Desertfest 2017 – Voor fans van Stoner-Doom-Sludge
Desertfest 2017
Trix
Antwerpen
2017-10-13 t/m 2017-10-15
Yentl Stée

In het weekend van 13-15 oktober werd de Trix wederom ondergedompeld in een combinatie van muziek die aankomt als een sloophamer, langharig schorriemorrie en een walm van rook met een wel heel speciale geur.

dag 1 – vrijdag 13 oktober 2017
Op vrijdag 13 oktober startte ondergetekende met de lange, gevaarlijke reis vanuit Brugge naar Antwerpen. Deze reis omvatte vele gevaren, romantiek en filosofische inzichten die de maatschappij volledig zouden kunnen veranderen. Jammer genoeg ben ik te lui om dat uit te schrijven en zal ik onmiddellijk aan de review beginnen.

Bij het aankomen op Desertfest was All Them Witches al hun bluesy psychedelische rock op het publiek los te laten. Dat All Them Witches niet zomaar een klein bandje meer is was duidelijk aan de opkomst. De mainstage was goed gevuld en het was vrij moeilijk om dicht bij het podium te geraken. Helaas wisten ze me niet echt te boeien, alhoewel het muzikaal allemaal in orde was kwam het voor mij nogal saai over. Dat ik nog maar net toegekomen was en geërgerd door die eeuwigheid op de trein te zitten (ehm, ik bedoel door mijn verbazingwekkend avontuur) zal wel een invloed gehad hebben. Toen het bijna tijd was voor Grime om te beginnen besloot ik maar te vertrekken. Vertrekken uit de zaal ging vrij vlot, er was zichtbaar minder volk dan bij aanvang van de show.

Toen ik aankwam in de kleine zaal was het al vrij snel duidelijk dat het zowel een zegen als een vloek was dat Grime (de Italiaanse sludge band, niet de pop-artiest genaamd Grimes) daar kon spelen. De zaal was goed gevuld en voelde warm en zweterig aan. Perfect voor zo’n smerige muziek. Iets minder perfect is dat ik naast één van de speakers belandde en m’n gehoorhaartjes flink moest martelen. Grime was voor mij een onbekende naam, dat ze op tour waren met (16) was voor mij echter reden genoeg om ze te gaan bekijken. Dit was een goeie beslissing, Grime bevindt zich aan het zwaardere uiteinde van het sludge-spectrum en moet zeker niet onderdoen voor grotere namen in het genre. Niet moeilijk dat ze genomineerd werden voor sludge-album van het jaar (2015) door Cvlt Nation.

Tijd voor een andere naam waar ik al reeds bekend mee was, maar eigenlijk nauwelijks beluister. Dat Lowrider één van de beste bands binnen het desert rock-genre is maakt de schaamte des te groter dat ik er eigenlijk nooit naar luister. Onterecht zo blijkt want Lowrider wist een indrukwekkende show neer te zetten. Ze lijken niet echt in dezelfde val te lopen als hun collega’s in het genre en weten tijdens de show alles fris te doen klinken terwijl ze toch het typisch repetitieve weten te behouden. Indrukwekkende show alhoewel enkele medetoeschouwers mij wisten te vertellen dat ze het eigenlijk maar wat saai vonden.  

Er was één naam die je de hele dag kon horen als band waar iedereen naar uitkeek, namelijk Radio Moscow. Dat hun bluesy rock populair is nogal een understatement. Wanneer ze bijna moesten beginnen zag je de zaal in een mum van tijd vollopen en kon je gewoon niet meer binnen. In ieder andere zaal van de Trix was er zo goed als niemand meer. Goed nieuws voor mij want ik vind ze namelijk behoorlijk saai en ze speelden zo goed als op hetzelfde moment als (16), de allereerste sludge band die ik ooit aan mijn 14 jaar beluisterd heb en in de afgelopen 11 jaar nog geen enkele keer live heb kunnen zien. De keuze tussen wat vroeger naar (16) gaan en een goed plaatsje bemachtigen of geplet staan tussen enkele zwaarlijvige, zweterige mannen om dan vervolgens het grootste deel van (16) te missen omdat ik nooit uit die zaal zou geraken was snel gemaakt. Een slechte keuze was het niet want ik heb de beste show die ik tot dan op Desertfest heb gezien meegemaakt. De muziek van (16) kun je nog het best omschrijven als sludgecore. Trage, harde, smerige riffs die afgewisseld worden met iets snellere riffs, maar minstens even smerig en hard. Het duurde dan ook niet lang tegen dat er een stevige pit ontstond, iets dat niet zo vaak voorkomt op Desertfest, en het was zonder twijfel de hardste die ik al op dit festival heb meegemaakt. Beste organisatoren van Desertfest, ik hoop dat jullie ervoor zorgen dat (16) er volgend jaar weer staat. Indien jullie niet aan mijn eisen voldoen zullen er gevolgen zijn, verwacht je dan maar aan een sterk teleurgestelde blik!

