Ry X & Brussels Philharmonic Soloists - De nieuwe Bon Iver in een klassiek Brussels jasje
Ry X
Ancienne Belgique
Brussel
2018-02-25
Nick Nyffels

Toch wel verrassend dat een artiest waarvan zijn enige plaat ‘Dawn’ al twee jaar oud is de AB volledig weet uit te verkopen, maar dit is wat Ry X zondagavond voor mekaar kreeg. Ry Cuming, een Australiër die vanuit Los Angeles opereert, kwam eerst in de spotlichten met zijn electronica-project Howling in 2015, uit op Monkeytown records, het label uit Berlijn, opgericht door de Dj’s van Modeselektor. In Howling werkte hij samen met Frank Wiedemann, een Duitse DJ die samen met met zijn kompaan Kristian Beyer als Âme house-releases uitbracht op het Sonarkollektiv-label van Jazzanova. Als Howling stond Cuming al op Pukkelpop 2015 en stelde hij de plaat ‘Sacred ground’ voor, een mix van down-tempo house, folk, en droompop. Een jaar later zagen we hem op Pukkelpop als Ry X, in de club, waar zijn subtiele klanken verdronken in het geroezemoes van het publiek.

Of de debuutplaat van Ry X een slow burner is, en gestaag zieltjes gewonnen heeft voor iedereen die afhaakte bij Bon Iver toen die teveel de vocoder begon te gebruiken en de experimentele tour op ging, weten we niet, maar in ieder geval zullen er vanavond veel fans van Bon Iver naar de AB afgezakt zijn.
Ry X deed vanavond een specialleke, na eerdere samenwerkingen met een Duits symfonie-orkest, stond hij vanavond op de bühne met een deel van het Brussels Philharmonic. Een klassieke bewerking dus van zijn debuut, een beetje vergelijkbaar met wat The Colorist al deed met Lisa Hannigan en Emiliana Torrini. Wij telden 12 leden van het Brussels Philharmonic, maar het kunnen er ook meer geweest zijn. Daarnaast had Cuming ook nog zijn band meegebracht die voor de elektronische invulling zorgde.
Cuming begon er heel rustig aan, tokkelend op zijn akoestische gitaar met “Sweat”, echt muziek die tijd nodig heeft om zich te ontvouwen, waarbij de aanzwellende strijkers van het Brussels Philharmonic voor een  bijzonder filmisch effect zorgden. We moesten onmiddellijk aan Jose Gonzalez denken, wiens muziek, net als die van Ry X ook door Sony in zijn reclamespots gebruikt is. Minimale beats completeerden dit nummer.
Cuming ging verder met “Salt”, waarbij hij in ware Bon Iver-stijl zijn falset inzette, een hymne die versnelde en dan weer vertraagde, en zo breekbare euforie opriep. De man zijn plaat is ondertussen al twee jaar oud, hij is bezig aan een nieuw album, en we kregen dan ook al een paar voorproefjes voor dat nieuwe album, waarvan “Hounds” het opvallendste was met zijn plotse stiltes die groot effect sorteerden. Het publiek reageerde vervolgens euforisch op “Berlin”, met zijn whohoo-refreintje wellicht het meest herkenbare nummer van Ry X.
Naast akoestische gitaar speelde Cuming ook elektrische gitaar en keyboards, en naar het einde van zijn set nodigde hij ook zijn voorprogramma Hannah Epperson uit om te komen meedoen. Afsluiter “Howling”, schoof nog het meest op in de richting van een dance-nummer, met Cuming die zijn vingers over de snaren van zijn gitaren schoof en beats die naar een climax opbouwden. Bis-nummer “Only” zet Cumings sterkste wapen nog maar eens overtuigend in de verf, zijn emotionele falset.  

De samenwerking met het Brussels Philharmonic was bijzonder geslaagd, een grote meerwaarde voor de klank, en je kan je eigenlijk geen concert van deze man meer voorstellen zonder de live-begeleiding van een strijkerskwartet.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel