C.O.F.F.I.N. - RAWWWK’N’ROLLL !!
C.O.F.F.I.N. + Dion Lunadon

Dion Lunadon kenden we nog van The D4, een rechttoe-rechtaan gitaarrockband die in 2002 met ‘6Twenty’ een lekker stomend plaatje maakte dat uit het betere Stooges-, New York Dolls- en MC5 hout was gesneden. Nadien werd Lunadon ingelijfd als bassist bij de geweldige noise-rockers A Place To Bury Strangers om vervolgens vanaf 2017 zijn eigen ding te doen in een underground wereld van smerige garage-rock, getuige de albums ‘Dion Lunadon’ (2017), ‘Systems Edge’ (2023) en de EP’s ‘Schreien’ (2021) en ‘Memory Burn’ (2024).
Vanavond serveerden Dion Lunadon en zijn snedige band een portie ranzige garage-punk in de stijl van Jon Spencer meets Ramones meets Stooges. Splijtende punk’n’roll songs werden in een hels tempo aan mekaar gelast, riffs en puntige solo’s gierden door de bochten, de decibelmeter ging meermaals over de rooie en Lunadon’s gitaar werd met een ketting gegeseld om uiteindelijk nog met één snaar te finishen.
40 minuutjes rauwe rock’n’roll van het meest vunzige soort, zeg maar.

Aan C.O.F.F.I.N. (voluit Children Of Finland Fighting In Norway) om dat vuurtje brandende te houden, en dat mankeerde er niet aan. Dit was het zoveelste uiterst opwindende Australische bandje dat grossiert in vettige punk-hard-rock’n’roll.
Deze gasten onderscheidden zich via een immer fantastische drummer/zanger Ben Portnoy als frontman en showbeest. Het drumstel was dan ook frontaal opgesteld op het podium, zo wisten we direct waar de klepel hing. Portnoy schreeuwde zich de longen uit het forse lijf terwijl hij zijn trommels naar de pleuris mepte en ondertussen de zaal opzweepte tot het kookpunt werd bereikt.
Met “Cut You Off” als stevige opener op speedtempo gingen de poppen al meteen aan het dansen. Het duo “Lover’s Leash” en “Done By the Dogs” goot nog meer kolen op het vuur, pure ram-rock uit het grote Motorhead boek. Met “Beasts” werd er een klomp gemene stoner-blues naar binnen geloodst en via een splijtende versie van “Riff Raff” bracht C.O.F.F.I.N. hulde aan hun legendarische landgenoten AC/DC (Bon Scott periode uiteraard), we hebben AC/DC zelf die song nooit zo opwindend weten spelen.
De opgehitste atmosfeer steeg naar een hoogtepunt met punkbommetjes als “Cum In The Street” en “Through The Sewer” om er dan met het rammelende Stooges-achtige rockbeest “Give Me A Bite” een geweldige finale lap op te geven.
Wederom een bijzonder hitsige, hardvochtige en driftige Australische band die de brokstukken uit de muren rockt. Van dit soort groepjes kunnen we nooit genoeg krijgen.

Organisatie: Aéronef, Lille

TVOD - Party Time!
The 113 + TVOD

The 113 heeft nog geen full album uit maar kan dankzij een stel puike singles toch al gerekend worden tot één van de meest talentvolle nieuwe Britse sensaties. Live vertaalt zich dat in lekker voortstuwende songs die zowel een rave- als een eighties toets in zich dragen. Een bij wijlen heerlijk echoënde gitaar gutst doorheen de songs, een gedreven frontman maakt van songs als “Backpedaler”, “Presence”, “Too Awake” en vooral “Conscience” opborrelende hoogtepuntjes.
The 113 is eer eentje om in de gaten te houden.

TVOD is een bont allegaartje uit Brooklyn New York met een prettig gestoorde zanger aan het roer. De band heeft al een stevige live reputatie opgebouwd en daar is niets van gelogen.
Hun pas verschenen nieuwe album ‘Party Time’ is een pretentieloos stukje energetische post-punk en al deze fijne songs groeien in hun liveversie uit tot de meest extatische en opwindende party-bommetjes.
Een podiumbeest van een zanger en twee springerige gitaristen zorgen ervoor dat zowat elke song uitmondt in een spetterend feestje. Kolkende tracks als “Uniform”, “Car Wreck”, “Wells Fargo Bank Account”, “Mantis” en “Goldfish” zetten de l’Aéronef meermaals op zijn kop.
Dit is een bijzonder vermakelijke en fijne kennismaking met dit hitsige bandje.

