Repetitieve percussie, doom en drone klinkende instrumentatie waarbij je aan een aanzwellende zwerm bijen moet denken. Zo kan je de muziek van het Duitse trio Bolt nog het best omschrijven. Dit is hun eerste release en de mastering werd gedaan Tobias Stieler (Kokomo).
Je moet dus houden van out of the box denken want deze muziek heeft niets te zien met traditionele songwriting. Opener “[013]” is één langgerekte track dat de eerste tien minuten heel repetitief is om dan langzaam naar een climax toe te werken. Goed voor één plaatzijde en ruim twintig minuten. Velen gaan misschien opmerken dat hetgeen we gedurende twintig minuten te horen krijgen ook in een nummer van vijf minuten. Dat is waar maar dan mis je het repetitief karakter in de track en dit is een van de hoofdaccenten in dit album en dus onmisbaar. De ommezijde bevat twee songs die een beetje een gelijkaardige opbouw vertonen.
Deze, in drone en doomriffs gegoten ambientachtige spookmuziek, is verkrijgbaar in lichtblauwe vinyl met subtiel paarse rook en met een UV-gevoelig logo op de hoes. Dit via Gentse Dunk! Records.
Het Gentse The Tubs staat bekend om het samenbrengen van verschillende stijlen en genres tot catchy deuntjes. Muziek dat garagerock, punkrock en psychedelica bevat. Ze hebben reeds meerdere muziek uitgebracht via de Amerikaanse labels Burger Records en Gnar Tapes. Voor deze release zijn ze met het Belgische Consouling Agency in zee gegaan.
Het moet gezegd als ik de opener “Favorite Gun” hoor dan moet ik denken aan Neil Young of Admiraal Freebee. Het is in die sfeer dat het hart van de song klopt. “Final Run” is dan eerder folk en americana. Muzikaal hebben ze het garagerock en punkkantje wat laten vallen en gekozen voor een rockgeluid dat klassiek en degelijk klinkt. De zanger Simon Platteau heeft een Amerikaans accent waardoor dit nog wat versterkt wordt. Met hun songs vertellen ze verhaaltjes die ergens tussen lichtvoetig en tragisch zweven. Het verschil met hun vorige releases is dat alles consistent en volwassen klinkt. Alles lijkt te kloppen: productie, groepsgeluid etc… Dat maakt van dit album een traditionele doch warm klinkende plaat. Traditioneel betekent ook niet dat het saai of oubollig klinkt. Verre van zelfs, eerder goedgemaakte songs die sfeer geven.
Met “Happily Ever Jaded” levert het trio van The Tubs hun beste plaat af sedert hun ontstaan. Met korte en langere songs alsook weemoedige of speelse tracks weten ze te verrassen en voor het nodige luisterplezier te zorgen.
TB Frank & Baustein hebben een eerste single. “Mother Of Earth” is een knappe cover van The Gun Club uit 1982. De nieuwe versie is een mix tussen een eighties-sound en een meer hedendaags geluid. Dat is niet toevallig. TB Frank ken je misschien nog van de legendarische Belgische new waveband The Neon Judgement. Hij speelde ook bij Praga Khan en Lords Of Acid. Zijn kompaan Baustein is een in België residerende muzikant die in het verleden samenwerkte met leden van de befaamde Duitse elektroband Tangerine Dream en die nog actief is in o.m. de elektrorockband Manic Youth en in Konkr33t (Nederlandstalige nu-metal).
Deze twee hebben een album vol donkere songs volgespeeld. Dat album (‘Tock!’) komt pas volgend jaar op vinyl uit bij het Antwerpse label Tracks & Traces en belooft een fascinerend en beklijvend amalgaam van elektronica en gitaren, van experiment en melodie.
TB Frank & Baustein kan je live aan het werk zien op het Winterfest van het W-Festival, op 20 januari 2018 in Gent. Op dat Winterfest kan je ook kijken en luisteren naar o.a. The Alarm en Wolfgang Flur (Kraftwerk).
https://vimeo.com/239632579
Deze releases is in feite geen nieuw album van deze Italiaanse wave band. Het is een album dat een aantal zeldzame en/of onuitgegeven tracks bevatten. Doch het bevat daarom zeker geen minderwaardige nummers. Integendeel.
Ten eerste bevat het de vier nummers van de EP ‘Survival Rate’ uit 2013 dat enkel verkrijgbaar geweest is op vinyl. Daarnaast staan er twee covers op. “Static Cold” van op de The Frozen Autumn tribute plaat en “Candidate” van Joy Division. De track “Anemone” was te horen op de Wavecore IV compilatie en “Inconstant Stay” is terug te vinden was op “Not So Cold” van Dirk Ivens. Tenslotte is er nog de exclusieve track “Winter Taught Me Silence”. Samen goed voor negen songs die ondanks de verschillende herkomst op dit album samen als één geheel klinken.
