Nashville Pussy - De betere ram-rock
Het Luikse Acid Talk stak de vlam in de pan met een potje ophitsende psychrock à la Osees, Frankie & The Witch Fingers en Psychedelic Porn Crumpets. Zij deden dat wel op hun eigenste manier met lange songs voorzien van geflipte tempowisselingen en hallucinerende gitaren die al eens uit de bocht durfden te vliegen. Fijne band. Hier zat pit in.
Speedozer had hoegenaamd zijn naam ook niet gestolen, hier zat verdomme vaart achter. Het trio raasde doorheen een stel supersnelle, retestrakke en hondsdolle punk’n’roll songs. De volumemeter ging constant over de rooie, de splinterbommen van songs volgden elkaar in ijltempo op, tussenpauzes waren volledig uit den boze. Op het moment dat een normale mens zou denken ‘harder en sneller kan het echt niet meer’, stak Speedozer doodleuk nog een tandje bij. Geniale geëlektrocuteerde pokkenherrie, dat was het.
De teneur van ‘have fun, play fast and en drink beer’ werd fijntjes verdergezet door Nashville Pussy. Want voor geraffineerde of poëtische teksten was je uiteraard ook bij hen niet aan het juiste adres. Voor toogpraat over pussy, whisky, hell en fucking des te meer. Natuurlijk is de soundtrack die daarbij hoort een portie kolkende, vuile en harde rock’n’roll. En die kregen we met volle teugen in splijtende hard-rock songs die naar goede gewoonte gespeeld werden in een no-nonsens punkmodus, zoals in de tracks met fijngevoelige titels “Shoot First and Run Like Hell”, “Go Home and Die”, “Struttin’ Cock” en “Piece of Ass”.
Ook aan ontspoorde southern-rock en dirty-ass blues ontbrak het niet, getuige “Hate and Whiskey” en “Till the Meet Falls of the Bone” dat hier voor de gelegenheid een uitgestrekte versie meekreeg en voorzien was van een guitige klomp boogie-rock.
Nashville Pussy heeft in 8 jaar geen studio album uitgebracht, nieuw werk was er dus niet te bespeuren, wel 2 niet eerder gereleaste songs “Jacking Of and Taking Names en “King Shit of Fucking Mountain”. Daarop geen stijlbreuken, en dat is altijd goed nieuws voor een band als Nashville Pussy.
Dit is immers het soort band waarvan de fans verwachten dat elke nieuwe plaat exact klinkt als de vorige. En daar is niks mis mee, want zo zijn The Ramones, Motorhead en AC/DC groot geworden.
Geen verassingen dus, Nashville Pussy deed wat het al jaren doet en waarin het één van de besten is, namelijk onvervalste, wilde, bronstige en vettige rock’n’roll er op ramkoers doorjagen. Dikke fun.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Copa DOK 2026 - 100% straffe Vlaamse frontvrouwen op 15 mei 2026
Copa DOK 2026
14-05-2026 t-m 16-06-2026
Stadshaven
Gent
Audric Govaert
dag 2 - Vive La Fête, Sylvie Kreusch, Kaat Van Stralen, WIJF
Voor dag twee van de drie stelde het gezellige Copa Dok een volledig vrouwelijke én Vlaamse line-up op; van het nog opkomende WIJF tot het sterk ervaren Vive La Fête van Els Pynoo. Daartussen trotseerden ook recente winnares van MIA beste nieuwkomer Kaat Van Stralen en Sylvie Kreusch de Gentse regen.
Wie de socials van het festival de voorbije weken wat in de gaten had gehouden, viel op dat de organisatie wel erg eerlijk toegaf moeite te hebben deze vrijdag uit te verkopen. Neen, er stonden inderdaad geen internationale kleppers op de affiche, maar achteraf gezien werden deze zeker niet gemist en had deze dag zeker en vast ook wat meer publiek verdiend.
Om iets voor zeven kwam Kaat Van Stralen onder lichte regenval met zilveren vleugels het podium opgestrompeld. Dit zeker niet uit gebrek aan enthousiasme, maar omdat ze ondanks een ongelukkige enkelval toch het beste van zichzelf wou komen geven. Op haar Instagram postte ze een aantal dagen voordien dat als Jessie J al zittend een concert kan geven, ook zij dat kan!
Bij de poëtische Vlaamse punkrock waarin de band recent hun echte sound vond, zagen we niet direct een zitconcert passen, maar de energie die Kaat normaal in haar springen en dansen steekt, bracht nu zowaar nog een extra sterkte in haar stem waarop dus helemaal niets aan te merken viel. De bindtekst van de dag: ‘Gent, ik wil zó graag met jullie meedansen maar ik mag niet!’.
Het onuitgebrachte “Ella Leyers” (werktitel) bracht het publiek, dat nog niet zo talrijk aanwezig was, aan het lachen maar overtuigde meteen ook vocaal en wanneer later zo goed als de volledige uitgebrachte ‘Vieze Vlinder’ EP werd geperformd ontbrak enkel nog de zon om er een volwaardige festivalsvooravond van te maken.
Met een punk-ified cover van “Hou Je Bek En Bef Me” van Merol wist ze net iets minder te overtuigen maar de denkbeeldige sit-down (ze wou het publiek niet op de natte grond laten hurken) tijdens doorbraakhit “Stop Met Wenen” maakte dit meer dan goed. Aangenaam kennismaken Kaat!
Volgende powervrouw: Sylvie Kreusch! De laatste jaren moet je al redelijk wat moeite doen om haar niet op een festival aan het werk te zien, maar voor wie toch nog nooit de eer had, kwam ze in typische zweverige nachtjapon en bontjas onder een glitter-luster het podium op gefladderd. Het nadeel van als band zowat elk festival aan te doen is wel dat het moeilijk is om jezelf te blijven vernieuwen en eerlijk gezegd gebeurde dat op Copa Dok ook zeker niet.
Opener “Daddy’s Selling Wine in a Burning House” kwam vreemd genoeg helemaal aan het begin van een set die misschien net een stukje meer energie in het begin kon gebruiken, maar “Seedy Tricks” bracht het tempo erna gelukkig snel terug omhoog. De regen ging gaan liggen en de catwalk werd volop gebruikt, Sylvie’s magie begint te werken. Publieksinteractie bestaat zoals gewoonlijk uit niet veel meer dan een sporadische ‘merci’, ik hoor een vrouw op een paar rijen achter me klagen: ‘Amai, die praat geen Nederlands ofzo?’.
Publieksfavoriet “Walk Walk” passeert zoals gewoonlijk vroeg in de set en ook “Ding Dong” overtuigt live. Opvallende nieuwkomer in de set: “Kiss The Sky (Allez Allez)”. Romeo Elvis bleef thuis, maar het WK-lied vormt duidelijk een welgekomen mainstream herkenningspunt voor het publiek.
‘Who run the world? Girls!’ galmt door de speakers, de headliner komt eraan! Afsluiten met West-Vlaams icoon Els Pynoo en haar Vive La Fête, laat hen snel ook een Klub C afsluiten @Werchter!
’30 ans de fête’ luidt de tour tijdens hun jubileumjaar langs opvallend intieme zalen, maar dus ook het Gentse festival. De helft van de set amper zichtbaar door de dikke rooklaag, maar wat een frontvrouw! De ruige Franse electropop kwam perfect tot zijn recht rond 11 uur tussen de dok-containers en onder de flitsende LED-lichten.
Opvallende hoogtepunten: “La Vérité” en “Noir Désir”. Verrassend passeerde ook een sterke versie van “Popcorn Song” op het einde van de set, een mooie afwisseling van de rest van de set die vaak neigde naar 1 lange song. Dit laatste is dan weer een logisch gevolg van hun grootste sterkte: 100% herkenbaarheid in stem en geluid.
Setlist Sylvie Kreusch: Daddy’s Selling Wine in a Burning House – Shangri-La – Seedy Tricks – Sweet Love (Coconut) – Ride Away – Walk Walk – Just a Touch Away – Please to Devon – Wild Love – Ding Dong – Kiss The Grass (Allez Allez) (shortened) – Comic Trip
Setlist Vive La Fête: Tokyo – Schwarzkopf – Hot Shot – Mon Dieu – Machine Sublime - Touche Pas – à Paris – Exactrement – Mots Bleues - Pousse Pas – Liberté – La Vérité – Jaloux – Nuit Blanche – Maquillage – Noir Désir – Popcorn!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9548-copadok-2026?Itemid=0
Organisatie: Copa DOK ism Anamma vzw
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 - Henok D, Janus, De Kaartersclub met Johnny Clarysse & meer: dit is de line-up van de Palace
Met Sylvie Kreusch, ZAZ, Pommelien Thijs, The Kooks, Dressed Like Boys en Zap Mama & K.ZIA was de line-up van de tenten Chateau, De Brouwerie en Theater al bekend. Vandaag laat de organisatie de line-up van tent Palace op je los. Overdag beleef je onvergetelijke momenten met je vrienden: initiatie balfolkdans, De Kaartersclub met levende legende Johnny Clarysse, op maat gemaakte Drannie Quizzes, crowd karaoke met ZING... 's Avonds barsten de beste feestjes los met JANUS (bekend van Compact Disk Dummies), Henok D, Bobalicious, Growzy en veel meer. Lees verder om de volledige line-up van de Palace te ontdekken. Ticketupdate: ruim 85% van de vrijdagtickets en 80% van de weekendtickets is intussen de deur uit.
Tel jij ook al af om het vernieuwde festivalterrein van Dranouter te verkennen? Komende zomer dwaal je van 'Nouter Park naar het Theater Plein, van Park Bazaar naar Den Hof en terug. En ook in de concertzaal van Muziekcentrum Dranouter zal je festival kunnen beleven. Met Sylvie Kreusch, ZAZ, Pommelien Thijs, The Kooks, Dressed Like Boys, blackwave. en Zap Mama & K.ZIA was de line-up van de tenten Chateau, De Brouwerie en Theater al bekend. Vandaag krijg je de volledige line-up van de Palace voorgeschoteld.
De Palace is te vinden op Park Bazaar, een van de zones van het vernieuwde festivalterrein van Dranouter. Ook op Park Bazaar vind je trouwens de themabar De Bruine Kroeg, met aansluitend het Buskerpodium. Dit podium biedt kansen aan opkomend en lokaal talent. Hou onze socials in de gaten voor de open call voor het Buskerpodium. Park Bazaar ligt vlak naast de traditionele Camping Zone, waardoor kampeerders snel naar Park Bazaar kunnen voor een hapje, een happy hour of een goed feestje.
