeker in Rotterdam, heb je veel muzikanten van over de hele wereld, waardoor je ook hier verschillende muzikale culturen kunt leren kennen. Ik sta zeker open voor cultuur verbindende projecten, leuk!
Is er ook een ambitie om grote podia te doen, of eerder een naam worden binnen het clubcircuit?
Ik denk dat ik me net zo goed zal voelen bij een huiskamer concertje, dan op een groot podium te staan voor duizenden mensen. Het heeft beiden iets eigens natuurlijk, maar om het doel te zetten om Ahoy uit te verkopen, is niet per se iets waar ik mee bezig ben.
En ook niet iets dat in de nabije toekomst gaat gebeuren denk ik.
Het mooie aan muzikant zijn is dat je op zoveel verschillende plekken kunt optreden. Waardoor je de ene dag in een huiskamer staat waar vijftien mensen heel aandacht luisteren, en de volgende avond sta je op een groot festival en speel je voor duizenden mensen. Dat is zo bijzonder aan het muzikant zijn. Beiden heeft iets speciaals. Ik zou uiteraard geen van die twee afzeggen als ik de mogelijkheid krijg. Op het moment ben ik gewoon heel blij met waar ik speel, en of dat klein of groot is speelt geen rol.
Eventjes nog dat ‘filmische aspect’ … Je muziek is zeer visueel, is er geen plan om er ooit iets mee te doen, o.m. TV of film?
Ik vind het idee zeker tof, maar ben nog niet actief gaan zoeken. Als er ergens een filmregisseur interesse heeft, mag die me altijd contacteren. Want ik heb hier zeker interesse in.
Waar zie je jezelf binnen circa tien jaar, of waar zou je graag willen staan?
Ik hoop mezelf te blijven ontwikkelen in mijn muziek, en dat ik altijd de interesse blijf houden om nieuwe dingen te leren! Ik zou mijn muziek graag blijven delen, en als ik mensen hier mee raak is mijn doel bereikt! Het leukste van muziek maken vind ik om concerten te spelen, aangezien er zo’n mooie sfeer ontstaat tussen elkaar en het publiek. Ik hoop dat ik hiermee door kan blijven gaan de komende jaren en als het lukt om dit uit te breiden en meer te kunnen reizen met mijn muziek, zou dat waanzinnig zijn!
Bedankt voor dit fijne gesprek. Alle succes toegewenst!
Kobe Gregoir - Als je muziek goed is komen er zeker speelkansen. Gewoon een kwestie van geduld oefenen en je kansen met beide handen grijpen… Dan komt het zeker goed
‘Co-Motion’, een van de opmerkelijke jazz releases voorbije jaar, is een samenwerking tussen de Belgische drummer Kobe Gregoir en de Nederlands/Congolese spoken word artiest Danielle Zawadi. De plaat werd uitgebracht via WERF records. Lees gerust https://werfrecords.bandcamp.com/album/co-motion
In een gezellige De Casino kwam Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi dit mooie werk voorstellen. Het verslag kunt je hier nalezen
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/96775-kobe-gregoir-group-ft-danielle-zawadi-een-confronterende-inkijk-in-woord-en-klank.html
Kobe’s aanzienlijk compositorische vernuft grijpt terug naar de halcyon hard bop dagen van de jaren 1960. Hij laat zich omringen door sublieme muzikanten , die de typische jazz uit die jaren ’60 perfect uitademen. Naast de muzikale omlijsting is er dus de inbreng van Danielle Zawadi, wiens spoken words je een spiegel voorhouden. We hadden, naar aanleiding van dit optreden en de plaat ‘Co-Motion’ een fijn gesprek met Kobe. We polsten ook naar de ambities en verdere toekomstplannen.
Kobe, hoe gaat het met jou? eEn hoe is het jaar 2024 verlopen ?
Het was een leuk jaar, maar inderdaad ook een bijzonder jaar. Met uiteraard de release van mijn eerste eigen album ‘Co-Motion’. Ik heb ik het verleden wel meegespeeld met andere mensen en in andere projecten. O.a. met Sitting Horns maar dit is dus wel mijn eigen muziek, heel spannend allemaal .. maar alles is dus zeer goed verlopen, met toffe muzikanten om me heen en uiteraard Danielle Zawadi. Kansen krijgen, of die net niet krijgen, het was gewoonweg een leuke ervaring dit jaar.
‘Kansen krijgen’ daar zeg je zoiets, is dat voor beginnende muzikanten niet moeilijker geworden dan vroeger, er is een overaanbod en programmatoren die ‘op veilig spelen’. Hoe ervaar je dat zelf?
Vandaag de dag worden we geconfronteerd met een overaanbod aan jazzprojecten. Tegelijkertijd is de drempel om aan het conservatorium te studeren aanzienlijk lager geworden dan zo’n 30 jaar geleden. Destijds werd muziekstudie vaak nog afgedaan met: "Doe maar een echte studie." Voor muziekprogrammeurs betekent dit dat ze overspoeld worden met e-mails van musici en boekingsagenten, waardoor het steeds moeilijker wordt om een plek te veroveren op het podium. Daarbovenop richten veel kunstencentra zich tegenwoordig op een utopisch ideaal waarin programma’s op papier belangrijker lijken dan het ondersteunen van talent. Dit is een gemiste kans, want veelbelovende artiesten vallen buiten de boot omdat ze niet binnen de theoretische idealen van een subsidiedossier passen. De sector is daarmee complexer geworden dan vroeger. We zijn niet langer alleen bezig met het maken van muziek, maar moeten ons creatieve vermogen inzetten om onszelf onder de aandacht te brengen en relevant te blijven in een competitief landschap. Als je muziek goed is komen er zeker speelkansen. Gewoon een kwestie van geduld oefenen en je kansen met beide handen grijpen… Dan komt het zeker goed.
Ik vond het schitterend. Het meest interessante was die spoken words, en hoe het mooi in de muziek samen vloeide als een echt verhaal. De twee aspecten, de typische jazz uit de jaren ’60 en hoe de Afro-gemeenschap in Amerika werd behandeld, en het verhaal van Danielle die ondervindt dat het nog steeds moeilijk is om als Afrikaanse vrouw in Nederland au-serieus genomen te worden … Was dit een bewuste keuze om dit op die wijze uit te beelden of hoe moet ik dat zien?
Klopt, het is voor mij ook een logische stap om het die richting in te duwen. Ik heb eerst in het Kunsthumaniora in Gent drum gaan volgen bij Toni Vitacolonna en ondertussen ook bij Yves Peeters in Knokke. Ik had dus twee docenten in die tijd. Ik volgde ook wat stages links en rechts. Bij enkele Belgische top drummers. Als je terugkijkt van wie of wat zij het hebben geleerd, keer je terug naar die traditie. En als je de vraag stelt, hoe is het ontstaan? Dat is ontstaan door die mensen. Op aanraden van Toni ben ik bewust op zoek gegaan naar de roots, zodat ik die bagage ook mee had. Toen ben ik naar Den Haag getrokken om les te krijgen van Eric Ineke. Dus ja die invloeden uit die jaren ’60 neem ik automatisch mee in mijn eigen werk. Het heeft van mij ook een completere drummer gemaakt. Als je met die traditie in het achterhoofd zit, vertrek je vanuit een swing, vanuit het ritme. Als je naar een concert gaat wil je met een lach op het gezicht en al swingend naar huis gaan. De achtergrond van mijn studie, heeft me geholpen om net die jaren ’60 richting uit te gaan. Om op die manier het verleden met het heden te combineren. En door er Danielle bij te betrekken , kwam er een moderne cross-over tussen spoken word en jazz muziek aan te pas alsook verschillende maatschappelijke thema’s.
