Rechttoe rechtaan punkmuziek met een wilde saxofoon in de gelederen en met een kwade frontdame (Victoria Ruiz) die de wereld een geweten wil schoppen. Het kan haast niet anders dan dat we het een beetje gaan zoeken in de richting van X Ray Spex. Niks mis mee, trouwens, X Ray Spex was een unieke band die punk naar een straatje bracht waar die nog nooit geweest was.
Op het tweede album van Downtown Boys treffen we dezelfde rauwe energie en de kwaadheid van de betere punkgroepen van weleer. Victoria Ruiz zingt en snauwt afwisselend in het Engels en het Spaans. Ook al verstaan we er dikwijls geen snars vast, het is duidelijk dat dat mens kwaad is en een hoop frustraties uit haar keelgat moet kunnen schreeuwen. Ze wordt daarbij geruggesteund door een urgente bende die venijnige punkrock brengt, ongecompliceerd doch niet hersenloos.
U kan het in levende lijve meemaken, Downtown Boys komen hun gal er uitspuwen in de Zwerver, Leffinge op 09/10. Het zou daar wel eens een heet punkfeestje kunnen worden.
Pas een dik jaar nadat de legendarische Alan Vega de geest heeft gegeven werden zijn laatste indrukwekkende stuiptrekkingen op dit donkere album gezet. Naar het schijnt heeft Vega met hart en ziel in zijn laatste levensjaren aan deze plaat gewerkt, en dat op een moment dat hij al zwaar sukkelde met een aftakelende gezondheid.
Hoewel veel van deze tracks zijn ingepakt jaren voor zijn overlijden is Vega is hier duidelijk in strijd met zijn demonen en lijkt hij zich er terdege van bewust dat dit zijn laatste opnames zijn. Het album is zeer fatalistisch van aard en laat zich beluisteren als Vega’s muzikale testament, zijn laatste oerschreeuw, zijn hoogsteigen apocalyps, zijn doodsreutel. Net als ‘Black Star’ van Bowie en ‘You Want It Darker ‘ van Leonard Cohen is dit een duidelijke aankondiging van het onvermijdelijke einde, met dat verschil dat die andere twee iconen nog zelf de release van hun laatste testament hebben meegemaakt (bij Bowie was het met 2 luttele dagen wel zeer nipt).
De eerste track is veelzeggend. “DTM” of voluit “Death To Me” is de nagel op de kop, een wurgreep die de toon zet voor een aardedonker claustrofobisch album dat helemaal teruggrijpt naar de versmachtende en repetitieve synth-punk van Suicide. Weg zijn de rockabilly invloeden van Vega’s solo werk, gitaren zijn in geen honderd mijlen te bespeuren. Wat overblijft zijn ijskoude en verzengende industrial synths die weinig hoopgevende sounds veroorzaken. Vega zingt niet, hij briest, haalt zwaar uit en schreeuwt. Zijn declamerende uithalen komen uit de diepste kerkers van zijn ziel. De niets verhullende oerschreeuw die “Screamin Jesus” opentrekt is een noodkreet die alle smeerlapperij van deze aardkloot aanklaagt.
Op ‘It’ mogen we niet echt van songs spreken, maar van rauwe ijspegels, geluidspaletten uit de staalfabriek, elektrische mokerslagen met hartkloppingen. De sound is beklemmend, de sfeer is onheilspellend, de teneur is inktzwart, the end is near.
Het lijkt wel of Alan Vega de soundtrack heeft gemaakt voor ‘The Scream’ van Edvard Munch. Als laatste statement van een bijzonder carrière kan dit wel tellen.
De powermetalbands zijn niet dik gezaaid in Vlaanderen. Powermetalbands die zich specifiek op oorlogen richten als onderwerp voor hun teksten, zijn er nog veel minder. Er is er voorlopig maar één en dat is het Antwerpse FireForce. Ze doen dat overigens niet slecht. Ze tekenden bij een internationaal label en kunnen regelmatig optreden in het buitenland. Hun nieuwe album ‘Annihilate The Evil’ is een nieuwe gewonnen veldslag in hun verovering van het buitenland.