Start de festivaldag op de beste manier: met een sessie Sound On Yoga. Overdag beleef je in de Palace onvergetelijke momenten met je vrienden. Op het programma staan De Kaartersclub met lokale vedette Johnny Clarysse, crowd karaoke met ZING, initiatie balfolkdans en op maat gemaakte Drannie Quizzes. Het moment om je kennis van je favo festival te showen!
’s Avonds barsten er stevige feestjes los tot in de vroege uurtjes. Lokale toppers wisselen bekende namen af. Festival Dranouter-fan Henok D staat te popelen om te MC'en. JANUS ken je misschien als de ene helft van Compact Disk Dummies, samen met z'n broer Lennert Coorevits. Dit jaar kruipt deze heerser achter zijn synths voor een DJ-set. Go_A (dj-set) mixt explosieve elektro met Oekraïense folklore. Sinds hun deelname aan het Eurovisie Songfestival in 2021 heeft heel Europa Go_A in zijn hart gesloten.
Wie al eens een dansje placeerde in de Westhoek, kent Amplifire, Growzy, Shaman Disco, DJ Thönder, Olsan Twins, DJ Cava, Radio Barbã (dj-set), DJ Lisa Jordens, Radio Figaro en Bobalicious wel. Wie de liefde van z'n leven wil tegenkomen, moet langsgaan op de themafuif Singles voor Singles.
Muziekvakantie met ZAZ, Pommelien Thijs, The Kooks, Monza, ISE, HUMO's Comedy Club & meer
Festival Dranouter is een echte muziekvakantie, om te beleven samen met vrienden of familie. De vorige edities waren steeds volledig uitverkocht, goed voor maar liefst 55.000 festivalgangers. De ticketverkoop loopt zeer goed. Intussen is de Mobilhome Camping al volzet. Ruim 85% van de vrijdagtickets en 80% van de weekendtickets is al de deur uit. Je wacht dus best niet meer te lang om je ticket aan te kopen.
Op de affiche dit jaar: The Kooks, Pommelien Thijs, ZAZ, Sylvie Kreusch, blackwave., ZAP Mama & K.ZIA, Gustave Brass Band, Talisk, Bart Peeters & De Ideale Mannen, Dressed Like Boys, Mentissa, Katherine Priddy, Thalas & meer. Het programma van de hoofdpodia is bijna helemaal rond: er komt nog 1 folk & roots lading namen. Ook de food & drinks line-up, programma Buskerpodium, animatie & KIDS acts heb je nog tegoed.
www.festivaldranouter.be
Klinck Trio (Elisabeth Klinck) – Ik vind gewoonweg veel verschillende dingen mooi. Het prikkelt me om er iets mee te doen. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar zolang dingen op mijn pad komen, is het eindeloos
Ze worden omschreven als een 'supergroep' binnenin de improvisatie … We hebben het over Klinck Trio, drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' een muzikale weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel.
We zagen het trio op BRDCST festival en schreven ‘kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.’
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102444-brdcst-2026-dag-3-een-rechtstreekse-confrontatie-van-belevingen-en-brede-culturen
Over dit project hadden we een fijne babbel met Elisabeth Klinck. We polsten ook naar de plannen en ambities.
Mijn eerste kennismaking met jullie muziek was je solo plaat ‘Picture a Frame’; op een bijzondere plaats opgenomen. Hoe is het in zijn werk gegaan? Heeft die plaat bepaalde deuren geopend als componist toen?
In samenwerking met producer Oscar Claus hebben we in de Spaanse Pyreneeën, afgelegen op een berg, de nummers opgenomen. Die nummers van mijn eerste plaat zijn mijn eerste stappen in de ontwikkelen van mijn eigen muzikale taal. op dat vlak heeft dat zeker mogelijkheden geopend. Maar echt deuren openen? Ik zie het als mijn startpunt, De nummers zijn net postkaartjes, ze zetten elk een ander aspect van mijn kleurenpalet in de verf, ze vormen mijn waaier aan kleuren
De muziek kun je niet bepaald in een hokje duwen, ‘experimental minimal jazz’ dunkt me … Het is eruit gegroeid dus?
Ik wou vooral niet gezien worden als enkel en alleen violiste. Ik heb daar wel voor gestudeerd, maar wou bewust andere kleuren tonen.. Wat die hokjes betreft, het is niet dat ik dat niet wil, ik hou me daar gewoon niet mee bezig. Ik maak wat ik maak, zoals het eruit komt. Ik kan dat wel wat bijsturen. Ik kan echter niet beslissen ‘nu ga ik een drone plaat maken’ of ‘nu ga ik een jazz plaat maken’ zo werkt het niet bij mij. Al die werelden, ze zijn gewoon met elkaar verbonden en lopen kris kras door elkaar
Klinck Trio - ‘My Hair is everywhere’ is een plaat bepaald door gelijkgestemde muzikanten; een bewuste keuze? Waar heb je hen gevonden?
Ik wou terugkeren naar de akoestische wereld en zachtjes wegdrijven van de digitale wereld maar met de kennis die ik heb opgedaan tijdens het maken van mijn solo platen. Kijken hoe mijn muzikale wereld zich zouden vertalen moest ik dat met gelijkgestemden doen en zonder elektronica. daaruit is het idee ‘Klinck Trio’ ontstaan.
Het is een erg boeiende, prikkelende, wisselende plaat vol golfbewegingen. Ook hier een bewuste manier van werken, of groeit zoiets naturel?
Dat is zeker niet bewust, het is gewoon een stade of mind waarin we terecht komen, en automatisch maak je dan muziek die zich in golven voortbeweegt. Je zou die plaat vanuit een serieuze hoek kunnen beluisteren, maar voor mij zit er veel humor en frisheid in. Zowel live als op de plaat.
Door de prikkeling is er een wervelstorm aan emoties; zit er een persoonlijk verhaal achter?
Het is aan de luisteraar om in te vullen wat ze daar al dan niet bij voelen. We steken daar niets van echt persoonlijke verhalen in, We zijn drie verschillende karakters, die ook op repetities naar alle kanten uit gaan. En dat representeren we ook op stage. We zijn intense persoonlijkheden, en ook al is het op een bepaalde manier minimalistische en zachte muziek dat we brengen, dat die karakteristieke elementen van wie we zijn erin zit , vind ik wel goed.
Het is ook interessant hoe jullie dat ‘live gevoel’ op plaat kunnen uitdrukken
Ik wou een plaat maken waar je als luisteraar het gevoel krijgt dat je gewoon tussen de muzikanten zit. Dat is sowieso bewust. We hebben het ook live opgenomen, dat zorgt voor een comfortabel gevoel. Tijdens de opnames is het een kwestie van loslaten en accepteren wat er op dat moment uitkomt.
Die wisselwerking tussen jullie drie is magisch; komt er meer in de toekomst van Klinck Trio?
We zijn plannen aan het maken om deze zomer op te nemen, dus normaal komt er dit jaar of volgend jaar nog een tweede plaat. Ons verhaal is dus zeker nog niet uitverteld. . We hebben allemaal conservatorium gedaan, maar ieder van ons zoekt zijn eigen manier om muziek te maken, en dat verbindt ons. We zijn alle drie wat buitenbeentjes. Het is bevrijdend om met mensen te spelen met wie dat zo goed klikt.
Jullie hebben het druk met andere projecten, lukt het nog voldoende om elkaar te vinden in dit project dan?
Jazeker, vooral omdat we alle drie erin geloven in dit project. het is ook gewoonweg leuk om samen te repeteren. En in die andere projecten? Dat is ook tijdsgebonden, er zijn maanden dat er veel is en ander periodes helemaal niets. Dan gaat het over juiste afspraken maken.
Hoe waren de reacties tot nu toe?
Heel goed We hebben een feature in de The Wire en in HHV magazine in Berlijn. Het is allemaal heel positief, en de plaat verkoopt ook heel goed. De eerste reeks was direct uitverkocht.
Ik kreeg toen soms de indruk ‘moest Elisabeth geen Belgische mar bijvoorbeeld een Scandinavische , Duitse of Engelse componiste zijn, was ze nu wereldberoemd’. Is het Belg-zijn een struikelblok?
Dat is een goede vraag… enerzijds krijg je in ons landje zoveel artistieke vrijheid, maar wat betekend dat ‘doorbreken’? De Belgische scene zit boordevol parels, die meer en meer op de kaart worden gebracht.
Ik wou even inpikken op het ‘kunnen doorbreken’ als het de ambitie is om op groterepodia te kunnen staan. Hoe zien jullie dit? Wat is de ambitie?
Mijn ambitie is eindeloos en verlegt zich steeds verder. Toeren in Japan, platen uitverkopen en zoveel mogelijk mensen bereiken. Maar tegelijkertijd laat ik het ook rustig zijn gangetje gaan. Traag en steady groeien, zoals de bomen.
Het is toegankelijke muziek, ondanks hett ‘experimenteel’ kantje.
Toegankelijker dan mijn twee solo platen, in die zin dat het herkenbaarder is. Mijn eerste plaat was abstracter. En ook een beetje complexer. Er zijn ook nu gelijkenissen, maar in gebruik van instrumentatie zit er dus wel een verschil. Waardoor mensen dat beter kunnen verteren.
Er is inderdaad een publiek voor, dat merkte ik ook op BRDCST. Er was op het festival ook een jonger publiek, en toch is het moeilijker geworden om jongeren in deze tijden te kunnen bereiken; merken jullie het ook?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bezig ben met wie ik bereik of niet bereik. Op BRDCST had ik wel het gevoel dat het een mooie mengeling was. Maar ik denk daar niet over na eigenlijk..
Wat zijn de verdere plannen, staan jullie ook op festivals? Want ik moet nog steeds die plaat aanschaffen
Wat concerten betreft is het nu wat rustiger, omdat ik aan het werken ben aan de nieuwe plaat van Klinck Trio. Sowieso is mijn muziek niet echt festivalmuziek. Er is ook een soundtrack van een film die er staat aan te komen.
Ik vind het vooral positief hoe je als componist jezelf blijft heruitvinden, solo en nu met dit project ook. Jouw inspiratie lijkt eindeloos. Waar blijf je het toch halen?
Mezelf blijven in vraag stellen , daar ligt de basis. Ik kan gewoonweg niet lang stil blijven zitten. Ik ben altijd heel nieuwsgierig om nieuwe dingen te leren kennen. Ik vind gewoonweg veel verschillende dingen mooi, en dat prikkelt me om daar iets mee te doen. ik wil viool spelen, composities maken voor anderen, en alles wat op mijn pad komt kan daardoor deel zijn van wat ik maak. We kunnen niet in de toekomst kijken… maar zolang veel dingen op mijn pad blijven komen. Is het eindeloos.
Pics homepag @Jente Waerzeggers
Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort in een club, zaal of op een festival..
Sara Salvérius – Bij mij is er sprake van herkenbare ontroerende verhalen, soms treurig of grappig, maar met een boodschap van ‘verbinden’ met elkaar
Sara Salvérius is een veelzijdig accordeon speelster. We zagen haar met de Finse sopraanzangeres Aino Peltomaa aan het werk en de formatie Sun. Sun. Sun. Recent deed ze iets bijzonder. Op verzoek van het Klarafestival verbleef ze een week in een woonzorgcentrum. De verhalen van de bewoners waren een inspiratiebron rond het concept 'verhalen zonder woorden'; ze schreef hier muziek rond en ging samenwerken met klarinet virtuoos Jean-Philippe Poncin.
In zeer goed gevulde Ha Concert foyer zagen we hen eind maart aan het werk. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102256-sara-salverius-jean-philippe-poncin-de-vaak-vergeten-verhalen-in-de-schijnwerpers-geplaatst
Hoog tijd voor een babbel rond haar projecten. We polsten naar de ambities, en hoe het leven in een woonzorgcentrum was vanuit haar ‘point de vue’.
Sara, waar komt de liefde voor de accordeon vandaan?
Toen ik op mijn 14ste op de muziekschool kwam, was er een meisje van mijn leeftijd die accordeon speelde. Ik vond dat fascinerend dat je dit in de academie kon doen, die klanken ging recht naar mijn hart. Ik was er direct verliefd op.
Het is een instrument dat vaak wordt gezien binnen de folklore; jij doet er wel iets anders mee
Vandaar ook mijn verbazing daarover toen. Veel mensen kennen accordeon inderdaad van volksfeestjes, samenzang, kermis en degelijke meer. Maar het is veel meer dan dat, je kunt er ook klassieke muziekstukken mee spelen. Er zijn eigenlijk zoveel mogelijkheden met dit instrument, die het grote publiek niet echt kennen. In de academie leer je ook alles kennen, waaronder het gewone repertoire van accordeon muziek. Maar ook veel bredere muzieksmaken komen daar aan bod. Ik ben er toen , los van alles, eigenlijk al mijn eigen ding mee beginnen doen. in eerste instantie ben ik beginnen studeren in Antwerpen, om daarna over te schakelen op klassiek accordeon. Gaandeweg ben ik mijn eigen dingen beginnen doen daarmee, en eigenlijk heb ik de gehele opleiding gebruikt om het instrument helemaal onder de knie te krijgen. Een samenvoeging van dat en die typisch Folklore hebben me geïnspireerd om een beetje mijn eigen stijl te vormen.
Je zegt ‘je eigen stijl’, maar wat me opvalt is dat je bij elk nieuwe project een andere invalshoek gebruikt, waardoor je (naar mijn gevoel) eerder steeds verandert van stijl? Nee?
En toch, zit er een zekere hekenbaarheid in wat ik doe. Ik wil heel graag bij leren, ik wil heel graag blijven ontwikkelen. Ik ben nu bijvoorbeeld aan het schrijven voor accordeon met vier blaasinstrumenten. En net dat ‘nieuwe dingen leren kennen’ vormt wel degelijk een inspiratie om in een nieuwe speelstijl terecht te komen. Als je al mijn platen zou beluistern, zou je ontdekken dat er toch een zekere ‘speelstijl’ inzit in wat ik doe, en daarmee kan ik alle kanten uitgaan naargelang het project waar ik inzit.
Je vertelt altijd wel een verhaal, zoals nu ook bij de ‘verhalen zonder woorden’. Ik herken eigenlijk ook de eigen verhalen die mijn grootmoeder vertelde. Je geeft een positief beeld over een woonzorgcentrum; wat waren de indrukken? Beviel het je? Is je beeld erover veranderd?
Wat mij vooral bijblijft in die week dat ik daar gewoond heb , is dat iedereen, maar dan ook iedereen een verhaal heeft en dat vond ik zo waardevol. Dat iedere persoon die daar woont zijn eigen persoonlijk verhaal blijkt te hebben. Je moet weten, je komt als individu in zo een woonzorgcentrum terecht en plots moet je een deel van je eigen identiteit delen met anderen. Je wordt collectief benaderd, omdat het ook niet anders kan. Je moet eten als iedereen eet, je gaat naar bed als iedereen dat doet. Er zijn mensen die het daar moeilijk mee hebben, wat heel begrijpelijk is. Het is een deel van je eigen zelfstandigheid afgeven. Als je jou daar kunt in vinden kun je zeker gelukkig zijn. toen ik daar was en op deuren klopte, heb ik zoveel mooie verhalen gehoord en die waren één voor één echt waardevol. Ik voelde ook dat ‘hun verhaal kunnen doen’ dat daar heel veel nood aan is. Er is helaas te weinig tijd bij het zorgpersoneel om aan die vraag te voldoen, en dat is best wel jammer. Op dat moment voelde dat ik dat moment een belangrijke rol daarin kon spelen. Door gewoon er te zijn, en te luisteren. De openheid en schat aan informatie heeft me nog het meest geraakt. Het levert een schat aan mooie en herkenbare verhalen op.
Je brengt hun persoonlijke verhalen naar een publiek?
Die mensen zijn gewoon dankbaar dat er een stem wordt gegeven aan hun verhalen. Het zijn ook geen schaamte dingen die ik vertel. Eerder herkenbare en ontroerende verhalen. Soms treurig of grappig, maar nooit met de bedoeling om iemand in een slecht daglicht te zetten. Integendeel zelfs. Eerder de boodschap dat we verbinding moeten blijven maken met elkaar, dat is super belangrijk.
De verhalen waren een inspiratie; ik veronderstel dat sommige van die mensen in je verhalen niet meer onder ons zijn? Was het moeilijk te kaderen…
Voor zover ik weet leven de mensen nog die ik heb ontmoet. We gingen een paar maanden geleden nog een tweede keer spelen in het woonzorgcentrum waar ik in residentie ging en hebben toen de bewoners naar wiens verhalen ik mocht luisteren terug ontmoet.
Het zou mensen moeten stimuleren om vrijwilligerswerk te doen?
Ik voelde ook een frustratie bij het zorgpersoneel omdat ze daar helaas geen tijd voor hebben, alles is getimed. We willen wel, maar ze kunnen niet. Ze kunnen wel vragen ‘hoe gaat het’ maar ze kunnen niet luisteren, ik voelde wel dat aan die mentale zorg ook aandacht moet besteedt worden dat is gewoonweg super belangrijk. al die besparingen zorgen ervoor dat de mensen die daar werken dat niet meer kunnen invullen, dat is heel schrijnend. Dat is gewoon de tijd waarin we leven.. connectie maken, verbinding maken, is gewoon belangrijk. het niet alleen ik die geef, het is ook ik die kan ontvangen van jullie. Zeker in die tijden waarin we leven, waarin we minder individualistisch moeten zijn.
Ik merk het op in je projecten … Je vertelt verhalen die mensen raken, en mensen doen nadenken, al dan niet met gelijkgezinden.
Ik vind het belangrijk om connectie te maken met mijn publiek. Bij gezongen muziek heb je een tekst om naar te luisteren, bij instrumentale muziek kan je als luisteraar heel veel zelf ‘invullen’. Ik vind het wel fijn om de inspiratie tot mijn muziek te delen met het publiek, zeker omdat die zo duidelijk is.
ik citeer eventjes vanuit mijn verslag, ’ De emoties borrelden op, nooit gaat het teveel de treurige of frivole kant op. Alles blijft hangen binnen een gezellig kader” . Wat denk je zelf?
Ik ben een zeer emotioneel persoon. Ik ben ook een gevoelige persoon. Ik leef ook vanuit dat buikgevoel, ik denk daar niet zo over na en ben daar niet mee bezig. Alles verloopt eerder spontaan bij mij. De ene moment zal ik eerder de treurige kant gaan, de andere keer wat meer vreugdevol. In een programma krijg je toch een totaliteit waardoor dit allemaal in evenwicht is. Is dat niet met de muziek, dan is dat met de verhalen. Ik ben het een nog het andere, ik denk daar niet te diepe over na. Soms moeten we alles ondergaan, en dan komt het allemaal wel vanzelf goed. Er komt altijd stilte na de storm, maar uiteraard als je in de storm zit weet je niet waar je gaat terecht komen..
Het valt me op dat je telkens de juiste persoon of personen vindt om je project aan te vullen; hoe komt het?
Het is vaak de gelegenheid die zich voordoet. Neem nu met Aino Peltomaa dat was via Wim Wabbes, de voormalige artistiek directeur van de HA concerts. Die sprak me aan dat ze muzikale ontmoetingen organiseren in het kader van zoveel jaren Handelsbeurs. Ik hoorde Aino zingen en dat was zo mooi. Bij ‘Sun Sun Sun’ was het een idee om iets te doen rond de verhalen en instrumenten van mijn echtgenoot. We hadden een strijkkwartet nodig die past bij die muziek. Het hoeft geen klassiek orkest te zijn, maar wel mensen die wat moeilijke muziek kunnen spelen. Dan kwamen we snel bij de mensen van ‘Sun Sun Sun’ omdat ze net tussen die twee werelden palaveren. Voor mij was dat een ‘match made in heaven’. En ‘Verhalen zonder woorden’ dat was op vraag van Klara festival om in een rusthuis te schrijven. Essentieel was dat bedoeld om dit helemaal solo te doen. op die moment was de muziek van Pendulum nog niet uit. Ik voelde echter, na toch zo een gevoelige week in zo een rustoord, ook nog eens dat op mijn eentje op het podium brengen dat dit me te zwaar ging wegen. En heel spontaan kwam ik bij Jean-Philippe Poncin terecht, die is heel lang leider in de scouts geweest voor kinderen met een beperking en begrijpt die ‘gevoelige materie’ zeer goed. Die is zeer sociaalvoelend en dat paste dus perfect bij dit project. het is dan ook een gouden combinatie geworden.
Je hebt ook in kerken opgetreden, ook met dit project dacht ik. Is dit een andere beleving ? Een sacraal sfeertje?
Elke concertzaal is anders, elke locatie heeft wel zijn unieke ‘beleving’. Je moet natuurlijk altijd zelf de sfeer maken. De ene keer moet je meer uw best doen dan de andere, in de kerk heb je automatische een speciale sfeer. Er is ook veel galm in zo een kerk, soms zelfs een beetje teveel dan moet je dat wat bijstellen met de versterkers. Als je in een kerk accordeon speelt, komt die orgelklank van dat instrument veel meer naar boven.
In de Ha Concerts in de Foyer was het meer een huiskamersfeertje
Dat klopt, het was ook voor circa 150 mensen en toch en toch hadden we niet het gevoel dat we met zoveel samen zaten, het voelde zo intiem aan alsof je haast op de schoot van de mensen zat te spelen. Het was fijn dat je zo een gezellige opstelling kunt creëren zonder dat je extra micro’s of zo nodig hebt. Binnen een vrij sobere ruimte kun je meer bereiken.
Dit project past in een intiem kader. Terwijl ‘Sun Sun Sun’ grotere clubs kan aanspreken? Niet in een Sportpaleis wellicht maar toch, hetzelfde bij ‘Pendulum’.
Je bent met een grotere groep, dan kun je gemakkelijker schakelen. Het is absoluut onze ambitie niet. Bij Pendulum hebben we wel op een festival gestaan, en dan is het wel uitdagend om binnen een luidruchtiger kader daar toch dezelfde waarde aan te kunnen verlenen. Om te vertrekken vanuit een ‘luisterende sfeer’ en dat is niet altijd even evident. Er moet een soort magie hangen in de zaal, en op die grotere podia is dat wel een grotere uitdaging.
Heb je al optredens gehad waar het geroezemoes echt teveel werd?
Dat doet me denken als je zo op recepties en zo speelt, maar nu heb ik daar geen last meer van gehad nee. Dat valt goed mee. Meestal wordt dat door de andere fans ook niet gewaardeerd als iemand teveel staat te babbelen voor of naast hem, ik heb al gezien dat mensen hen daar ook op wijzen. Ik heb er dus nog nooit echt last van gehad.
Hoe waren de algemene reacties? En staat er meer op het programma rond dit project?
Momenteel ben ik aan het schrijven voor een nieuw project dat heet ‘Adem’. Het programma heeft een accordeon en vier blaasinstrumenten. Klarinet, saxofoon, trompet en Trombone. Het artistieke uitgangspunt is ‘De Adem’. Het emotionele uitgangspunt is de Euthanasie van mijn grootvader. Op 9 mei is hij overleden. Hij had ook aangekondigd ‘op 9 mei om twee uur in de namiddag ga ik mijn laatste adem uitblazen’. Dat greep me wel aan, alle begrip , dat iemand bewust zegt ‘op dat moment ga ik mijn laatste adem uitblazen’ heeft me doen nadenken over elke adem, waar we niet bij stil staan. Hoe we opstaan en inademen en dan die laatste adem.. we gaan die voorstellen op 26 februari volgend jaar in HA concerts. Die ‘verhalen zonder woorden’ komt ook een vervolg op, wellicht niet per se in een zorginstelling. We hebben dat programma al een tachtig keer gespeeld, en elke keer krijgen we nieuwe verhalen te horen van mensen die daar aanwezig zijn. we gaan ook in een palliatief centrum spelen, zorg instellingen en zo en daar hoor je allerlei ‘nieuwe verhalen’ die zeker een inspiratie vormen voor een vervolg daarop. Het zijn net die verhalen die mensen op optredens en zo me vertellen, die me inspireren om daar dus iets mee te doen rond ‘Verhalen zonder woorden’ deel twee.
zijn er nog doelen, ambities die je als muzikant en componist voor ogen hebt? Een ‘einddoel’?
Ik zou graag met mijn muziek over de grenzen geraken, we zijn nu wel bezig in Nederland. Het zou dus fijn zijn om in het buitenland te mogen spelen. En mijn muziek kunnen blijven spelen. En op vlak van ontwikkeling? Mooi projecten kunnen maken, waar de ontmoetingen met mensen op het voorplan staat, en dus ook in het Buitenland. Inspirerende mensen blijven tegen komen, waardoor nieuwe projecten ontstaan is wel het voornaamste doel.
Ben jij iemand die gemakkelijk inspiratie ‘oppikt’?
Alles vertrekt vanuit het buikgevoel bij mij dus, als je gevoelig bent komt ook van alles tegen en dat blijft hangen net door die gevoeligheid die in mij zit. En dat zoekt een muzikale weg naar buiten toe.
Pics homepag @Johan Jacobs
Bedankt voor de fijne babbel, tot heel binnenkort en veel succes met alles wat je doet
Machine Head houdt Brussel drie uur draaiende op volle kracht
De verwachtingen waren hoog voor An Evening With Machine Head in een uitverkochte Ancienne Belgique, de Amerikaanse metalveteranen leverden gelukkig een optreden af dat die verwachtingen inloste.
Geen voorprogramma, geen lange wachttijden: drie uur lang stond alles in het teken van Machine Head en hun rijkgevulde catalogus.
Vanaf de eerste noten van “Imperium” zat de sfeer meteen goed. Het nummer werkte zoals het altijd hoort te werken: dreigend opgebouwd, om vervolgens vol open te barsten. Zonder adempauze volgde “Ten Ton Hammer”, meteen twee kleppers na elkaar die de zaal volledig mee hadden. De grote ledwand achter de band zorgde daarbij voor een sterke visuele ondersteuning. Geen overdaad aan effecten, wel knappe projecties, af en toe kracht bijgezet door CO2-fonteinen, die de songs extra diepgang gaven en de show een extra dimensie schonken.
Machine Head hield het tempo in het eerste deel van de set bijzonder hoog met onder meer “CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE”, “Now We Die” en “The Blood, the Sweat, the Tears”. De set voelde bovendien doordacht opgebouwd aan: afwisseling tussen moderne nummers, oudere favorieten en langere epische composities zonder dat het optreden ergens inzakte.
Als je tijdens je tour telkens drie uur speelt, moet je als band natuurlijk zorgen dat je er zelf nog wat plezier aan beleeft. Af en toe zat er daarom wat variatie in vergeleken met eerdere optredens. “Desire to Fire” was een van die subtiele verrassingen in de set. Het nummer werd voor het eerst tijdens deze tour gespeeld en zorgde voor een uitbundige reactie bij de fans die de setlists van eerdere avonden kenden.
Ook “None but My Own” en “Take My Scars” werden enthousiast onthaald door een publiek dat duidelijk voor meer kwam dan enkel de bekendste singles.
Opvallend was hoe weinig bindteksten er eigenlijk nodig waren tijdens de lange set. Machine Head liet vooral de muziek spreken. Toch nam Robb Flynn uitgebreid de tijd voor een persoonlijk moment alvorens “Darkness Within” akoestisch te brengen. Hij vertelde hoe hij tijdens de coronaperiode begon met allerlei akoestische covers en eigen nummers op YouTube te posten en dat deze versie daarvan het resultaat was. Verder biechtte hij op dat het nummer gaat over een periode waarin hij vier à vijf maanden vastzat in een zware depressie. Dit samen met het nummer zorgde voor een ingetogen moment midden in een verder bijzonder intens optreden.
Niet veel later sloeg de sfeer opnieuw volledig om tijdens “ØUTSIDER”, een nummer vanop de laatste worp ‘Unatoned’ (2025). Op vraag van Flynn ging de volledige zaal neerzitten, waarna iedereen tegelijk recht sprong zodra het nummer losbarstte. Wat volgde was pure chaos in de beste betekenis van het woord. De energie in de AB was op dat moment indrukwekkend en bleef ook tijdens “Locust” en “Bulldozer” overeind.
Eén van de aangename verrassingen van de avond was zonder twijfel “BØNESCRAPER”, ook te vinden op ‘Unatoned’ (2025). Live werkte het nummer bijzonder goed, met een refrein dat meteen bleef hangen en opvallend luid werd meegezongen. Mocht dit gelanceerd worden als nieuw WK-nummer, dan zeggen wij alvast geen neen!
Opvallend was wel wat niét gespeeld werd. In tegenstelling tot het optreden in Tilburg de dag ervoor, verdwenen de covers van “Sweet Dreams (Are Made of This)”en “Hallowed Be Thy Name” uit de set. Mogelijk had dat te maken met het feit dat Robb Flynn enkele dagen eerder in het ziekenhuis belandde met longproblemen (“My lungs were burning, man”). Daardoor voelde de bisronde ook net iets minder sterk aan dan mogelijk was geweest. Waar enkel “Halo” als afsluiter overbleef, had een combinatie van “Davidian” én “Halo” als echte encore misschien nog beter gewerkt.
Dat neemt niet weg dat Machine Head in Brussel een ijzersterk en goed opgebouwd optreden neerzette. Drie uur lang kreeg het publiek een set vol hoogtepunten, gebracht door een band die duidelijk weet hoe ze een zaal als de AB in beweging krijgt zonder te moeten terugvallen op overbodige franjes.
Setlist: Imperium - Ten Ton Hammer - CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE - Now We Die - The Blood, the Sweat, the Tears - Is There Anybody Out There? - Desire to Fire - None but My Own - Take My Scars - SLAUGHTER THE MARTYR - Blood for Blood - Game Over – Old - Darkness Within (akoestisch) – Catharsis – ØUTSIDER – Locust – BØNESCRAPER – Bulldozer - From This Day – Davidian - Halo
Organisatie: Live Nation ism Biebob
Tamikrest bewijst live waarom desert rock springlevend is
Tamikrest bewees dinsdagavond in de intieme setting van de AB Club opnieuw waarom de groep veel meer is dan zomaar het kleine broertje van Tinariwen. Wat begon als een ingetogen desert-blues-set groeide langzaamaan uit tot een bezwerende trip waarin Saharische tradities, psychedelische rock en pure groove naadloos in elkaar overvloeiden.
De geschiedenis van de band hangt onvermijdelijk over hun muziek heen. De leden groeiden op in het noorden van Mali, in een regio die al jaren geteisterd wordt door conflict en onzekerheid. Die achtergrond hoor je in hun nummers: melancholie en strijdlust zitten voortdurend onder de oppervlakte. Toch klinkt Tamikrest nooit zwaarmoedig. Integendeel, hun muziek ademt vrijheid, beweging en verbondenheid (passend voor een band waarvan de naam verwijst naar een “oversteek” of “verbinding”).
Vanaf de eerste nummers bouwde de groep geduldig de spanning op. De repetitieve ritmes en kronkelende gitaarlijnen werkten hypnotiserend. Frontman Ousmane Ag Mossa stond centraal met zijn warme stem en karakteristieke gitaarspel, ergens tussen traditionele Toeareg-melodieën en classic rock in. Invloeden van Hendrix, Pink Floyd of zelfs Knopfler doken geregeld op, maar Tamikrest heeft die invloeden volledig naar zijn eigen universum vertaald.