En toch, positief bekeken, klinkt haar spoken words als een aanklacht? Want als we eerlijk zijn, en dat blijkt uit haar teksten, is het nog steeds niet gemakkelijk om als Afrikaans of donker getint mens je weg te vinden in Nederland of België?
Dat is een probleem dat helaas niet zomaar zal of kan opgelost worden, maar het is wel mooi hoe Danielle dat kan verwerken in haar teksten inderdaad. Het is ook wel mooi dat ze dit hier gewoon kan doen, op basis van meningsuiting. In andere landen of wereld delen zou ze dat niet kunnen. Het is dus goed dat het in onze contreien wel naar buiten kan gebracht worden.
Dus als ik het goed begrijp is het geen protest plaat, of een echte aanklacht, maar eerder een soort mededeling van wat er toch nog verkeerd gaat?
Ja dat klopt de titel van de plaat is ook ‘Co-Motion’ samenwerken/meerdere bewegingen dus. Als je kijkt naar het nummer ‘Mona Lisa’ een kort en krachtige tekst over absurditeit. Dat nummer is echt gemaakt door aanwezig te zijn op de plek die wordt omschreven. Naast dat de teksten zijn gebaseerd op hoe Danielle zich daarbij voelt, heb je ook de muziek die eraan gekoppeld is en gecomponeerd in de zin van ‘elk nummer heeft zijn moment’. Dat komt tot uiting in een soort slordigheid en een inbreng van saxofoon en dergelijke. Ook ‘Mr. Lou Lou’ is zo een moment opname die we mooi hebben proberen samenvatten in muziek. Het is dus wel zo dat sommige dingen refereren naar bepaalde situaties, zonder er een protest song van te maken. Een beetje haar standpunt en mijn muzikaal antwoord daarop samenvoegen.
Die diversiteit in aanpak vind ik zowel live als op plaat terug. Het is de link aan jazz, maar ook andere muziekstijlen eigenlijk.
Even nog over die jazz: het publiek op jazz concerten is doorgaans wat ouder, en toch is jazz door de prikkeling iets dat de jeugd zou moeten aantrekken.. Hoe ervaar jij het?
Je kan het niet ontkennen dat jazz een meer ouder publiek trekt. Ik zie dat niet als iets negatief. We doen veel concerten in België en Nederland en je merkt gewoon dat het ook afhangt van waar je zit. Zit je in een regio met veel muziekscholen en conservatoria dan is er gewoon al meer een jonger publiek die naar de concerten komen dan in steden waar je dit niet hebt. Vaak worden jongeren aangetrokken door docenten die optreden en zo krijgen ze de microbe te pakken om ook andere concerten te gaan bekijken. In mijn geval was dat zo gestart toen mijn docent Yves Peeters in de Werf in Brugge optrad. Nadien was ik daar wekelijks met mijn vader om alle concerten te gaan bewonderen. Ik organiseer zelf concerten in Brugge in De Halve Maan onder de noemer ‘Izzy jazz club’ www.izzyjazzclub.com en recent hadden we toch meer jongeren in ons publiek dan andere keren en dit had ook te maken omdat docenten uit de lokale muziekschool aan het optreden waren. dus is zeker een toekomst voor jazz. Maar eigenlijk speelt dat geen rol, of is dat niet per se slecht dat er een ouder publiek op afkomt. Als ze de muziek goed vinden, dan is de avond geslaagd. Een ouder publiek verzamelt nog cd’s en LP’s dus dat is ook mooi meegenomen.
Je treedt dus zowel in Nederland als België; zie je een verschil tussen de Belgische of Nederlandse scene?
In Nederland hebben die conservatoria de laatste jaren gekozen voor internationalisering waardoor 80 tot 90% van de studenten buitenlanders zijn. Nu is de rechtste regering er gekomen die vinden dat dit moet veranderen. Maar net zoals dat in New York het geval is, komen door die internationalisering zeer goede muzikanten zich verzamelen. Zoals in Amsterdam of Den Haag maar ook Parijs, Basel en Londen om buiten de grenzen te kijken. Door die internationalisering kom je als Belgische muzikant ook makkelijker de grens over. Elk probeert hun projecten naar hun thuisland te brengen om te Touren.
In België loopt ook enorm veel talent rond maar is de internationalisering minder waardoor er minder makkelijk een stap gemaakt wordt naar het buitenland om te touren.
De meeste kiezen voor trompet, saxofoon of piano. Gitaar en drum is nog steeds iets ‘uitzonderlijks’ binnen de jazz. Waarom drums?
Goeie vraag, ik weet dat mijn ouders me altijd zeiden dat ik als kind wilde drummen, waarom? Geen idee, het is natuurlijk wel het coolste dat er is. Ze hebben zelf alle moeite gedaan om eerst bij de open dag bij de lokale muziekschool alle andere instrumenten af te lopen en expres de drums te negeren maar we zijn er uiteindelijk toch naar gaan kijken en na de eerste les was ik direct verkocht.
Wat betekent jazz in deze tijden echt voor u?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden. De essentie van jazz is mensen samen brengen, laten genieten van de muziek en elkaar. Heel veel improvisatie, een connectie met jammen en een muzikaal verhaal vertellen. Dat overbrengen naar elkaar en een samenhorigheid creëren.
Ivm de release: Hoe waren de reacties op de plaat eigenlijk, heeft het deuren geopend?
Heel veel mensen vinden de teksten aangrijpend, heel veel mensen hebben me zelfs al gecontacteerd om die teksten eens door te sturen. Het komt dus zeker binnen, anders zouden ze daar niet achter vragen. Onverwachts hebben we ook een aantal reviews ontvangen vanuit het buitenland zoals Denemarken, Zuid-Afrika, Engeland, Spanje, … Het is wel leuk om te lezen dat ze zelfs tot ver van onze landsgrenzen enthousiast zijn. Dat smaakt naar meer.
Hoe is de tour voorlopig verlopen en hoe waren de algemene reacties?
Het was een zeer leerrijke tour, los van de festivals verkocht de ene show al meer tickets dan de ander. Dus de ene keer stonden we voor 200 man en dan een week later voor 30. Dat betekend dus dat er zeker nog veel werk aan de winkel is om aan m’n naamsbekendheid te werken ;-) Al bij al kregen we zeer veel lof over de muziek, zeer veel mensen gingen ook naar huis met een souvenir in de vorm van een cd of LP en dat geeft wel een goed gevoel.
Betreffende de toekomst, wat zijn de verdere plannen voor 2025? Misschien een tour in het buitenland? Of gewoon de wereld veroveren?
Dat zou leuk zijn, de wereld veroveren (haha). Ik ben ondertussen al aan het schrijven aan nieuw materiaal voor de groep maar dan zonder Danielle. Hoogstwaarschijnlijk komen er in de toekomst nog meer samenwerkingen met haar. Dus wees niet bang, ze komt zeker nog terug! Regelmatig spelen we ook nog in duo, o.a. in KAAP te Oostende spelen we binnenkort in Februari een duo show op een poëziefestival.
Nieuwe muziek komt er dus zeker aan, hopelijk al in 2026.
Wat zijn je verdere ambities met dit project en andere? Wie of wat zou je het liefst bereiken met je muziek?