In het buitenland zijn er wel meer bands die combat en powermetal combineren, zoals het nog veel populairdere Sabaton uit Zweden. Die mogen sinds enkele jaren als headliner festivals als Alcatraz en Graspop afsluiten. Zover is het nog niet voor FireForce, maar het nieuwe album heeft een paar nieuwe troeven die de voorganger, ‘Deathbringer’, niet had. Producer R.D. Liapakis (van Mystic Prophecy) gidste FireForce naar een iets meer gepolijst geluid, met minder agressie. Zo komen ze nog meer in de richting van pakweg Iced Earth: iets toegankelijker en met meer meezingbare stukken.
De gitaarsolo’s op ‘Annihilate The Evil’ zijn mooi gestructureerd en uitgewerkt en het tempo wordt strak gehouden door drummer Jonas Sanders. Die kan je kennen van de Amerikaanse band Pro-Pain en een bijna eindeloze reeks Belgische bands, met o.m. Drakkar en Komah. Hij drumt op dit album heel gevarieerd en strak, zoals we dat van hem gewoon zijn.
Tot het beste op dit album behoren o.m. het knappe “White Lily” en “Revenge in Flames” (misschien wel het allerbeste op dit album). Ook “Fake Hero” en “Destroyer Of Nations” scoren boven het gemiddelde. “The Boys From Down Under” en “Dog Soldiers” sluiten misschien nog het meest aan op het geluid van Deathbringer.
Wie de fysieke CD koopt, krijgt er een cover met een knipoog bij: “Gimme Shelter”, de song waarmee de Rolling Stones het protest tegen de Vietnam-oorlog steunden.
Vier jaar na hun eerste volwaardig album is Flesh & Fell terug met een full album. Dit om onder andere ook hun 30-jarig bestaan te vieren. Natuurlijk zit er na hun korte beginperiode wel een serieuze hiatus in hun bestaan maar intussen zijn ze sedert 2011 vrij aanwezig in de scene.
Nu is er dus ‘Icarus’ ( Icarus de man met de veren die te dicht bij de zon vloog waardoor hij neerstortte…). Opener “Poker Joker” kregen we al vorig jaar te zien en te horen middels een videoclip. Een geschikte opener dat meteen ook toont wat je mag verwachten op dit album: wave en electropop die de prima vocals van Laurence Castelein begeleiden. Het moet gezegd worden dat de vocals van Laurence en de muziek van Pierre Goudesone goed matchen. “Salome” is een iets rustiger nummer maar meteen één van de beste uit het album. Een toptrack en terechte single. Er staan een resem dansbare en uptempo songs op zoals “Bling Bling”, “Dandy” of “Liar”. Enkele tragere nummers zoals “L’Ennui” en afsluiter “Laziness”. Mijn voorkeur gaat toch uit naar de wat meer up tempo tracks daar Laurence haar stem dan wat beter tot haar recht komt. In zijn geheel klinken de tracks als een voortzetting van de paar songs die ze in de jaren 80 maakten. Net alsof de tijd heeft blijven stilstaan. Oké, de productie doet het wat meer hedendaags klinken.
De vergelijkingen met Vive La Fête kunnen hier en daar ook getrokken worden. Dat is vooral een compliment.
‘Icarus’ neemt zeker en vast niet dezelfde koers als de Griekse figuur die in zijn overmoed te dicht langs de zon vloog en neerstortte. Tien songs waarvan er acht de moeite zijn en twee wat minder (“Liar” heeft een voorspelbaar en middelmatig refrein en Laurence worstelt met de vocals op “Laziness”). Maar bovenal Flesh & Fell leeft en toont hier hun kunnen met een prima album.
Op naar de podia! Enkel verkrijgbaar op vinyl in een gelimiteerde oplage. ‘T is dus voor de snelle beslissers.
Het Zweedse Night (niet te verwarren met de gelijknamige band uit de jaren 70) presenteert ons negen nieuwe tracks op hun derde album. Tracks die meer gebaseerd zijn op oldschool rock en minder dan voorheen op NWOBHM. Hun sound is wel een beetje retro (bv de zang om maar iets te noemen). “Coins in a Fountain” is een buitenbeentje tussen de andere songs. Vooreerst zingt hij hier zonder de grain in zijn stem. De muzikale begeleiding is softer dan de rest en gaat zo een beetje de richting uit van Kansas, Eagles. Een beetje de stijl van Amerikaanse roots muziek. De andere songs zijn meer rock georiënteerd maar blijven wel vlot toegankelijk klinken.