Live komt hun muziek veel krachtiger binnen dan op plaat. Waar sommige studio-opnames soms wat ingetogen kunnen klinken, ontvouwden de nummers zich hier als lange, ademende jams. De gitaren werden scherper en de ritmes almaar meeslepender. Tegen het midden van de set was stilstaan geen optie meer. Alles draaide om sfeer en collectieve trance.
Ook opener Termal Raison paste perfect bij de avond. Het Brusselse duo bouwde met repetitieve ritmes, drones en subtiele spanningsbogen een set die ergens tussen krautrock, folk en minimalisme zweefde. Geen traditionele support-act dus, maar een zorgvuldig gekozen opwarming voor wat daarna zou volgen.
Tamikrest klinkt tegelijk eeuwenoud en verrassend modern. Blues, funk, psychedelica en Toeareg-tradities vloeien zo natuurlijk samen dat je vergeet hoe uniek die combinatie eigenlijk is.
In een tijd waarin “wereldmuziek” vaak gereduceerd wordt tot een marketinglabel, toont Tamikrest hoe grensoverschrijdende muziek echt kan klinken: eerlijk, intens en volledig zonder berekening.
Na ruim anderhalf uur liet de band een AB Club achter die duidelijk genoten had. Geen groot spektakel, geen overdaad aan woorden of effecten, wel rituele en oerdegelijke woestijnrock. Moet er nog zand zijn?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Goera Rock Metalfest 2026 - Een ‘back to basics' sfeertje
Goera Rock Metal Fest 2026
Scoutsterrein
Mol-Sluis
2026-05-09
Erik Vandamme
Hoewel het festival Goera Rock diep in de bossen van Mol is én al sinds 2015 doorgaat, hebben wij het supergezellige festival pas in 2025 ontdekt. Tot onze grote schaamte.
Ons verslag van vorig jaar kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98765-goera-rock-metalfest-2025-rock-n-roll-in-de-geest-van-lemmy
Motivatie genoeg om nu ook in 2026 tekomen. Na een lange rit van bijna twee uur, de Antwerpse ring weet je wel, kwamen we net op tijd voor de eerste act.
Wat al direct opviel was de gemoedelijke, gezellige sfeer. Het leek zelfs een beetje een warme bijeenkomst van gelijkgezinden, die lekker stonden te keuvelen aan de bar, met een frisse pint in de hand genietend van het aanbod. Soms te gezellig, want er was over de hele dag verspreid bitter weinig animo aan het podium zelf. Niet dat de bands zich eraan stoorden, nee, zij genoten evenzeer van de podiumkansen en gingen allemaal voluit.
We zagen enkele bands terug die na al die tijd nog steeds stevig kunnen uitpakken, en we kregen ook nog een mooie ontdekking!
Een overzicht
Isabeau (*****) - Die ontdekking was niemand minder dan de formatie Isabeau die erin slaagden de duisternis te doen neerdalen op klaarlichte dag, letterlijk met de zon in de ogen zelfs. De formatie bestaat uit muzikanten die doorheen ons lijf daverden met hun vuurkrachtige riffs en drums. De vocals van zangeres Renéé is rauw-demonisch als zalvend-zachtmoedig. Allerlei emoties borrelden op.
Muzikaal tussen Hemel en Hel, tussen vertwijfeling en hoop waardoor we totaal verweesd achterbleven.
Ze brachten pas begin dit jaar hun debuut uit; de muzikanten hebben reeds hun sporen verdiend, maar dit is een nieuwe parel aan het (melodic) death metal front. Een verwoestende rollarcoaster dus.
Incult (****) – Incult biedt rauwe kost met een hoek af. De imposante muzikanten brengen een soort bulldozergeluid. De thrash invloed is sterk herkenbaar en ook de death metal is niet veraf.
Als een pletwals ging Incult tekeer op het podium. Razendsnel verpulverend. Af en toe was er een kleine mosh vooraan.
Objector (*****) – Even razendsnel en verpulverend klonk Objector. Het is de ondertussen de elfde keer dat we de band aan het werk zien. Ze hielden een nauw contact met hun publiek. Wat een uppercuts. Thrash metal op z’n best.
Helaas heeft een band als Objector zijn publiek wel nodig om voluit te kunnen gaan, wat hier maar te dele was. Ze waren wel best tevreden te mogen spelen op zo'n Uber-gezellig festival als Goera Rock.
Trouwens ook het buitenland lonkt voor Objector vernamen we, o.m. op 29 augustus staat de band in Finland met o.a. Angelus Apatridas; en op 17 en 18 september in Roemenië. Op naar een doorbraak in het buitenland.
Painted Scars (****1/2) – Zij brengen eerder een donkere, spookachtige sound, gedragen door erg emotievolle vocals van zangeres Hyacien Zijlmans die wist te ontroeren. Een charismatische band weliswaar met muzikanten die elkaar weten aan te voelen. Er werd ook een nieuwe song voorgesteld, die officieel uitkomt op 29 mei. Het onderstreept het talent. Veelbelovend dus. Heel interessant was toch de eigenzinnige cover van “Black Velvet”, de wereldhit uit 1989 van de Canadese zangeres Alannah Myles, een eerbetoon aan Elvis Presley.Sterk gespeeld en gezongen.
Dit is een band die groeit en een ‘match made in heaven’ is. Na Devils Rock For An Angel in 2024, nu opnieuw geapprecieerd door ons.
Toxic Shock (****1/2) - De band heeft de reputatie iedereen te overdonderen , overweldigen. We herinneren ons nog de corona tijd waarbij ze speelden op het festival Catacombfest in 2021. Wat een indruk toen. Het zijn muzikanten die waanzinnig te werk gaan en er is de beweeglijke frontman, die over het podium stuift, rolt , vliegt en in het publiek duikt om dan tot slot te balanceren op de dranghekkens én te belanden op de stelling naast het podium tot aan het dak. We waren al beetje bang dat hij op het dak zou gaan staan, maar dat deed hij dan niet. Met de micro verstrengeld rond zijn hals, ging hij op zijn beurt balanceren op die smalle stelling naast het podium. Een acrobaat zondermeer, die toeren uithaalde.
Toxic Shock deelde op speelse wijze uppercuts uit, met zelfs een kleine moshpit. Wat een live band.
Secondhand Saints (****) - Deze band brengt een emo-metalcore met een hoek af. Ze begeven zich op het pad van een Electric Callboy en Parkway Drive. Secondhand Saints zorgt voor een feestelijke noot in het genre.
In 2024 zagen we hen nog in de Casino,Sint-Niklaas, met een verpletterend optreden. Sfeer was er ook alleszins, enkele strandballen vlogen over onze hoofden heen. Het publiek werd aangepord tot ‘een wave’, enz; allemaal interactieve trucjes die werkten. Het publiek genoot ervan, net als de band.
Nu kwamen ze om de nieuwe plaat voor te stellen, deze keer zonder strandballen, maar met wel veel sfeer en twee (brullende) zangers die elkaar weten aan te voelen. Een wave kwam er meer naar het einde toe.
De sound van Secondhand Saints binnen het genre van de metalcore is mooi uitgekiend, uitgewerkt, behoudt z’n gevoeligheid en intrigeerde het publiek meer dan genoeg.
Powerage (****) - Powerage, een AC/DC tribute band, kwam hier rond middernacht, met vuurwerk op het podium. We moeten niet liefhebber zijn van tribute bands, maar deze heeft dezelfde energie als het origineel.
Her kregen we een ‘old school rock-'n-roll vibe’, zonder al te veel franjes. Songs als “Rock'n'roll Damnation” zorgden voor een adrenalinestoot Kleppers uit onze jeugd trouwens.
Powerage voegt er nog een eigen muzikaal verhaal aan toe. Missie geslaagd!
Ze waren de overtuigende afsluiter van een gezellig festivalletje, die vooral een ‘back to basics' sfeertje opteerde en creëerde!
Met dank aan MUSIKA
Organisatie: Goera Rock Metalfest w/Stijn Nijs
Alcatraz 2026, Kortrijk – van 6 augustus t-m 9 augustus 2026- Preview
Weldra komen mensen getooid in zwarte kledij vrijwillig Kortrijk ingewandeld om zich te laten opsluiten op de festivalgronden van Alcatraz… geen enkele metalhead wil dit event missen. Vele begeleidingen zijn mogelijk op deze iconische plaats gevestigd op een sportcampus genaamd De Lange Munte.
Hieronder alvast mijn voorstellen om tijdig in te schrijven voor de helende sessies die het vierdaagse festival rijk zijn!
dag 1 - donderdag 6 augustus 2026
Opgericht in 2022 en de perfecte tribute band om de muziek van Chuck Schuldiner en zijn band Death te eren! Death to All is de naam, en ik heb deze al meermaals live mogen aanschouwen. Je waant je bijna terug in de glorieperiode toen albums als ‘Scream Bloody Gore’ en ‘Leprosy’ luidop stond te spelen uit je cassettedeck. Why don’t you…pull the plug!!
Onlangs nog een nieuwe EP uitgebracht getiteld ‘Known unto God’, maar ze blijven toch vooral gekend als DE Belgische thrashers met albums ‘Brutal Destruction’ en ‘Inferior to None’. Guido Gevels is een charismatische man en wat zijn wij blij dat hij samen met oudgediende Stefan Daamen opnieuw de wapens opneemt en Cyclone laat heropleven. Kom dat zien. Meer dan Belgische degelijkheid me dunkt!
De black metal band Der Weg Einer Freiheit gaat ook al een tijdje mee, 2010 meer bepaald, maar tot op heden heb ik enkel nog maar hun muziek online kunnen aanhoren. Benieuwd dus hoe ze live hun mannetje zullen staan. Meestal heel lange nummers op hun albums, dus hopelijk blijven ze boeien tijdens hun set.
Het einde van hun loopbaan werd een tijdje geleden aangekondigd door frontman Franky De Smet-Vandamme. Eén van de laatste kansen waarschijnlijk om Channel Zero nog eens te beleven. Ik hoop toch van harte dat hij vooral oude nummers in de setlijst steekt, want deze spreken mij toch het meeste aan. De laatste jaren wat aan waardering verloren, maar hun muziek blijft bestaan en deze band wordt in 1 adem genoemd als Belgische metal trots.
dag 2 - vrijdag 7 augustus 2026
Het is al langer dan vandaag geweten, maar onze buren uit Nederland hebben dus een resem fantastische death metal bands rondlopen. Dit jaar heeft Graceless een plekje op de affiche bemachtigd en daar ben ik alvast blij om. Niet zo heel bekend voor de meesten, maar meer dan het bekijken waard live. Spijtig genoeg nog maar 4 studio albums op hun conto, dus productiever mogen ze wel worden. Misschien kan jullie aanwezigheid hen overtuigen haha.