Het sluit een beetje aan bij de vorige vraag, het zou leuk zijn om uiteindelijk een vaste waarde te worden in het jazzlandschap en in de ideale wereld betekend dat dan ook na een release op alle grote festivals te staan plus een uitverkochte tour te hebben in alle grote zalen. Denk dan maar aan Gent Jazz, NewPort Jazz Festival, Flagey, Handelsbeurs, Tivolivredenburg, Bimhuis, … natuurlijk alles met zijn tijd en rustig groeien en leren :-)
Ik wens u heel veel succes in de groei!
Entering Polaris (Tom Tee) - Het blijft mijn ambitie om te blijven opbouwen, blijven uitwerken, om zo toch een barst te doen ontstaan in die muren...
Entering Polaris is het solo project rond één van de meest bekwame gitaristen die ons landje rijk is: Tom Tee. Hij etaleert zijn virtuositeit o.a. bij Thorium, maar bracht ook enkele bijzondere parels uit.
Het Entering Polaris debuut-album ‘Godseed’ (2018) werd zeer goed ontvangen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/71583-godseed.html
Vervolgens bracht hij in 2023 een eerste dubbel-album uit; ‘Atlantean Shores’ en ‘And Silently The Age Did Pass’, nu gevolgd door ‘Myths in Motion’ en ‘Songs of Ivory and Obsidian’, dat eind 2024 op de markt kwam.
Een hoofdstuk dat werd afgesloten? Of volgt er nog meer? We vroegen het ons af. Hoog tijd dus om Tom eens wat vragen te stellen rond deze releases, zijn verdere plannen en de toekomst. Maar ook over hoe het als Belgisch toptalent nog steeds moeilijk is om de muur te doorbreken naar het buitenland, en hoe je daar mee kan omgaan... tot er ooit barsten in die muur ontstaan.
Een heel fijne babbel van meer dan een uur werd het …
Proficiat met je twee dubbel-albums, Tom! Prachtige schijven vol diversiteit. Hoe kijk je terug op deze huidige vier platen?
Langs de ene kant is het vooral een opluchting, dat alles eindelijk is uitgebracht. Er kruipt immers allemaal zo krankzinnig veel tijd in, want je bent al vlug één of twee jaar verder vanaf de eerste songwriting, doorheen alle opnames en productiewerk, totdat je een plaat eindelijk op de markt kunt brengen. Vaak gebeurt het zelfs dat een album, na de uiteindelijke mix en mastering, pas het jaar dáárna kan verschijnen. Aan de ene kant is dat niet zo heel eigenaardig; ook bij film en theater is dat het geval. Eer bijvoorbeeld een film op het witte doek komt, is de regisseur er ook meestal al een jaar of twee, drie mee bezig. Wel heeft het hele proces deze keer wel wat langer geduurd dan anders; deze vier platen werden immers quasi-tegelijk geproduced doorheen de staart van de Covid periode, en omdat het twee dubbelaars betreft, kon de ene verschijnen in ’23 en de andere pas in ’24. Vandaar dan ook het opgeluchte gevoel bij het eindelijk beschikbaar zijn van al deze muziek.
Hoe heb je het kunnen combineren met al je andere projecten … Je hebt dit dus gedaan tijdens een periode dat het live-gebeuren stil lag, als ik het goed begrijp? Is het vierluik een langgerekte samenvatting van je muzikale horizonten?
Stilistisch gezien is het een inderdaad een mooie doorsnee van alles wat ik persoonlijk graag hoor: de albums zijn zowel duister als opgewekt, energiek maar ook melancholisch; licht en donker. Het is hoe ik zelf muziek, en feitelijk ook de gang des levens, beleef.
Persoonlijk herken ik er o.a. het epische van Dream Theater in, in combinatie met wat je doet bij Thorium … Het donkere kantje. Welke bands zijn een grote invloed geweest?
Dream Theater zit zeker bij m’n invloeden, maar ook bands zoals Symphony X, Blind Guardian, Helloween, Iced Earth,... Verder ook de classics als Iron Maiden en Queensryche aan de ene kant, maar ook invloeden van heavier groepen als Testament, (oude) Metallica en Megadeth komen tevoorschijn. Het is een hele waaier aan invloeden vanuit vele hoeken binnen de Metal. Wat een eventuele “lijn” betreft is er trouwens geen overkoepelende verhaallijn, maar de meeste van de nummers zijn wel conceptjes op zich. ‘Clockwork’ op het ‘Myths in Motion ‘ album, bijvoorbeeld, duurt twintig minuten en is rond een hele verhaallijn gebouwd. Ik hou van conceptalbums, maar de reden waarom ik zoiets vooralsnog niet wil doen is dat er gewoon teveel onderwerpen zijn die me interesseren en fascineren, waardoor het onmogelijk is om er één iets uit te kiezen om er een concept-plaat rond te maken. Ik zou me wat ‘gevangen gezet’ voelen mocht ik een volledig album schrijven rond slechts één onderwerp.
Ben ik correct dat het album ‘Myths in Motion’ teruggrijpt naar je invloeden van pure heavy metal, genre (in ons land) Ostrogoth? Tja, soms muziek met een ferme hoek af. Het piano album ‘Songs of Ivory and Obsidian’ (mijn persoonlijke favoriet van de platen, zonder afbreuk te doen aan de andere) laat dan weer een ander, meer breekbaar kantje zien; weemoedig met momenten. Was het de bedoeling om zo een breder publiek aan te spreken, of is dat naturel gegroeid?
Thuis neem ik bijna in gelijke mate m’n akoestische en m’n elektrische gitaren ter hand – dat in tegenstelling tot veel Metal- of Rock-gitaristen die (meestal) uitsluitend met de elektrische gitaar bezig zijn. En wanneer ik m’n akoestische gitaar bespeel, komt er een heel andere kant van me naar boven drijven. Vooral dat ligt aan de oorsprong van dat contrast, en niet per sé het standpunt “ik heb een elektrisch album en nu moet ik ook een akoestisch album maken om dat te contrasteren”. Eenmaal je op dat pad van twee heel verschillende albums zit, is het dan wel leuk om de verschillen in bvb productie heel breed te maken. Het zorgt voor onverwachte wendingen die je publiek bij de zaak houden.
Nu dat vierluik is afgesloten, wat is voor jou het onderlinge verschil tussen de platen? Los van wat we net hebben gezegd…
Elk van de vier albums heeft z’n eigen stijl, sound, en feitelijk zelfs z’n eigen (sub)genre. En ook z’n eigen instrument, want zoals de albums nu geordend zijn, betreft het een six-string album, een geheel akoestische plaat, een modern seven-string album, en dan de piano-release. Het leuke is wel dat er ook op de heavy, elektrische albums veel akoestisch werk terug te vinden is. Tegenover de lekker energieke elektrische albums, is het akoestische album van 2023 (‘And Silently The Age Did Pass’) bijvoorbeeld heel donker; nog donkerder dan ‘Songs of Ivory and Obsidian’ van 2024. Vooral wat teksten en sfeer betreft is eerstgenoemde heel ‘doomy’ en gothisch. Interessant om op te merken is wel dat, in mijn ogen, de beide akoestische releases wel degelijk ook ‘Metal’ albums zijn, ook al staan er geen elektrische songs op. Het is namelijk geen singer-songwriter materiaal of iets dergelijks, maar grijpt terug naar de sound van bijvoorbeeld Opeth, Nevermore of Evergrey. Zowat elk van de songs op de akoestische platen zou in principe een zogenaamde “ballad” kunnen zijn op een Metal release, alleen zijn er zo dus twee hele albums van gemaakt.