Ze slagen erin om catchy deuntjes af te leveren. Vinnige en levendige songs met zang en gitaren die vrij retro klinken. De liefhebbers van de zwaardere hard rock zullen dit vermoedelijk te licht vinden. Diegene die zich daar niet aan storen zullen hier veel luisterplezier aan beleven. De teksten zijn eerder aan de sinistere kant en vormen een beetje een contrast met de muziek. Ook de productie is goed en zorgt voor helder luisterplezier.
The Black Angels – De AB baadt in een psychedelisch spectrum van licht en noise
A Place To Bury Strangers + The Black Angels
Ancienne Belgique
Brussel
2017-09-19
Sam De Rijcke
Met een band als A Place To Bury Strangers als support act kunnen we maar beter op tijd komen. We stellen vast dat de heerlijke chaos, fuzz, distortion en feedback ongeschonden zijn gebleven. Dit is lawaai van het betere soort, ouwe Jesus and Mary Chain die met prille Sonic Youth in duel gaat onder een regen van fel stroboscoop licht. Oliver Ackerman is een frontman die zijn gitaar niet echt bespeelt, maar eerder geselt, molesteert en vaak ook genadeloos tegen de grond kwakt. Naar het schijnt zit hij na elk concert uren te lijmen, te herstellen en te monteren om zijn gitaren terug enigszins speelklaar te krijgen. We kunnen het best geloven, die dingen zien er inderdaad zwaar toegetakeld en terug opgelapt uit. Een beetje zoals derdehands auto’s op het Afrikaanse continent, de vehikels hangen nauwelijks nog aan elkaar maar ze rijden nog.
Dit is het soort noise rock waar wij altijd een zwak zullen voor blijven hebben. Onze drang naar nieuw werk van deze vernielzuchtige band is na deze wervelende set weer met enkele graden aangewakkerd.
Op hun vijfde plaat ‘Death Song’ zijn The Black Angels trouw gebleven aan hun gekende geluid. Er zijn geen abrupte wijzigingen of stijlveranderingen te merken maar het is alweer een intrigerend werkstukje geworden dat dweept met sixties psychedelica, VU, The Doors, BRMC en bezwerende indie rock.
Dat weerspiegelt zich ook op het podium. Wij worden niet echt meer omver geblazen maar worden wel aangenaam onthaald met een portie kwieke psychedelische rock die als welgekomen alternatief kan dienen voor al die steriele elektronica die dezer dagen tot vervelens toe op ons af komt.
The Black Angels accentueren hun meeslepende psychedelische rock nog wat meer via een podiumscherm met projecties waarop allerlei soorten hallucinogenen vat hebben gehad.
De sound is herkenbaar, met sixties gitaren en begeesterende vocals die verweven zitten in zinderende indie-rock. The Black Angels zijn er ondertussen sterk in bedreven en kunnen bovendien terugvallen op een al flink aangedikt repertoire waaruit ze vanavond een vrij indrukwekkende best of kunnen distilleren.
Natuurlijk wordt het nieuwe album hier uitvoerig voorgesteld, en we moeten eerlijk zeggen dat enkele songs daarvan een beetje te licht uitvallen, zeker wanneer men die opstelt tussen gloeiende kanjers als “The Sniper At The Gates Of Heaven”, “Black Grease” , “Entrance Song” of “You On The Run”.
Maar anderzijds zijn er dan weer bedrijvige nieuwkomers als “Currency”, “I’d Kill For Her” en “Commanche Moon”, instant klassiekers die zich langdurig kunnen vastankeren in de setlist van deze retro-indie-rockers. Dat geldt zeker ook voor de prachtig zwevende ballad “Life Song”, een plakker die een verstilde en enig mooie afsluiter is van de reguliere set.
In de bisronde komt natuurlijk een bloedstollend “Young Men Dead” de show stelen, een kanonskogel die op vandaag nog steeds het ultieme visitekaartje is van The Black Angels.