Ik wist niet dat Merauder nog actief was in de scene, dus groot was mijn verbazing toen ze op de affiche prijkten. Metalcore, maar dan op de oude manier…krachtig met een dikke hardcore vibe. Hun debuutalbum ‘Masterkiller’ zette hen op de kaart, maar sindsdien was ik alvast hun spoor wat bijster. Wreed benieuwd alleszins.
Met oude bandleden uit de machtige band Helloween blijf ik altijd vol spanning uitkijken of ze dezelfde stijl verder zetten in hun nieuwe band. Masterplan kon mij destijds nog redelijk bekoren, en Roland Grapow en Uli Kusch deden een mooie zaak na hun afscheid bij de Duitse topband Helloween. Eind juni brengen ze een nieuw album uit (zonder Uli Kusch weliswaar), en onder de titel ‘Metalmorphosis’ zal deze dus wel vlot gepromoot worden. Power metal meer dan waardig om live te checken!
Coven kan misschien wel heel verrassend uit de hoek komen. Occulte rock met satanische boodschappen en teksten in verwerkt…je maakt het niet iedere dag mee. Al actief sinds, jawel, eind jaren 60, en voor de allereerste keer ooit op Alcatraz festival. Ik ga mij toch wat meer moeten onderdompelen nog in hun muziek, want eerlijk gezegd ken ik bitter weinig van deze band. Wat zal dit geven?!
Sludge metal kom je spijtig genoeg ook te weinig tegen op de Belgische festivals, en met Crowbar heeft Alcatraz de oppergaai binnengehaald. Deze Amerikanen begonnen de wereld te veroveren begin jaren 90 en zijn sindsdien niet meer gestopt. Zanger Kirk Windstein is de laatste tijd helaas meer bezig met zijn soloprojecten, maar ik ben heel blij dat deze band op de affiche staat en hopelijk de Marquee mag betreden!
Fan van het eerste uur, maar toen hun debuutalbum ‘Sirens’ het licht zag, was ik begot nog maar 2 jaar hehe. Het mooiste bewijs dat hun muziek tijdloos is en de tand des tijds moeiteloos doorstaat. Savatage komt de troon bestijgen en hun melodische power/heavy metal is een ware streling voor het oor! Vorig jaar nog te zien op Graspop, dit jaar voor mij dus wat dichter bij huis. Ik vrees wel dat Jon Olivia opnieuw vanop afstand te bewonderen zal zijn, dus daar moet je geen hoop voor koesteren…jammer maar ja.
dag 3 - zaterdag 8 augustus 2026
Ook uit Frankrijk komt een leuke thrash band afwaaien richting Kortrijk. Mortal Scepter speelt krachtige, technische en gevatte thrash metal waarbij de nekspieren zullen losgeschud worden. Hun laatste plaat ‘Etherial Dominance’ was er alvast boenk op, nu nog live overtuigen graag.
Schande, want ik had nog niet direct iets opgevangen van deze band: Poseydon uit België – Oost-Vlaanderen speelt blijkbaar een combinatie van death/thrash en bracht zijn eerste demo al uit in 1998. Toen was het efkes stil om opnieuw een album uit te brengen in 2016 en 2023 om dan dit jaar op de proppen te komen met een nieuwe release. Ik ga alvast eens gaan piepen…
Doe maar je lederen broek aan, je witte sneakers en denimjasje want de prille heavy metalband Tailgunner komt ook af. Ze gooiden hoge ogen met hun debuutplaat ‘Guns for Hire’ uit 2023, maar hun laatste album uit 2026 is blijkbaar niet zo’n even goeie voltreffer. Soit, een portie heavy metal in Kortrijk, kan niet slecht zijn.
Uit Amerika komt de death metal band Jungle Rot overgevlogen, met dan al een nieuwe release onder hun armen. Deze band heeft al een lange geschiedenis met zich mee, met de nodige bezettingswissels, goeie en minder goeie albums, waarvan diegenen van het eerste uur toch de meeste nagels met koppen slaan. Afwachten of ze live door de muur gaan of niet.
Ik heb het altijd al raar gevonden dat Coroner in feite zelden of nooit op Belgische festivals of concertzalen geprogrammeerd staat. Deze technische thrash band uit Zwitserland is nochtans een gevestigde waarde en heeft topalbums gemaakt zoals ‘R.I.P.’, ‘Punishment for Decadence’ en ‘No More Color’. In Hellfest 2011 werd ik van mijn sokken geblazen door deze band en ik weet dus dat ze live hoogstaande kwaliteit afleveren. België, wees klaar om deze band te ontdekken, meer dan de moeite!
Voor de kenners onder ons moet ik feitelijk geen uitleg geven…Immolation is nu eenmaal immolation haha. Met een nieuwe release getiteld ‘Descent’ komen ze afgezakt naar Kortrijk, maar deze band heeft veel steengoede albums. Fans van het eerste uur weten wat te verwachten…de anderen tja, durven jullie het aan?!
Ik sluit dag 3 af met Primus…jawel, ook met het bier, maar ik heb het hier dus over de iconische rockband met een geweldige bassist in de gelederen. Wie kent de nummers “Too Many Puppies”, “John the Fisherman” en “Jerry was a race car driver” niet?. Plezier gegarandeerd!!
dag 4 - zondag 9 augustus 2026
We trappen af met een portie grindcore uit België genaamd Steengruis. Bij velen zal het nu donderen in Keulen, dus ik verwacht hun optreden in de kleinste tent van het festival. Ze brengen ook een portie humor mee, maar vooral dikke riffs.
Ik herinner mij nog de dag dat ik voor de 1e keer het debuutalbum ‘Luck of the Corpses’ oplegde en een smile tot achter mijn oren kreeg. Deceased komt voor de eerst keer naar Alcatraz en deze death metal brengt snelheid en kwaliteit naar voren. Maak je maar klaar om oorlog te starten vooraan de pit!!
En dan komt nog een topper afgezakt!! Blackbraid is misschien ook niet zo bekend bij de meesten, maar verdorie, wat een prachtalbums heeft deze man al afgeleverd. Symfonische black metal van topniveau. Deze band bekijken zou een verplichting moeten zijn!
Waarschijnlijk het meest speciale dat je kan aanschouwen op Alcatraz 2026: het integraal live spelen van album ‘Sventevith’ door Nergal en de IJslandse black metal visionairs Misbyrming. Dit album was het debuut van Behemoth, toen ze nog in de krochten van de underground bekend waren, dus vooraleer ze de spotlights ontdekten. Dit zal zeer speciaal worden, geloof mij maar!
Er is in het verleden veel gebeurd met de band Nevermore, bandperikelen waardoor het einde onvermijdelijk was en de dood van zanger Warrel Dane. Maar in 2026 komen ze dus met een deels nieuwe bezetting Alcatraz begroeten. Ik ben heel benieuwd of ze nog steeds de drive hebben zoals in de begindagen. Dit kan erop zijn, of gewoon los zand. Doe dus maar je slippers aan voor de zekerheid haha.
Saxon behoeft ook geen intro meer…enige tijd geleden was het toch efkes bang afwachten aangezien zanger en boegbeeld Bill Byford efkes uit roulatie was, gelukkig is dit snel verbeterd. Ik ben al de tel kwijt van hoeveel keer ik hen al live heb mogen aanschouwen, maar het zal niet op 2 handen te tellen zijn. Een hele vloot albums hebben deze Britten gereleaset, dus het is altijd een verrassing welke nummers ze live uit hun hoed toveren. NWOBHM, niet te missen!
Ook de primeur voor Lamb of God trouwens op de affiche…actief sinds 2000 met een moeizame start, totdat album ‘Sacrament’ de nodige aardsverschuivingen met zich meebracht. Typisch zo’n band van willen, maar net niet kunnen in mijn ogen. Live al eens mogen bekijken (toen ze afscheid namen van Slayer in Wembley) en toen was het toch een voltreffer…kunnen ze dit herhalen?
Dat het maar rap zomer is hé manjes!! Tot in de gevangenis…
Meer info op Tickets | Alcatraz Open Air 2026
Line Up
Donderdag: Aeveris, Left to Die, Wings of Steel, Cyclone, Funeral Dress, Enthroned, Der Weg Einer Freiheit, Sacred Reich, Heidevolk, Mikkey Dee with Friends, Imminence, Soulfly, Channel Zero, Alestorm
Vrijdag: Dead Serious, Sons of Lioth, A Thousand Sufferings, Modder, Hope Erodes, Insanity Alert, The Ruins of Beverast, Graceless, Witch Club Satan, 200 Stab Wounds, Vended, Monolord, Revocation, Cowboys & Aliens, Merauder, Chelsea Grin, Alien Ant Farm, Warrior Soul, Masterplan, Soen, Coven, Crimson Glory, Armored Saint, Il Nino, Health, Crowbar, Combichrist, Bleed from Within, Dirkschneider, Igorrr, Thy Art is Murder, Amenra, Bodycount, Savatage, Slaughter to Prevail
Zaterdag: Mortal Scepter, Poseydon, Divided, Ronker, Your Highness, Vacuous, Graphic Nature, Brutal Sphincter, The Troops of Doom, Tailgunner, Hate, Jungle Rot, Castle Rat, Ratos de Porao, Midnight, Aura Noir, Coroner, Firewind, Mushroomhead, Kittie, Miracle of Sound, Mantah, Terror, Carach Angren, Immolation, Pscyhonaut, Metal Church, Municipal Waste, Alcast, Orbit Culture, Primus, Biohazard, Hatebreed, Amorphis, Testament, Arch Enemy
Zondag: Breakout, Steengruis, Turpentine Valley, Encounters, Hemelbestormer, Luna Kills, Izegrims, Nefarious, Internal Bleeding, Deceased, Mortal Sin, Firespawn, Sanguisugabogg, Blackbraid, Animals as Leaders, Misbyrming & Nergal, Bloodbound, Anaal Nathrakh, Voivod, Kylesa, Death Angel, Northlane, Gutalax, Rise of the Northstar, Warkings, Fit for an Autopsy, Of Mice & Men, Paleface Swiss, Rose Tattoo, Deicide, Nevermore, Satyricon, the Ghost Inside, Saxon, Lamb of God, Powerwolf
Botanique, Brussel - concertenreeks
2026
Elle Coves, donderdag 30 april 2026, Witloof Bar, 20h
ML, zaterdag 2 mei 2026, Rotonde, 20h
Ebubé, zaterdag 2 mei 2026, Witloof Bar, 20h
Les Nuits Bota 2026, van 14 mei 2026 t-m 31 mei 2026
Een 9-daags muziekfestival, plus een openingsfeest voor Garden Party en 2 dagen Obsidian Dust.