De gastzangers zijn ook imposant; hoe heb je ze gevonden en hoe hebben zij de tijd gevonden om eraan mee te werken?
Er wordt in bijna elk interview een vergelijking gemaakt met Ayreon, omdat er één persoon is die de muziek schrijft en de nummers worden gebracht door een hele reeks gastzangers. Ik lach er wel eens mee, maar al die zangers zijn een gevolg van het feit dat ik absoluut niet kan zingen, haha. Ik zing wel mee met (pop)songs terwijl ik les geef, maar het soort vocalen die je in Metal nodig hebt gaan zulke richtingen uit die m’n stembanden niet aankunnen. Als ik zoals bvb een Devin Townsend zowel agressief als ingetogen, zowel hoog als laag etc aankon, dan had ik het in alle eerlijkheid allemaal zelf gedaan. Mijn ingesteldheid werd hoe dan ook al snel: als ik dan toch andere mensen moet inschakelen, laat ik dan zangers trachten in te schakelen waar ik zelf fan van ben. Dat verklaart ook waarom er zowel grote namen als minder bekende op de platen staan.
Nu dat vierluik is afgesloten, wat nu? Het zwarte gat? Of zijn er al volgende plannen?
Ik ben eigenlijk sinds kort klaar met de songwriting voor de volgende twee albums! Er zit zelfs al een derde plaat in de pijplijn voor dáárna. Maar de releases daarvan zijn uiteraard nog niet voor direct. Eerst moet het hele productieproces weerom worden doorlopen, met drum-opnames, bassen arrangeren, akoestische gitaren tracken,...en weer uitkijken naar zangers. Dat productieproces gaat toch zeker nog een jaartje in beslag nemen. De eigenlijke songwriting van dit alles heeft in ieder geval mijn tijd in 2024 zowat geheel in beslag genomen. Eerder hadden we het al over hoe al die projecten, bands en releases te combineren, en dat wordt wel wat evident als je de opvolging van alle releases bekijkt: ofwel werk ik aan het ene, ofwel aan het andere, dus de projecten lopen niet in elkanders weg. Hier en daar is er wat overlap, maar over het algemeen is het afwisselend.
Met zo’n project was je als Duitser of Amerikaan al wereldberoemd geworden. Is het ‘Belg’ zijn een rem op je groei als muzikant? Bots je op een muur? En is dat een probleem, of zeg je eerder ‘foert’ ertegen?
Die ‘foert’ mentaliteit heb ik al lang, ik kan ook niet anders. Ik wil vooral gewoon muziek maken. Dat gezegd zijnde: ja, het is een probleem... Het is een gigantisch probleem. Dat is iets dat ik tien jaar geleden, nog voor de tijd van Entering Polaris, Ostrogoth of Thorium, al ondervond. Toen speelde ik bij o.a. 23 Acez, Neo Prophet en Quantum Fantay – die laatste zit trouwens weerom volop in een her-opstart. Zowel bij Thorium als met Entering Polaris zitten we intussen aan drie officiële releases…en als ik dan zie wat het allemaal “maar” doet... Ik heb reeds meermaals gedacht dat als ik een Zweed of een Duitser was geweest, ik al verder had kunnen staan. Je begint dan te denken, waar ligt het aan? Wat mij betreft komen er een drietal verklaringen naar voren. In de eerste plaats is Vlaanderen een zakdoek groot. Je kunt dan ook nog eens moeilijk spreken van een “Belgische” band, want er is ook een muur naar Wallonië toe: wat in Vlaanderen leeft, vertaalt zich totaal niet naar het Waals gebied, en omgekeerd. Als je hier twee keer rond de plaatselijke kerktorens bent gereisd, ben je rond. Als je daarentegen een Duitser bent, kun je meteen al in eigen land een veel groter publiek aanspreken omdat het gebied gewoonweg groter is. Dan spreek je al snel over duizenden fans, en niet over een paar tiental of een paar honderd hier in ’t Vlaams territorium.
Een volgende factor? Als je tegen de gemiddelde Amerikaanse Metalhead zegt: ‘heb je al gehoord van die of die nieuwe Duitse, Zweedse of Nederlandse band?’ zal die wellicht de oren spitsen. Begin je over “een band uit Vlaanderen”, is de kans groot dat hij niet eens gaat weten wat Vlaanderen is. Da’s iets dat we, jammer genoeg, niet gemeen hebben met onze Noordenburen – denk maar aan de massa Nederlandse artiesten die wereldwijde bekendheid genieten, zoals Vandenberg, Golden Earring, Eddie Van Halen, Within Temptation, en ga zo maar door… Dat hebben we hier niet, net zoals we hier ook niet de studio’s, producers, of de rijke geschiedenis hebben op Rock-vlak.
De derde reden leidt me naar promotie; video’s op YouTube en posts op sociale media. Je ziet dan bijvoorbeeld beelden passeren van een Amerikaanse of Canadese band waar je nog nooit van hebt gehoord, en die heeft na drie dagen 75.000 views. Als je als Belgische artiest je video uitbrengt, moet je die zitten boosten en promoten om ocharmen aan duizend views te geraken. Dat is heel frustrerend allemaal.
Het mag je natuurlijk niet tegenhouden om vol te houden, het is en blijft een passie in de eerste plaats. Los daarvan, ga je met dit project ook optreden?
Jammer genoeg niet, ook om de redenen waar we het net over hadden. Als ‘k zie hoe weinig aandacht er maar is voor wat we doen bij het toch heel “catchy” Thorium (alsook voor zovele andere, kwaliteitsvolle Belgische bands), dan is er vrees ik al helemaal niks ‘live’ te beginnen met het ietwat “experimentelere” Entering Polaris. Het brengt ons weerom terug naar die muren, en die muren staan er zelfs binnen Vlaanderen. ’t Is hier al zo klein, en dan moet je er bizar genoeg ook nog rekening mee houden dat een band uit West-Vlaanderen weinig gaat teweeg brengen in bvb Antwerpen, en omgekeerd. Het vertaalt zich naar de weinige aandacht die er is van Oost-Vlaanderen richting West-Vlaanderen, Antwerpen richting Limburg,... Onbevattelijk, feitelijk. En dan met een project als Polaris, waarbij de comfortzone van doorsnee metal wordt verlaten, gaan optreden? Nee, dat lijkt me een onmogelijke piste. Ook zou ik dan toch op z’n minst een aantal van de zangers moeten kunnen strikken om het podium (en de repetitieruimte etc) op te gaan. Het is gewoon niet doenbaar.
Wat is dan wel de bedoeling met dit project, is het een soort uitlaatklep?
Het is m’n bedoeling om Entering Polaris groter en groter te maken. Het blijft mijn ambitie om te blijven opbouwen, blijven uitwerken, en zo toch een barst te doen ontstaan in die muren... Totdat het “doorbreekt”...hoewel dat een mistige term blijft met onzekere en variabele parameters. Entering Polaris is in ieder geval geen ‘bij-project’; integendeel zelfs. Mijn ambitie bij zowel Thorium als Entering Polaris is om een stempel te drukken. Jammer genoeg brengt dit me bij wellicht de grootste muur van allemaal, namelijk de interesse vanuit de muziek-business zelf. Zeker richting het buitenland heb je dat nodig, besef ik nu maar al te goed – aandacht van een boeker, een manager, van labels en promotors,... En zo’n internationale machine die je muziek uitdraagt op alle juiste manieren? Het ontbreekt bij ons, waardoor je dus rond die kerktoren blijft draaien. Zulke mensen die werkzaam zijn in deze scene, zijn zich immers ook maar al te bewust van alle muren waar we het over hadden.
