La Scaltra is een trio uit de Duitse regio Essen. Ze bestaan uit twee vrouwen ( Aeleth Kavern en Dae Widow) die beiden instaan voor de vocals (naast bass en synths) en een man (Jay Sharpe) die de gitaren ter harte neemt.
Ze brengen hier op hun debuut gothic en cold wave muziek. De teksten gaan over verloren liefdes, weemoed en troosteloosheid. Haal maar je zwarte puntschoenen uit en zet je haar alvast recht (zoals Robert Smith ook doet).
Er wordt sterk van start gegaan. Eerst krijgen we een korte intro waarin er wordt aangegeven dat er meer is op aarde dan hetgeen we kunnen waarnemen. Dit vloeit dan over in “Devils Playground”. De eerste echte song en het is meteen raak. Mooie opbouw en een onderkoelde sfeer dat naar cold wave neigt. Een sfeer dat over het gehele album hangt. We krijgen nog een aantal van deze pareltjes maar het songmateriaal is niet altijd even sterk. Ze werken graag met herhalingen in de teksten en dat heeft als positief gevolg dat sommige songs vrij snel blijven hangen. Soms werkt het ook contraproductief en ben je het sneller beu gehoord zoals op “A Remedy”. Sterke songs zijn dan “The Cat Lady” (mooie intro, gothic bass en melancholische gitaar), “Black Wedding” waarin ze een nieuw trouwthema voor gothic-liefhebbers neerzetten. Of “Holidays” dat over een onbeantwoorde liefde lijkt te gaan. “Gloria” bevat mooie vocals waarin hoog en ijle vocals door de dames en lage vocals door gastzanger Ashen (vocalist bij de black metal band Aschfahl) elkaar afwisselen.
‘Freakshow’ is een heel aardig debuut met nog wat kleine pijnpuntjes. Maar ze staan stevig in hun schoenen en laten ons genieten van hun onderkoelde vocals en soms monotone muziek. Monotoon (of minimal) maar wel boeiend genoeg om te blijven luisteren en her te beluisteren. De groei is er.
Daarnaast is alles mooi uitgewerkt: artwork, tekstboekje, imago…
Zoals alles dat van Solar Lodge komt mogen we wel zeggen. We zijn als liefhebber van donkere muziek dan ook blij met deze release.
Uit Portugal kregen we het debuutalbum van deze instrumentale band in ons handen. Begonnen in 2009 en voor het eerst opgetreden in 2011. In 2013 werd er een EP met twee songs opgenomen en nu vier jaar later is er hun debuut. Ze nemen dus hun tijd voor alles. Dat hoor je dan ook aan het resultaat. Het moet gezegd worden dat ‘Relics and Cycles’ goed klinkt en goede songs bevat.
Ze openen op “Downburst” vrij stevig maar het overgrote deel van hun songs zijn vrij rustig en eclectisch. Ik denk dan aan bv “Howling”, “Labirinto” en “Nostalgia” die allen traag opgebouwd worden, aan de hand van terugkerende patronen, bestaande uit gitaar, synths en/of piano. We vinden het ook terug bij de overige songs. Op “Nostalgia” breekt een overstuurde gitaar wel halfweg de song open. Alleen afsluiter “Poinsettia” klinkt zwaarder en gruiziger i, vergelijking met de rest van de tracks.
‘Relics and Cycles’ is een luisteralbum geworden met post-rock en metal dat vrij origineel opgebouwd wordt. Allemaal instrumentaal maar wel heel verhalend.
‘Fragments’ is de opvolger van hun debuutalbum ‘Veins’ uit 2016. ‘Veins’ was postpunk. Begin 2017 vervoegde Barrett Hiatt de band , wat op ‘Fragments’ resulteert in een sound dat iets meer synth en programming bevat. Ze klinken daardoor ook iets atmosferischer, eclectischer en origineler. Wat mij betreft een goede evolutie.
We kunnen zeggen dat de basis van de songs uit synthpop en EBM beats bestaan waar lagen synths en gitaar aan toegevoegd werden. Een ietwat onderkoelde zang zorgt er hiervoor dat de vocals wat als post punk en cold wave klinken. De zang en stemkleur ligt wat in het verlengde van bv Dave Gahan (Depeche Mode) of Glen Gregory (Heaven 17). Acht songs weten ons te betoveren met hun muziek. Die is vrij dansbaar en catchy.
Opener “Hold & Dissolve” begint als een EBM/synthpop track en is vrij dansbaar. De gitaar zorgt voor de melancholische accenten in de track. Op “The Longest Night” leunen ze misschien nog het dichtst bij hun vorig album alhoewel Hiatt zijn stempel hier ook onmiskenbaar aanwezig is. Tijdens “Memory Palace” komt de wave uit de jaren 80 aan het venster piepen. “Sudden Moves” is een eerder ingetogen en donkere song met een combinatie van synths en gitaar in het refrein dat mij wat aan Simple Minds doet denken. “A Pale Fire” is uptempo en dansbaar. “Reincarnate” gaat verder die weg op. “For You (Lois)” is een toptrack: fijne ritmesectie en synths, een weemoedige melodielijn en een emotionele zang. “Gone” sluit dit heerlijk album af met duidelijke EBM elementen in zijn DNA.
Bootblacks (uit Brooklyn, NY afkomstig) staat, na de toevoeging van Hiatt, muzikaal waar ze moeten staan heb ik zo het gevoel. Ze hebben een duidelijke stap voorwaarts gezet op ‘Fragments’. Dit is een uiterst genietbaar album met een originele mix van postpunk en synthpop.
Na hun debuut in 2014 krijgen we nu een vervolg op ‘Dageraad’. ‘Het Laatste Licht’ bevat één song van een goeie veertig minuten. Vooraleer u afhaakt of in slaap valt… De track is best genietbaar en afwisselend genoeg om te blijven boeien. Een etiket op hun muziek plakken is niet eenvoudig. Het is een mengeling van drone, ambient en postrock. Maar dan vergeet ik ongetwijfeld nog wat genres te vermelden.
‘Het Laatste Licht’ is dus één track maar je kan die in feite ook in stukken beluisteren. Zo ongeveer elke zeven minuten valt de track grotendeels stil om dan terug op te bouwen en subtiel andere elementen in de track te steken.
Daarnaast is de song in twee grote delen op te delen. De eerste helft is rustiger en met minder instrumentaria opgebouwd terwijl in de tweede helft traditionele instrumenten zoals drums etc ook boven gehaald worden. Het doel is natuurlijk dat je het als één song beluistert.
Wat valt op? Intensiteit, een geluidsmuur van drones, een mooie opbouw met de nodige variatie dat langzaam naar een climax toe werkt. In tegenstelling tot AmenRa, dat een beetje op een gelijkaardige manier te werk gaat, is hier zo goed als geen zang aanwezig. Maar we missen het niet echt.
In het tweede deel komen, enigszins naar de achtergrond gemixt, wat vocals in de vorm van geschreeuw voorbij. Het is een onderdeel in het toewerken naar de climax. Verwacht geen grote ontploffingen en uitbarstingen wanneer die climax eraan komt. Integendeel, op een eigen en subtiele wijze krijgen we de climax in de vorm van een soort van kalmerende ontlading.
We kunnen zeggen dat hier op een originele manier omgegaan wordt met vorm en inhoud.
Charnia heeft een heel fijne album/track afgeleverd. Dit is muziek dat misschien wel enkel geschikt is voor een select publiek maar als je er open voor staat ontdek je een rijke muzikale trip.
St. Vincent - Een performance zonder band, motherfuckers!
St. Vincent
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-23
Jens Vercammen
Gisteren was allesbehalve een ‘ordinary day’, geen ‘take out the trash, masturbate’: St. Vincent, née Annie Clark, trad op in de AB Box. Vraag je aan je collega’s op het werk wie St. Vincent is dan krijg je steevast het antwoord: ‘St. Vincent? Dat ken ik niet.’ Maar als je dan moet uitleggen wat voor een muziek ze nu juist maakt, besef je snel dat het haast onmogelijk is om een treffende beschrijving te geven in een paar woorden. Van haar debuutalbum ‘Marry Me’ tot haar recent verschenen ‘MASSEDUCTION’ heeft ze namelijk een grandioze metamorfose doorgemaakt, zowel op muzikaal als persoonlijk vlak. Op de cover van haar debuut staat een schijnbaar verlegen zelfportret terwijl op die van laatstgenoemde de derrière van een voorovergebogen vrouw (niet Clark zelf, ontdekten we tijdens de show!) in roze leggings, rode stiletto’s en een gympak met luipaardmotief prijkt.
Met enige nieuwsgierigheid en een gezonde dosis enthousiasme betrad ik vervolgens de gerenommeerde concerttempel, alwaar teleurgestelde fotografen onbewust hun best deden om me van gedachten te doen veranderen. ‘Wij mogen pas om 21u40 binnen. Dat is een nachtmerrie!’ Net daarna zou het tweede deel van het concert beginnen. Twee delen… Wauw, verrassend? Twee keer neen. Ten eerste hadden we uiteraard op voorhand ons huiswerk gemaakt en daarenboven meldde een andere fotograaf dat ze simpelweg ‘een ander pakje aantrekt’. Daarop volgde een lichtjes ironische opmerking van een andere: ‘ze heeft nochtans een serieuze garderobe bij’, verwijzend naar de twee grote reisbussen geparkeerd tegenover het AB Café. Op zich valt dat best mee, ware het niet dat Clark ditmaal solo op tour was. Tijdens haar passage bij de onvermijdelijke Jools Holland werd ze nochtans ondersteund door een in een rood masker gehulde pianist.
Wat had ze dan wel mee naar Brussel gebracht? Een hele resem zelfontworpen gitaren in diverse kleuren, een groot scherm voor kunstzinnige visuals, haar uitstekende songmateriaal en, zoals voorspeld door de fotograaf, twee verschillende, weinig verhullende outfits. Tijdens deel één was het kleurenthema knalroos: knielaarzen onder een corselet gepaard met elegante ornamenten om de bovenarm. Bij deel twee zwaaide zilver de plak en droeg ze een zeer korte jurk, botjes en turkooizen bovenarmbandjes. Ze werd bovendien steeds bijgestaan door haar ninjaroadies, net als The Hives tijdens één van hun tours enkele jaren geleden. Op die manier bleef de show aan een rotvaart verder razen (22 songs op 1u30!). Om maar te zeggen: hoewel Clark geen band rond zich had verzameld, deed ze wel alle mogelijke moeite in de wereld om de toeschouwers bij de les te houden.
Daarvoor gebruikte ze ook het doek. Bij openingsnummer “Marry Me” kwam Clark tevoorschijn aan de linkerzijde van het podium waar het doek slechts luttele meters was geopend. Ondanks dat ik aan de rechterkant van de zaal had postgevat, kon ik gelukkig alsnog de prachtige verschijning van St. Vincent waarnemen, in tegenstelling tot enkele kleinere concertgangers.
Gaandeweg openbaarde het podium zich, evenals Clark zelf, terwijl ze zich een weg baande door haar eigen discografie. Na het magistrale “Now, Now” kreeg het publiek materiaal van ‘Actor’ en ‘Strange Mercy’ voor de kiezen. Tijdens het titelnummer van laatstgenoemde kronkelde Clark over het podium alvorens ze een eerste uppercut uitdeelde ter afsluiting van deel één. Een krachtig drieluik bestaande uit “Digital Witness”, “Rattlesnake” en “Birth In Reverse” (dat ‘faster’ moest en zo zelfs Bonzai-achtige allures kreeg) was geheel in danssaus gedrenkt. Clark imponeerde tevens op vocaal vlak, al werden we vooral van onze sokken geblazen door de noisy gitaaruitbarstingen, zoals op het einde van “Birth In Reverse”. Pfoe, héérlijk! En deel twee moest nog komen…
Deel twee was een integrale performance van haar nieuwe plaat. Daarin lag de focus nog meer op Clark zelf en de persoonlijke aard van de plaat, mogelijk de reden waarom ze de hele avond voor haar rekening nam. In het trage openingsnummer “Hang On Me” bezong ze hoe het standaard levensverloop niet aan haar besteed is, terwijl ze in “Masseduction” de magnifieke oneliner ‘I can’t turn off what turns me on’ debiteerde. Het gevoel van onmacht ten opzichte van de eigen lusten wordt in dat nummer subtiel omgevormd tot een eigen keuze: ‘I don’t turn off what turns me on’. Tijdens “Sugarboy” weerklinkt dan weer ‘I am alone like you’ en de bevreemdende visuals – met Clark in de hoofdrol – maken slechts één keer plaats voor tekst, tijdens het fragiele “Happy Birthday, Johnny”: ‘Of course I blame me’ verschijnt er. Single “Los Ageless”, het stuiterende “Pills” en het funky “Savior” zorgden er overigens voor dat ook onze dansbenen hun werk hadden tijdens deel twee.
Afgezien van alle persoonlijke, deprimerende lyrics in dat deel, prijsde Clark zich gelukkig om in Brussel te zijn, rekening houdend met ‘all the fucked up shit that’s going in the world right now’. De obligate oproep tot eenheid ontbrak ook hier niet: ‘Are we one, Brussels?’ De respons van het publiek was niet min en kreeg daar veel energie voor terug.
Zoals ze in een interview met Pitchfork zei: ‘When I’m on stage, I often feel the audience and I are on a level playing field, daring each other to go harder.’ Wanneer er voor één keer een kleine stilte viel bij beide partijen, schreeuwde een uitzinnige fan het niet bijster creatieve ‘I love you, Annie’.
Toch voelde je de oprechtheid en Clark voelde die ongetwijfeld ook. Ik was met andere woorden niet de enige ‘motherfucker in the city’ die jou gisteren kon uitstaan, mevr. Clark. Op het einde vroeg ik me wel af of het met band niet nóg beter zou geweest zijn? We zullen het nooit weten.
Met deze op voorhand zorgvuldig verzorgde en uitgekiende performance had ze op z’n minst zilver - én roos - in handen.
Setlist
DEEL ÉÉN: Marry Me - Now, Now - The Strangers - Actor Out of Work – Cruel – Cheerleader - Strange Mercy - Digital Witness – Rattlesnake - Birth in Reverse
DEEL TWEE: Hang on Me – Pills – Masseduction – Sugarboy - Los Ageless - Happy Birthday, Johnny – Savior - New York - Fear the Future - Young Lover - Dancing With a Ghost - Slow Disco - Smoking Section
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/st.-vincent-23-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Breeders - The Breeders zijn wie ze 20 jaar geleden waren …
The Breeders en Pins
Trix
Antwerpen
2017-10-23
Didier Becu
De moeders en de dochters, de toekomst en het verleden, wat is en nog komen moet… Het waren maar een paar stellingen die door ons hoofd flitsten toen we maandagavond de Trix verlieten. Ons moet je niet met de vinger wijzen, dat is nu eenmaal logisch als je nieuw punkpopgeweld plaatst naast een act die teert op (subliem) sentiment.
Vijf vrouwen die iets te vertellen hebben en perfect hebben begrepen waar rock’n’roll voor staat. Het is dan ook geen wonder dat dit vijftal uit Manchester is aangesproken door Girls GO Boom voor een optreden in Nederland. Je hoort er wat de sixtiessound van The Shangri-La’s in, en zelfs wat Joy Division, maar het blijft okselfris. Soms zijn woorden overbodig en is het een kwestie van klikken. Pins bewees dat je met de juiste attitude, en vooral met de juiste songs, een publiek met gemak kan inpalmen. Girl power en van hetzelfde kaliber van The Julie Ruin en Sleater-Kinney. Geloof ons, zo’n woorden krijg je van ons niet zo maar cadeau! Liefde op het eerste gezicht en gehoor.
Pins, of hoe de eenvoud van pure rock’n’roll nog kan werken. Dat bewees het vijftal uit Manchester in Antwerpen met bravoure, en dat was niet simpel voor een publiek dat in de eerste plaats naar de Trix was afgezakt om een icoon uit de jaren 90 te begroeten.
The Breeders zouden het wat ons betreft heel moeilijk hebben, ook al blijft Kim Deal over één van de heerlijkste stemmen uit de jaren 90 beschikken. De Amerikaanse uit Ohio weet ook dat heel wat Pixies-fans de band na haar vertrek als onvolwaardig hebben beschouwd, waaronder wij. Eerlijk is eerlijk, The Breeders (als hobbybandje sinds 1987 met zusje Kelley opgericht!) klonk eigenlijk altijd als Pixies 2.0. Een band die er nooit is in geslaagd om een fantastische plaat te maken, wel hebben ze massa’s fijne songs geschreven!
Ondanks slechte platen is Frank Black populairder dan ooit met zijn Pixies. “Wat hem lukt, moet ook voor mij kunnen” moet Kim Deal hebben gedacht en dus blies ze The Breeders nieuw leven in. Er volgde een leuke nieuwe single (niet meer dan dat) “Wait In The Car”, maar voor de rest mogen de vier zeggen dat ze vandaag een jukebox zijn. Eentje die gelukkig nog wat rammelt, wat dan ook de charme van dit viertal is.
Kim die er beter dan ooit uitzag, begon meteen met “No Aloha” aan een marathon van liedjes die dit publiek in de jaren 90 graag heeft gezongen. Technisch verre van perfect, maar soms klinkt slecht gewoon goed, en dat is het geval met The Breeders.
Ook zusje Kelley blaakte van geluk. Niemand die zich ook maar een noot van The Kelley Deal 6000 herinnert, maar naast haar tweelingzusje blijft ze stralen. Drummer Jim Macpherson doet wat hij moet doen, en wie een glimlach kan toveren op het gelaat van bassiste Josephine Wiggs is tot veel in staat.
Kim is er zich maar al te goed van bewust dat ze het van haar gloriejaren moet hebben (welk 90’s-icoon weet dat trouwens niet?) en koos voor een gevarieerde set waarin zelfs een paar nummers van The Amps zaten, en een cover van de Pixies. Nou ja cover, stel je “Gigantic” maar eens voor zonder Kim!
Tot crowdsurfen of een moshpit kwam het niet. Hoeft ook niet, daar zorgt Francis en zijn rondtrekkend circus wel voor. The Breeders toonden gisteren waar Amerikaanse lo-fi garagerock uit de 90s voor stond.
Het concert had na “Night Of Joy” wel een tweede adem nodig, maar hernam zich met een briljant uitgevoerde “Fortunately Gone”, het nog altijd indrukwekkende “Glorious”, het wij kennen ook nog de Beatles-moment “Happiness Is A Warm Gun”, publiekstrekker “Cannonball” en het ontroerende “Do You Love Me Now”.
The Breeders waren in de Trix wie ze 20 jaar geleden waren. Niet beter dan je weet wel wie, maar wel een flink stuk boven de middenmoot. Dat alleen al is een verdienste, ook al gingen we naar huis met de gedachte dat de toekomst van de female punkpop zich in Manchester bevindt.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
Godspeed You! Black Emperor - Post-apocalyptische draaikolk
Godspeed You! Black Emperor
La Condition Publique
Roubaix
2017-10-22
Sam De Rijcke
Gemakshalve wordt deze unieke Canadese band altijd in het hokje van de post-rock ondergebracht, maar Godspeed You! Black Emperor is zo veel meer dan dat.
Hoezeer we ook mogen houden van bands als Mogwai, Explosions In The Sky, Sigur Ros en Sleepmakeswaves, het is enkel bij GYBE dat we steeds het gevoel hebben dat er iets meer aan het gebeuren is, dat er ergens een transcendent universum wordt bereikt. GY!BE onderscheidt zich met een imponerende sound en een stel lange verslavende tracks die het publiek keer op keer weten mee te zuigen in een unieke totaalbeleving die meermaals naar een Swans-achtige apocalyps overhelt.
Meer dan bij eender welke andere band is bij GY!BA het geheel veel meer dan de som der delen. Hier spreekt duidelijk de totaalervaring van de vaak grillige maar evenzeer hartstochtelijke muziek. De groepsleden houden er op het podium een eerder stoïcijnse houding op na, het zijn hoegenaamd geen rocksterren, eerder anonieme vertegenwoordigers van een grauwe en onheilspellende wereld met verborgen droomplekjes. Het is de combinatie van die meeslepende verzengde sound en de vaak apocalyptische zwart-wit beelden op de achtergrond die het hem doet. De beelden tonen niet bepaald een zomers wandelingetje in het park, hier primeert een grijze en kille wereld van onweerswolken, karakterloze gebouwen, desolate treinsporen en besneeuwde kerkhoven. Alles in groezelig zwart-wit, het maakt de bijpassende soundtrack van GY!BA er alleen maar indrukwekkender op.
Bij GYBE spreken we niet zozeer van songs, eerder van composities waarin onheil, finesse, onderhuidse spanning, trance en extase in mekaar overlopen. De nieuwe plaat ‘Luciferian Towers’, die alweer een prachtig staaltje is van die donkere en prachtige totaalsound van GY!BE, komt vanavond integraal aan de beurt, zij het vaak in getransformeerde en opengescheurde toestand.
In de live uitvoering spreekt het nieuwe werk immers nog veel meer tot de verbeelding. De epische muziekstukken “Bosses Hang” en “Anthem For No State” stijgen boven zichzelf uit, ze barsten helemaal open, kruipen nog dieper onder de huid en monden uit in een alles opzuigende en kolkende climax. “Fam/Famine” en “Undoing a Luciferian Towers” worden verbouwd tot nietsontziende improvisaties die met behulp van de saxofoniste Mette Rasmussen (de support act van deze avond) naar de grenzen van de noise worden geloodst, en er over.
Godspeed You! Black Emperor eindigt met een fabelachtig werkstuk uit hun debuutplaat van nu al bijna 20 jaar geleden. Een adembenemend, zinderend en ons de strot dichtknijpend “The Sad Mafioso” wordt met beelden van chaos en rellen ‘opgefleurd’ en barst uit in een bloedende poel van noise en feedback. Een wonderlijk slot van ruim meer dan een kwartier waarin band en publiek naar extatische hoogtepunten reiken.
Tot slot weten we u terloops even te melden dat La Condition Publique, een gerestaureerde oude textielfabriek, het ideale decor is voor de mystieke en buitenzinnige sound van GY!BE.
Organisatie: Aéronef, Lille
Bazart heeft er twee fantastische jaren op zitten. Succes met verscheidene singles, live indrukwekkend, op Werchter en nu het Sportpaleis vullen. Ze waren er zelf van onder de indruk …
Toen zanger Mathieu Terryn opkwam en “goedenavond Sportpaleis” riep, samen met de nodige confetti, was het grotendeels jeugdig publiek meteen wild. De toon was gezet. Het podium liep met een lange catwalk tot bijna halverwege de zaal. Op de achtergrond mooie visuals en dito belichting. Heel mooi uitgewerkt. Bij elke move van Mathieu was er respons vanuit het publiek. Hij gebruikte het ganse podium en de catwalk. De band stond wat achteraan in de schaduw. De backings van gitarist Simon Nuytten waren echt steengoed.
Op “Zienderogen” liet Mathieu iedereen op en neer wuiven met zijn handen. Het gaf een magnifiek zicht om naar te kijken. Na bijna een uurtje was het tijd voor een rustpunt. Vooraan namen Mathieu, Simon en toetsenist Oliver Simons plaats voor een intiem (nou ja in een vol Sportpaleis) momentje. We kregen een uitgeklede versie van o.a. “Noodweer” en “Goud”. Vooral die laatste halfweg de set steken en in deze setting was durven.
Daarna werd alles terug op volle gang getrokken. “Sterrenstof” van De Jeugd van Tegenwoordig passeerde de revue maar was niet meteen onvergetelijk te noemen. Verder passeerden al hun bekende songs: “Echo”, “Kloon”, “Lux”…
Uiteraard wilde het publiek nog een bisronde. Dat bevatte o.a. een uitstekend nieuw nummer. Volgend jaar verschijnt er een nieuw album en komen ze terug naar Antwerpen aldus Mathieu Terryn. Als apotheose kwam “Goud” nog eens in vol ornaat terug. Mathieu klom van het podium en liep het publiek in. Uiteindelijk liep hij tot in het midden van de zaal waar hij iedereen aanspoorde zich klein te maken en daarna omhoog te springen. Daarop ging het dak bijna van de zaal. De gouden glinsters dwarrelden overal in het rond.
Bazart was in eerste instantie een hype. Maar hier bewijzen ze toch meer dan een hype te zijn. Ook muzikaal zat alles goed in elkaar. De lichtshow was heel mooi. De opbouw van de set was doordacht. Kortom topentertainment voor jong en oud.
Organisatie: Live Nation
Equal Idiots – This is my generation, baby
Equal Idiots
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-10-21
Hilde Snauwaert
Kleurrijk, levendig, brutaal. Lak aan regels, zweterig en controle over je eigen toekomst. De jaren zestig in een notendop, gezien door de ogen van de iconische acteur Michael Caine in de nieuwe documentaire ‘My generation’. Een weelderige overdaad aan jeugdig enthousiasme, prachtige beelden (The Beatles in de Cavern Club en The Stones aan het wandelen op het platteland) en superieure muziek.
De seksuele revolutie, de piratenzenders en de oversteek van de Engelse bands naar de VS om daar het vuur aan te wakkeren worden in multicolor getoond. En net die bands stonden aan de wieg van de vuile garage punk van Equal Idiots in de AB Club. En bovenstaande eigenschappen uit de eerste zin van deze recensie zijn helemaal van toepassing op hen.
Terwijl de documentaire in een bijna lege cinemazaal tijdens het Gents Filmfestival werd vertoond, is het aanschuiven in de uitverkochte AB Club. Tijdens de drukke en bliksemsnelle soundcheck van het duo uit Hoogstraten krijgen we een glas pina colada in de handen geduwd. Even meewiegen met “Escape (The pina colada song)” van Rupert Holmes – een signature song van de band – en dan direct verslikken in de cocktail bij de eerste mokerslag van Equal Idiots, dat is de start van het optreden.
Wat volgt is een dikke drie kwartier onversneden spelplezier en een set van twaalf ongepolijste ruwe bolsters. “Hippie man”, “Salmon pink”, “Ca plane pour moi” tot de afsluiter “Put my head in the ground”, alles dendert door, terwijl zanger-gitarist Thibault Christiaensen met het haar zwiept en blaft. De moshpit is er van de start, het stagediven komt op dreef vanaf de tweede helft. Enkel bij “Toothpaste Jackie” gaat het een luttele minuut iets rustiger, iets waar de zanger ons op voorhand voor waarschuwt.
Omdat de sfeer goed zit, volgens de zanger, neemt voorprogramma The High Hi bij “Butter (Up Down)” het roer en de gitaar over. De zanger heeft nood aan een pint. En kruipt hij over het publiek richting toog en laat zich liggend zijn bier smaken.
Wat een bommetje van een optreden, doe de nieuwe muziekgeneratie een plezier en ga deze twee gasten alstublieft heel snel zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Kreun, Kortrijk op 20 oktober 2017
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/equal-idiots-20-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ol’ Savannah – Muzikale pracht uit Montréal
Ol’ Savannah
Cowboy Up
Waardamme
2017-10-21
Ollie Nollet
Soms vraag ik me af waar ze al die groepen blijven halen. Nooit iets van gehoord en plots staan ze daar voor je neus op het podium. In het geval van Ol’ Savannah (Montreal) is die stilte wel te verklaren. Dit was hun eerste Europese tour en wat opnames betreft beperkt de groep zich tot cd’tjes in eigen beheer. Het enige minpuntje aan dit optreden was dan ook het feit dan ik zonder een stuk tastbaar vinyl naar huis moest.
Ol’ Savannah bleek in Waardamme uit vier mannen met baarden, allen met de pet diep over de oren getrokken, te bestaan (de vijfde en beslist niet onbelangrijkste man, Bartleby J. Budde, waren ze ergens onderweg kwijtgespeeld). Spilfiguren waren leadzanger Speedy Johnson op gitaar, banjo en mondharmonica en Kevin Labchuk (met een karakterkop die Stefan Vanfleteren ongetwijfeld zou laten kwijlen) op harmonium en accordeon. Samen met een bassist en een drummer serveerden ze ons een reeks fijn uitgewerkte songs waarvoor ze inspiratie vonden in de rijke Amerikaanse folkgeschiedenis.
Op cd durven ze het ook al eens in de blues gaan zoeken, hier gebeurde dat slechts een verdwaalde keer (wat niet meteen een hoogtepunt opleverde). Ol’ Savannah wordt wel eens vergeleken met Tom Waits, vooral dankzij de, in whiskey gedrenkte, stem van Speedy Johnson. Maar ook de muzikaal spookachtige sfeertjes die ze creëerden riepen herinneringen aan “Raindogs” op.
Naast die instrumentale pracht eiste ook het vocale een hoofdrol op. Bezijden Speedy Johnson beschikten ook de bassist en accordeonist over een paar degelijke stembanden wat resulteerde in mooie harmonieën en zelfs een stukje onvervalste a capella. Tussen al dat knap zelfgepende werk was er toch nog plaats voor enkele raak gekozen covers : de traditional “Coo coo” en de, in het Frans gezongen, cajunsong “Valse de Balfa”, oorspronkelijk van The Balfa Brothers. De band had duidelijk iets met Louisiana want er volgden nog twee songs geïnspireerd door die zuidelijke staat terwijl ze hun naam dan weer vonden in Georgia.
Toen ze hun laatste nummer, “Passenger, pass on by”, aankondigden suggereerde iemand uit het publiek “The passenger” van Iggy Pop waarop Kevin Labchuk repliceerde : ‘'”Iggy Pop is awesome, Iggy Pop is God!”. Van slechte smaak kon je hem ook al niet verdenken.
Ol’ Savannah, alweer een schoon concertje in de Cowboy Up.
Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme
Mogwai – Magnifieke sfeerschepping en klanktapijt
Mogwai
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-20
Johan Meurisse
Al meer dan twintig jaar zijn de Schotse postrockers van Mogwai bezig. En net als een Godspeed en Explosions worden ze enorm gerespecteerd . Een dubbelconcert in de AB werd voorzien en het bordje ‘uitverkocht’ kon prijken.
Ze zijn beduidend hier populairder dan in le Nord de la France , waar ze een paar dagen eerder waren; het was stimuleren om een complete Aéronef te hebben . Vernoemenswaardig is dat ze bij elk optreden sleutelen aan de setlist . Een handvol nummers als houvast en de rest pikken ze op van hun al rijkelijk gevulde carrière . Ook voor wie een ticket had voor de twee dagen , was het likkebaarden; men kon op die manier rekenen op een sterke (back) catalogue van het kwintet . Een goed anderhalf uur lang genoten we van de quasi-instrumentale sound , die kon huiveren en kippenvel bezorgen .
Sinds 2015 is vast lid Cummings er niet meer bij . Een jonge gast heeft de band vervoegd en speelt gretig , cool . En verve slaagt hij in z’n opdracht . Ook de vaste drummer is er voor enkele optredens niet bij , ook hij wordt op overtuigende wijze vervangen door een drumster . Mogwai heeft een nieuwe plaat uit ‘Every country’s sun’ , terug met hun oude producer Dave Fridmann (van Mercury Rev gekend ) , die ook al instond voor twee succesalbums ‘Come on die young’ en ‘Rock action’ . In de (lang) uitgesponnen , minutieus opgebouwde composities worden intense pracht en kracht samengebracht . Ruimte is er voor vocoder zang en zang van de kleine Stuart Braithwaite .
De explosies zijn met de jaren gedimd , de keys , synths winnen het , maar de aanhoudende (on)draaglijke spanning en sfeer die ze creëren , blijft steeds iets unieks binnen het genre . Natuurlijk komt het nieuwe album in de spotlights en de nummers staan er, naast enkele gevestigde .
Mogwai is reikende hand naar de soundscapes van Sigur Ros , Godspeed , en de psychedelica van Flaming Lips en Mercury Rev .
Intense spanning en extravertie , ze zijn met elkaar verweven . Al meteen worden we er in ondergedompeld met nieuwtjes “20 size”, “Party in the dark” , “Take me somewhere nice” , “Coolverine” en het gekende “I’m jim morrison , i’m dead”.
Een intrigerende dromerige , filmische, zwevende aanpak door een gelaagd opgetrokken gitaargordijn en een klankkleur van elektronica, keys en percussie . Een ingehouden sfeervol , zacht geluid , dat opbouwt en aanzwelt , verder krachtiger kan klinken en omgeven wordt van gedoseerde pedaaleffects , om dan net niet te exploderen . Je wordt als een pluimpje (vederlicht) meegevoerd naar ongekende oorden.