Het recept voor hun muziek is als volgt: een sfeerrijke en uitgesponnen intro die verder doorheen de song loopt. Onderkoelde zang en wave/postpunk gitaren. Dat alles maakt dat we hier terug een album krijgen dat stuk voor stuk sterke nummers bevat. Een must voor cold wave en post punk liefhebbers.
Een songsmid is een leverancier van liedjes. Een componist. Liedjes schrijven is een soort van ambacht en dat kan je ook zeggen van Kelly Jones, zanger en leverancier van de liedjes op hun tiende album genaamd ‘Scream Above The Sounds’.
Songschrijven kan een ambacht zijn en veronderstelt een aantal regels en vaardigheden die je moet volgen. Op de meeste songs van de Stereophonics is dit van toepassing. Om maar te zeggen dat op elk album die ze tot nu toe uitbrachten heel degelijke songs staan. De hits zoals “Dakota”, “Have A Nice Day” en “Just Looking” bevinden zich echter wel in de eerste tien jaar van hun carrière ( ze bestaan sedert 1997). Kelly Jones weet dus hoe een song te schrijven en dit is nu ook weer het geval. Of er terug een hit opstaat zoals eerder genoemde valt nog af te wachten maar er staan toch terug enkele songs op die het album de moeite waard maken.
Het is een lijvig album geworden en telt met de vier extra’s maar liefst zestien songs. Van bloedarmoede kunnen we dus niet echt spreken. De opener “Caught By The Wind” is meteen een heel degelijke opener en een terechte single. Niet wereldschokkend maar ze bestaat uit fijne gitaartjes, dito refrein en backings. Ook geldt dit voor “Taken A Tumble” dat eveneens een prima single zou kunnen zijn. “What’s All The Fuss About?” is een wat melancholische song met een mooie opbouw en een gevoelige melodielijn door een blaasinstrument. Een eerste topper. Ook “Geronimo” rockt lekker weg net zoals songs als “Chances Are” of “Cryin In Your Beer”. Die laatste is de sterkste van de drie. Maar “All-in One Night” is de volgende song die het verschil maakt. Een zinnige tekst, een lekker ‘wo oh oh oh oo’ zanglijntje en een fijn opgebouwde song. Er staan twee ballades op die minimale instrumentatie bevatten. “ Before Everyone Knew Our Name” is daarvan het meest geslaagd en bevat alleen piano en zang. “Boy On A Bike” bestaat uit akoestische gitaar en zang maar deze song weet mij niet te raken. Het is wat te hoog gegrepen voor Jones. Er staat nog één song op die het goed als single kunnen doen en dat is “Would You Believe?”. Een lekker soulvol refrein en een heerlijke ‘la la la’ backing-loop. Een mooie song dat catchy is en wel niet zou misstaan op de radio. De extra’s zijn onder andere twee songs van het album in unplugged versie. Niet erg indrukwekkend. “Never Going Down” live in de RAK studio en “Drive A Thousand Miles” in een graffiti session zijn aardige tracks. “Breaking Dawn” is een song die geschreven werd voor één van de Twillight films en dateert van 2012.
Het nieuwe album van Stereophonics is een beetje zoals de band zelf. Ze rocken maar ze kleuren mooi binnen de lijntjes. Het zijn songsmids die degelijke en soms voorspelbare songs schrijven maar er zitten toch op zijn minst een vijftal tracks tussen die net dat beetje extra hebben om boven de middelmaat uit te stijgen. Fans van de band kunnen dit album met hun ogen en oren dicht kopen want ze zullen niet ontgoocheld worden. En nu nog jij?
Pop/Rock
Dreaming In The Non Dream
Chris Forsyth and The Solar Motel Band
Uniform Recording
2017-11-23
Sam De Rijcke
Dames en Heren, mogen wij u voorstellen, de beste gitarist waar u waarschijnlijk nog nooit van gehoord heeft, Chris Forsyth.
Wij hebben hem in de gaten gekregen vanaf de plaat ‘Solar Motel’ in 2013 en we waren helemaal verkocht met het fantastische ‘Intensity Ghost’ in 2014. In 2016 kwam dan nog eens de dubbelaar ‘The Rarity Of Experience’, alweer een voltreffer, en nu is daar al het volgende kunstwerkje ‘Dreaming In The Non Dream’. De kerel heeft hoegenaamd niet stilgezeten en zijn gitaar heeft overuren gedraaid.
Waarom is dit al die tijd dan zo een goed bewaard geheim gebleven ? Wel, ten eerste wordt er op zijn platen quasi geen noot gezongen en ten tweede zijn de songs allemaal lange tracks of jampartijen die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen. Radiovriendelijk ? No way. Dit is voer voor meerwaardezoekers en liefhebbers van verfijnd gitaarwerk, voor mensen die al eens de tijd durven nemen om plaatjes te beluisteren. Jawel, die bestaan nog.
Chris Forsyth is een wonderlijk gitarist maar geen guitar-hero. Waarmee we bedoelen : Hier geen wijdbeense bekkentrekkers van gitaarsolo’s, geen rocksterallures, geen beukende sloophamers van riffs. Chris Forsyth is eerder een gitarist uit de Television school. Net als Tom Verlaine tovert hij onopvallend de meest geniale dingen uit zijn instrument. Forsyth neemt er volop zijn tijd voor en schuwt daarbij geenszins het experiment. Hij gaat vaak psychedelische oorden opzoeken en tijdens zijn wildste uitspattingen passeert hij ook wel eens voorbij Thurston Moore. Wie een beetje zijn wereld kent zou hem vandaag plaatsen naast gelijkgestemde zielen als Steve Gunn, Nels Cline, Cian Nugent en Bert Dockx.
Het uit amper 4 tracks bestaande nieuwe album laat ons deze fabelachtige gitarist in al zijn gefortuneerde glorie bewonderen. Opener “History & Science Fiction” drijft minutenlang op heerlijk gitaarwerk en zoekt dan halverwege een rustig stromende beekje op waarin een bekoorlijke sax de song naar een heerlijke Roxy Music modus brengt. Elf minuten likkebaarden, en ’t is nog maar begonnen.
Op “Have We Mistaken The Bottle For The Whiskey” wordt er zowaar gezongen en gaan de gitaren gaandeweg samen met aanwakkerende keyboards Velvet-oorden opzoeken. Ook Steve Wynn en diens geweldige Dream Syndicate komen om de hoek loeren (wie Steve Wynn’s felgesmaakte ‘Sonic Speakeasy’-playlists op Spotify al eens heeft geraadpleegd zal trouwens gemerkt hebben dat Wynn een fan van het eerste uur is).
De 16 minuten durende titelsong is wederom smullen tussen jam en song. Forsyth’s gitaar gaat in duel met synths en een golvend Wurlitzer orgel, de song lijkt constant een climax na te streven wiens geduld echter gans de tijd op de proef wordt gesteld. Geniaal en spannend.
Met een jazzy gitaartje gaat het album tenslotte op het verstilde uitwaaiertje “Two Minutes Love” de nacht in. Alsof iedereen zijn welverdiende rust krijgt na zoveel meesterlijke, doch niet pretentieuze, muzikaliteit.
Verplichte kost, tenzij u content bent met de nieuwe Foo Fighters. In dat geval, laat ons met rust.
Met de wagen naar Antwerpen rijden is volkomen kut. Enkele weken geleden bijna twee uur gebold naar Nick Cave, maar die was het meer dan waard. Vorige week een slordige twee uur versleten naar Anathema en die verkwanselden dan ook nog de rest van de avond. Vanavond ons record gebroken, maar liefst drie uur onderweg geweest en zo het pittige support bandje The Vacant Lots moeten missen. Jammer, heel jammer. Fuck Antwerpen.
- Een concertzaal mag men nooit onderschatten. Een zaal als de Roma doet het altijd goed voor intieme concerten, maar bij de zinderende shoegaze en stevige rock van BRMC hing er toch, zeker in het begin, een serieuze galm in de zaal. Op zich was dat dan ook weer niet zo erg, want galm en echo zijn enkele van de handelsmerken van dit scheurende trio.
- Het nieuwe stuff is veelbelovend. Het viel echter wel op dat er in de kersverse songs niet meer zo fel te keer werd gegaan maar dat sfeerschepping een doel op zich was. Met name "Haunt", "Question Of Faith" en "Carried From The Start" hielden zich wat in maar zorgden wel voor een constant sluipende dreiging. We mogen dus vol verlangen uitkijken naar dat nieuwe album dat de naam 'Wrong Creatures" zal dragen.
- BRMC is vooralsnog geen folkband. Het trio is immers op zijn best als de stekker stevig in het stopcontact zit, maar naar goede gewoonte lassen ze steeds een verstild momentje in. Het akoestische intermezzo van Robert Levon Been die in zijn eentje "Sympathetic Noose" bracht kon je inderdaad sympathiek noemen, te meer omdat hij het publiek aanspoorde om tot ongenoegen van de security wat dichter tegen het podium te komen, maar de song op zich viel wat te licht uit om ons echt bij het nekvel te pakken. Dan liever het solomomentje van Peter Hayes, die met het pareltje "Faultline" wel de gevoelige snaar wist te raken.
- BRMC heeft de blues in het bloed. Ooit zal daar misschien eens een doorleefde bluesplaat van komen. In de Roma waren "Ain't No Easy Way", "Faultline" en "Shuffle Your Feet" sterke tekenen dat de black in de groepsnaam wel eens naar de blues zou kunnen verwijzen. Ze zijn dat fantastisch ingetogen album 'Howl' kennelijk nog niet vergeten. Wij ook niet.
- Die eerste plaat uit 2000 is en blijft toch verdomd een mijlpaal met straf spul dat nog steeds zwaar aan de ribben kleeft. Halverwege de set passeerde al een snijdend "White Palms" en de echte prijsbeesten werden bewaard tot helemaal op het einde. Een fenomenaal "Awake" was even meeslepend als indrukwekkend en stoommachines als "Spread Your Love", "Red Eyes and Tears" en natuurlijk een denderend "Whatever Happened To My Rock'n' Roll" waren de bommetjes die de zaal helemaal overstag deden gaan.
- BRMC kan op tijd en stond het Crazy Horse beest in zich loslaten. "666 Conducer" scheurde en botste dat het een lust was. Eén van de heetste kanjers van de avond.
- 'Specter At The Feast' is blijkbaar niet het favoriete album van de heren. De plaat werd volledig genegeerd, wat ze nu ook weer niet verdiende.
- Er schuilt een kwade punkband in BRMC. BRMC kwam scherp, punky en hondsdol uit de hoek met de wilde kopstoten "Conscience Killer" en vooral "Six Barrel Shotgun", keer op keer flitsende hoogtepunten in hun live sets. Het is natuurlijk ook niet zomaar dat hun meest gloeiende visitekaartje "Whatever Happened to My Rock'n'Roll" de bijtitel punk song heeft meegekregen.
- Afstanden zijn relatief. De terugweg duurde nog geen derde van de heenreis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-21-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-vacant-lots-21-11-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Millionaire aka Tim Vanhamel heeft dit jaar, na een lange hiatus waarin hij onder meer zijn ding deed bij Magnus, Broken Glass Heroes en The Hickey Underworld, ons verrast met het geweldige album ‘Sciencing’ en een tournee langs Vlaamse wegen.
Eerst kregen we Go March te horen. Dit trio bracht ons muziek dat zich ergens tussen post-rock en synth- rock situeerde. Aan de synths stond Hans De Prins (Broken Glass Heroes) die we later op de avond ook bij Millionaire aan het werk zagen. Prachtige synthsounds trouwens. Drummer Atoni Foscez (Statue) en Philipp Weies (Manngold) zijn ook niet de eerste de beste muzikanten. Dat samen maakte het tot een geslaagd voorprogramma.
We waren voor Millionaire gekomen en we waren niet alleen. De zaal was goed volgelopen. De set werd gestart met “Bloodshot”. Meteen werd de toon gezet. Vuige en broeierige rock met een energiek dansende Tim Vanhamel. Een eerste hoogtepunt vormde het duo “Body Experience Revue” (uit hun debuut) gevolgd door het recente “Busy Man”. Hierna was het publiek helemaal los.
We kregen veel nieuw werk met o.a. “I’m Not Who You Think You Are”, “Guru’s Feet”, “Silent River” etc…
Ook de oude songs werden niet vergeten met “I’m On A High”, “Streetlife Cherry” en een magistrale uitgesponnen versie van “Champagne”. Daarop ging de zaal helemaal uit zijn bol. Ook Tim Vanhamel liet zich niet onbetuigd en sprong enkele malen van het podium om tussen het publiek door te lopen. Daarnaast danste en bewoog hij op het podium als een energieke kat. En hij liet dan nog weten dat hij zich niet zo goed voelde. Het was er niet aan te merken. Hoe moet dat dan niet zijn als hij zich tip top voelt? Als bis kregen we “Petty Thug”, “Alpha Male” en een verwoestend “Wake Up The Children”.
Hoe rock‘n4roll kan een optreden zijn? Wel zoals een optreden van Millionaire: groovy, rockend, energiek en broeierig. We zijn meer dan blij dat Millionaire terug is.
Organisatie Wilde Westen, Kortrijk
Isadore een kwartet van rond het Leuvense heeft hun eerste EP uit. Zes kwalitatieve nummers die te situeren zijn binnen een indiepoprockend concept . Het zijn sfeervolle , broeierige songs, die opvallen door het (bluesy) tintelend gitaarspel en de indringende, hemelse vocals van Joanne Van Bastelaere . “Come again” en “Empty cases” helpen je op weg , die eindigt met het intense, spannende, overtuigende “Crystal ball” .
Waren ze ooit begonnen als een vrouwelijk akoestisch duo (met Freya Dasseville) , dan is er nu als band een knipoog naar Heather Nova, Indigo Girls, Tegan & Sara, Warpaint , Haim of First aid kit, wat mooi meegenomen is . Een pop ontluikend gevoel ervaren we …
Info op http://vi.be/isadore
Helloween, een show om U tegen te zeggen!
Helloween
013
Tilburg
2017-11-20
Frederik Lambrecht
Helloween – Pumpkins United World Tour 2017/2018
Enige tijd geleden kreeg ik heugelijk nieuws op mijn bord, want wat bleek, Helloween ging opnieuw hun instrumenten ter hand nemen en vertrok op een wereldtournee. Niet zo speciaal zou je zo zeggen, maar verdorie, deze keer gingen ze voor de verrassing van formaat!. Een ‘best-of’ van muzikanten die ooit – of nog steeds – het mooie weer maken (maakten) van deze Duitse formatie werd samengesteld en dus kwamen met huidige line-up Markus Grosskopf, Michael Weikath, Sasha Gerstner, Dani Löble en Andi Deris ook de klasbakken Michael Kiske en Kai Hanssen mee aan boord om de wereld rond te reizen. Een support band was niet nodig want er was maar liefst een setlist uitgetekend van 3 uur heavy & speed metal. Vele shows waren reeds op voorhand uitverkocht en ook in Nederland waren geen tickets meer beschikbaar, dus geloof me maar als ik zeg dat de 013 gevuld was.
Aftrappen deden we op de tonen van Robbie Williams met het nummer “Let Me Entertain You” waarna het doek die de muzikanten afschermde op de grond viel en het nummer “Halloween” werd ingezet. Dit fantastisch nummer werd door de 3 muzikanten gezongen, dus met Kiske, Hanssen en Deris (die in zijn beste doen ooit was qua stem – ik heb hem al anders horen presteren spijtig genoeg) en was meteen een toppunt voor alle aanwezigen. Een nummer van iets meer dan 13 minuten om af te trappen??!! Ja hoor, en het werd in grote getalen meegezongen. Ook qua visuals waren verschillende verrassingen te aanschouwen, zoals bij hun 2e nummer “Dr. Stein” die afgebeeld werd op de achtergrond. Een grote wall was geïnstalleerd en daarop werden telkens verschillende afbeeldingen vertoond die deze show naar een hoger niveau tilden. Maar er waren ook 2 speciale gasten aanwezig – genaamd Seth & Doc die in cartoonvorm de verschillende nummers van de setlist aankondigen. De samenzang van Deris & Kiske was een genot voor het oor en uiteraard was de nodige portie nostalgie van de partij. Ze gingen verder op hun elan en “I’m Alive” schalde uit de boxen die de nodige backing vocals van het publiek meekreeg. Van ‘The Dark Ride’ album werd “If I Could Fly” gespeeld samen met andere werk van de meest recente albums getiteld “Are You Metal?”, “Waiting for the Thunder”, “Perfect Gentleman” waarbij Andi Deris zijn bolhoed opzette, “Living Ain’t no Crime” en “Why?”. Maar voor ondergetekende blijven de oude nummers nog altijd kiekenvel op zijn lijf toveren en dus kon mijn pret niet meer op bij de klassiekers.
“Rise & Fall” was voor mij persoonlijk een nummer dat niet verwacht werd in de setlist, maar de hoge snelheid die gepaard gaat met dit nummer stokte niet en werd perfect uitgevoerd door de band. Andere uitschieter was het nummer “Forever and One (Neverland)” waar de stemmen van Kiske en Deris prachtig samenvloeiden en dit dus in een uitstekend uitgevoerde ballade resulteerde. We gingen terug naar de begindagen van Helloween en dus mocht Kai Hanssen zichzelf naar de spotlights begeven…een mix van “Starlight”, “Ride the Sky” en “Judas” toonden aan dat deze band nog vele trouwe fans hebben want constant werd meegezongen en werd blijk van appreciatie getoond. Ook in het nummer “Heavy Metal (is the Law)” blonk Hanssen uit waarna zoals al aangehaald de ballade van superieure kwaliteit was met de mooie samenzang. Alles lijkt gesmeerd te lopen tussen de hoofdtenoren van deze band want ook “A Tale that Wasn’t Right” blonk uit in cohesie. Ook drummer Löble mocht zijn ‘piece of fame’ hebben met een krachtige drumsolo waarbij foto’s en beelden uit de oude doos met oudgediende drummer Ingo Schwichtenberg - die in 1995 stierf – een prachtig eerbetoon opleverden.
De zangers kwamen gezwind opnieuw het podium op met “I Can” en het machtige “A Little Time” die vertolk werd door Kiske (wat blijft hij toch een prachtige stem hebben). Het laatste deel van de set kwam in zicht en zette de zaal opnieuw in lichterlaaie met het krachtige nummer “Power” en “How Many Tears” die de 3 zangers samen voor hun rekening namen. Fans van het eerste uur wisten dat er op het einde van dit nummer een klein rustmomentje in verwerkt is, die opeens teniet gedaan wordt met een bombastische drumsolo die de headbangers gedwee in actie brachten, en die deze set afsloot! Maar geen show zonder bis-nummers en Helloween zorgde zelfs voor 2 bis-rondes. Aftrappen met ronde 1 deden ze subliem want “Eagle Fly Free” werd gebracht gevolgd door de lange en frivole tophit “Keeper of the Seven Keys” die de 013 opnieuw in 1 grote karaokebar veranderde.
Bisronde 2 bestond uit een gitaarsolo gevolgd door meezinger “Future World” met het prachtig gitaarloopje en werd de zaal uitgewuifd met “I Want Out” die een regen van reuzenballons naar beneden liet komen.
Deze Duitsers werden met een welverdiend en ellenlang applaus bedankt voor hun spetterende show! Een show om U tegen te zeggen, en als de geruchten waar zijn, dan zullen ze ook Graspop aandoen voor hun Belgische fans! Niet te missen zou ik zeggen!
Pumpkins United!
Organisatie: 013, Tiburg
In de post-metal wereld heeft iedereen het altijd over de intensiteit die Amenra uitstraalt, maar wij bespeuren minsten evenveel bezieling en beroering bij Briqueville. Met hun intrigerende en vaak verschroeiend harde post-metal houden zij een half uur lang De Kreun in een wurggreep. Briqueville is een uitzonderlijke totaalbeleving, en hun nieuwste plaat is een helse dreun, een duistere klomp herrie waarin het heerlijk verdwalen is.
And So I Watch You From Afar heeft een nieuw album uit, ‘The Endless Shimmering’ heet het kleinood en het is alweer een knap staaltje hectische en vurige post-rock. Veelbelovend dus voor de live uitvoering, want als ASIWYFA in de studio al wild en onstuimig voor de dag komt, dan mag je er van uitgaan dat de songs op een podium helemaal tot ontploffing komen.
Zo was het ook in De Kreun. Eens te meer bleek dat de post rock van deze Noord-Ieren constant onder stroom staat. Springerig, hyperkinetisch en ontvlambaar, zo klonk het en oogde het.
De lont werd aangestoken met de twee geestdriftige openers van de nieuwe plaat “Three Triangles” en “A Slow Unfolding Of Wings”, zo werd het nieuwe werk al meteen door de fans in de armen gesloten, want dit waren furieuze en energieke krachttoertjes die het beste lieten vermoeden voor wat komen zou. Bleek dat de band nog maar net onder stoom was gekomen, het ging allemaal nog wat meer knetteren met “Search:Party:Animal” en een ronduit geweldig “BEATIFULUNIVERSEMASTERCHAMPION”, waarin de vaak uitzinnige gitaren driftig prikkelden om dan heerlijk in te houden en vervolgens compleet te exploderen.
Met hun onbegrensde podiumdynamiek en een stel zinderende songs zorgden de ADHD’ers van de post-rock voor fervente opwinding en constant oplaaiend vuur, en ondertussen bleven ze met sprekend gemak de meest geniale vonken uit hun instrumenten toveren.
Heel zelden werd er al eens gezongen. Nou ja, gezongen, laat ons eerder zeggen opgefokt, zoals in “Wasps” en “Run Home”, de meest tintelende en opgejaagde tracks uit de vorige plaat ‘Heirs’. Of in een bruisend “Big Thinks Do Remarkable”, waarin de woorden ‘the sun is in our eyes’ de enige echte lyrics van de avond waren, goede tekstschrijvers zijn nooit echt een issue geweest bij ASIWYFA.
Het huzarenstukje van de avond was echter een daverend “Set Guitars To Kill”, waarbij ASIWYFA de Kreun eerst in lichterlaaie zette om dan in een ultrazacht middenstuk de zaal muis- en muisstil te krijgen, een wonderlijk moment in een extatische song. Moet het gezegd dat de band verder in die song nog eens compleet uitzinnig werd en alle mogelijke registers opentrok? Fe-no-me-naal !
And So I Watch You From Afar, een stormachtig bandje waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Together Pangea - Sprankelend en dynamisch
Together PANGEA
café De Zwerver
Leffinge
2017-11-19
Ollie Nollet
Ik had mijn huiswerk vooraf niet gemaakt en wist totaal niet wat ik mocht verwachten van Lookapony, de eerste band van de avond. Het werd een aangename verrassing. Dit jonge kwartet uit Eindhoven, dat onlangs debuteerde met ‘Ha-Satan’, bracht energieke garagepop voorzien van snedige gitaren die voor de nodige dosis rock-‘n-roll zorgden. De zanger had een krachtige, wat lijzige stem en leek wat aangeschoten. Toch kon hij enkel een brede grijns op mijn smoelwerk laten verschijnen. Heerlijke frontman die langs zijn neus weg vroeg wie er allemaal van Leffinge was. Zo wisten we het ook eens en het resultaat bleek behoorlijk mee te vallen voor het kleine dorpje in de schaduw van Oostende.
Together PANGEA was in 2015 al eens te gast in De Zwerver en wist me toen niet helemaal te overtuigen. Dit keer lukte dat wel. Vreemd, want hun laatste plaat, ‘Bulls and roosters’, is niet direct van die aard om me in jubelstemming te brengen. Verkeerde ik in een zeldzaam milde bui of hoorde ik vooral oude nummers, die in de loop der jaren wat rijper geworden waren? Ik gok op het laatste. Together PANGEA staat voor zonnige garagerock of -pop, stijl Burger Records, maar met net iets meer ballen aan het lijf dan de meeste andere bands op dat label.
Dynamische, sprankelende melodieën, aanstekelijk gezongen door de sympathieke William Keegan, werden vooruit gestuwd door de drummer en een zeer aanwezige bassist, Danny Bengston, waarbij een kader spontaan van de muur viel. Tweede gitarist Roland Cosio (ook actief bij Charlie and The Moonhearts) stelde zich heel bescheiden op maar zijn verfijnde gitaarspel was minstens van even cruciaal belang. De songs uit ‘Badillac’, de plaat waarmee ze hier enige bekendheid verwierven, bleken nog steeds de beste maar ook het nog oudere “Too drunk to cum” (wie zoiets uit zijn pen kan knijpen heeft bij mij altijd een streepje voor) behoorde tot de hoogtepunten.
Twee straffe bands die beiden niet zouden misstaan op de affiche van Rock Zerkegem.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Daddy Long Legs - Stompende blues
Daddy Long Legs
l’Abattoir
Lillers (France)
2017-11-18
Ollie Nollet
Geen optreden in België tijdens deze tour van Daddy Long Legs maar geen erg, zo kom je nog eens ergens. Meer bepaald in het Noord-Franse Lillers waar ze één van de oudste muziekcafés van de streek hebben : l’Abattoir. Deze mythische bruine kroeg bestaat al zo’n 43 jaar en ondanks de beperkte ruimte (capaciteit : 50 personen) waren hier reeds heel wat bekende namen te gast : Elliott Murphy, The Vibrators, Terry Lee Hale, Washington Dead Cats, The Animals, Dr. Feelgood, Gong,...
Een unieke plaats waar je de optredens zowel zittend (op banken aan tafels) als staand kan meemaken terwijl het podium er ondanks de krappe behuizing ‘gigantisch’ (zeker 1/3 van de opp.) is.
Daddy Long Legs (oorspronkelijk uit St. Louis, Missouri nu Brooklyn, New York) was er reeds voor de tweede maal en zag het net als wij volledig zitten. Zelf op een stomende mondharmonica ramde hij ons samen met gitarist Murat Aktürk en drummer Josh Styles een set stompende blues met een hoge rock-‘n-roll factor door de strot. De meebrulbare punkblues, “Motorcycle madness”, met een perfecte imitatie van ronkende motoren; prijsbeest “Blood from a stone”; het solo gebrachte “Bourgeois blues” (Lead Belly) waarin hij zingt met de harmonica in zijn mond en het aanstekelijke “Shake your hips” (Slim Harpo).
Ik zag het allemaal reeds een paar keer eerder maar ik word er nog steeds wild van. Bovendien zaten er dit keer enkele nieuwe songs tussen die het beste laten verhopen voor de nieuwe plaat die er nu eindelijk eens mag komen. Dat zou dan meteen een reden zijn om onze contreien nog eens op te zoeken, want hier krijg ik nooit genoeg van.
Organisatie: l’Abattoir, Lillers
Bear’s Den - De warmste nacht van de Lotto Arena
Bear’s Den
Lotto Arena
Antwerpen
2017-11-17
Gerrit Van De Vijver
Houthakkershemden, kampvuur, wat rondlopend vee, en op de achtergrond de ondergaande zon. Als ik de muziek van Bear’s Den hoor, beeld ik me steeds dergelijke taferelen in. Maar niks van dit alles. Dit is een oer-Londense duo, dat neigt naar indiefolk, waar drums, gitaar, banjo en mandoline een symbiose aangaan. Daarom dat er dikwijls gerefereerd wordt naar Fleetwood Mac, Bruce Springsteen of Snow Patrol, welke ook de basis van de muziek uitdragen. Nl. de instrumenten laten spreken, samen met een dragende, aangename stem. Ook de link met Mumford & Sons wordt vlug gelegd. Maar alhoewel hun stemmen onderling wisselbaar zouden zijn, slaat de metronoom toch iets sneller bij Mumford & Sons. Ook de toon van Bear’s Den is zachtaardiger en recitatief.