Hoe zit het met de andere bands Thorium en Quantum Fantay, en ben je nog met andere bezig?
Met Quantum Fantay hebben we intussen ook al een lange weg afgelegd. In tegenstelling tot Entering Polaris of Thorium, is Quantum Fantay niet ‘mijn groep’, maar een effectieve band; daar ben ik ‘gewoon’ gitarist, en da’s helemaal goed voor mij, haha. De groep heeft vooral stil gelegen door COVID, maar krijgt nu dus ook weerom een boost. Er is trouwens net een nieuw album uit: ‘ONEIRONAUTS’. Met Thorium is dan weer een jaartje geleden het derde album uitgekomen. We blijven ook bij Thorium, ondanks die voornoemde muren, gewoon verder doen. al is het niet altijd makkelijk om dat vlammetje brandende te blijven houden.
Ondanks alles mag je toch best tevreden zijn over wat je bereikt hebt. Wat houdt je recht om vol te houden? Ik merk dat het huidige tweeluik toch meer aandacht krijgt dan ooit, als ik je sociale media bekijk?
Het is inderdaad leuk om te eindigen op een positieve noot: ik ben zeker zeer tevreden over het parcours dat ik heb afgelegd. Wat interviews en extra aandacht betreft, ben ik in positieve zin geschrokken van de massa aandacht die deze twee nieuwste albums krijgen. Met meer interviews en artikels dan ooit, in gerenommeerde magazines, en nog steeds aandacht nu, zelfs ettelijke maanden na de release! Het is zeker en vast gegroeid tegenover m’n vorige releases. En het is nog niet gedaan; er komen nog enkele grote magazines aan die hier aandacht aan willen besteden. Nee, in dat opzicht loopt het wel als een treintje moet ik toegeven.
Dan kom je bij de juiste mensen om je te promoten, en dan kom ik bij een man met passie voor Metal als Mike De Coene …
Absoluut! Ook Mike heeft meer los kunnen krijgen dan ooit wat Benelux betreft – veel aandacht vanuit onverwachte hoeken, en daar ben ik hem (zoals steeds) eindeloos dankbaar voor... Op internationaal vlak zit onder andere Against PR achter de promotie. Ook zij hebben veel kunnen gedaan krijgen, en nog steeds. En het blijft van mijn kant uit natuurlijk ook essentieel om interviews te blijven geven, te blijven posten op sociale media...en vooral om de mensen die interviews en reviews schrijven toe te voegen op die social media en wat contact te onderhouden; met een simpel bedankje in dat opzicht kom je al ver. Ik merk trouwens ook dat net díe dingen vaak worden vergeten door vele bands, vaak vanuit de mentaliteit dat “het toch allemaal maar niets opbrengt”. Niets is echter minder waar. Zeker vanuit de Vlaamse underdogpositie waar we het over hadden, heb je echt elk contact, elke review, elke fan en elke koper nodig. Het zijn ook net die dingen, merk ik, die na een paar jaren beginnen aantikken, in de goeie zin; want het zijn die mensen die ook je volgende releases gaan kopen en promoten.
Is er een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
Een echt einddoel heb je in principe nooit (of zou je toch nooit mogen hebben), want blijven groeien kun je altijd, zowel wat betreft aandacht en verkoop etc als in de effectieve kwaliteit van wat je brengt. Wel vind ik het interessant om dat meteen ook wat te nuanceren, want op ’t eind van de dag moet je natuurlijk ook wel een zekere tevredenheid kunnen ervaren in waar je staat met je muziek. Het zou maar triest zijn als je voortdurend teleurgesteld zou zijn omdat je nieuwste video-single bijvoorbeeld maar tienduizend views heeft, want als de volgende dan wel aan die views geraakt, kun je dan weer teleurgesteld zijn omdat ie niet aan twintigduizend raakt...en ga zo maar door. Er is altijd dat volgende doel; die volgende stap, die volgende groeimogelijkheid, en het blijft uiteraard zaak om ook voldoende te genieten van de reis langs al die haltes.
We blijven alles wat je doet uiteraard op de voet volgen. Veel succes in het nieuwe jaar
Wanheda - We hebben niet iets van ‘het moet nu gebeuren of … We hebben met deze plaat gewoon iets van ‘we zien wel waar het eindigt’. We gaan er gewoon voor en genieten van wat op ons afkomt
Het is haast onmogelijk om binnen het aanbod van post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die in 2022 met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt.
Naar aanleiding van die release hadden we een tof gesprek met de voltallige band. https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/85039-wanheda-we-zijn-vooral-sterker-uitgekomen-door-het-uitbrengen-van-die-nieuwe-plaat-los-van-die-tijden-waarin-we-nu-leven-dus.html
Ondertussen zijn we twee jaar verder en brengt de band een nieuwe EP op de markt ‘Dusty Trails’. We gingen op zoek naar ‘het verhaal’ achter de plaat, vroegen ons af hoe het de band is vergaan en polsten naar de toekomstplannen.
Mijn laatste interview met jullie was in 2022, naar aanleiding van ‘Desert of Real’. Hoe is het de band ondertussen verlopen? In het vorig interview hadden jullie het over concerten in het Oosten van Europa?
Het Oosten van Europa was toen inderdaad het plan, maar is uiteindelijk beperkt gebleven tot twee shows in Duitsland. Samen met de Poolse post-metal sensatie Distant Dream hebben we in totaal zes shows gespeeld. Waarvan vier in België uiteindelijk, en dus wel twee in Duitsland. We hebben ondertussen redelijk wat shows gespeeld, niet overdreven veel, maar voldoende om het album wat in evenwicht te houden.
Heeft die plaat ‘Desert of Real’ deuren geopend, of hadden jullie het graag anders gezien?
Heel specifiek heeft het niet per se grote deuren geopend. Maar we hebben via vi.be wel een wedstrijd van Amplo en vi.be gewonnen, ‘Zware Gitaren Pitch 2022’. We moesten onszelf toen voorstellen in de 4AD in Diksmuide, met ook Koala Disco en Yko. De winnaar mocht het voorprogramma verzorgen van een band die in de 4AD zou spelen. We hebben dit uiteindelijk gewonnen en zijn gematcht met Jambinai. De show vond uiteindelijk plaats in juni 2023. Dat mogen openen voor Jambinai was wel een hele ervaring voor ons. Daarnaast hebben ook nog enkele andere mooie concerten gespeeld. En kregen ook positieve reviews en reacties op de plaat. Ook voor onze live shows. In dat opzicht zijn we zeker gegroeid en geëvolueerd als band. Maar mega grote deuren heeft het nog niet geopend. Als niche band is het ook niet evident om echt door te breken.
Je zegt een niche band. Maar wat jullie doen is van wereldklasse. Speelt het ‘Belg zijn’ in jullie nadeel denk je?