Neem gerust een kijkje naar de pics @ Ludovic Vandenweghe

TVOD
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7668-tvod-11-06-2025?catid=category

The 113
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7669-the-113-11-06-2025?catid=category

Organisatie: Aéronef, Lille

The Cold Stares - Heerlijke blues-rock zonder franjes

Een bijzonder magere opkomst in de Franse Black Lab voor dit Amerikaanse blues-rock trio, wij schatten amper een 150 tal aanwezigen, maar deze gingen allen huiswaarts met een onvergetelijk concert op hun teller.

The Cold Stares zijn ooit als duo begonnen en hebben sinds 2022 een bassist in de rangen. Oorspronkelijk kwamen vergelijkingen met The Black Keys dan ook wel eens opdoemen (toen die nog een rockgroep waren in plaats van een lichtvoetig popgroepje), op vandaag zijn The Cold Stares eerder geëvolueerd naar een soort power-blues trio, maar dan zonder het spierballengerol dat dit genre soms ondraaglijk maakt.
Op de laatste twee platen ‘The Southern parts 1 & 2’ werd daar dan -de titel verraadt het al- een flinke scheut southern-rock aan toegevoegd.
Zo hebben The Cold Stares stilaan een kloeke eigen sound gecreëerd die zich vanavond op het podium vertaalde in potente blues-rocksongs met veel drive en schwung. Lange uitgesponnen tracks zijn niet aan hen besteed, hoewel frontman Chris Tapp bij momenten schitterende solo’s uit zijn gitaar toverde. Jimmy Page en Stevie Ray Vaughan kwamen ons wel eens voor de geest maar solo’s van een kwartier waren volledig uit den boze, The Cold Stares hielden het steevast compact. Chris Tapp speelde met evenveel klasse als gevoel en deed dit zonder guitar-hero allures, de songs spraken voor zich. Bovendien was Tapp voorzien van een heerlijke southern-voice die de songs nog meer ziel en karakter gaf, alsof we met onze cowboyboots in de zompige modder van de zuidelijke staten stonden.
Begrijp ons niet verkeerd, van country was hier geen spoor, dit was zonder meer een portie heerlijke blues-rock zonder franjes. Stevige rockers als “Evil Eye” en het sterk naar ZZ Top neigende “Automobile” schitterden naast het authentieke blues-pareltje “Level Four Blues” en de zompige blues-rockers “Prosecution Blues” en “Headstone Blues”. Wij meenden zelfs de pracht van Jimi Hendrix te ontwarren in “Confession”, en dat is het ultieme compliment voor een band die passie voor de gitaar op de eerste rij zet.
Er zaten tonnen variatie, vuur, klasse en hartstocht in deze set van anderhalf uur en het mocht van ons nog veel langer geduurd hebben.
Aan de povere opkomst te merken blijkt nog maar eens jammerlijk dat dit het zoveelste goed bewaarde geheim is een wereld waar ettelijke talentloze kutgroepen steeds met het grootste succes weglopen.
 Maar anderzijds kan je op die manier de meest interessante ontdekkingen doen in kleine zaaltjes. U krijgt zo nog een kans om The Cold Stares te ervaren op 18/06 in de lekkere bruine kroeg De Blaaspijp in Koekelare. Haast u.

Organisatie: The Black Lab, Wasquehal (Lille)

Na meer dan 20 jaar komen de legendarische en compromisloze noise-rockers terug aan de oppervlakte met dit explosief nieuw album, en ze klinken alsof ze nooit zijn weggeweest.
De stuiterende, averechtse en withete noise-rock is immer aanwezig in opgehitste tracks waarvan de titels al even geschift zijn als de songs zelf, check “The Unpopular Parts of a Pig” of “Way of the Exploding Dickhead”.
Mclusky is furieus als in de beste tijden en frontman Andrew Falkous is zijn eigen unieke en razende zelf. De valse trage “People Person” en de gemene sleper “The Digger You Deep” lonken naar The Jesus Lizard, “Kafka-esque Novelist Franz Kafka” is een heetgebakerde punksneer en “The Battle of Los Angelsea” gaat gebukt onder een loden bas die muren sloopt. “Not all Steeplejacks” is het enige momentje waar Mclusky zich enigszins een beetje inhoudt, een welgekomen rustpuntje met een hoek af.