Afsluiter van de avond was Steak Number Eight. Aangezien ik deze review in het Nederlands aan het schrijven ben, is een inleiding niet echt nodig want zelfs mijn oma heeft al van ze gehoord (wat behoorlijk indrukwekkend is aangezien ze uitsluitend naar iets genaamd ‘familieradio’ luistert). Sinds ik ze de eerste keer zag op Graspop , zag ik ze op ieder optreden groeien en dat zijn er behoorlijk wat. Op Desertfest braken ze niet met deze traditie, maar gooiden ze er nog een stevig schepje bovenop. De Canyon-stage zat afgeladen vol dus er was al niet veel nodig om het publiek te doen ontploffen, Steak Number Eight zorgde ervoor dat het publiek zo hard ging dat ze waarschijnlijk zich mogen verantwoorden voor het Europees hof voor de rechten van de mens. Ook is het altijd leuk om te horen dat een band een boodschap brengt die iets verder reikt dan ‘racisme is slecht’ of ‘legalize drugs and murder’, maar een boodschap brengt die je doet nadenken over jezelf, het bestaan en de menselijke geest. Gabber ben je immers niet voor even, maar voor het leven...

dag 2 - zaterdag 14 oktober 2017
Door problemen met mijn slaapplaats en mijn wens om niet in Antwerpen op straat te slapen kwam ik net op tijd aan voor Stoned Jesus en moest ik helaas The Vintage Caravan missen, een band waar ik behoorlijk hard naar uitkeek. Of het nu aan mijn teleurstelling lag dat ik ze moest missen of aan het feit dat ze nu in de grote zaal stonden ipv de kleinere zaal boven enkele jaren geleden, het optreden van Stoned Jesus kan ik nog het best beschrijven als ‘meh’. Ik kan niet echt zeggen dat ze slecht gespeeld hebben, gewoon saai. De lijn tussen dromerig, rustig en levenloos, slaapverwekkend is soms zeer dun. Stoned Jesus had deze keer de pech dat ze naar mijn mening aan de verkeerde kant van de lijn stonden. Het publiek leek er echter een andere mening op na te houden en amuseerde zich kapot.

Tegen wat noise rock/metal zeg ik nooit nee dus uiteraard was ik aanwezig bij Unsane. Ze wisten een goeie set neer te zetten en vulden netjes alle verwachtingen in. Echt hoogtepunten of speciale momenten waren er niet echt, desondanks kwam de show helemaal niet routineus of geforceerd over. Indien dit toch één van hun mindere shows bleek te zijn ben ik wel benieuwd hoe een goeie show dan klinkt aangezien ik nu al onder de indruk was.

Eindelijk tijd voor de band waar ik het meest naar uitkeek op zaterdag, namelijk Windhand (sorry Graveyard). Voor wie duidelijk dringend naar goeie muziek moet beginnen luisteren, Windhand is een Amerikaanse doom-band die de termen ‘traag’ en ‘hypnotisch’ naar nieuwe hoogten heeft getild. In combinatie met de ronduit fantastische vocals van Dorthia Cortrell heeft deze band sinds 2008 netjes ieder andere band in het genre irrelevant gemaakt. Een optreden van Windhand is dan ook niet zomaar een optreden, het is een belevenis. Niet dat er een grote show gemaakt wordt, het optreden is al even minimalistisch als de muziek zelf en dat maakt het net perfect. Zelf eens een optreden van meepikken is dus de boodschap want ik kan onmogelijk neerschrijven hoe fantastisch het was.

