The Amity Affliction – Northlane - Boeiend hardcore duel tussen Australië en de US
The Amity Affliction + Northlane + Stray From The path + Wage War
Trix
Antwerpen
2016-12-02
Hans De Lee


Opener Wage War (US) stond net iets te vroeg geprogrammeerd en hebben we helaas gemist.  Maar bij navraag bleken de heren uit Florida een stevige pot metalcore te hebben gespeeld met nummers uit hun debuutalbum  ‘Blueprints’ met als meest gekende song “The River”!

Gelukkig waren we precies op tijd om Stray From The Path (US) een knal van een optreden te zien geven.  De band uit Long Island New York timmert al zo’n 15 jaar onvermoeid aan de weg en blijft ook al die tijd hun sound van retestrakke hardcore trouw.  Frontman Drew was weer één brok energie en betrok het publiek in zijn gekende stijl bij de set.  Ouder werk werd afgewisseld met nummers uit de recenste CD ‘Subliminal Criminals’ en er werd ook al een gesmaakt voorproefje gegeven van de nieuwe schijf die in het voorjaar van 2017 zou moeten verschijnen.    Het nummer “The House always wins” laat er alvast geen twijfel over bestaan : die nieuwe CD wordt alweer een knappe splinterbom vol pittige hardcore met ook nu die herkenbare groove (à la Rage Against The Machine) in hun sound en een spervuur aan kritische teksten.  Kort maar knap optreden!

Northlane (AU)  was voor mij een ‘nieuwe’ band.  Nooit eerder zag ik dit heerschap uit Sydney aan het werk maar de eerste kennismaking viel heel goed mee…De bandnaam zou een link hebben met de metalcore collega’s van Architects (song van) en dat was ook heel duidelijk te horen.  Metalcore in een modern jasje met knalharde gitaar- en vocale uitbarstingen, afgewisseld met breaks en  meer ‘rustige’ stukken die me af en toe aan oppergoden Deftones deden denken.  Niet te geloven wat die frêle zanger Marcus Bridge (sinds eind 2014 de vervanger van Adrian Fitipaldes) uit zijn strot krijgt en hoe gemakkelijk hij switcht van felle screams en grunts naar ingetogen, glasheldere en cleane vocalen.  De set duurde een ruime 40 minuten en er werden vooral songs geput uit de CD’s ‘Node’ en ‘Discoveries’.  Het nummer “Leech” kon mij persoonlijk het meest bekoren en kende heel wat bijval in de voor 2/3 gevulde zaal.  Afsluiters “Quantum Flux” en “Obelisk” werden moeiteloos luidkeels meegebruld door de fans en sloten een puike set heel krachtig af.

Tenslotte was het de beurt aan hoofdact The Amity Affliction (AU) een hardcore gezelschap dat werd opgericht in 2003 en sindsdien gestaag hun aantal fans en de bijhorende populariteit zag groeien.  Vorig jaar stonden ze ook al op de affiche van Graspop.  Stipt om 22u10 kon het publiek de band toejuichen en de 5 leden een warm onthaal aanbieden.  TAA bedankte door er meteen fors in te vliegen met het gekende “I bring the weather with me” uit de recentste CD ‘This could be heartbreak’.  Gans de set werd trouwens opgebouwd met nummers die voornamelijk uit de laatste 2 (en meest succesvolle) van de in totaal 5 CD’s  kwamen.  Het eerder genoemde “This could…” en het in 2014 verschenen ‘Let the ocean take me’. 
TAA speelt een mix van metalcore en hardcore die zich hoofdzakelijk kenmerkt door de zeer catchy en meezingbare refreinen en door de complementaire zangpartijen van enerzijds brulboei  Joel Birch en anderzijds ‘cleane’ zanger en bassist Ahren Stringer.  De heren hun stemmen vullen elkaar wonderwel aan en zorgen voor het typische geluid van de band.  Niet dat ze de enige zijn in het genre die op die manier de zangpartijen ‘verdeeld’ maar ze mogen zich op dat vlak toch wel tot de besten van de klas rekenen wat mij betreft.  Luister maar eens naar nummers als “Lost & Fading” en “Never alone” (inclusief beats en samples).  Extreme muziek en toch met een poppy en  heel genietbaar refrein.  Mooi.
“We’re all fucked up” werd aanvankelijk akoestisch ingezet en het leek erop dat de band even wat gas zou terugnemen maar dat bleek maar schijn want al snel kwam in het midden van het nummer het eerste meebrul moment van de dag.  Tijdens “Death’s hand” ontspon zich een heuse mega circlepit en maakte het publiek zich op voor de grote finale. 
De bisronde bestond namelijk uit de 3 grootste successen van TAA en dat was ook duidelijk merkbaar in de zaal : “Pittsburgh”, “Don’t lean on me” en “This could be heartbreak” zorgden voor wilde taferelen onder de fans en voor een bruisend einde van een uitmuntend avondje moderne hardcore.

Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)