The Afghan Whigs are back en we hebben het geweten . De ‘men in black’ van Greg Dulli zijn sinds een vijftal jaar aan een volgend hoofdstuk toe . ‘Do the beast’ was de eerste return en nu is er ‘In spades’ , een spooky werkstuk en jawel te rekenen als een hommage aan hun overleden gitarist Dave Rosser . We zien Mefisto op het sinistere artwork hoog boven piramides verrijzen .
Beladen songs zijn het , die sfeervol, innemend , spannend en intens doorleefd klinken. Ze durven aan te zwellen en te exploderen . Cello’s, violen, trombones en trompetten en de vocals van Dulli zorgen voor een broeierige, onbestemde atmosfeer . Kracht , schoonheid en emotionaliteit voelen en vinden we .”Birdland” , “Toy automatic” , “Oriole”, “The spell” en “Light as a feather” zijn meesterlijk sterk. “Into the floor” tekent voor dramatiek .
Dulli is een fenomeen en Afghan Whigs een geweldige band . Ze zijn aan een prachtreturn bezig, even scherp als vroeger.
Een kleine tien jaar was het Britse Wonder Stuff van Miles Hunt actief en hadden met ‘The eight legged groove machine’ en ‘Hup’ twee sterke Brithouders klaar . Ze gaven hun materiaal een aangename , opzwepende push en groove, die The Beatles hoog in het vaandel hield en knipoogde naar bands als Housemartins en Pop will eat itself. “Don’t let me down gently” werd één van de grootse successen .
Hunt is een talentrijk songwriter op z’n Luka Blooms . Hij is nu al enkele jaren on the road met Erica Nockalls . Ze brengen semi-akoestische Britpop met een folky tune . De nummers zijn minzaam, sober en klinken dromerig, broeierig. “Witnesses” en “If I were you” zijn puur, oprecht.
Potten worden niet gebroken maar de sing/songwriting , de sound , de melodie en de zangpartijen tekenen voor puik overtuigend materiaal .
Death from Above is een duo die formule basgitaar/drums al toepaste van toen Royal Blood nog de luiers vol kakte. Die laatste zijn er wel dankbaar mee naar de wereld van de mainstream-rock getrokken en hebben daar vlotjes hun bankrekening mee gespijsd.
Na het succes van Royal Blood lijkt het dus alsof Death from Above de copycats zijn, terwijl het net andersom is. Wie die gemene motherfucker van een debuutplaat uit 2004 ‘You’re A Woman, I’m A Machine’ in huis heeft en toen ook hun wervelende set op Pukkelpop meemaakte, weet echter wel waar de klepel hangt.
Death From Above klinkt trouwens op vandaag nog altijd gevaarlijk, volumineus en stevig, hoewel de ranzigheid van het debuut toch een beetje in de kiem gesmoord is.
‘Outrage Is Now!’ bevat een stel punchers van songs die heavy en bij wijlen zeer catchy uit de hoek komen. Power en energie zijn alom aanwezig, de afwisseling is dan weer iets verder te zoeken op dit album. Het gonst en het briest als vanouds, maar we kennen het truukje ondertussen al.
Let wel, dit is nog steeds scherper, vinniger en gewoon stukken beter dan Royal Blood.
Death From Above staat op 01/03 in de Botanique.
Bush is een Britse band die in de jaren ’90 (vorige eeuw is dat ondertussen al) aansluiting vond bij de grunge van Nirvana en Soundgarden. Ze hadden radiohits met “Glycerine”, “Swallowed”, “Everything Zen” en “Machinehead”. Daarna ging het een pak moeizamer en de band splitte in 2002. In 2010 was er een reünie met enkel nog zanger Gavin Rossdale en drummer Robin Goodridge van de originele bezetting. De albums van het nieuwe Bush, met een ‘volwassener’ geluid, werden op gemengde gevoelens onthaald. Dat is niet anders met het zopas verschenen ‘Black And White Rainbows’.
Een doorslagje van hun debuut ‘Sixteen Stone’ moet je niet verwachten. Wel gladde stadionrock en –pop in de lijn van Imagine Dragons, Coldplay en zelfs Milo Meskens. Zanger Gavin Rossdale heeft talent om een knappe song te schrijven, maar op ‘Black And White Rainbows’ zitten de pareltjes verstopt onder een onnodige laag strijkers en koortjes of stroperige synths. Een aantal songs zijn onderling inwisselbaar en missen oprechte emotie. De singles “Mad Love” en “Lost In You” tonen nog het best hoe een band de weg kwijt kan geraken door de jongste trends na te lopen. Deze band kon vroeger een vuist maken, maar op de helft van de nummers is Bush eerder op een hond zonder tanden. Hij kan nog wel wat grommen en blaffen, maar voor bijten moet je geen schrik hebben.