Dat Graveyard dit jaar als headliner aanwezig was een verrassing was is nogal een understatement. Voor wie niet weet waar ik het over heb, vorig jaar hebben ze vlak voor het festival besloten om ermee te stoppen wegens persoonlijke problemen binnen de band. Het was koffiedik kijken of dit definitief was of niet en indien ze terug samen zouden spelen zou dit waarschijnlijk wel nog even duren. Vrij kort erna waren ze echter terug actief en nu hebben ze hun beste show dat ik ze al heb zien geven neergezet op de Desert stage. Dat er zo kort geleden nog zoveel problemen waren dat ze moesten splitten , was totaal niet te zien aan hun optreden. Integendeel, als er iemand was die zich harder aan het amuseren was dan het publiek was het wel de band zelf. Een fijne afsluiter voor wat voor mij toch de minste dag van het festival was.

dag 3 - zondag 15 oktober 2017
Aangezien ik er de afgelopen dagen iedere keer in geslaagd ben om een band te missen die ik graag wou zien , besloot ik vandaag er voor te zorgen dat ik zeker op tijd was. Dit zorgde er wel voor dat ik me moest zien bezig te houden tot Monolord begon. Big Fat Lukum was hiervoor perfect en mag zich tot de verrassing van het festival rekenen. Deze jongens kwamen blijkbaar uit Namen en mogen zich van mij tot rijzende sterren binnen de Belgische stoner-scene rekenen want indien ze geen erkenning krijgen na dit optreden… Muzikaal neigen ze naar de snellere kant van stoner rock met een vleugje sludge waarmee ze een uniek geluid weten te maken die gewoon perfect is om een feestje op te bouwen. Als ik het goed begrepen heb zou hun nieuwe plaat bijna moeten uitkomen of is die net uit … en indien ze op album even vet klinken als ze live klinken…

Iedere Desertfest is er wel een band die een betere show speelt dan iedere band die ooit voor hen op Desertfest gespeeld heeft. Het gebeurt echter zelden dat dit tweemaal gebeurt, maar Monolord slaagde er in om (16) van hun pas veroverde troon te stoten. Monolord is zo één van die bands waar ik het moeilijk mee heb om op album te beluisteren, ik mis altijd iets. Om één of andere reden klinken ze op album gewoon niet als Monolord. Live zou ik ze echter iedere dag kunnen bekijken. Niet dat er eigenlijk zoveel variatie in hun shows zit, net zoals op iedere show sloegen ze je gezicht in met hun loodzware songs om je vervolgens als een vlek achter te laten op de vloer met “Empress Rising”. Het is echt moeilijk om te beschrijven hoe ze er toch in slagen om iedere show harder en dromeriger te maken dan de vorige, ik kan al niet wachten tot de volgende.

Een band die tegelijk een goeie show neerzette, maar toch teleurstelde. Het kan ook want dat is exact wat Church of Misery wist te doen. Deze doom-band rond bassist Tatsu Mikami is zo goed als mijn favoriete band uit Japan. Ook live weten ze altijd te scoren en dat deden ze nu ook. De heerlijke grooves die hun sound kenmerkt waren er en het was niet moeilijk om weg te dromen in hun muziek. Bij ieder andere band zou ik dit een fantastische show gevonden hebben, maar bij Church of Misery was de kwaliteit van de show betrekkelijk veel lager dan andere keren dat ik ze aan het werk zag en ook de sfeer die ze op album brengen kwam helemaal niet over. Ik ben er nu nog altijd niet uit of ik meer teleurgesteld ben dan dat ik me geamuseerd heb of niet.

Moest dit stukje review enkel bestaan uit ‘Saint Vitus’ zou dit al voldoende moeten zijn voor iedereen die ze ook maar ooit eens aan het werk heeft gezien. Net zoals Pentagram zijn ze één van de bands die aan de basis van doom metal lag, maar nooit echt helemaal is doorgebroken. Wat Saint Vitus onderscheidt van de andere pioniers is de punk-sfeer die rond deze band hangt. Ik weet niet wat het juist is, muzikaal klinkt het immers gewoon als pure doom, maar toch is het er. Indien je deze review aan het lezen bent en er niet was, je hebt het optreden van je leven gemist. Ze zijn misschien niet meer de jongste, maar ze vertoonden meer leven op het podium dan heel wat van hun jongere collega’s deze editie.