De fluister- vocodervocals doen hun werk op het uiterst beheerste, gevoelige “Hunted by a freak”. Ook de titelsong van de nieuwe plaat geeft diezelfde emotionaliteit en zeggingskracht. Het tempo werd forser op “Don’t believe the FIFE”, “Remurdered” en afsluiter “Old poisons”, die een schitterende, sterke finalereeks waren, aanstekelijk door de grooves , de gortdroge drums , de hypnotiserende keys en de opbouwende gitaarmuren. Mogwai versnelde dus in die volgende postrocklaag; ze waren goed op dreef geraakt en haalden alles uit hun kas. Postrock overstijgend!
Het warme onthaal deed deugd en met het sfeervolle “2 rights made 1 wrong” en het gejaagde , nerveuze , exploderende , apocalyptisch neigende “We’re no here” kwam een eind aan de set.
Mogwai staat na al die jaren nog steeds garant voor boeiend spektakel en muzikaal avontuur. Een magnifieke sfeerschepping en een broeierig uitgewerkt klanktapijt hadden we. De wisselende stemmingen aan de postrock is en blijft iets ‘Mogwai unieks’ overstijgend …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de AB set op 21 oktober 2017
Mogwai
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-21-10-2017/
Sacred Paws (voorprogramma)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sacred-paws-21-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Gary Numan – Groots en Vernieuwend door gewoon zichzelf te zijn
Gary Numan
Depot
Leuven
2017-10-19
Didier Becu
Nostalgie verkoopt, al is het maar de gedachte aan wat vroeger kon en wat tegenwoordig niet, ook al moet je daar niet te veel van geloven.
Het optreden van Gary Numan was dan ook al weken lang hopeloos uitverkocht. Het publiek van Het Depot bestond vooral uit oudere muziekfans die waarschijnlijk voor de spiegel hun best doen om de opkomende grijze lokken alsnog te kunnen verbergen. Gelukkig voor ons (niet die grijze lokken), hebben we bij de passage van het new wave-icoon geen enkele keer het woord gedateerd gepreveld.
Integendeel, ook al is zijn muziek zoiets als cultureel erfgoed geworden, bleek gisteren in Leuven hoe verfrissend zijn stijl nog wel is.
Wel prevelden we de woorden ‘volslagen irrelevant’ toen daar Jayce Lewis op de scène stond. Een popster uit Wales die ooit in één adem met de Backstreet Boys werd genoemd, maar sinds hij de steun van Numan zelve kreeg, tegenwoordig denkt dat hij de nieuwe Trent Reznor is. Je mag Nine Inch Nails best kopiëren, doe het op zijn minst wel goed. Dit maar om te zeggen dat slechte songs slechte songs blijven, ook al probeer je er cool uit te zien. Al geeuwend (en dat vond wellicht ook het overgrote deel van Het Depot) werd het uitkijken naar de neerdaling van het opperhoofd van de ‘Numan-oids’.
De meningen over zijn nieuwste ‘Savage, Songs From A Broken World’ zijn verdeeld. Zijn opus die handelt over de opwarming van de aarde is voor de ene fan één van zijn beste van de afgelopen jaren, anderen vinden dan weer dat ‘Splinter (From A Broken Mind)’ een betere opvolger verdiende. Smaken weet je wel… Feit is wel dat de nieuwe plaat van Numan er één is die je moet absorberen, één luisterbeurt volstaat niet. Een luisterbeurt volstaat nooit bij goede platen…
Numan kwam op het podium zoals hij er ook op de hoes van zijn nieuwe uitziet: in een zandbruin plunje, bijna lijkend op Mad Max-strijder. “Ghost Nation” was de eerste song. Meteen een teken dat alles goed zat, en het was heerlijk om te zien dat deze 59-jarige niet de zoveelste ‘has been’ was. Numan heeft nog iets te vertellen, maakt anno 2017 nog platen en brengt die ook op een podium. Iets waar heel wat andere 80’s-sterren iets van kunnen opsteken…
Niet teren op het verleden, je mag er wel van houden zoals “Metal” die als tweede song volgde. Gezichten straalden, al was het maar het idee dat ze hiermee wisten dat het geen set zou worden die volledig uit het nieuwe album zou komen.
De helft van de nieuwe plaat werd gespeeld inclusief indrukwekkende visuals en een onweerstaanbaar charisma. Net zoals op de cd mocht ook zijn 11-jarige dochter Persia wat komen meezingen op “My Name Is Ruin”, de sterkste song onder de nieuwe nummers.
Numan, vriendelijk, maar ijskoud als een ‘Numan-oid’ dient te zijn, was prachtig om naar te kijken. De vlees geworden robot die sinds hij in 1978 Tubeway Army oprichtte een immens leger van fans achter zich kreeg, verveelde geen minuut.
Het is en blijft moeilijk om te kiezen uit de indrukwekkende catalogus. Zelf hadden we liever pakweg “Berserker” gehoord dan de meebruller “Are Friends Electric?”, maar zo’n opmerking zal Het Depot worst wezen, want het dak ging er af tijdens de “woo-how-wows”. Of wat dacht je?
Onze persoonlijke hoogtepunten waren “My Name Is Ruin”, “When The World Comes Apart”, “Down In The Park” en het moment waarop de hele Leuvense zaal een krop in de keel kreeg: “A Prayer For The Unborn”.
Gary Numan was groots in Leuven. Een bewijs dat je nog vernieuwend kan zijn door gewoon jezelf te zijn…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gary-numan-19-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jayce-lewis-19-10-2017/
Organisatie: Depot, Leuven
Loyle Carner – Charmeert en Omarmt z’n publiek
Loyle Carner en Blackwave.,
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-19
Johan Meurisse
Rijzende ster binnen de Britse hiphopscene is Loyle Carner . Hij bracht met de eindejaarwisseling z’n debuut ‘Yesterday’s gone’ uit. In een soort DIY stijl krijgen we in een klein uurtje uiterst genietbare muziek. Zeker als we het decor erbij halen in de goedgevulde AB Box. Het podium was omgetoverd tot een knusse, gezellige huiskamer , met fauteuil, tv, tafeltje, schemerlampjes, spotlights en een bibliotheek DJ booth van maatje Rebel Kleff.
