Het was een tijdje geleden dat we nog van Fleet Foxes hadden gehoord , de band rond oppervos en sing/singwriter Robin Pecknold . Zes na jaar na de tweede ‘Helplessness blues’ is het sextet er terug met ‘Crack-up’, op plaat een gedurfde , veelomvattende onderneming. Live weten ze twee maal hun sound in de AB om te zetten in een intens beleven. De vorige keer stonden ze in Vorst , wat voor hun materiaal net iets te hoog gegrepen was om op te gaan in de klankkleur en de emotionaliteit.
Het werkte in de AB goed , erg goed . Goed gemutst en uitgerust ging de band er tegenaan . Het ijs brak al gauw door de warme respons , het meezinggehalte, de refreinen en de interacties. Vanavond zat band als publiek op dezelfde golflengte .
Hun combinatie van dromerige indie , americana , folk , 60s pop en psychedelica wordt hier nog steeds sterk ontvangen . Vóór onze zomerfestivals waren ze nog te zien in de buurt, in Nederland en in Lille.
Op het optreden hebben we het gevoel ergens tussen pop , americana en een soundtrack te laveren . Een natuur van water, bossen , onstuimige wolkenluchten en zonovergoten pracht; meeslepende harmonieën en melodieën in een sobere omlijsting of breed , een stemmenpracht en gedragen door de indringende zang van Pecknold; finesse , subtiliteit , vakmanschap heerst. Ze zijn niet vies van enkele uitgesponnen nummers , die verrassende, spannende, onverwachtse wendingen ondergaan .
Een podium vol instrumenten , een rits gitaren, drums , keys, blazers , klavecimbel, sambaballen zorgen voor de veelkleurigheid. De puzzelstukjes van de nummers vallen op hun plaats door de charismatische gastheer Pecknold , die zich jarenlang uit de muziekwereld trok om te studeren , en nu zelfverzekerd op het podium staat.
Natuurlijk kwam de nieuwe plaat in de spotlight. Efkes moesten we nog in de mood komen. Daar lag de aparte , sfeervolle benadering van de nieuwe songs in tussen, als “I am all that I need/Arroyo soco/Thumbprint scar”, “Cassius” en “Naiadas/cassadies” die de set openden . Een ietwat aarzelende, maar doordachte , uitgebalanceerde aanpak. Door de herkenbare, gevoelige “Grown oceans” en de broeierige “Battery kinze”, “Your protector” klonk het vertrouwder en kwam de sfeer goed, lekker ontspannend, aangenaam . Hier raakten publiek en band elkaar optimaal . Solo pakte hij het publiek ook moeiteloos in. Verderop in de set hadden we “Mykonos” en “White winter hymnal” die de band aardig op weg helpen naar Festival Dranouter .
Een groots , gevoelige , innemende , extraverte retrofolkstijl, die zichzelf niet verliest in symfo, progrock of bombast . Ze houden het in een kleinere zaal uiterst boeiend. We werden meegevoerd op “Mr Shrine/An argument”, “Third of may” en “Crack-up” die de AB beeldrijk maakten. Hartverwarmend klonk het opnieuw als hij solo na anderhalf uur “Oliver James” komt spelen .
Ze zetten een reeks meeslepende songs neer , “In blue ridge mountains” en “Helplessness blues” in de bis , mag je inlijsten, wat ons voldoende energie geeft in de komende donkere maanden …
Easy listening pop met een rockend hart, mooie landschappen , een knetterend haardvuur , een blokhut en samenhorigheid. Licht en donker zijn sfeerbepalend bij Fleet Foxes , zeker in deze tijd van het jaar of genietend van een rustige, nazomerse avond.
Gezelligheid (ten top) ervaarden we door de mooie sound, de stemmenpracht en de kwalitatieve sing/songwriting van frontman Pecknold en z’n uiterst getalenteerde band.
Btw net vóór het concert werden we ontroerd door “Here’s to you” , ook al zo’n samenhorigheidssong die ze telkens laten horen , van Joan Baez uit ‘71 met Ennio Morricone van de film ‘Sacco e Vanzetti’ ; trouwens, haar afscheid werd net aangekondigd en ze plant nog een concert in de Bozar, Brussel op 21 mei 2018 …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fleet-foxes-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ultimate-painting-17-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Absynthe Minded is back … De indierockband uit Gent werkt serieus en hard aan een come-back. Bert Ostyn is de spil en richtte de band op in 99. Ze werden tweede in Humo’s Rock Rally 2004 na The Van Jets. In de volgende jaren werden ze één van de betere Belgische groepen met een rits aanstekelijke, gevoelige en aangrijpende nummers als “ My heroics, Part one ; “Envoi” (ode aan Hugo Claus) en “Papillon”.
Helaas kwam er sleet op de groep en Bert ontbond de groep. Een kleine twee jaar terug kwam Ostyn terug onder zijn naam, wat maar matig onthaald werd .