Toch zijn er evengoed lichtpunten. Rossdale heeft nog steeds zijn uit duizenden herkenbare strot en bij momenten wordt er flink gerockt. “Dystopia” en “Nurse” zullen de oude fans weten te plezieren. “Toma Mi Corazon” is een dijk van een nummer. Ook op “All The Worlds Within You” pakt de mayonaise. Maar de goede momenten zijn schaars.
Het heeft wat van de American Recordings van Johnny Cash. Misschien niet op hetzelfde niveau, maar ‘Liefde en Devotie’ is voor Guido Belcanto misschien toch een beetje zijn American Recordings. In de herfst van zijn carrière, mogen we toch wel stellen, vindt Belcanto een nieuw platenlabel, krijgt hij uitstekend songmaterieel aangereikt dat zijn eigen werk extra in de schijnwerpers zet en krijgt hij muzikale hulp van artiesten die doorgaans streng over hun credibiliteit waken. Is ‘Liefde en Devotie’ dan voor Belcanto de rehabilitatie die ook Johnny Cash kreeg? Misschien wel.
In het begin van zijn muzikale leven werd Guido Belcanto al eens in de hoek van de kleinkunst of de schlagers geduwd, maar daar hoorde hij nooit thuis. Hij noemt zichzelf graag chansonnier, maar pas op ‘Liefde en Devotie’ wordt duidelijk welk jasje hem het beste past en dat is dat van de rootsrock. Americana maar dan op z’n Vlaams.
Op zijn vorige album Cavalier Seul kreeg hij al opmerkelijke steun van o.a. Bart Peeters, Jan De Smet (De Nieuwe Snaar), Stijn Meuris (Noordkaap) en Frank Vander linden (De Mens).
Op ‘Liefde en Devotie’ is de lijst nog langer: Nicolas Rombouts van Dez Mona, Naomi Sijmons van Reena Riot, Tom Van Laere van Admiral Freebee, Yvez Fernandez-Solino (Hooverphonic), Maarten Moesen (Buurman, BRZZVLL), Marc De Maeseneer (Whodads), Nathalie Delcroix, … een ploeg waar heel wat artiesten jaloers op kunnen zijn. Het zijn niet alleen klasbakken, ze leveren ook nog eens sterke songs af, met telkens Belcanto’s stem netjes centraal.
De rootsrock op ‘Liefde en Devotie’ wordt ingezet met “Johnny Vergeet Me Niet”, een vertaling uit 1984 van Tom Peters voor John Spencer van een nummer dat The Meteors in 1961 uitbrachten. Echt hoog uithalen met zijn stem is niets voor Belcanto, daarom krijgt hij hier vocale bijstand van Naomi Sijmoens. De lijn van rootsrock, hier zelfs met viool, wordt aangehouden op “Jodie Foster”, een ode waarin Foster rijmt op Paternoster en dan weet je dat Belcanto zelf de tekst bij elkaar heeft gepend. “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” krijgt een lapsteel en een accordeon. Op het einde van dit nummer krijgt Belcanto vocaal weerwerk van Kimberley Claeys. Als het gaat over eenzaamheid en gebroken harten komen de verhalen bij Belcanto doorgaans uit de eerste hand. Onze Vlaamse man in black.
Belcanto trekt op dit album een heel blik covers (vertalingen) open. En hij verdient een pluim voor de keuzes die hij daarbij maakt: een subliem “Haar Vader Hield Niet Van Mij” (Gerry Rafferty) met mariachi-trompet, “Laarzen Van Spaans Leder” (Bob Dylan) met een hemelse Kimberley Claeys en een streepje mondharmonica en murderballad “Henry Lee” (Nick Cave) met een duistere Nathalie Delcroix vallen niet uit de toon bij zijn eigen werk. Alleen in break-upsong “Ik Geloof” van London Wainwright III ontbreekt er iets. De mayonaise pakt niet. Maar er is nog genoeg lekkers te vinden op ‘Liefde en Devotie’, zoals de countryballad “Al Die Verspilde Schoonheid”, het bluesy ”Uniek Specimen Van De Menselijke Soort” en “Mannen Met Een Gebroken Hart”. Dat laatste thema is haast onvermijdelijk voor een Belcanto-album, maar deze keer snijdt het mes wel heel diep. De banjo en tamboerijn maken het rootsrockverhaal compleet.