Zoals zoveel bands, mag je eigenlijk niet afgaan op de plaat of cd. Als je de volledige plaat ( ‘Red earth & pouring rain’ ) in één keer beluistert, heb je de neiging de conclusie te trekken van ‘13 in een dozijn’. Maar live heeft deze band zoveel te bieden. Live snijden de gitaarriffs zoveel dieper, schelt de trompet zoveel scheller, krijgt een paukenslag op drum zoveel meer timbre, en draagt de warme stem van Andrew Davie zoveel verder. Koppel daar een sobere, maar uitgekiende lichtshow aan vast, en je hebt goud in handen.
Het WIJ-gevoel groeit naarmate het concert vordert, je wordt meegezogen in de zeemzoete, stem van leadzanger Andrew Davie.
De voorbije passages op verschillende podia en festivals bewijzen het : bij Bear’s Den draait het om de muziek, om het creëren van sfeer. Je hoeft geen dansmoves te hebben, of een spring-in-het-veld te zijn om succes te hebben. En dat hebben de fans, nog steeds groeiend in aantal, van Bear’s Den goed begrepen.
Van bij het begin sloeg Bear’s Den spijkers met koppen. Met “Red earth & pouring rain” zit de toon helemaal juist, samen met “Emeralds” en “Elysium”. Het publiek geniet, stil wiegend als een bries door een korenveld. Maar de band zelf geniet ook , en steekt dit niet weg. Keer op keer brengen ze ter sprake hoe ‘onder de indruk’ ze wel zijn van deze omstandigheden. This venue is so big! Met “Greenwoods Bethlehem”, “ Isaac” en “Magdalene” gaan ze op hun zachte elan door. Het zijn zulke mooie meezingers, ze lijken hun songs wel te prediken. Wat een ideale opstap is, letterlijk dan, naar iets wat ze nog nooit gedaan hadden. Alhoewel, ik zag hen begin dit jaar in De Vooruit in Gent, en daar deden ze het gewoon tussen het publiek. Hier hadden ze een klein podium gebouwd, met één lamp als sfeerverlichting. Met hulp van de talloze smartphones, de ideale sfeerbelichting voor “Gabriel”. Hemels sereen. Ook het perfecte moment om “ Heaven” te brengen, de cover van hun favoriet Bryan Adams.
“Love we stole” en “ New Jerusalem” volgden op het gewone podium, en waren de inleiding voor de ietwat zwaardere nummers waar de gitaarriffs helemaal los konden gaan. Nl. “Auld wives”, en “Pompeii”. Hier werd Andrew iets te enthousiast, want ging plots een octaaf te hoog zingen.
Heel origineel, voor “Pompeii” vertelde Andrew dat dit het laatste nummer was van de avond. Mocht er iets bestaan als dat we weggaan, en dan terugkomen om nog wat nummers te spelen.. maar ja, zoiets bestond niet…
De encore werd ingezet met “Dew on the vine”, en dan , heel attent, mochten de lead-zangers van het voorprogramma Sam Fender en Dan Croll, de groep komen versterken om “Free Fallin” ten berde te brengen. Eerst werd de manager nog eens in de bloemen gezet, net als heel de crew trouwens. Maar het was de manager zijn verjaardag, en 8000 man die je een verjaardag wensen, het heeft wel iets. Als afsluiter was er de mee-bruller “Agape”.
Er waren 2 voorprogramma’s. Sam Fender en Dan Croll deden hun uiterste best om de boel op te warmen. Jammer dat er veel laatkomers waren, want zij hebben toch wat gemist. Deze 2 hebben toch iets in hun mars, en gaan zeker doorgroeien.
Bear’s Den heeft alweer een reuzestap gezet in hun evolutie. De aanwezigen moet je niet overtuigen, de volgende stap is , hoe kan het anders , de grote broer naast de Lotto Arena, het Sportpaleis.
Als alle aanwezigen het woord verspreiden, kan het niet anders of de achterban gaat uitbreiden. Maar daar heeft Bear’s Den ook z’n muziek voor. Muziek in z’n zuiverste vorm, en tijdloos. Dat zag je ook aan de variëteit van de fans. Van tieners tot zeventigers. Iedere generatie was vertegenwoordigd. Het bewijst allen maar hun veelzijdigheid.
Nu werken aan een 3e album, we kijken er naar uit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sam-fender-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dan-croll-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bears-den-17-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