‘The World Is Still Here and So Are We’ is een muilpeer van een plaat, een fameuze comeback die in weinig moet onderdoen voor het legendarische ‘Mclusky Do Dallas’.

Wie Mclusky gemist heeft op Les Nuits Botanique krijgt een herkansing op 04/10 in de Brugse Cactus Club. Ik zou niet twijfelen.

Jon Spencer – Driftig als altijd

Met Kim Salmon en Jon Spencer stonden hier 2 garagerock-iconen op een avond ingepland. Hadden we voor geen geld van de wereld willen missen …

Kim Salmon maakte als frontman van The Scientists en als gitarist van The Beast Of Bourbon deel uit van die geweldige Australische garage-rockscene uit de jaren tachtig. Twee bands die nooit echt van het grote succes hebben mogen proeven maar gestaag in al die jaren een heuse cultstatus hebben opgebouwd.
The Scientist hebben ondertussen al twee bescheiden comebacks gemaakt met ‘Sedition’ in 2007 en ‘Negativity’ in 2021 en tourden tot in 2023 nog wel eens de wereld rond, maar vanavond was Kim Salmon hier vooral om zijn kersverse solo-album ‘Smoked Salmon’ voor te stellen. Op voorhand hadden wij ons huiswerk gemaakt, maar het album kon ons geenszins overtuigen, zeker niet als wij het afwogen tegen al dat fameuze Scientists materiaal.
In hun live versie kregen de songs uit ‘Smoked Salmon’ echter wel een stevige (lees smerige) garage-rock injectie en bespeurden we toch geregeld flarden van die vuile en nonchalante stijl van weleer, hoewel Kim Salmon het materiaal van zijn voormalige band vanavond totaal onaangeroerd liet en zich volledig focuste op de nieuwe plaat.
Als performer was Salmon best wel overtuigend. Qua spontaniteit, stemkracht en vooral goesting heeft nog niks moeten inboeten en zijn sterke band zorgde ervoor dat er trouw werd gebleven aan een bijwijlen gruizige garage-rock sound. 

Op naar die geweldige rasperformer Jon Spencer. Deze kwam hier in zijn gekende sneltreinvaart grasduinen doorheen zijn volledige backcatalogue, van Pussy Galore, langs Heavy Trash, Jon Spencer Blues Explosion, The Hitmakers tot aan die rauwe rechttoe-rechtaan bom ‘Sick of Being Sick’ die hij in 2024 op de wereld losliet.
Spencer’s huidige live band is ook deze van dat bruisende album, met Kendall Wind op basgitaar en Macky Spider Bowman op drums, twee ongetemde jonge veulens die ook deel uitmaken van het onbesuisde punkbandje The Bobby Lees.
Met die 2 driftige punkleveranciers rond hem leek het alsof de inmiddels 60-jarige Jon Spencer ook weer de eeuwige jeugd had teruggevonden, voor zover hij die al was kwijt geweest. Energiek, vitaal en ontembaar als ooit raasde Spencer met zijn gevolg doorheen dat wervelende nieuwe album afgewisseld een flink stel klassiekers (“Afro”, “Bellbottoms”, “2 Kindsa Love”, “Do the Trascan”, “Sweat”, “Wail”, …) die naar goede gewoonte allemaal aan elkaar werden geregen.
Geen tijd voor tussenstops, hier moest aan één stuk door geramd worden, rock’n’roll behoeft geen pauzes. Spencer morste kwistig met de meest wilde en smerige riffs, ondertussen het publiek verblijdend met zijn gekende James Brown meets Lux Interior meets Elvis act. Spencer als de ongenaakbare ultieme predikant van de rock’n’roll, zo kennen we hem en zullen we hem altijd blijven aanbidden.
Op een klein anderhalf uur joeg dit voortvarende trio er zo een slordige 25 songs door. Het kunnen er ook meer geweest zijn, want bij Jon Spencer hebben we nog nooit de tel kunnen bijhouden. Dit was wederom briesend, onstuimig, kolkend en uitermate fantastisch.
Het zoveelste bewijs dat Jon Spencer één van de meest energieke live performers is die er op deze aardkloot rondlopen. En dat op zijn zestigste.