Als we kijken naar Belgische bands, naast ons en ook binnen andere genres, blijkt dat voor velen toch beperkt tot België. Kijk maar naar een band als Ronker die zeer goed bezig is of Pothamus, L’itch… Hoewel die wel naar de Nederlandse buren kijken, blijft het toch aanmodderen. Psychonaut is ook zo een voorbeeld, hoewel die dan wel een beetje meer voet in het buitenland kunnen zetten. Wat ons betreft? Postrock is en blijft een genre dat in een niche sfeer blijft hangen. We moeten gewoon blijven proberen, blijven spelen, blijven albums releasen. Blijven ontwikkelen is ook belangrijk. Het gaat binnen ons genre wat trager. Maar we mogen niet opgeven. We zien toch dat het lukt voor bands binnen ons genre om in een AB of Trix te spelen. Het kan wel, er is voldoende hart voor post rock en post metal in ons land. Zolang we er zelf nog plezier uithalen, blijven we gaan. Dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste.
Belgische muziek wordt ook niet echt gepromoot of met mondjesmaat tijdens ‘de Week van de Belgische muziek’. Speelt ook dat in jullie nadeel?
Het klopt dat Belgische en bijvoorbeeld Franse of Nederlandse bands in ons genre het niet altijd makkelijk hebben, maar wij denken niet dat dat zozeer te maken met het feit dat we in België wonen. Als je kijkt naar het succes van bijvoorbeeld Engelse of Australische bands, dan zie je dat die vaak meer mogelijkheden hebben om te spelen en zich te laten zien, simpelweg omdat hun markten groter zijn. België is gewoon minder bevolkt. Dat betekent niet dat we geen kansen krijgen, maar dat het tijd en doorzettingsvermogen vraagt om een groot publiek te bereiken. Het is een kwestie van langzaam opbouwen, geduld hebben en volharden.
Dit interview is naar aanleiding van de EP die net uit is, ik heb die een paar keer beluisterd en ben onder de indruk van het epische kader. Wat waren de eerste reacties eerste reacties? Bij de vorige plaat schuilde er ook een verhaal achter, hier ook van deze ‘Dusty Trails’ ?
Dat is altijd wel een beetje zo geweest, dat er een soort verhaal achter schuilt. De vorige platen waren wel nog meer echt ‘concept platen’. Bij ons, als instrumentale band, komt de muziek altijd eerst. We blijven het wel belangrijk vinden om te evolueren in onze sound, zonder onze identiteit echter uit het oog te verliezen. Onze andere gitarist Jan Verduyckt zou er nog meer kunnen over vertellen. We hebben deze keer in ieder geval geen uitgebreid essay geschreven over het concept. De titels zijn hints naar bepaalde Western films. Het verhaal gaat over een eenzame, verwarde "cowboy" die grote dromen heeft. Zoals vliegen als een gier over de verlaten vlaktes en uiteindelijk zelfs de ruimte verkennen en de zon bereiken. Het is een beetje zoals het verhaal van Don Quichot, maar in plaats van een ridder is het deze keer een cowboy. De moraal van dit verhaal is dat dromen iets heel goeds zijn, maar dat je niet te veel of onbereikbare doelen moet stellen. Dat maakt je alleen maar gek of verlamd, waardoor je uiteindelijk geen vooruitgang boekt in het leven. Er zit dus wel een soort verhaallijn in, maar het is deze keer minder groots dan bij de vorige plaat, maar die ging over wat meer bewogen onderwerpen dan deze.
Men spreekt van spaghettiwesterns, ‘Beneath the Vulture’s Gaze’. Het is ook een erg gevarieerde plaat geworden, bij elke song komt er een ander ‘gevoel’ naar boven.. meer nog … Er zit eigenlijk geen lijn in, dat vind ik zelfs positief, soms worden we op het verkeerde been gezet … Een bewuste manier van aanpak om de aandacht scherp te houden of hoe moet ik dat zien?
Bij ‘Desert of Real’ hebben we meer gekeken naar het epische. Deze keer gaat het meer over de band zelf, en de instrumenten die we zelf bespelen in de schijnwerper plaatsen. Het is allemaal zodanig gecreëerd dat we dit perfect kunnen naspelen op het podium, het gaat er losser aan toe op deze plaat. Misschien ligt het daaraan dat je de indruk krijgt ‘op het verkeerde been te worden gezet’. De vorige plaat is ook geschreven tijdens corona, de beleving was toen ook anders. Dat speelt ook wel mee in de sound op deze nieuwe EP eigenlijk. Ik denk dat JV bij het schrijven van songs meer tot de essentie van de dag is kunnen komen, op deze nieuwe plaat en dat merk je wel. We willen ook steeds de dingen die vroeger minder waren wegwerken, en beter doen. Het is gewoon een groeiproces. Die elementen hebben dus allemaal een invloed op het creëren van deze plaat. In die zin zijn we allemaal heel tevreden met het eindresultaat.
Ik voel dat er ook nog groeimogelijkheden zijn zelfs, dat de inspiratie nog niet op is … Is dat zo? Spelen jullie nog met nieuwe ideeën naar de toekomst toe?
Zeker en vast. JV is opnieuw aan het schrijven van songs begonnen. We gaan proberen volgende jaren er een vervolg aan te breien. Er zit zeker nog voldoende speling op, naar andere wendingen binnen de sound van WANHEDA. Ook belangrijk, elke release , dat zijn er ondertussen drie, is anders en toch hoor je telkens WANHEDA erin terug. Dat is voor ons wel belangrijk. Dat geeft ons de mogelijkheid om bij de volgende plaat toch weer iets anders te doen, maar in het oog houdende dat onze identiteit bewaard blijft. Als dat niet zo moest zijn en we er stoner of met vocals van maken is dat niet meer WANHEDA, dan moeten we dat project een andere naam geven vind ik.
Het is op zich ook een filmische, visuele plaat. Is er nooit een ambitie geweest om er iets mee te doen in film of TV series of zo?
Dat is een vraag die JV beter zou beantwoorden. Iedereen heeft daar een beetje zijn eigen mening over. We denken wel dat het een van JV zijn dromen is om de muziek wat meer binnen te krijgen in dat wereldje van documentaires enzo. Om beeld erbij te krijgen, die erbij past. Twee songs van ‘Desert of Real’ zijn wel degelijk gebruikt voor een serie op Ketnet, namelijk Skate. Dat is echt heel fijn, het schept zeker en vast perspectieven. We hopen dat dat in de toekomst nog vaker mag gebeuren.
Ondertussen hebben jullie in wat leuke venues gestaan zoals Bonnefooi in Brussel en CC De Kruisboog in Tienen. Kortom, hoe is de tour verlopen en hoe waren de reacties?
We hebben sinds september zes try-out shows gespeeld in voorbereiding van onze releaseshow. Deze vindt komende week (30 november) plaats in JH SOJO in Leuven. https://releaseshowwanheda.eventgoose.com/
We hebben positieve reacties ontvangen op onze try-out shows en kijken enorm uit naar de eigenlijke releaseshow. We hopen wat bekende en nieuwe gezichten te zien!
Het is ook moeilijker geworden (sinds corona) om als alternatieve band voet aan de grond te krijgen. Het is heel divers , sommige als een Linkin Park op Werchter op een uur uitverkocht) maar een heel interessant bandje, soms minder gekend van naam en tickets, krijgt een zaal niet vol of zelf geen publiek voor zich … Hoe ervaren jullie dit?
Ja, maar dat is niet alleen bij ons het geval. Je hoort dat van andere veneus en bands waarmee we bevriend zijn dat het moeilijker geworden is, maar of dat puur en alleen corona gerelateerd is? Dat is een andere zaak. Er is wel iets aan de hand. Er is een overaanbod, de zalen zitten – en dat is nog steeds deels door de nasleep van corona – al twee jaar vol geboekt. En dezelfde organisatoren spelen duidelijk op veilig en willen alleen maar populaire bands waarmee ze hun zaal gegarandeerd vol kunnen krijgen. Tenzij je zelf een zaal afhuurt, en de kosten dan ook voor eigen rekening neemt. In België valt dit eigenlijk op zich nog mee. Wij mogen zelf ook niet echt klagen. Er zijn nog genoeg jeugdhuizen en zo, met vrijwilligers die dit toch nog willen verwezenlijken. Daar moeten we echt dankbaar voor zijn. In bijvoorbeeld Oost-Europese landen is dat helemaal anders. Het is in ons land moeilijk, maar valt nog al bij al mee.
Over ambities hadden we het in ons vorige gesprek al, Dunk!festival en AB waren opties die naar boven kwamen, zit die kans er nog in? Of herzien jullie deze ambities?
Tot op de dag van vandaag is optredens boeken in een clubcircuit als AB of TRIX nog steeds een realistische ambitie. Grote podia is niet zo realistisch voor ons, of je moet de kans krijgen om met een grotere band als voorprogramma te kunnen staan. Maar we blijven met beide voeten op de grond, en zo in een club circuit terecht komen lijkt dus nog steeds de meest realistische ambitie, laten we het daarbij houden.
Via een label als Dunk!records zou dat toch moeten kunnen lukken?
Volgend jaar bestaat Dunk!festival twintig jaar en ze doen al meer shows apart dan wat ze normaal gezien doen. Als daar iets moest beginnen bewegen, graag. Dunk!festival is en blijft nog altijd, ook al hebben we daar al eens gespeeld, het festival waar we eigenlijk elk jaar zouden willen optreden. Het is een festival dat op ons lijf geschreven is.
Wordt 2025 het jaar van de grote doorbraak? Maw, wat zijn jullie verwachtingen en wat hoop je te bereiken volgend jaar, na het uitbrengen van jullie nieuwste plaat?
Eind februari, begin maart gaan we terug op tournee. We gaan zeker in Oost-Vlaanderen geraken (haha) in Gent bijvoorbeeld. Begin December gaan we daar iets meer kunnen over communiceren, we gaan dus sowieso wat shows spelen. Voor de rest is het koffiedik kijken. Misschien vallen we in herhaling, maar Dunk!festival mag ons altijd vragen… we hopen vooral dus nog wat fijne concerten te kunnen boeken naar aanleiding van die nieuwe plaat. Wat hopen betreft, willen we de lat niet te hoog leggen want je wordt anders wellicht een beetje ontgoocheld. We hebben het al aangegeven, maar we moeten alleen realistisch zijn en blijven. We blijven ons amuseren, en het is altijd fijn om feedback te krijgen vanuit jouw hoek, of fans of zo.. je hoopt wel dat je een realistische droom kunt waarmaken. Maar we hebben niet iets van ‘het moet nu gebeuren of… We hebben met deze plaat gewoon iets van ‘we zien wel waar het eindigt’ … We gaan er gewoon voor en genieten van wat op ons afkomt.
Dat lijkt me een fijne ingesteldheid om dit gesprek af te sluiten. We zien elkaar wel terug in 2025, alvast een prettig eindejaar …
BleedSkin – Eerlijk gezegd, er is niet echt zoiets als 'een wandeling tussen duisternis en licht'. We wilden gewoon iets bruut maken, wat we ook hebben gedaan
BleedSkin is een Death Metal band uit België opgericht in september 2016 door Céline Mazay en Rémy Adam. De belangrijkste inspiratiebronnen zijn metalbands als Cannibal Corpse, Abnormality, Dying Fetus, Benighted, ... BleedSkin heeft al de kans gehad om te spelen op Durbuy Rock Festival 2022 (Septicflesh, Dark Tranquility, Ensiferum, Asphyx,...) en om optredens te openen voor Crypta (Br), Sinister (Nl), Blood Red Throne (No), Sisters of suffocation (Nl), Debauchery (De), Carrion (Be), Brutal Sphincter (Be), en vele anderen.
De eerste demo van de band werd uitgebracht in april 2018: ‘The Rotten One’. De band heeft enkele personeelswissels doorstaan. De solide formatie bereidt zich voor op de promotie van het album ‘Blood Reign’, dat op 2 oktober 2020 werd uitgebracht. Covid-19 heeft veel shows afgezegd. De eerste single “Eternal Hatred” werd uitgebracht als videoclip op 27 augustus. Op 30 juni 2021 bracht BleedSkin een nieuwe titel uit: ‘Physical Redemption’ met een studio playthrough video. De single markeert de overgang van de band met een nieuwe line-up en het schrijven van muziek. Zelfproductie. Logan Dykens kwam terug naar Bleedskin, maar deze keer om te drummen! Céline en Rémy hebben de rol van zang op zich genomen en nu vormt de band een powertrio!
Bleedskin heeft het nieuwe album opgenomen: ‘Homicidal Therapy’. Uitgebracht op 10 september 2024. Naar aanleiding van deze release en hun show op Hell Open Air in Lint hadden we een fijn gesprek met Rémy , Céline en Logan. We polsten uiteraard ook naar de plannen voor het komende jaar en de verdere ambities
Mijn laatste interview met jullie was in 2020,-https://www.musiczine.net/fr/interviews/item/78594-jouer-dans-un-festival-majeur-d-europe-serait-un-reve.html, vier jaar geleden. Hoe is alles gegaan in de tussentijd?
In die vier jaar is alles goed gegaan, we hebben een nieuw album geschreven. We hadden wat veranderingen in de line-up. Dus ja, het was een tijd om nieuwe nummers te schrijven, en alles ging uiteindelijk best goed...
Heeft de COVID periode een positieve of negatieve invloed gehad op de band, of helemaal geen invloed?
Natuurlijk was het moeilijk omdat de band moest stoppen tijdens die COVID periode, het was echter moeilijk voor iedereen. Het heeft ons ook nooit tegengehouden om nummers te schrijven, we hebben zelfs het album 'Blood Rain' uitgebracht tijdens die COVID periode, en dat kreeg goede recensies en dingen.... het was alleen een beetje vreemd om het alleen online te chargen en het niet live te spelen en een release concert te doen of wat dan ook. Maar aan de andere kant kunnen we niet zeggen dat de COVID-tijd een negatieve invloed had op de band.
Ik heb in die periode veel streaming concerten gezien, heb jij dat ook gedaan? Ik vond dat ik een aantal concerten heb gezien die ik in 'normal times' niet zou hebben ontdekt. Hebben jullie door de streaming een ander publiek kunnen aanspreken, dat je anders moeilijker had kunnen bereiken denk je? Of heb je er niets van gemerkt?
We hebben een online video gemaakt voor het Argentina Online Metal Fest. Zij organiseerden een festival online en nodigden ons uit om mee te doen. En dat was het ook een beetje…
Is het als Waalse band nog moeilijk om door te breken in Vlaanderen, ik lees en hoor veel over een soort 'muur' tussen Wallonië en Vlaanderen, merken jullie daar iets van
erlijk gezegd voelen we die muur tussen Wallonië en Vlaanderen niet, in principe hebben we zelfs meer optredens in Vlaanderen dan in Wallonië. Maar we hebben gehoord van andere bands dat het zeker een probleem is, maar niet voor ons.. nee.