“Meneer De Politieman” is de weergave van een halfslachtige en bij momenten grappige poging om onder een veroordeling voor dronken rijden uit te komen. Zo pijnlijk eerlijk verteld dat je je het tafereel zo voor de geest kan halen. Tom Van Laere geeft het nummer met zijn gitaar een weemoedige draai. Mocht dit in het Engels gezongen worden, zou je zweren dat het een murderballad was. Met een overdosis aan pijnlijke eerlijkheid slaat Belcanto de bal mis op het afsluitende “Beste Anna”. Maar met een rapport van 10 op 12 mag Belcanto best tevreden zijn.
Arthaud Seth (Merciful Nuns) en Ashley Dayour (Whispers in the Shadow) werkten sinds 2015 samen aan een trilogie onder de naam NEO (Near Earth Orbit). Drie albums werden uitgebracht en we dachten toen dat het afgelopen was met NEO. Blijkbaar was de inspiratie nog niet op en beviel de samenwerking goed want nu is er deel 4 van dit epos. Het verhaal zal nu onderhand wel bekend zijn en gaat over het jaar 2034 waar de Aarde onbewoonbaar is geworden. Aan de hand van opgevangen radiosignalen vanuit de ruimte tracht men te reconstrueren wat er is gebeurt. Op deel 4 gaat men nog verder en spreekt men over parallelle universums die constant met elkaar in interactie gaan. Om je in het verdere verhaal te verdiepen moet je er wel de lyrics en de additionele info bijnemen.
Wat moeten we verder onthouden? Dat ‘A.T.O.M.’ terug een album is geworden dat erg filmisch en als een ruimtereis klinkt. Tijdens het beluisteren krijg je echt het gevoel dat je ergens in een ruimteschip onbekende oorden aan het verkennen bent. Het geheel bevat een mengeling van gothic, (space) rock en synthrock. De vocals van Arthaud Seth zijn heel geslaagd. Met voldoende nuancering en afwisseling. Luister bv eens naar “Paths”. De invloed van Dayour op het muzikale deel lijkt groter te zijn dan op de voorgaande. Een aantal tracks hebben een zekere dansbaarheid en de synths zijn heel mooi uitgewerkt. “Overlords” is een sterke opener met een uitgesponnen intro die overgaat in een haast industrial klinkende electrorock song. “Nine Billion Names Of God” drijft op een leuke baslijn. De song klinkt vrij apocalyptisch en is allesbehalve opbeurend. “Paths” heeft een heerlijke intro en een vrij dansbare ritmesectie als basis. Het sterkste nummer van dit album is voor mij “Lucifer Rising”. Vooreerst is er de prachtige intro met synthsounds die klinken als een piano en klokkenspel. De track wordt dan verder opgebouwd met stem, bass en uiteindelijk drums om zo de song open te breken. Een mooi en breekbaar nummer.
Zoals steeds is alles goed uitgewerkt: verhaal, songs en artwork. De eigenaars van het ‘A.T.O.M.’ - pack krijgen er nog een t-shirt en de originele soundtrack van ‘The End of all Existence’ bij. Een koopje.
Op ‘A.T.O.M.’ krijgen we een waardig vervolg op de trilogie van Seth en co. Dit album bewijst dat er nog ruimte voor meer was. Benieuwd of we nu nog een vervolg krijgen…
Zonder overdrijven beluister ik jaarlijks enkele honderden releases om te reviewen. Ik ben dan ook een muzikale veelvraat. Van tijd tot tijd weet een release mij te verrassen, bij de keel te grijpen of te ontroeren. Voor deze momenten doe ik het. Namelijk iets ontdekken dat je raakt.