Organisatie: Aéronef, Lille

Whores. - Need some noise?
Whores. + Help

Als binnenkomer kan de bijtende noise-rock van het trio Help wel tellen. Dit klinkt een beetje als Metz met dynamiet in de kuiten of Pissed Jeans op een bedje van steroïden. Luid, hard, intens, furieus en soms iets te schreeuwerig, maar wel bijzonder energiek en vinnig. Ietwat meer variatie zou welkom zijn, maar dit is toch een bandje om in ’t oog te houden. 

Whores. is een band die duidelijk de mosterd heeft gehaald bij iconische groepen als Helmet, Melvins en The Jesus Lizard. Hun naam doet misschien niet zo veel belletjes rinkelen als voornoemde legendarische bands, maar hun sound klinkt even verbeten, fel, vermorzelend en krachtig.
Met het geweldige ‘War.’ releasten ze in 2024 pas hun tweede volwaardige album, en dit 8 jaar na voorganger ‘Gold.’, daartussenin waren er de EP’s ‘Ruiner.’ En ‘Clean.’ En daarmee hebben we het zowat gehad wat betreft discografie. Niet echt de meest productieve band dus, maar elk van deze plaatjes hebben Whores wel heel wat positieve respons en een stevige reputatie opgeleverd.
Met een fijne selectie uit deze 4 splinterbommen komt Whores. hier een knoert van een visitekaartje afgeven. Mokerslagen als “Fake Life”, “Quitter’s Fight Song”, “Baby Bird” en “Charly Chaplin Routine” komen binnen als welgemikte stampen in de onderbuik. Het genadeloze riffmonster “Hostage Therapy” doet l’Aéronef daveren op zijn grondvesten en met de onverbiddelijke bulldozer “Imposter Syndrome” worden ook nog eens de muren gesloopt, Melvins zijn hier wel heel dicht in de buurt.
“I Am an Amateur at Everything” en afsluiter “I Have a Prepared Statement” wringen zich als twee meedogenloze sluipmoordenaars doorheen een giftig doom-metal bad. Whores. laat zo een spoor van vernieling achter met deze korte doch verpletterende set.

Organisatie: Aéronef, Lille

Weather Systems - Welcome back, Anathema

Let’s face it, Weather Systems is eigenlijk Anathama 2.0. De nieuwe groepsnaam is een voormalig Anathema album, frontman Daniel Cavanagh is de songwriter en ook drummer Daniel Cardoso is terug mee aan boord gehesen.
Bovendien waren de songs van de nieuwe plaat ‘Oceans Without A Shore’ oorspronkelijk bedoeld voor een nieuw Anathema album, maar een groepsruzie kwam roet in het eten gooien en de band werd voor onbepaalde duur op non-actief gezet. Daniel Cavanaugh besloot dan maar het album onder een nieuwe groepsnaam te releasen en om na 5 jaar stilte eindelijk nog eens op tournee te trekken. Het kan dan ook weinig anders dan dat het hier een setlist betreft waarbij de nieuwe songs netjes verdeeld zitten tussen een hoop Anathema klassiekers.

De tijd heeft alleszins al wat vat gekregen op Daniel Cavanagh, hij lijkt in die sabbathperiode behoorlijk wat kilo’s te zijn aangekomen en heeft zichzelf nu een stel dreadlocks laten aanmeten waar zelfs de meest doorwinterde rastafari van achterover valt. Het belangrijkste is echter dat Cavanagh er terug de volle goesting in heeft en dat hij blij als een kind terug op een podium staat. Een immens contrast met de laatste keer dat we Anathema aan het werk zagen, toen zat de mot er volledig in en stonden de heren overduidelijk met een zak vol tegenzin op het podium van de Antwerpse Trix.
Cavanagh heeft dezer dagen wel heel wat meer werk on stage, de keyboards zijn volledig voor zijn rekening en nu broertje Vincent er niet meer bij is moet hij zelf al zijn vocale kunsten uit de kast halen. Daarvoor heeft hij naar eigen zeggen gouden tips gekregen van zijn broer die trouwens ook al naar de show is komen kijken en bijzonder onder de indruk was, deze plooien zijn dus alvast gladgestreken.
Het mag gezegd, op Daniel Cavanagh’s zangcapaciteiten valt weinig aan te merken, hij haalt misschien niet zo goed de hoogste noten als broertje lief maar hij loodst zichzelf zonder veel problemen doorheen de songs en slaagt erin om heel wat gevoel in zijn stem te leggen. Daarin wordt hij naar goede Anathema gewoonte bijgestaan door een puike zangeres, hier is dit Soraia Silva die zonder veel moeite en met evenveel passie de partijen van haar voorgangster Lee Helen Douglas overneemt en het publiek daarbij maar al te vaak in haar enthousiasme meeneemt (wij zijn doorgaans geen voorstander van handjesgeklap, maar wat hebben wij te morren als de band er zelf meermaals om vraagt?).