Het bloed kruipt echter waar het niet verder kan. En kijk, vijf jaar na ‘As it ever was’ was er een reünie en hebben ze tevens een nieuw zesde album uit ‘Jungle Eyes’. De groep kreeg in de bezetting een grondige beurt. Het zijn enkel nog Bert zelf en bassist Sergej van Bouwel die de originele leden zijn.
Absynthe Minded is momenteel ‘on the road’ om het recente werk te promoten en vanavond had je een uitverkocht Casino in Sint-Niklaas, trouwens één van de tofste zalen in ons landje.
Een stuk krachtiger, furieuzer dan vroeger klonken ze. De nummers volgden mekaar in sneltempo op. Het gitaarwerk van nieuwkomer Toon Vlerick was pertinenter aanwezig dan vroeger. Het meeslepende, melancholische bijna melige werd op de achtergrond geduwd. Er waren amper rustpunten. Zelfs “Envoi” zat in een toepasselijk up-tempo jasje. Enkel “My heroics” bracht rust, beroering, kippenvel, stilte teweeg. De nieuwe singels “The execution” en “Beam” deden het uitstekend en hielden het tempo strak.
Naarmate de set vorderde was er zelfs heel even ruimte voor wat chaos en distortion. Absynthe Minded is rockminded en durft de pedaaleffects in te drukken …
Na amper 5 kwartier was het helaas afgelopen. Het publiek bleef wat op zijn honger zitten, gezien ze klassenummers als“Papillon” en “Moodswing baby” niet speelden, wat ons als trouwe fan ontgoochelde ... Jammer.
Duidelijk is dat ze hun tweede adem gevonden hebben en met nieuwe energie er tegenaan kunnen gaan
Reena Riot , aka Naomi Symons, dochter van wijlen Scabs gitarist Fons Symons, was alleen op het podium; enkel gewapend met een elektrische gitaar, ging ze hier bluesy zingend ten onder. Na één nummer was de aandacht van het publiek al weg en begon het geroezemoes in de zaal. Ook het onhandig en schuchter aankondigen van haar nummers deed haar de das om. Het laatste nummer kondigde ze aan als een harde, maar zelfs dat kwam amper boven het vele gepraat in de zaal. Reena droop dan ook al na 25 minuten af. Een korte set bijgevolg eive geen hoogvlieger …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Wat was er aan de hand met Anathema ? Was dit zo een typisch einde-tournee optreden ? waren er misschien strubbelingen binnen de groep ? hadden de heren een simultane burn-out ? Geen idee, meer we hadden nog nooit eerder deze prog-rockers zo mak, ongeïnspireerd, stuntelig en arrogant bezig gezien.
Dat een band er compleet met de klak naar gooit, zijn eigen songs naar de kloten helpt en er ondertussen een zeer irritante houding op na houdt ten opzichte van de fans, dat is iets wat we eerder zouden verwachten bij Peter Doherty en zijn gevolg. Maar toch niet bij Anathema, een band die anders zo verfijnd en begeesterend voor de dag kan komen.
Laten we hier gewoon verder geen woorden aan vuil maken. Dit was ondermaats op alle vlakken.
Nog een geluk dat we op tijd waren, zo werd onze avond toch nog enigszins gered door de Franse metal-shoegazers van Alcest, een band die duidelijk wel op dreef was. En dat was iedereen opgevallen, getuige een wel heel enthousiast publiek.
Lang geleden dat een support act de hoofdact naar huis speelde. Dat was natuurlijk voor een groot stuk te wijten aan de wanprestatie van Anathema, maar laat ons toch niet de scherpte van Alcest onderschatten.
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
The Kooks – Tandenbijtend in hun ‘Greatest hits’ show
The Kooks
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-16
Didier Becu
Door de recente perikelen rond het Koninklijk Circus in Brussel werden heel wat optredens naar Vorst Nationaal verkast. Een evolutie waar we ons hart voor vast hielden. Niet vanwege de geruchten (feiten) dat de Brusselse rocktempel een geluidsbunker zou zijn, want daar hebben we bij The Kooks of de andere recente concerten eerlijkheidshalve niets van gemerkt. Maar wel of een band die een Koninklijk Circus kan vullen ook deze gigantische zaal kan vol krijgen. Want eerlijk is eerlijk, voor een lege zaal spelen wens je je eigen vijand niet toe. Het werd zoals verwacht geen full house, maar de opkomst voor The Kooks lag ver boven de verwachtingen.
Alvorens de bende uit Brighton een arsenaal meisjes kon doen dansen (we kid you not), was het eerst de beurt aan The Academic. Een Iers vijftal dat over de Noordzee door bepaalde buitenlandse blogs als ‘the next big thing’ wordt versleten. Ons moet je toch nog eerst eens uitleggen waarom.
The Academic vat alles samen waarom het met de muziekscène in de UK tegenwoordig zo fout aan het lopen is. Alles wordt gespeeld binnen de veel te strakke lijntjes, over het juiste kapsel is urenlang nagedacht en zelfs de kousen zijn tot de juiste millimeter opgetrokken.
Feiten waarmee zanger Craig Fitzergald rekening heeft gehouden. Het publiek dat braaf stond te luisteren schonk hun een al even braaf applaus. The Academic denkt wellicht dat ze hiermee België heeft ingepalmd. Indierock met de nodige ooh’s en aah’s en tekstjes die een twaalfjarige puber kan verzinnen, de rock’n’roll daarentegen was ver te zoeken.
Klokslag negen uur dimden de lichten (netjes op tijd, zo hebben we het graag) en The Kooks kwamen vanuit de coulissen het reusachtige podium op. Ondertussen is deze Britse band al aan zijn dertiende werkjaar toe en is er op die tijd al heel wat gebeurd. Werd destijds hun debuut ‘Inside In/Inside Out’ in één adem met Arctic Monkeys genoemd (voor ons was eerder het een welkom verlengstuk van het helaas veel te vroeg ter ziele gegane The La’s), zijn ze in al die jaren (zeker sinds het verschijnen ‘Junk Of The Heart’) meer pop dan rock geworden.
Zanger Luke Pritchard wist dat hij een publiek te entertainen had en gedroeg zich vanaf de eerste song (“Eddie’s Gun” uit dat toch leuke debuut) als een spring-in-‘t-veld. Feilloos gespeelde Britpop waar eigenlijk niets op aan te merken valt, net zoals we dat jaren geleden gedacht hadden. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, of om te tonen dat hun debuut toch het beste van hun was, werd daarna ”You Don’t Love Me” ingezet. Pritchard zocht alle hoeken van het podium op, het dolenthousiaste publiek wist ondertussen na amper zes minuten dat ze een feestje zouden krijgen.
Feestje?, horen we de kritische medemens zuchten. Tja, wie fout doet mag het bekopen (vraag het maar aan Lil Peep zaliger), maar wie de trucen van de foor kent doet Vorst Nationaal vollopen. Tijdens “Ooh La” vroeg de zanger aan het zittend publiek om op te staan en sinds dat moment was er geen mens nog aanwezig die niet zijn smartphone als aansteker gebruikte. Leuke songs, maar op momenten dat Fitzergald aan gitarist Hugh Harris vraagt wie er nu de mooiste mens uit het publiek is (antwoord: ze zijn allen even mooi) kijken we toch naar onze tenen die krullende bewegingen beginnen te vertonen.
De set stond in het teken van een greatest hits-plaat waarmee The Kooks zijn tiende verjaardag in de huidige line-up vierde, en dus werden alle hits in Brussel van naaldje tot draadje gespeeld. De ene crowdpleaser volgde na de andere. Meezinger “Shine On”, het oudje “Matchbox”, “She Moves In Her Own Way” of “Westside”. Je kreeg ze allemaal te horen, toch bleek verrassend genoeg de nieuwste single “Be Who You Are” één van de hoogtepunten te zijn.
Na “Around Town” verdween de band van het podium. Natuurlijk moesten ze terug komen. In een recordtempo stond Fitzergald er alweer, dit keer alleen met zijn akoestische gitaar om “Seaside” te doen. En niets aan te doen, maar de zanger verzocht zijn fans om de smartphone boven te halen, en eventjes leek het er op of we in een scène van ‘La Boum’ zaten. That’s entertainment, maar de kick in de balls was ver te zoeken.
Met”Naïve” werden de fans naar de uitgang geloodst. Taak volbracht en de band bedankte hun fans voor een ‘onvergetelijke’ avond.
The Kooks zijn al lang de Marcel Kittel van de koers geworden, je weet dat hij hem wint, maar je moet op je tanden bijten om te blijven kijken tot de eindmeet.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-academic-16-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-kooks-16-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Queens of the Stone Age - Geen vervaldatum op goede rock
Queens of the Stone Age
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-16
Victor De Roeck
De verwachtingen waren hooggespannen gisteren in het Antwerps Sportpaleis. Queens of the Stone Age kwam hun laatste album ‘Villains’ voorstellen in een zaal die al even voor aanvangsuur goed gevuld stond. De Queens zaten vol energie en deden er dan ook alles aan om het publiek te geven waar ze voor gekomen waren: ouderwetse rock’n’roll.
Wie QOTSA niet kent, moet de laatste twintig jaar onder een steen geleefd hebben. De rockband met Californische oorsprong is al enkele decennia niet meer weg te denken uit internationale hitlijsten. Hun zevende album kwam eerder dit jaar uit en daar hoort natuurlijk een wereldwijde tour bij. Een mix van oude en nieuwe nummers kon het publiek wel bekoren en bij momenten dachten we zelfs dat een moshpit iemand het leven ging kosten.
De eer om de fans op te warmen was aan Broncho, een Amerikaanse indie rockband. Hoewel deze band echt wel potentieel heeft, hebben ze het halsstarrig publiek geen enkele keer kunnen raken met hun muziek. Volkomen begrijpelijk, aangezien iedereen enkel en alleen uitkeek tot wanneer Josh Homme en co het podium zouden opkomen. Uiteindelijk veranderde de zaal in een doodgewoon praatcafé waar de muziek net iets te luid stond om effectief te praten, en zag het merendeel schoon de kans om snel nog eens naar de bar of het toilet te gaan.
Queens of the Stone Age dan maar, eindelijk. De mannen hadden er duidelijk wel zin in, ondanks een mankende frontman, en toen het doek naar beneden viel en ze één voor één op kwamen lopen, werd duidelijk dat het publiek er ook stevig voor wou gaan. Het decor was sober, maar met momenten waren de lichteffecten zo fraai dat ze een echte meerwaarde vormen. Ook de lichtpalen bleken nog functioneel te zijn, want Josh vond een potje grensoverschrijdend gedrag tijdens “A Song for the Dead” wel oké. Nochtans bleef het merendeel erg passief de eerste vijf nummers, die niet helemaal klonken zoals het zou moeten. Of het aan de klank in de zaal, een slaperige geluidsman of de band zelf die nog wat moest opwarmen lag, weten we niet. Het was ook even wachten op de eerste woorden van Josh, een korte “Thank You”, meer kregen de fans niet.
Na een halfuurtje was het dan toch prijs en kreeg meneer Homme het Sportpaleis los, en met momenten wel heel los. Nummers zoals “Regular John” en “No One Knows” waren net wat sommige stijve harken nodig hadden om ook hun innerlijke rockster te ontdekken. Hier en daar stak de frontman eens een speech af, dan weer een sigaret op. Zelfs voor een stukje slam poetry was er plaats. Nieuwe nummers klonken keer op keer goed, maar jammer genoeg was het publiek niet altijd mee. Zonde, nummers zoals “Fortress” en “The Evil Has Landed” behoorden misschien wel tot de beste van deze avond.
Hoe meer naar het einde, hoe meer het publiek er ook zin in kreeg. Wat begon als een eerder rustig optreden, ontaardde naar het einde toe in een ordinaire moshpit en een heleboel crowdsurfers. Dit hoort er natuurlijk allemaal bij en toont aan dat de sfeer met momenten heel erg goed zat, zoals bij de bisnummers. De energie die toen tot uiting kwam, na bijna twee uur lang rocken, was ongezien. Na nog een laatste “Thank you!” en enkele cirkeltjes sigarettenrook verdwenen de Queens van het podium onder luid applaus. De fans hadden gekregen waarvoor ze gekomen waren.
Queens of the Stone Age bracht een meer dan twee uur durende set die op momenten net iets te flauw was, maar die ruim gecompenseerd werd op andere momenten. Het duurde even, maar de sfeer bleek uiteindelijk wel helemaal juist te zitten. Hier en daar leek het wel een ouderwets rockoptreden, inclusief het geduw en getrek in de moshpits en het crowdsurfen. Misschien deze zomer eens overdoen op een Belgische festivalweide?
Setlist: If I Had a Tail - Monsters in the Parasol - My God is the Sun - Feet Don’t Fail Me - The Way You Used to Do - You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire- No One Knows - Regular John - The Evil Has Landed - I Sat by the Ocean – Fortress - Smooth Sailing - Domesticated Animals - Make It Wit Chu - I Appear Missing - Villains of Circumstance - Little Sister - Sick, Sick, Sick - Go With the Flow
Bis: Head Like a Haunted House - I Think I Lost My Headache - A Song for the Dead
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Warhaus - De donkere liefde van Warhaus
Warhaus
Vooruit
Gent
2017-11-16
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Maarten Devoldere bracht donderdag met zijn Warhaus de Vooruit in vervoering. Eindelijk terug in Gent, dacht het publiek. En dat gevoel moet de band ook gehad hebben, want we kregen een steengoed concert te horen, vol met songs van het nieuwe titelloze album ‘Warhaus’.
Devoldere kroop al meteen onder de huid met een rokerig en zwoel “Well Well”. Het derde nummer van de nieuwe plaat werd mee ingeblazen op trombone door Tijs Delbeke, terwijl Sylvie Kreusch haar zwalpende dansbenen boven haalde. Sylvie had botten tot in haar nek en een suggestieve garderobe aangedaan, al was het vooral haar stem die het publiek verleidde. Niet erg. Sylvie Kreusch en Maarten Devoldere zijn dan wel elkaars lief, ze leven in polygamie. En dat is zeker duidelijk. In de openingssong geeft Devoldere een kijk op hun liefdesleven: ‘You put your red lipstick on / And there’s this feeling I get / You love me in spite of them’. Daarna gingen we verder op hetzelfde elan met “The Good Lie”, waarbij we niet stil konden blijven staan. Drummer Michiel Balcaen ging ervoor en speelde met een samba instrument vastgetaped aan zijn drumstick. Weer een bewijs van de inventiviteit van Warhaus, waarin ingewikkelde arrangementen toch vlot het oor ingaan. Het talent druipt er gewoon vanaf.
Tijdens “Control” werd de Vooruit even een muzikale brousse door de tribale percussie. Maarten Devoldere zong dreunend en zijn tekst herhalend het publiek in, waarna alle steun wegviel tot enkel de zang. Minimalistisch tot en met, zijn stem galmde in de ruimte en creëerde een kippenvelmoment, waarna het nummer weer volledig ontplofte. Even later was het de beurt aan Sylvie om “Dangerous” in te zetten. Ze maakten er een heerlijk duet van, waarin de onderbuikgevoelens werden gepaaid. Dan was het de beurt aan “Love is a Stranger”. Gek hoe herkenbaar de nummers al zijn. Precies alsof het al jaren bestaat. Waarschijnlijk een kronkel van de hersenen, die beslist hebben dat het er altijd al had moeten zijn. ‘Nog ies’, hoorden we die ene Antwerpenaar roepen.
Warhaus kroop in onze kop. De luchtige xylofoon met uitschietende tonen en het publiek dat op het eind met zijn allen aan het meezingen ging. Met “Everybody” kregen we een soort singalong waarin we rustig kabbelden naar ‘Kreusch’. Daarvoor verdween de band uit het zicht en ging Maarten Devoldere alleen onder het licht staan. Het normaal poppy nummer werd zo een heel intiem moment met de zanger. Maar vergis je niet, het bleef donkere liefde, geen knuffel- of puppygehalte te bespeuren. Vervolgens gingen we na “I’m not Him” naar “Here I Stand”. waarin de muzikanten in de spotlight mochten staan. Devoldere ging een sigaretje roken in de coulissen terwijl Tijs, Michiel en Pascal een paar minuten het beste van zichzelf gaven. De frontman was net op tijd voor een uitzinnig applaus.
Jammer genoeg gaf het ook al het einde van de set aan. Wat kregen we nog? “Mad World” hakte er lekker in, Maarten Devoldere pakte zijn zagerige stem mee op zijn wandeling tussen het publiek. Wij mochten de lalalalala’s meedoen, waarna de muzikanten speelden met volume, timing om het nummer te doen ontploffen. De zaal besliste hetzelfde te doen. Gejuich, geklap, tientallen keren ‘Nog ies’ gehoord, waarna we als bisnummer het speelse en sprookjesachtige “Fall in Love” hoorden. Jammer genoeg een break-up song, wat helaas ook betekende dat het tijd was voor ons om naar huis te gaan. Hopelijk zien we deze liefde toch nog eens terug.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warhaus-16-11-2017/
Organisatie: Democrazy, Gent
Bonobo - Meesterlijk elektronisch
Bonobo
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-15
Masja De Rijcke
Afgelopen woensdag kon je het geweldige Bonobo bezichtigen in Vorst Nationaal. Een show waar wij al sinds onze goede ervaring op het Nederlands Festival ‘Down The Rabbit Hole’ hard naar uitkeken. Een geslaagd feestje was het! Maar we hadden hier dan ook niks anders van verwacht.
De support werd verzorgd door Nick Hakim. Deze jongeman is afkomstig uit Washington D.C en heeft dit jaar zijn eerste album uitgebracht. Het album,‘Green Twins’, krijgt de stempel van electric soul music. Deze nieuwe geluidsdrager beschikt over een chilled out groovy sound aangelengd met zweverige synths en vocals.
Dat Bonobo meester is in wat hij doet hoeven wij u zeker niet meer te vertellen! Britse producer en muzikant Simon Green aka Bonobo kwam dit jaar met zijn nieuwe parel ‘Migration’ op de proppen waarmee hij nu de wereld aan het rondtoeren is. Deze zomer was hij al eerder te zien in België op Pukkelpop en nu kwam hij ons nog eens bezoeken om deze show een 2de keer te vertolken in Vorst Nationaal.
We kregen een geslaagd feestje voorgeschoteld en hebben er tot de laatste minuut massief van genoten. Het wondermooie en zachte “Migration” van zijn gelijknamige plaat mocht hier de spits afbijten. Prachtig piano geluid en verschillende opbouwende klanken die in de kern van die prachtige track volledig samenkomen en een heerlijk geheel vormen. Het deed je lichtjes zweven en liet je hunkeren naar meer van dit elektronisch geluid. Hierop volgden “Break Apart”, wat opgenomen is in samenwerking met Rhye, en verder in de set de twee toppers “Kiara”, ondersteund met violen en een dansbare beat, en het befaamde “Kong” van zijn album ‘Black Sands’ uit 2010. Deze tracks waren kleppers van formaat en brachten Vorst Nationaal in kilometers hoge sferen.
Green’s live band bestond uit keys, een drummer, enkele blazers, verschillende snaarsecties, een zangeres die af en toe eens kwam piepen en enkele geïmproviseerde solo’s. Dit alles kwam ongeschonden en succesvol tot bij het overenthousiaste publiek en bracht iedereen anderhalf uur aan het dansen.
Verder in deze ontroerende, dansbare, magistrale, allesomvattende elektronische live set konden we nog genieten van “Cirrus”, “No Reason”, “Kerala” en om af te sluiten het dreunende “Know You”. Onmisbaar waren ook de meeslepende visuals die zich gedurende de dit hele gebeuren aan het afspelen waren achter de rug van deze geweldige muzikanten en die tevens perfect samen gingen met het geluid van deze meesterlijke band.
Bonobo heeft ons op deze avond geraakt tot in het diepste van onze ziel en maakte ons een sensationele en dansbare ervaring rijker! Wij wachten al op een nieuwe album en een nieuwe tour!
Organisatie: Live Nation
Deze Belgisch/Colombiaanse band is ontstaan in 2011 en presenteert ons nu hun twee release. Om meteen met de deur in huis te vallen. Dit is een opvallende en prestigieuze release. Op muzikaal vlak vanwege de veelzijdigheid, de vocals en het concept. Maar ook het artwork is schitterend.
Er zit dus enorm veel variatie in de songs die bij momenten allerlei kanten opgaan. Dit door de variatie in de vocals door o.a. Wesley Beernaert (Lemuria-frontman), Hamlet, Isadora Cortina en Isabel Restrepo. Die vocals neigen de ene keer naar grunt en dan krijgen we erna een sopraan die dan voor een klassieke toets zorgt in de song. Ook door de ritmewissels door drummer Sepp Coeck en bassist Hamlet zorgen hiervoor. Neem daar dan nog happen progressieve en power metal bij en je krijgt een eigenzinnig muziekstijl te horen die behoorlijk origineel uit de hoek komt.
Wel geen hapklare brok. Je dient met open vizier te luisteren en de tijd van meerdere luisterbeurten te nemen om het album te doordringen. De verhalen (fabels) op dit album stralen een fantasiewereld of een sprookjessfeer uit. Op “Sati (Fire II)” krijgen we aan het eind een fijne langgerekte solo. Die zorgt voor de nodige adrenaline. “Sirius Wind” kent een feeëriek aandoend begin met o.a. fluit en saxofoon. Dan valt een kabbelende bas in samen met de engelachtige zang. Een korte song maar wel één om kippenvel van te krijgen.
Ze zijn helemaal niet bang om minder voor de hand liggende instrumenten in hun muziek te verwerken gaande van sax, cello, fluit, viool tot sitar. En ze slagen er ook in om die instrumenten naadloos in het geheel in te passen.
Wie graag luistert naar energieke en out-of-the-box avant-garde metal zal hier een hele tijd zoet zijn. Alleen al om hun inspiratie en durf verdienen ze een kans tot ontdekking.
Moebius is een Italiaanse band. Sedert het ontstaan van de band in 2014 ontstond het idee van een conceptalbum op basis van thema’s uit de oude Griekse drama’s, filosofie en wiskundige ideeën. De bandnaam is dan ook afkomstig van de Duitse sterrenkundige en wiskundige August Moebius. Zover de voorgeschiedenis. Wat met de muziek?
Moebius produceert een metalgeluid dat sterk gericht is grooves en ritmes en minder op melodieën. Dat is niet zo verwonderlijk als je weet dat ene Daniel Bergstrand (o.a. Meshuggah, Behemoth) verantwoordelijk was voor de mix en de productie.
Doorheen het album krijgen we driemaal “Inflection” te horen. Als opener, in het midden en als afsluiter. Opener “Inflection 0” is eerder een tribale soundscape. “Inflection I” laat een weidse gitaarsolo horen net als “Inflection II” waar het idee wel iets beter uitgewerkt wordt.
De andere tracks zijn voorzien van titels zoals “Iron”, “Uranium”, “Diamond” en “Coal”. “Obsidian” die na de opener “Inflection 0” komt, breekt meteen met die tribale openingstrack. De track bevat afwisselende en strakke ritmes met daar bovenop stevige vocals. Bij momenten krijgen we ook meeslepende gitaarlijnen. “Iron” is een stevige en groovy track met een hoekige ritmesectie. Op “Lead” krijgen we dan melodie in de vocals. Vooral in de refreinen. “Limestone” heeft qua opbouw een meer progressief karakter. Het is ook vrij melodisch ivm de rest op het album. Voor mij zowat het orgelpunt op dit album. De inflection-tracks zorgen voor rustpunten en dat is wel nodig om dit album beter te verteren. Het is nogal zwaar met de talrijke grooves en ritmewissels.
‘Hybris’ is een album waar je wel wat moeite moet voor doen. Het is zeker geen hapklare brok maar er zitten wel boeiende stukken in die ervoor zorgen dat je tijdens elke luisterbeurt nieuwe details kan ontdekken. Als debuut geslaagd en met de nodige aanwezige groeimogelijkheden naar de toekomst toe.