Zo ook met dit Australisch trio dat hier wat mij betreft één van de metal albums van het jaar heeft gemaakt. Hun album klinkt potig, volwassen en melodieus. Een pluim voor de ritmesectie is hier zeker op zijn plaats. Mark Kennedy heeft een fantastische stem en de gitaarpartijen zijn modern en origineel. Luister maar eens naar opener “The Witness” of “I Pray” die heerlijke vocals bevatten en meteen blijven hangen of zich in je hersenpan nestelen. Hier geen grunts of geschreeuw maar cleane metal vocals van een hoog niveau. Toch klinkt alles modern. De meeste songs bevatten clevere ritmewisselingen en fijn riffwerk. De solo’s van John King zijn aangenaam en een meerwaarde voor de songs. Door de productie klinkt alles haarfijn en massive.
Ik kan hier allerhande superlatieven bedenken waarom je dit album een kans moet geven maar luister gewoon naar de openingstrack en je zal snappen waarom ik hier zo enthousiast over ben. Een superplaat die ontdekt mag/moet worden!
Frontman Alex Agnew geeft het aan in een aantal interviews. Op de vorige albums van zijn band Diablo Blvd was er telkens de opmerking dat er toch telkens een paar hints en vage referenties naar de donkere jaren ’80 opdoken. Omdat dat blijkbaar hetgeen is dat hen onderscheidt van de zowat alle andere metalbands, zijn ze dat aspect nog gaan uitvergroten op het nieuwe album ‘Zero Hour’.
Dus hoor je nog meer echo’s van pakweg Joy Division, Killing Joke en Type O Negative en zit er nog steeds veel galm op de stem van Agnew. Als geheel is het misschien minder metal of heavy metal dan voorganger ‘Follow The Deadlights’, maar het is wel een mooie, consistente rockplaat geworden waar behalve liefhebbers van stevige rock ook metalheads zich nog zullen kunnen in vinden. Vooral het drumwerk is nog meer in de richting van de rock en minder metal, maar de Antwerpse band is (gelukkig) nog steeds geen doorslagje van The Editors. Daar zorgen de stevige gitaarpartijen wel voor.
Alleen een sterke single leek te gaan ontbreken. De vooruitgeschoven nummers “Animal” en “Sing From The Gallows” zijn mooie ambassadeurs van de nieuwe richting die Diablo Blvd is ingeslagen, maar echt begeesteren konden ze niet. Dat geldt voor wel meer nummers op ‘Zero Hour’. Prachtig groepsgeluid, knap ingespeeld, mooi opgebouwd en zelfs een tekst die ertoe doet, maar toch ontbreekt er nog iets. Pas halverwege het album begint de boter echt te pakken, met o.a. “The Song Is Over”, “Like Rats” en “Demonize”. Ook “The Future Will Do What It’s Told” kan bekoren.
De afsluiter en huidige single “Summer Has Gone” is één van de hardste en tegelijk meest meezingbare nummers op ‘Zero Hour’: catchy, met veel vaart en met een knappe solo. Dit nummer zou het goed moeten doen op Studio Brussel, voor zover daar nog plaats is voor heavy metal.
Doorgaans hebben we het niet zo voor laptopknoeiers die hun elektronisch gefriemel als kunst trachten te slijten. Dergelijk hautain gepruts klinkt ons vaak drammerig en irritant in de oren en meestal zetten we het dan al na vijf minuten op een lopen. Er zijn echter uitzonderingen. Voor ‘Migration’ van Bonobo bijvoorbeeld gaan wij met plezier achterover leunen en ook Mount Kimbie weet op het aangename en gevarieerde ‘Love What Survives’ onze aandacht vast te houden.
Net als Bonobo jaagt Mount Kimbie zijn elektronica niet als een terreuraanval onze trommelvliezen in, hij heeft echt wel oog voor melodie. Dit is immers het soort elektronica die je thuis al eens wat luider mag zetten zonder dat uw hamster een epileptische aanval krijgt of dat uw buurvrouw naar de flikken belt. Hier zit muziek en sfeer in. De meeste klanken mogen dan al uit een batterij computers komen, het geheel klinkt nergens koel of steriel. Mount Kimbie creëert een warme atmosfeer en draait Oosterse klanken, subtiele piano’s, eighties ritmes en Joy Division baslijntjes in de mix. Zelfs een streepje nachtelijke jazz is hem niet vreemd. Ook de gastzangers King Krule en James Blake dringen zich niet te zeer op en stellen zich volledig ten dienste van de songs en van de vaak heerlijk glooiende lijnen die Mount Kimbie heeft uitgezet.
Wij zweren nochtans bij gitaren, maar op tijd en stond kan een borrelend elektroplaatje als dit ons ook wel bekoren.
