Het spelplezier droop van de Band Of Horses , de uit Seattle afkomstige rootsband rond Ben Bridwell . De vijf leden gingen gretig te werk op het podium  en werden telkens sterk onthaald . Het warme ontvangst deed hen enorm veel deugd in de ruim anderhalf uur durende set ; broeierige , snedige rootsamericana werd gedrenkt in gevoeligheid en melancholie. “It’s good to be back here” . Letterlijk werd de band uitgewuifd . Band Of Horses tekende  zijn eigen Steeple chase in een uiterst aangename , aantrekkelijke en verrassend mooie liveset.

Ze zijn een goede tien jaar bezig en we onthouden zeker oudjes ‘Everything All The Time’ (2006) en ‘Cease To Begin’ (2007) met de rootsclassics  “Is there a ghost” en “Funeral” . Ze zijn toe aan hun vijfde plaat ‘Why are you OK’ , die geïntroduceerd werd op Rock Werchter en nu uitgediept in het clubconcert .
Het amicale bandje heeft met de jaren een evenwicht gevonden van rootsamericana, indiepop en classic rock , met een knipoog naar Grandaddy. Niet voor niks stond Jason Lytle in voor de productie, keys/elektronica sijpelden door in die doorleefde , broeierige, sfeervolle, dromerige indie/alt.americana. In de liveset waren deze eerder beperkt en namen de gitaren het overwicht, gedragen door de indringende, intense zangpartijen van Bridwell en zijn band.
Na de charmerende begroeting werd de set sfeervol en verzorgd op gang getrokken door “For Annabelle”. Als snel werd een tandje bijgestoken en klonk het kwintet steviger, de drums zweepten de boel op, de gitaren spraken . “The first song” , “NW Apt” en het nieuwe sterke “Casual party” waren rockende sterkhouders .
De songs van de recente , wisselvallige plaat waren goed verdeeld in de set. De overtuigende “Throw my mess”, “In a drawer” het bijna tien minuten durende “Dull times , the moon” selecteerden ze . Het zijn net deze die de typische BOH spanning , intensiteit hebben , mooi opbouwen , aanstekelijk klinken , friste uitstralen, doorleefd zijn van gitaarslides en enkele stroomstoten toedienen .
Nog moois van dit met de andere songs in hun oeuvre  met “St Augustine” ; zeker het tweede deel van de set met “Laredo” , “Great salt lake” , “Too soon” en “13 days” , hun eerbetoon aan JJ Cale .
Jawel er was ruimte voor intimiteit toen ze met z’n twee een innemende “No one’s gonne love” speelden . Muisstil werd het in de sobere omlijsting en de breekbare zangpartijen. Kippenvel muziek.  In het eerste deel hadden we nog de ingetogen “Marry song”  en “Older” . Een mooi overzicht tot wat BOH in staat is .
Hen omarmen deden we op eind met hun twee classics “Is there a ghost” en “Funeral”; die door hun broosheid, extravertie en emotionaliteit diep raakten . Ze kregen een ferme schop onder de kont en de fellere, gedreven gitaar- en keys partijen zinderden na . Ook het broeierige “The general specific” moest niet onderdoen en  paste perfect bij de twee .

De laatste platen zijn misschien minder spraakmakend dan in de begindagen, live is het band die er staat , charmeert en met hart en ziel speelt. Band Of Horses heeft nog lang niet afgedaan en tekende zijn eigen Waregem Koerse in een puike , overtuigende liveset!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/band-of-horses-26-02-2017/
Organisatie: Live Nation