Garden party (hemelvaartsdag), donderdag 14 mei 2026
Obsidian Dust 2026: Coilguns, Gnome, Coltaine, Frenzee, Fange, Neptunian Maximalism, Crouch, Echo solar void, Red Fang, Yob, Hermano ft John Garcia (ex Kyuss), The sword, King Buffalo, Acid king, Earthless, Blackwater holy light, Jarboe ft Thor Harris & Joy Von Spain, Cult of occult, Dope purple, Ufomammut, Conjurer, Gnod, zaterdag en zondag 16 + 17 mei 2026 (https://www.obsidandust.be) (Org ism Metadrone)
French scene: Ino casablanca, Jewel Usain, Folie’s, Jeune Morty, Juste Shani, LinLin, MandySpie, Angie, donderdag 21 mei 2026
Electro-hyperpop: Mura masa, Danny L Harle, Namasenda, Swordes, Cortisa Star, Dorian Electra, vrijdag 22 mei 2026
Indie scene: Molchat doma, Shame, Suuns, Maria Sommerville, Ugly, Horse lords, Sword II, Rafael Toral, Sergeant, Yamila, zaterdag 23 mei 2026
French scene: Gildaa, Pyo, 4nouki, Solann, Isaac, Nilusi, Blasé, Papooz, Flora Fishbach, Léonie Pernet, Camille Yembé, Noor, Les Louanges, Max baby, Pyo, zondag 24 mei 2026 + Creaties
Brasil scene: Mari Froes & Liniker, Mychelle, Sevens, Sara Parkman, Helenea Casella, Fidju Kitxora (Musica Popular Brasileira), woensdag 27 mei 2026
Rock-Punk scene: Angine de Poitrine, Model/Actriz, Maria iskariot, ZEP, Chloe Slater, Panic Shack, 313d3p, Forsissies, donderdag 28 mei 2026
Global scene: Iliona, Maddie Ashman, Asfar Shamsi, Diego, Sheng, Etta Marcus, Gala Dragot, waterbaby, Min Taka, vrijdag 29 mei 2026
R&B, jazz, soul, etnische folf scene: Chassol, Yamê, Ibeyi, Nubya Garcia, Anaiis, Béésau, Zé Ibarra, Bex, Arno Sacco, Nectar Woode zaterdag 30 mei 2026
Electronic scene: Smerz, Nick Léon, ML Buch, NET Gala, Oli xl, …, zondag 31 mei 2026
Nora Brown w/Stephanie Coleman, dinsdag 9 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Whoman, Blumi, woensdag 10 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Colleen, donderdag 11 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Left Lane Cruiser, zaterdag 13 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Camille camille, zondag 14 juni 2026, Rotonde, 20h
Kumo 99, woensdag 17 juni 2026, Witloof Bar, 20h
Sorry, vrijdag 19 juni 2026, Orangerie, 20h (new date)
Agriculture, Lintworm, donderdag 25 juni 2026, Rotonde, 20h
Ty Segall, zaterdag 12 september 2026, Museum, 20h
Feng, dinsdag 15 september 2026, Museum, 20h
Holly Humberstone, donderdag 17 september 2026, Museum, 20h
Jesca Hoop, zondag 20 september 2026, Witloof Bar, 20h
Chinese american bear, dinsdag 22 september, Witloof bar, 20h
Maria José Llergo, woensdag 23 september 2026, Rotonde, 20h
Casablanca drivers, donderdag 24 september 2026, Witloof Bar, 20h
Unprocessed, dinsdag 29 september 2026, Museum, 20h
Little Barrie, dinsdag 29 september 2026, Rotonde, 20h
The bones of J.R. Jones, woensdag 30 september 2026, Rotonde, 20h
Panchiko, woensdag 7 oktober 2026, Museum, 20h
LSD and the search of God, donderdag 8 oktober 2026, Rotonde, 20h
Elis Floreen, zondag 11 oktober 2026, Rotonde, 20h
Bianca Costa, vrijdag 16 oktober 2026, Museum, 20h
Ulrika Spacek, maandag 19 oktober 2026, Witloof bar, 20h
Essyla, maandag 19 oktober 2026, 20h
Zap mama & K.Zia, vrijdag 23 oktober 2026, Museum, 20h
Valeria Castro, zaterdag 24 oktober 2026, Museum, 20h
Melanie C, Sophie and the Giants, maandag 26 oktober 2026, Museum, 20h
Westside cowboy, donderdag 12 november 2026, Museum, 20h
Imperial Triumphant, Knoll, donderdag 3 december 2026, Rotonde, 20h
Syd matters, vrijdag 4 december 2026, Museum, 20h
Kalika, donderdag 10 december 2026, Rotonde, 20h
Opus Kink, woensdag 16 december 2026, Museum, 20h
INFOS
Website Responsive website zie Bota site
New Talent! Cool Price! Bota’Carte formule
Tentoonstellingen - zie site
TUMULT Botanique en Tumult organiseren samen een tweedaags festival rond alle metalgenres, in het hart van Brussel
Les Nuits Weekender
Les Nuits Weekender dat plaatsvindt in november. Deze editie wordt een herfstversie van ons traditionele lentefestival, Les Nuits Botanique, maar dan over één weekend. Maar je vindt hier ook dezelfde passie voor nieuwe ontdekkingen die ons zo dierbaar is, in een gedurfd en eclectisch programma
Het Tough Enough festival
Het festival onderscheidt zich door zijn tweeledige programmatie, waarbij traditionele, akoestische- en 'roots' acts worden gecombineerd met meer rock-geïnspireerde sounds, van garage tot punk, surf en psychedelische rock.
Een echte muzikale smeltkroes waar elke artiest op de een of andere manier een unieke band heeft met de blues. En omdat we in de Bota zijn, zal naast gevestigde bands die al bekend zijn bij liefhebbers van de betreffende stijlen, ook veel aandacht worden besteed aan opkomende bands die de toekomst van deze genres vormgeven, de grenzen van hun muziekgenre verleggen, innoveren.
LES NUITS BOTANIQUE
Gevestigde waarden en aanstormende talenten zullen het buitenpodium, de Orangerie en de Rotonde onveilig maken tussen ...
Les Nuits Bota Een festival met de vinger aan de pols Een unieke locatie, een programmatie met een dijk van een reputatie!
Info: http://www.botanique.be
Les Nuits Bota - LES NUITS 2026, van 14 tot 31 mei 2026 – een festival met de vinger aan de pols, in volle ontwikkeling van de vernieuwde set up!
Les Nuits 2026 - Van 14 tot 31 mei 2026
Namen en enkele nieuwigheden
Meer dan ooit is Les Nuits Botanique het evenement dat zijn titel als startschot van het festivalseizoen waarmaakt.
Een 9-daags muziekfestival, plus een openingsfeest voor Garden Party en 2 dagen Obsidian Dust.
Na de belangrijke omschakeling in 2025, waarbij het festival veranderde in een evenement met drie podia met één ticket, wordt in 2026 hetzelfde recept gebruikt, maar dan verbeterd en net dat beetje extra pit gegeven.
Naast de overstap naar een 'single ticket', was het vooral de nieuwe inrichting van de buitenruimte van het festival die opviel in 2025. Het Museum en de Orangerie zalen herbergen de twee binnenpodia, terwijl de Fountain Stage net zoals verleden jaar in de parktuinen wordt opgesteld.
Met name het buitenpodium viel in de smaak, de Fountain Stage, een rechthoekige stoomketel, die perfect aansluit bij de contouren van het park en het geheel nog unieker maakt. Les Nuits heeft voortaan een esthetisch design dat past bij de historische locatie van de Botanique en de tuinen. Een door Rotor ontwikkeld ontwerp dat voor de editie van 2026 een upgrade zal krijgen.
Op het terrein en de terrassen komen ontspannings- en eetgelegenheden, ook weer een ontwerp van Rotor. Het aanbod van Food & Drinks sluit aan bij de filosofie van het festival: kwalitatief en duurzaam.
Op 16 en 17 mei zal de rock & metal van Obsidian Dust de sfeer van het eerste weekend bepalen. Daarna heeft elke avond en elke dag zijn eigen artistieke invulling: hiphop, Franse pop, indie, electro... Elk affiche is een festival binnen het festival. Op de podia staat alles in het teken van ontdekking, nieuw talent en moderniteit!
* Overzicht Les Nuits:
Les Nuits Bota 2026, van 14 mei 2026 t-m 31 mei 2026
Een 9-daags muziekfestival, plus een openingsfeest voor Garden Party en 2 dagen Obsidian Dust.
Garden party (hemelvaartsdag), donderdag 14 mei 2026
Obsidian Dust 2026: Coilguns, Gnome, Coltaine, Frenzee, Fange, Neptunian Maximalism, Crouch, Echo solar void, Red Fang, Yob, Hermano ft John Garcia (ex Kyuss), The sword, King Buffalo, Acid king, Earthless, Blackwater holy light, Jarboe ft Thor Harris & Joy Von Spain, Cult of occult, Dope purple, Ufomammut, Conjurer, Gnod, zaterdag en zondag 16 + 17 mei 2026 (https://www.obsidandust.be) (Org ism Metadrone)
French scene: Ino casablanca, Jewel Usain, Folie’s, Jeune Morty, Juste Shani, LinLin, MandySpie, Angie, donderdag 21 mei 2026
Electro-hyperpop: Mura masa, Danny L Harle, Namasenda, Swordes, Cortisa Star, Dorian Electra, vrijdag 22 mei 2026
Indie scene: Molchat doma, Shame, Suuns, Maria Sommerville, Ugly, Horse lords, Sword II, Rafael Toral, Sergeant, Yamila, zaterdag 23 mei 2026
French scene: Gildaa, Pyo, 4nouki, Solann, Isaac, Nilusi, Blasé, Papooz, Flora Fishbach, Léonie Pernet, Camille Yembé, Noor, Les Louanges, Max baby, Pyo, zondag 24 mei 2026 + Creaties
Brasil scene: Mari Froes & Liniker, Mychelle, Sevens, Sara Parkman, Helenea Casella, Fidju Kitxora (Musica Popular Brasileira), woensdag 27 mei 2026
Rock-Punk scene: Angine de Poitrine, Model/Actriz, Maria iskariot, ZEP, Chloe Slater, Panic Shack, 313d3p, Forsissies, donderdag 28 mei 2026
Global scene: Iliona, Maddie Ashman, Asfar Shamsi, Diego, Sheng, Etta Marcus, Gala Dragot, waterbaby, Min Taka, vrijdag 29 mei 2026
R&B, jazz, soul, etnische folf scene: Chassol, Yamê, Ibeyi, Nubya Garcia, Anaiis, Béésau, Zé Ibarra, Bex, Arno Sacco, Nectar Woode zaterdag 30 mei 2026
Electronic scene: Smerz, Nick Léon, ML Buch, NET Gala, Oli xl, …, zondag 31 mei 2026
OOK BEELDENDE KUNSTEN OP HET FESTIVAL
www.lesnuits.be
www.botanique.be
Bella and The Bizarre - Tussen camp en elementaire rock-'n-roll
Bella and The Bizarre + Straight Shooter
Tributebands? Daar loop ik normaal in een grote boog omheen maar voor Straight Shooter maak ik graag een uitzondering. Je kunt iemand die een eerbetoon aan Greg Cartwright brengt moeilijk van plat opportunisme verdenken, want de man blijft bij het grote publiek nog steeds een nobele onbekende.