Fotocrime is de nieuwe band van de Amerikaan Ryan Patterson. Die is gestopt met zijn post-hardcoreband Coliseum en steekt nu al zijn energie in Fotocrime. Met dit trio, waarin ook nog Nick Thieneman van Young Widows speelt, brengen ze een gothic-rock die hard leunt op de jaren ’80.
De typische jaren ’80-gitaarsound met een drumcomputer-ritme en nog wat lagen synths, dat is het recept voor ‘Always Night’. Daarover vloeit dan Patterson’s diepwarme, donkere stem, wat het geheel dan toch weer een hedendaagse toets geeft. Donker en organisch zijn de kenmerken die deze muziek onderscheiden van wat enkele decennia geleden populair was in de ondergrond, toen het kille en robot-achtige de boventoon voerde.
Zelf geven ze aan dat ze hun inspiratie in Duitsland gehaald hebben, maar daar kan je minstens nog een paar Belgische en Britse bands aan toevoegen: Front 242, Dive, Nacht Und Nebel, Bauhaus, Love Like Blood, …
“Plate Glass Eyes” is het meest dansbare nummer op dit mini-album van slechts zes tracks. “At Play In The Night Tide” en “Always Hell” zijn topnummers die zo uit de jaren ’80 geplukt lijken te zijn. Afsluiter “Tectonic Shift” is dan weer eerder een sinister luisterspel in de lijn van T.O.M.B. en minder een klassieke song. Gedurfd en origineel.
Fotocrime levert met Always Night een sterke EP af, maar komt misschien toch 40 jaar te laat.
In het Belgische muzieklandschap heb je een segment waar bands zoals Balthazar, Absynthe Minded, Girls in Hawai of Mintzkov gedijen. Volgens mij horen The Prospects daar ook in thuis. Dit vanwege de sound en de kwaliteit die ze hier op ‘Plastic Skin’ ten gehore brengen.
The Prospects kenden een drietal jaren terug een succesvolle start waarbij hun single “What Is Tomorrow” de afrekening haalde en themasong voor het één-programma ‘Groene Vingers’ werd. Bezieler Gord Achten bleef niet bij de pakken zitten en bracht de band terug tot een duo. Samen met drummer Alessio Di Turi (The Sore Losers) legden ze op een achttrack met bas en drums de basis voor dit nieuwe album. Alle andere arrangementen werden door Gord zelf op computer ingespeeld. Maar dit is niet te horen aan het resultaat. Het klinkt allemaal fijn, warm en netjes afgewerkt.
De nummers dringen zich niet op. Je moet ze eerder zelf ontdekken. De details en accenten zijn subtiel in de songs verwerkt.
Maar wanneer je het album enkele luisterbeurten gunt dan komt dit allemaal langzaam tevoorschijn. De single “A Woman Wants To Be Loved” hebben we jullie al aangeraden wegens catchy, een heerlijk wah wah gitaartje op de achtergrond, een dijk van een refrein en een heerlijk falsetstemmetje in de strofes. Maar er staan nog van die pareltjes op. Zoals “Where Are You Now?” dat een heerlijk orgeltje op de achtergrond bevat, heerlijke zang en een warm gitaartje. “Untold” is een song die er wat uitspringt inzake songopbouw maar qua sfeer volledig in het geheel past. “Is This What We Want?” heeft een heerlijke groove waar de song verder op wordt uitgebouwd. Zo zijn er nog meer songs van te vinden op dit album.
In totaal tien fijne songs met de sterke en soulvolle vocals van Gord Achten die de tracks omhoog liften. Zijn we verkocht aan ‘Plastic Skin’? Zeker en vast. Deze release mag niet onopgemerkt voorbijgaan. Het zou zonde zijn van de kwaliteit.
Het was ergens in maart vorig jaar dat ik The Weyers heb leren kennen. Ze stonden in de Kavka, Antwerpen als voorprogramma van de rockband Tracer. Ik kende ze niet maar was aangenaam verrast van hun optreden. Ik kocht na het optreden hun debuut ‘Within’ en hun EP die ze hadden uitgebracht ‘Beep Beep Beep’. Daarover schreef ik dat het energiek, speels en rock’n’roll uitstraalde. The Weyers is een Zwitsers duo bestaande uit de Weyer-broertjes.
Met ‘Out Of Our Heads’ zijn ze aan hun tweede full album toe. Het eerste wat opviel toen ik de digipack in mijn handen kreeg , was dat het artwork overwegend zwarte/wit was. De vorige releases waren in felle kleuren gehuld. Benieuwd of dat muzikaal ook zo is.
Na het meermaals beluisteren kan ik zeggen dat ze muzikaal ook geëvolueerd zijn. De songs op dit nieuwe album klinken volwassener en minder speels dan op de voorgaande. Niet dat er een grote ommezwaai te horen is maar het zit een beetje in details. Verder horen we hier terug catchy en energieke songs afgewisseld met iets rustiger en mijmerende tracks. Opener “Bout Love” heeft een melancholisch klinkend gitaartje, een refrein dat de boel opentrekt. Een nummer dat zich meteen in je hersenpan nestelt. “Think Of You” is iets ingetogener maar met een even meezingbaar refrein.