Pop/Rock
Backyard Days
Danny Blue And The Old Socks
Starman Records
2017-09-28
Sam De Rijcke
Deze jonge band uit Antwerpen heeft een EP afgeleverd met vijf aangename en frisse garage-pop tracks. Niet alleen het hoesje oogt heel kleurrijk, ook de songs zijn fleurig en herbergen een soort van onbevangen en welgekomen naïviteit.
De opener “Six Ft Tall Baby” lijkt aanvankelijk uit een cassetterecordertje van Ariel Pink te komen om dan over te gaan in iets wat als een montere Richard Hell song door het leven kan gaan. Er hangt een vleugje van de nonchalance van Peter Doherty rond in “Be With Me” en “Belgian Venice”, dingetjes die uit de losse pols lijken te zijn geschud maar die echt wel als frisse songs door het leven kunnen gaan. Het lekker borrelende “King Of The Trashcan” peddelt ergens tussen Jamie T en Howler, een catchy song met een aardig tempo en een beetje luchtige punk in de rangen.
Om toch een beetje te kunnen muggenziften, willen we nog kwijt dat zanger Sam De Neef het soms een beetje te veel op zijn Balthazars wil doen. Maar fuck it, verder staat die kerel aardig en welgemutst te zingen en geeft hij alle songs een levendige schwung.
‘Backyard Days’ is een luchtig en pienter EP tje van een veelbelovend bandje. Op 8/11 komen Danny Blue and The Old Socks dit prikkelende plaatje voorstellen in de Antwerpse Kavka.
Pop/Rock
A Little Closer (EP)
Undskyld
Fons Records
2017-09-28
Wim Guillemyn
Op 28 oktober wordt het debuut ‘Wishing Well’ uit 2016 heruitgebracht. Dit samen met een 7’’ met twee nieuwe tracks op. Undskyld is een trio uit Antwerpen. De band baant zich een weg tussen invloeden van grunge, indie, folk en postpunk. Op ‘A Little Closer’ hebben ze zich meer gericht op songs terwijl ze op hun debuut de nadruk iets meer op het ontwikkelen van soundscapes lag. Het debuutalbum bevat leuke grooves, ritmewisselingen en andere twist en turns. Alles werd live in een studio opgenomen en klinkt dan ook organisch en direct. De moeite waard om te ontdekken.
De single “A Little Closer” bevat dus twee tracks. De eerste is “Many Times Before”. Een semi-akoestische song dat een beetje aan de stijl van bv Absynthe Minded doet denken. “A Little Closer” begint met aardig gitaar- en baswerk. De zang neigt een beetje naar een Tom Barman toe. De opbouw van de song is subtiel en slim. Er zit bv een mooie tempoversnelling in het refrein. Een klein pareltje is dit liedje. De twee tracks op deze single zijn iets toegankelijker en radiovriendelijker dan de tracks op hun debuut.
Undskyld is voor mij een leuke kennismaking. ‘A Little Closer’ is een goeie single die verkrijgbaar is via Fons Records op witte en blauwe vinyl. Live schijnen ze ook een fenomeen te zijn en niet bang van improvisatie, loopings en dergelijke meer om zo hun live optredens tot een sonische en unieke trip te maken…
Pop/Rock
Backyard Days
Danny Blue And The Old Socks
Starman Records
2017-09-28
Filip Van Der Linden
Danny Blue and the Old Socks is een nieuwe band uit Antwerpen. Het zijn vier jonge snaken met een goed gevoel voor humor en een nog betere muzikale smaak.
De inspiratie voor hun debuut-EP ‘Backyard Days’ vonden ze naar eigen zeggen o.m. bij Mac Demarco, Hockey Dad, Surf Curse, Skeggs en The Growlers. Zelf zouden we daar graag Band of Horses, DadaWaves, Tame Impala en The Allah-Las aan toevoegen als referentiepunten. Of Eels of The Glücks op een wel heel zonnig moment van de dag, na een paar aperitiefjes.
Danny Blue and the Old Socks houdt muzikaal ergens het midden tussen lo-fi, garage en psych. Zo komen ze uit bij dromerige, onbeschaamd zomerse en bij momenten dansbare retro-pop met veel positieve energie. “King Of The Trashcan” is de catchy single van deze EP, maar ook “Be With Me” of “Belgian Venice” hebben genoeg troeven om single-waardig te zijn.