Opwarmer “Deep”, al meteen eentje van het Anathema-vat, laat zien dat deze nieuwe band er staat met die welgekende, glasheldere en bij momenten best wel stevige progrock-sound. Daarna past een serie nieuwe songs perfect in het plaatje. “Still Lake” en al zeker het lange “Synaesthesia” en “Do Angels Sing Like Rain”, waarin Cavanagh stevig uitpakt op de gitaar, staan hun mannetje en zetten Weather Systems op weg naar een bijzondere avond.
Anathema klassiekers als “Springfield”, “A Simple Mistake”, “Closer” en “Flying” klinken frisser en gedrevener dan ooit en brengen het publiek naar hogere sferen. Daartussenin klinkt het nieuwe “Oceans Without a Shore” al even hemels en dat is op zich een verdomd knappe prestatie tussen al die pareltjes.
Het epische drieluik “Untouchable Parts 1,2 &3” is meer dan een kwartier kippenvel, een uitbundig “Fragile Dreams” duwt in de finale nog eens stevig door en zorgt zo voor een spetterend einde van deze welgekomen comeback (want zo willen we het toch noemen) die ons toch twee uurtjes in de ban houdt.

Welkom terug, zouden wij zeggen, maakt niet wat nu de effectieve groepsnaam is …

Organisatie: 013, Tilburg

Kadavar heeft een slag van de molen gekregen. Daar waar al hun vorige albums schitteren in de betere retro hardrock, hebben ze nu eens iets helemaal anders geprobeerd. Hadden ze beter niet gedaan, want deze abrupte koerswijziging lijkt ons een misser van jewelste, en wij twijfelen er niet aan dat alle doorwinterde fans er ook zo over zullen denken.
Kadavar gaat aan de slag met elektro-effecten, poppy invloeden, halfslachtige eighties tinten en Eurovisiesongfestival-allures. De titelsong lijkt wel Abba die een soort hardrock hit probeert te scoren, “Hysteria” is een halfbakken poging om Muse te kopiëren, “Let Me be a Shadow” is Duran Duran op de kermis, “Sunday Mornings” is een trip richting diepe leegte. En zo gaat het maar door, geen enkele song is ook maar een beetje de moeite waard, dit is een draak van een album.
Laat ons hopen dat dit een éénmalige misstap is en dat Kadavar hierna zichzelf terugvindt.
Wij hadden het concert van Kadavar op 13/10 in Aéronef een tijdje geleden al aangestipt in onze agenda. Nu met een dikke viltstift terug geschrapt.

Elder - Psychedelisch uitstapje
Elder + Temple Fang

De Nederlanders van Temple Fang zitten er niet om verlegen om hun songs minutenlang te laten rondzweven of uitweiden, getuige de nieuwe plaat ‘Lifted From the Wind’ die zo een dikke 75 minuten duurt en amper 5 songs bevat.
Live resulteert dit in een psychedelische trip waarin lange smeulende passages na ettelijke minuten omslaan in hevige gitaaruitbarstingen, een beetje zoals bij de Duitse collega’s van Samsara Blues Experiment.
Een lang zweverig epos als “The River” klinkt even afwisselend als overtuigend en een fel rockend “The Radiant” is dan weer snediger, feller en naar hun maatstaven bondiger en korter (maar toch nog altijd een dikke 7 minuten).
Heerlijke kennismaking met deze psychrockers die naarmate hun set vordert meer en meer grip krijgen op het publiek. Een band die we met alle plezier nog wel eens willen tegenkomen.