Het titelnummer vormt op dit album een beetje de vreemde eend in de bijt. Het nummer werd wat behandeld met mix-trukjes. Alhoewel het nummer op zich niet slecht is, en ik wel denk te weten wat ze wilden bereiken, vind ik het niet helemaal geslaagd. Het klinkt wat te geforceerd. Maar gelukkig is dat het enige minpuntje op dit elf nummers tellende album. Voor de rest puike songs met catchy refreintjes. Sommige neigen ze iets meer naar rock terwijl andere iets meer pop gericht zijn. Het toepasselijk genoemde “Darkness”, die ik persoonlijk een heel sterke track vind, heeft een wat donkerder sfeer maar is muzikaal toch lichtvoetig. “Done With Love” heeft wat wave-invloeden en een oorworm van een refrein. Ook “Walk” dat wat bluesrock elementen in de song heeft zitten is een aangename track. Dit gaat zo verder tot en met de afsluiter “So Good To See You”.
‘Out Of Our Heads’ is een sterk album geworden dat bondige, melodieuze en vlot meezingbare songs bevat. Een album dat een stap vooruit is tegenover hun vorige release. Terug energiek en catchy maar met een volwassener geluid.
Live zijn ze zeker een aanrader. Momenteel toeren ze in het voorprogramma van The Rasmus. Ervoor deden ze de support van Triggerfinger.
Na enkele albums via het Duitse label Echozone werd voor dit vierde album gekozen voor het Belgische label Wool E-Discs. Voor grote veranderingen in het geluid heeft dit gelukkig niet gezorgd. Wel kunnen we zeggen dat ‘The Unexpected’ iets donkerder klinkt dan zijn voorganger. Wat ook te merken is aan het erg geslaagde artwork.
We kunnen het album opdelen in een aantal uptempo songs zoals bv “The River White”, “Liars” en “My Frozen Heart” en in een aantal trager, donker en sfeerrijk opgebouwde tracks zoals “Farewell”, “Tonight” en “My Grave”. De uptempo songs zullen zeker voor de nodige adrenaline zorgen tijdens de optredens.
“My Grave” is de albumopener en is een vrij filmische track. Het schept een donkere sfeer waarbij je je waant op een kerkhof ’s nachts dat omringd wordt door een hardnekkige mist. “Someone Who Smiles” is een typische Der Klinke song met de elektronische drums, de synths, een pratende baslijn en een heerlijk gothic gitaartje. Vanaf de eerste maat weet je dat zij het zijn. “Faith Healer” drijft op synths en beats waardoor die zo in een club gedraaid kan worden. Op “River White” zit er nogal wat afwisseling in de vocals die verzorgd worden door Chesko, Sam Claeys en Melissa Vandewalle. Dat levert een mooi resultaat op. “Unexpected” is een track dat enkel begeleid wordt door een synthsound en de bas. Daarboven op de spoken words van Chesko. Een nummer dat groeit bij elke luisterbeurt. “Mr Pumpkin” lijkt mij hier en daar wat te wringen. Niet het sterkste nummer van het album. “Tonight” is terug heel cinematografisch. De single “My Frozen Heart” is door velen reeds gekend en zit al een tijdje in hun setlist. Terecht zou ik zeggen. “Farewell” is toepasselijk de afsluiter. Een nummer waarbij geen taal maar klanken gebruikt worden. Met zang van Sam Claeys en Melissa Vandewalle begeleidt door piano en wat synths. Een sterke afsluiter.
Highlights op dit album zijn o.a. “Liars”, “Unexpected”, “The River White” en “Farewell”. Maar echt mindere songs staan er ook ditmaal niet tussen. ‘The Unexpected’ klinkt donker, matuur, sfeerrijk en met de nodige variatie.
Terug een stapje vooruit voor Der Klinke. Het album is ook gelimiteerd verkrijgbaar in gekleurde vinyl. Een kwestie van er snel bij te zijn dus.
Intergalactic Lovers ondenemen bij elke plaat een intense tour . Een kleine drie jaar zitten er tussen de tweede ‘Little heavy burdens’ en deze hier . Intergalactic Lovers rond Lara Chadraoui (Libanese roots) hebben een derde sterke, overtuigende plaat uit . Ze doen waar ze goed in zijn , charmant dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock spelen, die ingetogen sfeervol (check “Talk! Talk!” maar eens) als broeierig rockend klinkt , “Between the lines” of met strijkers wordt toegevoegd, “My I” . Een Sophia wave horen we dan in “The river” .
Gil Norton van o.m. Pixies en Foo Fighters, stond in voor de productie . Een afwisseling van broeierige gevoeligheid , radiovriendelijkheid in groot en klein materiaal , krijgen we te horen.
Drie platen die verdomd allen even sterk zijn . Sjiek!
Nederlands 
Français 