Deze EP roept spontaan herinneringen op aan vrolijke zomermomenten en wordt zo de ideale soundtrack bij de schaarse zonnige dagen van de herfst en de winter.
http://vi.be/dannyblueandtheoldsocks
Sarah Jane Scouten - Frisse country uit Toronto
Sarah Jane Scouten
Cowboy Up
Waardamme
2017-09-24
Oliie Nollet
‘Country’ leeft weer en het hoeft niet eens uit Nashville te komen, Canada mag ook. Eerder hadden we al de fenomenale Daniel Romano (die ondertussen andere muzikale oorden opzocht), Corb Lund en Colter Wall (die dit jaar nog een indrukwekkende debuutplaat afleverde). Op basis van haar derde en laatste plaat (‘When the bloom falls from the rose’) en haar optreden in de Cowboy Up mogen we Sarah Jane Scouten gerust aan dat lijstje toevoegen. Het artwork van die plaat, dat trouwens smaakvol geborduurd was op de hemden van haar begeleiders, toont opvallend veel gelijkenissen met de hoes van ‘Sweetheart of the rodeo’ van The Byrds en dat zal wel geen toeval zijn. Dat was namelijk de plaat waarop The Byrds het dichtst de authentieke country benaderden en de enige waarop Gram Parsons van de partij was.
Sarah Jane Scouten had The Honky Tonk Wingmen meegebracht, een stel doorwinterde muzikanten waarvan enkele ook actief in jazzmilieus, zijnde James McEleney op staande bas (Big Bertha), Sly Juhas op drums en Chris Stringer op gitaar. Het optreden kwam wat aarzelend op gang met “Man in love” en “Paul” (ook op plaat niet meteen hoogvliegers) maar vanaf het derde nummer, “Acre of shells”, bewees Scouten dat ze best wel een sterke song in elkaar kan timmeren. Daarnaast duikelde ze ook nog een obscure cover op : “Where the ghost river flows”, een oude folksong van de mij totaal onbekende Jasper ‘Joe’ Adams. Tussen de songs door bleek ze een onstuitbare praatvaar, babbelend over van alles en nog wat of grappend met bassist en gumbo liefhebber McEleney. Het eerste deel van de set werd afgesloten met het aanstekelijk stuiterende “Bang bang”, haar song met het meeste hitpotentieel. In de hoop iedereen na de pauze terug te zien?
Een ijdele hoop want velen bleven op deze stralende zomerse namiddag op het terras plakken. Jammer want SJS wist met enkele songs, waarbij ze in de buurt van Emmylou Harris ten tijde van “Wrecking ball” of Iris Dement kwam, ons hart nog meer te verwarmen. Om het helemaal mooi te maken kruidde ze dit tweede deel met enkele erg gesmaakte covers : Kitty Wells (“You’re not easy to forget”), Hank Williams (“Half as much”), The Louvin Brothers en Gram Parsons (“Song for you”). De afsluiter werd het rockende “When the bloom falls from the rose”, een song die me erg hard deed denken aan Hollis Brown. Ondanks het fel uitgedunde publiek kon er nog een bis af die ze vond bij Waylon Jennings. Knap concertje!
Hoewel haar muziek nog steeds gebaseerd is op klassieke honky tonk, authentieke country en traditionele folksongs slaagt Sarah Jane Scouten er steeds beter in om onbelemmerd eigentijds te klinken. Dat belooft voor de toekomst.
Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme
Portugal. The Man - Uitbarsting van liefde en kracht
Portugal. The Man
DOK
Gent
2017-09-20
Niels Bruwier
Portugal. The Man mocht op 20 september aantreden in een uitverkochte Dok in Gent. Nu de laatste zomerdagen zijn aangebroken, was het goed dat de zaal goed gevuld was. Een aangename warmte verwarmde onze lichamen en dan moest de band nog beginnen. De set was er één waarin ze vakkundig aantoonden hoe goed ze met hun instrumenten overweg kunnen. Ze brachten geniale popsongs, afgewisseld met de nodige portie gitaargeweld. De fans die voor dat ene hitje “Feel It Still” kwamen, waren er aan voor de moeite want stil was het allerminst.