Elder komt ter gelegenheid van de 10^e verjaardag van ‘Lore’, samen met ‘Dead Roots Stirring’ en ‘Reflections Of a Floating World’ één van hun beste albums, de plaat integraal opvoeren. Zo blijkt nog maar eens hoe sterk, gevarieerd en gelaagd dit album wel is.
Elder walst met speed, klasse en gedrevenheid doorheen de 5 lange en avontuurlijke songs die dit geweldige album rijk is. Een fijne aaneenschakeling van striemende riffs, zweverige psychedelica, gutsende stonerrock, welgekomen tempowisselingen, snedige solo’s en adembenemende symfonische uitweidingen.
Een song als “Lore” bijvoorbeeld draagt al dat moois in zich en passeert halverwege dan nog eens met brio in krautrockland, het typeert een band die het voortdurend spannend houdt en in elke song steeds verassende accenten legt.
Na het ‘Lore’-luik knoopt Elder er als toemaatje nog een stomende versie aan van “Halcyon”, een stevig pareltje uit ‘Omens’.
Dit is alweer een bruisend concert van deze onderlegde stonerrockers en een prachtig eerbetoon aan een almachtig album. Maar nu wordt het stilaan tijd om eens met nieuw werk op de proppen te komen.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Blood Incantation - Death Metal in space
Minami Deutsch + Blood Incantation, Kraut Rock on earth, Death Metal in space

Een ongewone doch bijzonder interessante line up vanavond, een kraut-rock band en een extreme metal band op dezelfde affiche. Een uitermate goeie zet, zo bleek.

De Japanse krautrockers Minami Deutsch zorgden voor een begeesterende en verslavende set met een handvol lange repetitieve songs die steevast op een geweldige climax afstevenden. Een lekker doordravende bas zorgde voor de het kraut-fundament, de gitaren scheurden en gierden zich naar ijle hoogtes, de drums roffelden als Pink Floyd in zijn meest psychedelische periode (die van ‘The Piper At the Gates Of Dawn’ en ‘A Saucerful of Secrets’). Het stoorde niet dat we geen jota verstonden van de Japanse vocals, hier waren we getuige van een inspirerende en aanzwellende set verpakt in 4 lange bezielde krautrock-songs waarin we volledig werden opgezogen.
De metalfans konden dit trouwens bijzonder appreciëren, dit was sowieso al geen avond voor fans met oogkleppen.

Blood Incantation is een band die wel eens verassend (lees veelzijdig) kan uitpakken. Na 2 verschroeiende (death)metal albums (‘Starspawn’ en ‘Hidden History of the Human Race’) kwamen ze in 2022 plots opzetten met een instrumentaal space-ambient album ‘Timewave Zero’, eerder geïnspireerd op Tangerine Dream en mijlenver weg van de geijkte metalpaden. Het typeert een band die geheel eigenzinnig een gedurfde en onvoorspelbare weg bewandelt.
Eind 2024 releasten ze dan weer het fenomenale ‘Absolute Elsewhere’, een album waarop de band nog maar eens hun biotoop tot ver buiten de grenzen van het metal-genre verlegt. Het heeft Blood Incantation wereldwijde positieve respons vanuit alle mogelijke hoeken opgeleverd.
Vanavond was ook duidelijk te merken dat hier een gevarieerd publiek was op afgekomen, niet alleen maar metalheads.
Zoals aangekondigd werd het volledige album integraal opgevoerd. Kon ook niet anders, dit is niet zomaar een verzameling songs maar wel een episch werkstuk opgesplitst in 2 bedrijven “The Stargate” en “The Message”, een creatie die erom vraagt om in zijn geheel te worden opgevoerd. De live uitvoering bracht ons perfect wat de plaat al deed vermoeden. De meest extreme metal, inclusief grafstem en verschroeiende riffs, afgewisseld met fijngevoelige prog-rock elementen, ontspoorde psychedelica, melodieuze gitaarsolo’s en synths die naar kraut-rock ruiken. Death metal die oorden opzoekt waar collega’s nog nooit geweest zijn, het maakt deze band uniek in zijn soort.
Blood Incantation hield het wel vrij kort. Na de integrale uitvoering van ‘Absolute Elsewhere’ kregen we nog een snoeiharde portie agressie met “Inner Paths (To Outer Space”) gevolgd door een zweverige en spacy synth-solo die ons een restant leek van ‘Timewave Zero’. Daarna vlamden ze nog één keer met een even moordzuchtig als zalvend “Obliquity of the Ecliptic”, waarmee ze er na een dik uur al een joekel van een punt achter zetten.

Blood Incantation is een band die het metal-genre nieuw leven inblaast en zich met hun avontuurlijke en grensverleggende aanpak onderscheidt van de ettelijke metal-bands die mekaar voor de voeten lopen. Zo moesten er meer zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez (Trix A’pen, 02-05-2025)
Blood Incantation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7477-blood-incantation-02-05-2025
Minami Deutsch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7476-minami-deutsch-02-05-2025

Organisatie: Aéronef, Lille