Straight Shooter is het geesteskind van Steven Gillis, die zijn sporen verdiende bij onder meer Fifty Foot Combo, Thee Andrew Surfers en Blackup. Verder bestond de bezetting uit gitarist Felix Gillis (zijn zoon) en bassiste Stella Lemmens, beiden actief bij Thee Deadly Comments, en drummer Lion De Clerck die we kennen van Harvesters en Leopard Skull.
Het Gentse kwartet opende de set met een viertal nummers van Reigning Sound waarbij ik meteen antwoord kreeg op mijn grootste vraag vooraf: "Zou de stem van Steven Gillis wel geschikt zijn voor dit project?". Ja dus, want ze kwam verrassend dicht in de buurt van die van Greg Cartwright en dan was het natuurlijk dubbel zo jammer dat de vocals zo diep in de mix verdwenen. Ook de fijne tweede stem van Stella Lemmens was nauwelijks hoorbaar. Gelukkig was dit het enige minpunt en heb ik verder niets dan lof.
Er werd bijzonder strak gespeeld. Geen geleuter tussen de nummers die elkaar in een razend tempo opvolgden. Het werd uiteraard een feest van herkenning met niets dan parels: "Straight Shooter", "We repel each other" en "Reptile style" van Reigning Sound; "The way I feel about you" van Compulsive Gamblers en "Mary Lou" (oorspronkelijk van Young Jessie) van Oblivians waren er maar enkele van.
Even moest ik me toch achter de oren krabben toen ik plots "Hey Sailor" van The Detroit Cobras hoorde. Maar al snel begon het me te dagen: Greg Cartwright speelde ooit een blauwe maandag bij The Detroit Cobras. Op zich heeft hij niets te maken met deze cover van "Hey Sah-Lo-Ney" van Mickey Lee Lane, maar het blijft een fantastisch nummer en het was wel Greg Cartwright die de dood van Detroit Cobras-zangeres Rachel Nagy in 2022 wereldkundig maakte.
De knap opgebouwde set mondde uit in een zinderende finale met eerst drie Oblivians nummers, "Part of your plan", "Big black hole" en "Bad man", gevolgd door "You got me hummin'" van Reigning Sound.
Kon Straight Shooter tippen aan het origineel? Dat niet, maar wie de nummers niet kende, werd zonder twijfel omver geblazen door deze compromisloze garagerock. En nu de inspiratie van Greg Cartwright, die zich tegenwoordig wegcijfert in andermans groepen (Laundry Bats en het dodelijk saaie The Hypos), lijkt te zijn opgedroogd is dit een welgekomen alternatief.
Bella Khan is de dochter van de stilaan legendarische King Khan, die in The Pit's enkele onvergetelijke passages op zijn naam heeft staan. Ik zag haar eerder enkele nummers zingen bij een concert van haar vader maar verder was dit voor mij compleet nieuw. The Bizarre bestond uit een gitariste, een bassiste en een drummer terwijl Bella zelf ook gitaar speelde. De Berlijnse zangeres verscheen in een opzichtige lange jas en het vervolg liet zich raden.
Na enkele nummers werd het te warm en moest de jas plaats ruimen voor een luchtigere outfit. Bella kwam zeker wat gecultiveerder dan vaderlief voor de dag, al leek haar broek zo uit de garderobe van King Khan te komen, die er ongetwijfeld nog de schaar in zou zetten. Het openingsnummer dreef op bekoorlijke grooves van jaren '60-meidengroepen waarna werd overgeschakeld naar stevige elementaire rock-'n-roll.
Met "Wo bleibst du?" probeerde Bella het zelfs even in het Duits, iets wat ik al lang niet meer gehoord had. Het durfde soms wat rommelig te klinken maar de soulvolle, gepassioneerde zang maakte veel goed.
Naarmate de set vorderde zakte het tempo en nam het campgehalte toe. Soms balancerend op het randje maar het bleef steeds genietbaar. Iemand maakte de vergelijking met Tav Falco's Panther Burns en daar had hij beslist een punt: diezelfde zwijmelende camp die er net niet over ging.
Het theatrale werd allerminst geschuwd, zo schoof Bella even haar gitaar opzij om zich over te geven aan een soort slangendans.
Voor de twee bissen werd het tempo opnieuw opgeschroefd met nummers die het midden hielden tussen punk en exotica.
Tijdens de slotsong droeg Bella, zelf juwelenontwerpster, een prachtige juwelensluier die naadloos aansloot bij haar Oosterse roots.
Toen ik na afloop de setlist kon inkijken viel me nog iets vreemds op. Van de debuutplaat uit 2024 op In The Red Records was geen spoor te bekennen. "Delusions", de tweede single, bleek het enige gekende nummer.
De rest bestond waarschijnlijk uit materiaal van de nieuwe plaat die er zit aan te komen. En dat zou mits wat schaafwerk best wel eens een mooie kunnen worden.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Thee Vibrafingers - Met fuzz doordrenkte garage rock-'n-roll
Met Thee Vibrafingers en Oil City Band had de boEgie woEgie een mooie double bill op de agenda maar die spatte jammer genoeg uiteen toen die laatste groep in laatste instantie om medische redenen moest afzeggen. En laat Oil City Band nu net de band zijn waar ik het hardst naar uitkeek.
Gelukkig hadden Thee Vibrafingers genoeg referenties om me toch uit mijn kot te lokken. Deze Franse groep uit Tours bestaat intussen al meer dan dertig jaar en haalde destijds haar inspiratie bij uit het juiste hout gesneden groepen als The Cramps, Teengenerate, Oblivians en The Stooges. Erg productief waren ze niet. Slechts vier albums brachten ze uit, maar dat volstond ruimschoots om hun kontobsessie te etaleren met titels als "Play in your ass!" en "Back from your ass!".
Hun recentste plaat verscheen vorig jaar en heet dan weer ‘Don't push me, asshole!!!’.
Hoogstaande poëzie hoefden we dus niet meteen te verwachten, rock-'n-roll des te meer. Gehuld in witte smokingjasjes en getooid met Afropruiken betraden de vier het podium waarna zanger Vinz meteen al zijn duivels ontbond. Hoewel hij toch niet meer van de jongsten is, stuiterde hij als een waanzinnige in het rond, zich van niemand of niets iets aantrekkend. Terwijl hij over het podium rolde of door het publiek scheerde, serveerde de rest van het orkest met fuzz doordrenkte garagepunk.
De rammelende lo-fi rock-'n-roll, gebracht met het nodige enthousiasme, had eigenlijk alles in zich om er een memorabel feestje van te maken. Toch leek er iets te ontbreken om dat helemaal waar te maken. Bij momenten klonk het toch wat te braaf en dat was vooral te wijten aan de stem van Vinz. Die klonk wat zwak en toen hij het op een schreeuwen zette, was hij vaak nauwelijks nog hoorbaar. Stemproblemen of gewoon een slechte microfoon? Wat ook niet bepaald meehielp, was de wel erg bescheiden opkomst. Desondanks wisten Thee Vibrafingers een spetterende finale uit de brand te slepen. Die begon met het Franstalige "Baba", gevolgd door een overtuigende cover van "Do you wanna know" van The Kids (gaat er altijd in!) die eindigde met een tuimelperte over de monitor van Vinz.
Uiteindelijk werd er afgesloten met publieksfavoriet "Put your finger in your ass", een nummer uit hun allereerste plaat en het sein voor Vinz om met een enorme rubberen middelvinger het publiek in te duiken waarbij ik toch iets verdachts tussen de billen voelde.
Organisatie: boEgie woEgie, Menen
Sonic city festival 2026 – van 6 november t-m 08 november 2026 – eerste namen
Sonic city festival 2026 - 06/11 t-m 08/11 @Depart
2026 – curators Marie Davidson & Dirty Three - From pulsing electronics and razor-sharp storytelling to sweeping post-rock and folk melancholy… no genre is safe
For its 18th edition, Sonic City leans further into the night. Three days stretched at the edges—where club pulse meets something more unguarded, more cinematic. The programme moves like a slow burn: new names, cult figures, and artists just arriving, threaded together into this year's line-up.
This year’s edition unfolds under the guidance of Marie Davidson and Dirty Three—two curatorial voices that don’t naturally settle in the same room, which is exactly the point. Davidson’s world is precise, rhythmic, wired for the body: a lineage of minimal wave and techno that sharpens repetition into something sensual and slightly confrontational. Her orbit brushes acts like Soulwax, where electronics gain weight, friction, and a certain late-night propulsion.
Dirty Three come from elsewhere entirely. Their music—fragile, sprawling, wordless—leans into tension and release, where silence carries as much weight as sound. Through Warren Ellis and his long-standing dialogue with Nick Cave, their universe stretches toward film scores and devotional intensity, where emotion lingers and unravels in real time.
Curated by Dirty Three: Alex Rex, Christina Carter, Dirty Three, Maxine Funke, Zoh Amba + more names TBA
Curated by Marie Davidson: .618, Curses LIVE, Feu St-Antoine, goat (JP), Leo Vincent, Lord Spikeheart, Marie Davidson LIVE with Nick Verstand, Natasha Pirard, Paranoid London + more names TBA
Curated by Sonic City: Anna von Hausswolff, Billy Fuller, keiyaA, Louis Ottley, Mandy, Indiana, Pigeon, PVA, Rosie Stuart, The Kind + more names TBA
line-up per dag
www.soniccity.be
www.wildewesten.be
Nederlands 
Français 