Geen wow! gevoel misschien dit keer, doch wederom een sterke set van een band die een unieke eigen sound heeft ontwikkeld en die live steeds krachtig weet neer te poten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er moet iets in de Oostendse zeelucht hangen want er komen talrijke artiesten en bands uit deze stad. Denk maar aan Der Klinke, Arno, Wendy van Wanten, The Glücks, The Van Jets… Zo ook John Wolf van Your Life On Hold. Een nieuwe band die hier zijn debuut presenteert. We moeten zeggen dat J Wolf wel al op een mooie carrière kan terugkijken. Indertijd begonnen bij Mildreda en daarna verdergegaan met Diskonnekted. Nu die laatste band on hold staat besloot hij om met totaal iets anders voor de dag te komen. Dat werd Your Life On Hold. Hij koos ervoor om zijn songs in een rasecht gothic rock kleedje te steken. Als liefhebber van dit genre zijn we natuurlijk heel content met dit initiatief. Goth rock uit België is al niet alledaags en met J Wolf weet je ook dat het met de kwaliteit goed zal zitten.
Het album mag er, na enkele luisterbeurten, inderdaad zijn. We krijgen hier acht tracks voorgeschoteld die mooi geproduceerd en uitgewerkt werden. Hij weet de gothic sfeer perfect te vatten en zijn stem past er ook goed bij. Qua thematiek en artwork is alles ook prima. Opener “Phoenix” is meteen een sterke track. Na een mooi uitgesponnen intro trekken de gitaren de song op gang. Een leuk uptempo rockertje. Op “Attawapiskat” klinken de vocals wat venijniger en de gitaren wat donkerder. “Exorcism” komt trager op gang en telt wat meer opvallende tempowissels. Een gevecht tegen de demonen … Met “Already Lost” en “Rome” krijgen we wat lichtere maar klassieke goth rockers voorgeschoteld. Ook de rest van de songs vallen onder deze nummers. Afsluiter “Hope Is For Dreamers” is een mooie goth ballad geworden. De trip is helaas al voorbij.
Er mochten wat mij betreft gerust nog enkele tracks meer zijn. Maar we zijn blij met dit kwalitatief goth rock album uit eigen land. Een prachtig debuut!
Het Australische drietal Stand Atlantic brengt gladde poppunk. De jonge band bracht zopas een eerste EP uit bij Rude Records en daarop vind je vijf vlotte, catchy poppunkdeuntjes. Muzikaal liggen ze in het verlengde van As It Is (de voorbije zomer te zien op Graspop) en New Found Glory. Met die laatste band trokken ze reeds op tournee door Australië en dat is nog de beste vergelijking. Dat de band een zangeres heeft, is leuk meegenomen, want dit genre wordt gedomineerd door mannen met te korte broeken en te veel tatoeages.
Op de smoothe punk valt muzikaal weinig af te dingen. Inzake teksten hebben zangeres Bonnie nog wel wat huiswerk. Ze geraakt niet veel verder dan woelige tiener-relaties, het enige terugkerende thema in elk van de liedjes. De beste tracks van Stand Atlantic op deze EP zijn “Coffee At Midnight” en “The Mess I Made”.
Zelfs als poppunk toont deze jonge band toch te weinig zijn tanden. Wie het zelf wil gaan checken: ze komen binnenkort in Europa optreden, maar de data en locaties zijn nog niet bekend.
https://nl-nl.facebook.com/StandAtlantic/
Beach Fossils – Fun en energie!
Beach Fossils + Annabel Lee
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-09-18
Didier Becu
De eerste concertweken van de Botanique waren er om in te kaderen. Op het programma maandag: Beach Fossils, een mens zou voor minder watertanden en op de koop toe nog eens als support act één van de te volgen Belgische bands van dit moment: Annabel Lee.
Om klokslag acht vuurde de Brusselse samen met haar band die gedeeltelijk uit Animal Youth-leden bestaat zijn indiesongs op het publiek af. Juist, het was voor de band een beetje een thuismatch (zo wisten ze dat er zich drie jarigen in de Rotonde bevonden), maar een voordeel dat werd gecombineerd met kwaliteit.