Vreemde eend in de bijt deze editie was toch wel Spirit Valley, ik kan letterlijk niet beschrijven hoe ze klinken. Een unieke mix tussen psychedelische rock en elektronische elementen? Dit dekt de lading echter compleet niet. Zelf noemen ze hun stijl ‘Doomshine Boogie’ en alhoewel dit letterlijk nergens op slaat past het toch perfect bij hun stijl. Dat ze wat uit de toon vielen was wel duidelijk, alhoewel de zaal aanvankelijk goed gevuld was , dropen langzaam maar zeker meer en meer mensen af. Degene die achterbleven leken echter de muziek volledig te snappen, ik kan hun optreden niet anders omschrijven dan ‘dansen en dromen’. Zeker voor herhaling vatbaar.

Is er een uniekere band dan The Melvins? Waarschijnlijk, maar toch… Er is maar één band die klinkt als The Melvins en dat zijn ze zelf. Ze weten zodanig veel verschillende invloeden bij elkaar te plakken op een belachelijk chaotische wijze en op één of andere manier komt er toch fantastische muziek uit. Hun show beschrijven is niet echt makkelijk. Hun show was net als hun muziek uniek, chaotisch en onvergetelijk. Normaal zou een optreden als dit 4 alinea’s krijgen, ik kan echter gewoon niet op de woorden komen om het te beschrijven. Jammer genoeg kwam de hartverscheurende keuze om het optreden volledig uit te kijken of wat vroeger te vertrekken om een goed plaatsje bij Conan te bemachtigen en ik ben echt wel een gigantische Conan-fan…

Deze editie waren er al twee bands die beter waren dan iedere band die ooit voor hen gespeeld heeft op Desertfest. Ze slaagden er zelfs in om Conan van hun troon te stoten, een band waar ik op de eerste editie met een bijbel zat naar te zwaaien die ik ‘geleend’ had uit het hotel. Conan neemt echter geen genoegen met een tweede plaats en besloot hun positie van ‘beste band op Desertfest ooit’ terug te nemen. Tegelijk deden ze dit op een manier dat geen enkele andere band dit kan overtreffen zonder het universum spontaan te doen imploderen. Conan was zo belachelijk hard, zwaar en smerig dat iedere molecule in mijn lichaam nog aan het beven is. Ik heb zo mijn twijfels of die zwaartekrachtgolven die onlangs gedetecteerd werden echt wel afkomstig zijn van een botsing tussen twee neutronen-sterren en niet gewoon een Conan show was.

unnen we weer spreken van een geslaagde editie van Desertfest? Ja. Slaagden ze er in om zichzelf terug te overtreffen? Absoluut. Is het mogelijk om dit volgend jaar te overtreffen of kan het nu enkel nog maar bergaf gaan? Ik kan mij geen enkele manier voorstellen hoe ze dit beter kunnen maken, maar dat kon ik alle andere jaren ook niet en toch lukte ze het. Het enige waar ik over ga blijven klagen is iets waar de organisatoren zelf weinig aan kunnen veranderen, accommodatie blijft iets moeilijks en prijzig. Maar wie weet, ze hebben me al met alles kunnen verrassen dus misschien komt er hier ook volgend jaar verandering in.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/desertfest-2017/
Organisatie: Desertfest, Belgium

The Rolling Stones - Wat is dat toch met die Rolling Stones?
The Rolling Stones
Gelredome
Arnhem
2017-10-15
Lode Vanassche

Ik ben een verdoemde en verdomde Rolling Stones fan. Naast mijn eeuwige liefde Lou Reed, die naar de eeuwige knorpotvelden is gestuurd, beheerst dat stelletje Peter Pans al heel mijn leven.  In 1984 ging ik voor de eerste keer de laatste keer naar The Stones. Blij als een kind moest en zou iedereen het willens nillens vernemen dat ik een ticket had voor Arnhem op 15 oktober. In de moshpit dan nog. De elfde keer nog maar. En toch: eigenlijk trekken deze heren op geen kloten.

We krijgen uiteraard heel sterke songs voorgeschoteld: Een ‘best of’ met als fantastische opener “Sympathy” – wat een explosie – tot afsluiter “Satisfaction”, met als extra sausje een drietal nummers uit ‘Blue and Lonesome’. Kwestie van de cirkel rond te maken. Het zijn tenslotte bluesgasten.

Ik heb nooit dat arrogante smoelwerk van Mick Jagger kunnen uitstaan. Naast het feit dat ik hem niet eens een goede zanger vind, moet ik ook niets weten van zijn verwijfd jetsetgedoe en zijn geflirt met de nieuwe adel. Hij is toch alles geworden waar hij vroeger tegen was?  Ok hij durft er wel eens naast zingen, maar nu ook huppelt onze zeventiger over een podium als een kalfje dat voor het eerst op de weide losgelaten wordt. Keith en Ronny kunnen er best mee door. Keith slaat er nog altijd met glinsters in de ogen graag eens een akkoordje verkeerd aan. Ron doet het deze keer zonder peuk in de mond. Ze blijven oerrockers van de eerste generatie en blijven dat jongensachtige, die kwajongensstreken in zich hebben. Neen, ik wil het nu niet even hebben over een of ander palmboomavontuurje , of het leegsnuiven van vaders urne. Neen, sla er maar even “Shine a light” op na, geregisseerd door de al even eeuwige puber Scorcese. Toen Clinton perse de Stones wou spreken, was his coolness Charlie in zijn wiek geschoten omdat hij wou spelen en  deed Mick zo plechtstatig als hij maar kon.  Ronny bejegende Bill als was het dat ze al sedert de kleuterschool beste maatjes waren, terwijl Keith met glinsters in zijn ogen hem verltelde hoe ‘bushed’ hij wel was.
De koelste aller Stones blijft onze strak in het pak gehesen Charlie. Als een ware leraar geschiedenis flaneert hij al heel zijn leven met de typische Britse flegmatiek en beleefdheid door het leven. Hij beschouwt de Stones nog altijd als zijn hobbygroepje en beschouwt hij Jagger nog steeds als zijn zanger. Kortom: zonder Charlie geen Stones. Sec drumt hij alles vakkundig bij elkaar en je kom hem nu en dan eens op een glimlach betrappen. Wereldklasse dus.
Waarom dan die onvoorwaardelijke liefde voor dat groepje? Pure Gestalt, mensen. De Stones zijn meer dan de som der onderdelen. De Stones , behalve Mick dan, vertegenwoordigen nog altijd een zekere levensstijl. Ze doen ons even vergeten dat we zelf ook oud worden. En we weten allemaal dat ze al jaren op routine spelen en dat het meest recente werk niet meteen wereldverbeterend is. En we weten allemaal  dat Jagger een inhalige zakenman is. En weten allemaal wat ze weer gaan spelen. En we weten allemaal dat het weer een aanslag op onze portemonnee is.

Maar ze zijn godverdomme goed en wat ze doen en bezorgen ons nog steeds kippenvel.  Bedankt, lieve Stones, voor het ondersteunen van mijn illusie van eeuwig jong te kunnen blijven.

Organisatie: Mojo & Concerts West  

Grizzly Bear - Verknipte melodie à volonté
Grizzly Bear
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-14
Nick Nyffels

Qua foute carrièreplanning kan het tellen: vijf jaar geen plaat uitbrengen omdat het niet juist voelt. We hebben het niet over Tool, maar over Grizzly Bear. Deze zomer was er eindelijk een opvolger voor ‘Shields’ uit 2012, ‘Painted Ruins’. Je kan dan denken dat het momentum voorbij is voor deze band, genregenoten als Alt-J en Yeasayer hebben ondertussen aan de weg getimmerd en zijn vele malen groter geworden dan Grizzly Bear, maar kijk, de AB was toch uitverkocht, dus het Belgische publiek was deze band uit Brooklyn niet vergeten. Ondertussen zijn de bandleden trouwens over de hele US of A uitgewaaierd, dit terzijde.

Het recept van Grizzly Bear is nog niet veranderd: close harmony die botst met metalige gitaarklanken, een veel te luide bas en nummers met veel melodie en geen structuur: nummers hebben geen begin, midden of einde, de overgangen zijn abrupt alsof er drie nummers willekeurig door elkaar gemixt zijn, maar op een of andere manier werkt het wel omdat de melodie altijd komt bovendrijven. Fleet Foxes op pillen, of Beach Boys die door een computer random in stukjes geknipt en weer aan elkaar geplakt worden. Grizzly Bear brengt complete anti-progrock die toch rijkelijk uit 70 jaar popmuziek citeert. In een nummer passeerde zelfs een stuk post-rock Mogwai waardig. De poppareltjes kwamen vanavond vooral uit ‘Veckatimest ‘ en  ‘Shields’, we herkenden “Yet again”, “Ready, able” en “While you wait for others” waarin de hoekige gitaar fel contrasteerde met de lieflijke oehoe-koortjes en de groep echt in de flow zat. Grizzly Bear blijft een bizarre groep, even vreemd als hun papier-maché podiumgordijn, dat het midden hield tussen een grot en een spinnenweb.
In de bis speelde de bassist op klarinet en saxofoon, waardoor  het majestueuze “Sun in your eyes” nog dat tikkeltje extra kreeg.

De nummers van ‘Painted ruins’ haalden niet het niveau van ‘Shields’ of ‘Veckatimest’, maar omdat de groep rijkelijk uit zijn hele oeuvre citeerde, deerde dat eigenlijk niet.

Setlist
Four cypresses - Losing all sense - Cut-Out - Yet again - Fine for now - Ready, able - Sleeping Ute - Mourning sound - Glass hillside -Two weeks - On a neck, on a spit - Foreground -Knife - Three rings -While you wait for the others
Bis:Shift-Sun in your eyes

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Beth Ditto – Solo schitterend!
Beth Ditto
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-13
Emma Vierbergen

Solo gaan is altijd risicovol. Hoewel haar debuutplaat niet echt indrukwekkend was, had Beth Ditto gisteren geen moeite om een uitverkochte AB uit haar hand te laten eten. De frontvrouw van Gossip schitterde in haar strakke glitterkleed en pakte elke fan een voor een in met haar straffe stem en innemende anekdotes.

De Britse Annabel Allum mag de avond openen. Ze brengt een aantal nummers uit haar EP en een nieuwe single over ‘doing naughty things’ om zeven uur ’s ochtends. Hoewel de zaal al redelijk gevuld is, kan het publiek niet genoeg respect opbrengen om te zwijgen. Nummers als “Spit” en “Tricks” missen daarom daadkracht. Toch houdt de Britse zich sterk, alleen op het podium met effectpedalen, twee ventilatoren en een extreem luide gitaar. Allum weet haar grunge sound perfect af te wisselen met intiem getokkel. Afsluiten doet ze met “Rich Backgrounds”, een lied met een dikke ‘fuck you’ naar rijkeluiskinderen die zich een weg in de muziekindustrie kopen.

Achteraan het podium hangt een mega spandoek met de naam van Beth Ditto onder een regenboog. Het LGBT-icoon komt het podium opgewandeld in een jurk waar Max Colombie jaloers op zou zijn. Hoewel de rest van de avond niet veel gitaren zullen te horen zijn, opent Beth Ditto haar set met het meest Gossip-achtige nummer van haar soloplaat, “Oh My God”. We horen meteen dat er problemen zijn met de draadloze microfoon, maar haar band lijkt niets door te hebben. Links van haar staan een gitariste en toetseniste, rechts een drummer en bassist. Die bassist krijgt bij “In and Out” een hoofdrol. Beth danst aan de voorkant van het podium van links naar rechts. Ze wuift naar fans en noemt er een paar bij naam. In het Frans groet ze een stel Parijse dames. Het ‘problème technicale’ blijft maar doorzetten en Beth besluit de technicus achteraan de zaal tot orde te roepen. Wat een informatieve conversatie zou moeten zijn met Justin bij de PA, wordt een halve comedy-show.