Zijn muziek fungeert als uitlaatklep , zonder opgedrongen boodschappen. Hij laat horen hoe belangrijk de familie is en welke rol z’n moeder inneemt in zijn leven. Tussen sommige nummers in horen we haar woorden … Ook de dagdagelijkse zaken die op hem afkomen, inspireren. Hij is nu al zo’n 7tal maand op tour. Hij is een hiphop poëet , die refereert aan 90s veteranen Guru, Bobby Sichran en die verder een Ghostpoet, Mos Def, Jay Z en Dirty Ol Bastard ophoest .
In de sound zit natuurlijk soul , r&b verweven , maar de jazzy loops linken naar een Gangstarr en Digable Planets . Hij combineert het met de huidige airplay op de grime van o.m Stormzy en Dizzee Rascal . De brug is gemaakt naar de jongere generatie, talrijk aanwezig vanavond.
Carner kon rekenen op een erg warm onthaal. In de opeenvolging van de zalvende rapzang slaagden er sommige moeiteloos in de refreinen mee te zingen . Eén van de fans werd er zelfs op het podium voor bedankt. Hij is onder de indruk, “it’s amazing to be here” , de thx vliegen om de oren. Ontwapenend draagt hij z’n publiek een warm hart toe. Hij vlijt zich neer in z’n fauteuil , genietend van de respons . Samen met z’n DJ kompaan krijgt het materiaal en z’n muzikale schetsen een minimale omlijsting. Ze hebben een verslavende werking , krijgen forsere beats en prikkelen de dansspieren . Hij pleit voor samenhorigheid, een ‘Europe unite’ en ‘Fxx de Brexit’ .
De ervaringen worden a capella verteld , verhaald of gerapt, -gezongen in een freestyle wheeling of hiphop . “Mean it in the morning” , “+44”, “The islev of arran”, “Ain’t nothing changed” , “Tierney terrace”, “Florence” en “No worries” zijn pareltjes. “NO Cd” , de doorbraak, werd mooi gehouden op het einde .
Doorsnee hiphopartiesten verliezen zich soms om het publiek op te zwepen in hitsende woorden en bewegingen . Hij niet, hij omarmt en charmeert. Een prachtig zicht met al die opgeheven handen en hiphopmoves . Loyle Carner werd op handen gedragen . Meteen raak voor vijfsterren zoals deze fonkelden op de muur van AB.
Terecht werd Blackwave. geprogrammeerd als support van Carner; ze weten als kwintet een 90s Stuffed Babies On Wheels en Soapstone gevoel op te borrelen . De twee MC’s dwepen met hun publiek , de muzikanten spelen en jammen chilly grooves , downtempo funk en jazzy tunes . Blackwave. gaat een mooie toekomst tegemoet …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Mammút - typisch IJslands eigenzinnig
Mammút
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-10-19
Nick Nyffels
Simon Raymonde van Cocteau Twins runt het Engelse Indie-label Bella Union. Een van de nieuwste artiesten op dit label is het IJslandse Mammút. Die schakelden dit jaar met hun vierde plaat ‘Kinder Versions’ over van het IJslands naar het Engels en hopen zo op een doorbraak in Europa en Amerika. Mammút is al een tijdje bezig, de band werd opgericht in 2004 toen de leden zestien jaar waren en won ondertussen verschillende IJslandse muziekprijzen. De spilfiguur is de zangeres Katrina Mogensen, de band heeft verder een gitariste, een bassiste, een tweede gitarist en een drummer die zo weggelopen lijken uit een biker-café en ze hebben typische vikingnamen zoals Baldursdóttir, Jakobsson en Pétursson.
Mammút speelde een vol uur, met zowel oude nummers in het IJslands als de nieuwe Engelstalige nummers. De band klinkt bijzonder stevig: potige indie-gitaarrock met wat post-punk en post-rockinvloeden zonder dat die genres gaan overheersen. De glansrol is weggelegd voor zangeres Kat Mogensen, die stevig uithaalt en daarbij onvermijdelijk de vergelijking oproept met Björk. We weten niet of het gewoon de IJslandse taal is, maar in ieder geval was de frasering van de Engelse zanglijnen van Mogensen wel heel erg gelijkend met die van Björk, wat natuurlijk geen minpunt is. Er is trouwens een verband met Björk: de vader van Mogensen speelde nog bij Kükl, de eerste band van Björk, die het in de new wave en postpunk gingen gaan zoeken. Een leuk weetje voor de popkwissers onder ons dus, of misschien ook het logische gevolg dat op een eiland van 300,000 inwoners iedereen die met muziek bezig is, mekaar wel tegen het lijf loopt.
Zoals gewoonlijk was de belichting in de Rotonde behoorlijk duister, en dit paste bijzonder goed bij de muziek, en de podiumact van Mogensen, die molenwiekend als een hogepriesteres het podium afstruinde. Het moest niet altijd zwaar en donker zijn, want de band bracht ook een cover van Cher, “Believe”, ook al stond de Mammùt-versie mijlenver van de gay-disco van het origineel. Wij vielen vooral voor de nummers die in het Ijslands gezongen werden, vanwege de klankkleur van die taal.
Of Mammùt echt zal doorbreken, daar hebben we onze twijfels bij, maar in ieder geval zijn ze typisch IJslands eigenzinnig.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