Ondertussen hebben jullie niet stilgezeten, in september kwam het nieuwste album 'Homicidal therapy' uit. Hoe waren de eerste reacties?
We hebben veel positieve reacties gekregen op het album, dat is geweldig. We hadden deze goede reacties niet verwacht, want we hebben dit album gemaakt met een nieuwe line-up, nieuwe nummers en een nieuw begin voor alles, dus we hoopten dat mensen het leuk zouden vinden. Gelukkig vinden ze het nieuwe album goed, dus ja, we zijn erg blij met de positieve reacties die we uit alle continenten hebben gekregen, we hebben geweldige recensies gekregen.
Nogmaals, ik denk dat het een zeer emotioneel geladen plaat is; ik hoor frustraties, pijn het letterlijk uitspuwen ervan, op energieke wijze. Is het een bewuste manier? Is deze plaat een uitlaatklep voor opgekropte frustraties of is dat van korte duur? Zit er een persoonlijk verhaal achter de nummers of hoe moet ik dat zien?
Nee, het is geen persoonlijk verhaal. Niet voor de overblijfselen. Maar voor de muziek wilden we iets Brutaals maken. We hebben er meer energie in gestoken. Het is een verhaal over een man die worstelt met slechte gedachten in zijn hoofd, en we volgen het psychologische aspect van wat er in zijn hoofd omgaat tijdens die momenten in zijn leven. Het gaat niet over een echt persoon, maar over iemand die worstelt met gedachten. Het feit dat de man steeds verder wegzakt in de waanzin van zijn hoofd, dat is de verhaallijn van dit album.
Het voelt alsof ik naar een film kijk als ik naar het album luister, het is een erg visueel meesterwerk. Heb je er nooit aan gedacht om iets voor films of tv-series te doen met jullie muziek?
We hebben er niet echt over nagedacht dat het niets zal veranderen voor ons als band, of iets zal toevoegen aan wie we zijn als band, aan onze muziek... dus nee.
Het was een erg visueel album. Het is wat jullie wilden doen, 'een visueel album maken' of is dit natuurlijk gegroeid?
het kwam natuurlijk ... eigenlijk.
Je vindt de fusie tussen rauwheid en subtiel cleane zang, verder zijn de razende drums zo treffend. Is dat een bewuste manier om tussen donker en licht te lopen, of zie ik dat verkeerd?
Er is niet echt zoiets als 'een wandeling tussen duisternis en licht' eerlijk gezegd. we wilden gewoon iets bruut maken, en dat hebben we ook gedaan.
Naast de prachtige zang en gitaar, was ik onder de indruk van het drumwerk in het album, het maakt dit album nog bruter. Naar mijn mening maakt het jullie zelfs redelijk uniek binnen een niet-evident genre, wat ook duidelijk te horen is op deze plaat... Een bewuste manier van werken? Of groeit dit ook vanzelf?
We hebben geprobeerd om ons niveau voor dit album te verhogen. Voor zowel drums als zang hebben we er een jaar over gedaan om het gewenste niveau te bereiken, met uren hard werken en zweten! We wilden dat brute, gewelddadige randje. Het betekende ook veel positieve artistieke discussies met onze geluidstechnicus, Julien Huyssens, die geweldig werk heeft geleverd op het album.
Wat maakt jullie uniek zodat ik (mocht ik geen fan zijn) voor jullie zou kiezen?
Wat maakt ons uniek? Dat we onze muziek heel bruut maken, en dat we twee vocalen hebben. Vrouwelijke en mannelijke vocalen, dat zie je niet vaak in wat we doen. Dat zie je niet veel, we zijn ook een vijfkoppige band, in deze stijl zie je dat ook niet veel. Ik denk dat al die dingen ons vrij uniek maken. Ook in Brutal Death metal is het altijd erg boos en agressief. En op het laatste album komen we ook met breakdowns. We vinden het jammer dat we dat niet horen bij andere bands in ons genre. De enige band die het echt doet is Dying Fetus. Met dit album combineren we snelheid met breakdowns, dat maakt ons unieker.
Ik heb Mass Hysteria hun 'nogal brutale metal' in het Frans zien brengen. Denk je er nooit aan om in je eigen taal te zingen? Want in deze tijd maakt het bands zelfs populair …
In brute death metal willen we de tekst op de eerste plaats zetten, en dat is zelfs het belangrijkste. We willen iets doen dat iedereen kan begrijpen, en we denken dat Engels de meest gebruikte taal is om dat te doen. Bands als Mass Hysteria spelen vooral in Franstalige landen. Ze kunnen zelfs carrière maken door in Frankrijk te spelen, het is groot genoeg. Wij zijn teveel underground om dat te doen. We moeten overal spelen. Ook in niet-Franstalige landen. Eerlijk gezegd zijn we ook een erg jonge band... het is erg nieuw voor ons. Dus voor ons was het gewoon het juiste ding om te doen. We denken er nu niet aan om in het Frans te schrijven. Dus voor nu is het niet iets wat we willen doen, maar waarom niet in de toekomst... je weet maar nooit.
Jullie gaan op tournee in 2025. Ik zie jullie op Hell Open Air in mei in Diest samen met bands als Ancient Rides, Heidevolk, Fabulae Dramatis. Kijken jullie er naar uit?
We spelen daar inderdaad, en hebben nog een ander festival in Berserkr indoor metal fest in maart, we hebben nog wat andere optredens in Duitsland in april. Zwitserland in mei. We werken zeker aan die optredens, en kijken er natuurlijk naar uit om op Hell Open Air te spelen. We hopen ook dat 2025 ons jaar wordt voor optredens en het verkennen van onze muziek in Europa ...
https://www.helldiest.com/post/hell-open-air-2025-1
Het is misschien niet jullie ambitie om in Vorst Nationaal of in het Sportpaleis te spelen, maar wordt 2025 het jaar van de grote 'doorbraak' met dit nieuwe album of waar zien jullie jezelf in 2025?
We hopen natuurlijk dat het een doorbraak kan worden. Maar om in grotere zalen te spelen zoals je zei, moeten we met grotere bands spelen en dat is nu niet mogelijk. We hopen dat we grotere bands kunnen ontmoeten. En op die manier verder kunnen gaan, en misschien na al die jaren in grotere zalen kunnen spelen. We zullen in ieder geval proberen om in 2025 leuke optredens en podia te doen.
Wat zijn de ambities verder?
We hopen in de toekomst meer festivals te spelen, meer mensen in de muziekindustrie te ontmoeten. Zodat we als band kunnen blijven groeien. Een andere ambitie is spelen op Alcatraz hier in België, dat zou geweldig zijn! Ze promoten Belgische muziek. Sommige van onze vrienden hebben daar gespeeld, dus ik denk dat het mogelijk is en dat het zeker deuren kan openen door daar te spelen. Of spelen op andere festivals zoals Hell Fest in Frankrijk of in Duitsland zou geweldig zijn.
Wil je nog iets anders mededelen om dit interview af te sluiten?
Bedankt voor het interview, en aan de fans... het album is gratis te beluisteren op streaming sites https://linktr.ee/bleedskin en de merchandiser is verkrijgbaar op bandcamp https://bleedskin.bandcamp.com/merch
Kom ons alsjeblieft live zien, praat met ons... we zijn blij jullie allemaal te zien.
Bedankt voor het leuke gesprek, hopelijk tot ziens op Hell Open Air in Diest en andere plaatsen.
Nederlands 
Français 