Hoewel er nog enkele mensen stonden aan te schuiven om binnen te geraken, begon de band stipt om 20u30 aan hun concert. Die werd heel donker ingezet met een cover van, jawel, Metallica. Nooit hadden we verwacht dat we “For Whom The Bell Tolls” hier zouden te horen krijgen, maar het zorgde wel voor een nodige energiestoot waarna iedereen meteen geconcentreerd zat mee te luisteren. De song liep naadloos over in “Another Brick In The Wall, Part Two”, nog zo’n cover. Uit de assen van al deze covers, ontstond een eerste origineel nummer; “Purple Yellow Red and Blue”. Normaal bevat dit nummer enkele subtiele synths, maar hier stond het bol van de gitaren, wat het veel dynamischer maakte. Al snel ging het publiek aan het dansen en daar stopten ze niet mee.
Hierna volgde “Feel It Still”, één van de nummers die de zomer van 2017 kleurde. Vreemd om het zo vroeg in de set te plaatsen, maar op zich paste het daar wel. Het vervolg van de set was er één die niet bestond uit popnummertjes, maar wel uit krachtige gitaaruitspattingen. Hierdoor moest hun meest aanstekelijk nummer al meteen voor de bijl. Gelukkig bleef de set boeiend en viel er altijd wel iets te beleven. Zo was er op de achtergrond een wondermooi beeldenarsenaal te zien met allerlei hoofden die vreemde vormen aannemen.
Dit is niet het enige wat de live-ervaring van Portugal. The Man uniek maakt, ook de durf waarmee ze hun songs live helemaal anders brengen, maakt de ervaring veel specialer. Ze serveren nummers die een body hebben waarmee je al eens durft mee te pronken op een strand in Ibiza. Ze zijn potig, bevatten heel veel kracht en zijn vooral erg natuurlijk gegroeid. Dat de band goed op elkaar ingespeeld is, hoor je telkens opnieuw wanneer ze drie a vier songs na elkaar spelen die mooi in elkaar overvloeien. Ze doen dit allemaal zonder fouten en laten vooral de instrumenten spreken.
Dit is de sterkte van het concert. Eerst en vooral is er een enthousiaste bende muzikanten waarbij vooral de bassist zich volledig inleeft. Hierdoor slaan ze ons om de oren met vettige gitaarsolo’s. Dat valt vooral op bij “All Your Light (Times Like These)”. Het begint heel rustig, maar de outro gaat door merg en been. Het is alsof de apocalyps nabij is en alles heel snel wordt verwoest. Het doet bij momenten denken aan de psychedelische rock van Pink Floyd en op het eind kruipt er zelfs wat blues in. Ze spinnen het nummer een tiental minuten uit en het harde instrumentale deel – dat op plaat maar twintig seconden in beslag neemt – krijgt hier de hoofdrol. Straf dat ze dit aandurven, maar het geeft ook aan dat ze niet bang zijn om een ‘tour de force’ te realiseren.
Op het eind krijgen we wederom een cover te verwerken, misschien wel de cover te veel. Dit keer is het Oasis die passeert met “Don’t Look Back In Anger”. Het is meteen een cliché afsluiter. Er wordt niets bijgebracht aan het nummer en ze werken het wat droogjes af. Natuurlijk keelt iedereen uit volle borst mee, maar van ons mochten ze hier toch een sterk nummer van zichzelf zetten.
De groep komt nog één keer terug en met “Number One” hebben ze een zwoele afsluiter klaarstaan. Een beetje een anticlimax van wat een heel straf concert was.
Portugal. The Man bewees in Dok Gent dat ze klaar zijn voor grotere werk. Live weten ze perfect de balans te vinden tussen gezapige popnummers en stevige rocksongs. Plaats voor het instrumentale werk is er altijd, en dankzij de goeie samenwerking tussen de bandleden, komt dit instrumentale aspect heel sterk over. Soms stonden we met open mond te kijken naar wat de band allemaal realiseerde.
Portugal. The Man is een band die je live moet zien, het is een volledig andere beleving dan op hun platen en dat maakt het net zo sterk.
Setlist: For Whom The Bell Tolls (Metallica Cover) - Another Brick In The Wall (Pink Floyd Cover) - Purple Yellow Red and Blue - Feel It Still - Head Is A Flame (Cool With It) - Got It All (This Can’t Be Living Now) - Once Was One – Waves - So Young - Modern Jesus - All Your Light (Times Like These) - So American - Live In The Moment - Hip Hop Kids - Atomic Man - Don’t Look Back In Anger (Oasis Cover) - Number One
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie Democrazy ikv Autumn Falls
Nederlands 
Français 