De AB verandert even in een club tijdens “I Wrote The Book” en middenin het lied blijft de microfoon van Beth uitvallen. Ze wisselt naar een ouderwetse met een lange draad aan, wat opnieuw tot hilariteit leidt. Ze gooit ermee als een lasso om de eerste rijen te vangen. ‘I feel like Elvis. Like the old days’. Daar ligt net de forte en de zwakte van Ditto. Ze zorgt er telkens opnieuw voor dat iedereen in de zaal toch minstens een keer moet lachen. Maar dat rumoer is moeilijk weg te werken wanneer Ditto een emotioneel lied als “Fake Sugar” probeert te zingen, na een meezingmoment op het einde, haalt Ditto de clubvibe terug boven met “Open Heart Surgery” en hevige 80’s beats en bops.
Hoewel niet alle rustige nummers tot hun recht komen tijdens haar set, is “Lover” een voltreffer. De koppels in de zaal omarmen elkaar en Beth richt zich tot de Belgische Camille op de eerste rij, die verlegen wegduikt. ‘Oh Camille, you’re playing dirty with me’. Beth blijft aandringen en kan dan toch haar hand kussen. Tegen het midden van de avond heeft de uitverkochte AB Ditto al volledig in haar hart gesloten. En wanneer “Love Long Distance” wordt ingezet gaat het feestje pas echt van start. Nadat het nummer al lang is uitgedoofd en Ditto het volgende lied wil beginnen, blijft de zaal het refrein zingen. “We Could Run”, een episch lied uit haar solodebuutplaat draagt ze op aan Nathan (gitarist bij Gossip). Het refrein klinkt repetitief op de plaat, maar is live enorm krachtig. Tijdens de finale gaan alle lichten voor één seconde uit , net voor het laatste refrein losbarst. De stem van Beth Ditto faalt voor geen moment, ook niet tijdens de aartsmoeilijke cover van Erasure. Ze sluit haar set af met de obligatoire publieksfavoriet “Standing In the Way of Control”.
De bisronde begint met het rustige “Clouds”, dat niet ten volle geapprecieerd wordt door het opgezweepte AB-publiek. Dan maar snel naar dé hit van Gossip: “Heavy Cross”. Het lijken de songs te zijn wat het publiek het liefst wil horen. Toch mist er iets wanneer Beth ze solo brengt. Een Hannah die stevig tekeer gaat op de drums tijdens “Standing In The Way Of Control” en een Nathan die de riff van “Heavy Cross” wél foutloos kan spelen. We laten het niet aan ons hart komen en zijn blij dat Ditto die klassiekers toch wil zingen.
Afsluiten doet ze met haar solosingle “Fire”. Ze probeert iedereen nog persoonlijk aan te kijken tijdens de laatste minuten, buigt samen met haar band en na een ’merci beaucoup, sincère, dankje dankje dankjewel’ is haar band al terug in de coulissen. Met een trillende lip kan ze de microfoon niet wegleggen. De huislichten gaan ondertussen aan, technici staan klaar om het podium af te breken, maar Ditto en de rest van de AB willen niet naar huis. Ze zet Amy Winehouse’ “Valerie” in en door haar waterige ogen ziet Beth Ditto de uitverkochte zaal meezingen. Dieper dan dit kan een connectie met je publiek niet zijn.

Hoewel Ditto in een glitterkleed op het podium stond en de muziek is opgekuist met tierlantijntjes op de piano, is het ruige rock-’n-roll gehalte in Beth nog voor geen meter verdwenen. De Gossip-nummers kregen net dat beetje meer applaus dan het solowerk, maar Ditto had in de AB haar vaste metgezellen niet nodig om iedereen te charmeren met haar enorme stem en goedlachse humeur.

Setlist: Oh My God - In And Out - I Wrote The Book - Fake Sugar - Open heart surgery - Oo La La – Lover - Love Long Distance - We Could Run - A Little Respect cover Erasure - Standing in the way of control
Bis: Clouds - Heavy Cross – Fire - Valerie cover Amy Winehouse)

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics eerder de week in Aéronef, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/beth-ditto-11-10-2017/
Organisatie: Live Nation