De spilfiguur van dit viertal is ongetwijfeld zangeres Audrey Marot. Onschuldig, ontwapenend, maar iemand die weet wat ze wil. De band stak meteen van wal met het uptempo-getinte “Stuck In The Mud” en bracht ons in een halfuur tijd naar het beste van de jaren 90. Van de verbetenheid van de Throwing Muses tot het speelse van Bis, het zal allemaal in de krachtige set verweven. Grote kunst is het niet, maar het maakt je gelukkig, en dat is ook één van de taken van muziek, toch?
Met een ‘10’ op zak die is uitgebracht op Luik Records heeft Audrey en haar band alle troeven in handen om het te maken. Popsongs kan ze schrijven, de nodige charisma is er ook, en ze weten maar al te goed waarmee ze bezig is. A star is born, en wat ons betreft mag die nog lang fonkelen.
Een ideale opwarmer voor wat komen moest. Wat schrijven we? Beach Fossils zou zeer goed uit de hoek moeten komen om dit te kunnen evenaren. Een voordeel is dat de band uit Brooklyn de reputatie heeft dat hun optredens sterker zijn dan wat ze op plaat doen, een stelling die in Brussel nog maar eens werd bewezen. Niet dat ‘Somersault’ slecht is, want dat is het niet, wel eentje waarin je merkt dat ze maar al te graag Tame Impala achterna willen gaan. Een sound waarin je tevens de Beatles of zelfs wat shoegaze hoort. Niets nieuws dus, maar live tonen ze vooral energie. Een factor die niet onbelangrijk is, en telkens als geen ander blijkt te werken.
Het duurde een tijdje vooraleer zanger en oprichter Dustin Payseur zich ontpopte tot een niet te stoppen waterval (de essentie van Lord Of The Rings in een minuut vertellen, je moet het toch maar kunnen), maar de sfeer zat er vanaf het begin meteen goed in.
Vanaf “Shallow”, en daarna met “This Year” (ingeleid door een bossanova-interlude) wisten we eigenlijk al lang dat dit een geslaagde avond zou worden. “Down The Line” werd het tweede bezoek aan de nieuwe release, de song ging er net als op de plaat in de Botanique zoetjes in, en de rol van de synthesizer werd alsmaar groter. Bij “Saint Ivy” kwam er zelfs een trompet aan te pas. De song kon niet alleen een Beatles-titel zijn, het klonk ook zo!
De beste track van de set werd ook de knapste song van de avond, “Sugar”, waarin één of ander bizar pluchen beest dienst deed als tamboerijn. Nog meer shoegaze in “Be Nothing”, en “Sleep Apnea” dat aangekondigd werd als een perfecte plaat voor een maandag, en werd ingeleid met de eerste tonen van “Step On” van de Happy Mondays. Of het jonge publiek die hint begrepen had weten we niet, het zorgde in ieder geval voor wat glimlachende gezichten (vooral op die van de oudere bezoekers).
De eerste rijen van het publiek werd ook nog eens lekker beetgenomen. Nou ja, ten minste zij die zich blind staarden op de setlist. Want wat uiterst kort leek, werd gewoon opgelost door het blaadje om te draaien, want daar stond het tweede deel vermeld…en grappig aangekondigd als de tweede acte van de set.
“Calyer” was west coast-muziek uit de bovenste schuif, maar we werden vooral ontroerd door “Closer Everywhere” dat (sorry) wel heel Tame Impala klonk.
De ‘tweede acte’ was wat kort, want een kleine tien minuten erna verdwenen de Amerikanen van het toneel.
De sloebers kwamen natuurlijk nog eens terug en nadat Payseur voor een minuutje de standupcomedian had uitgehangen, gaf Beach Fossils nog een laatste eresaluut met “Crashed Out” en “Daydream”.
Twee goede optredens op iets meer dan twee uur, een bezoekje aan hellhole meer dan waard!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Botanique, Brussel
Leeft deathmetal nog? Lokale deathmetalbandjes moeten zich uit de naad werken om aan optredens te geraken. Als ze die al hebben, spelen ze voor hooguit twintig man. Lukt het dan wel als er een bekende buitenlandse band op de affiche staat? Blijkbaar wel. Het Vlaamse Fractured Insanity mocht op mini-tournee met het Britse Memoriam, de nieuwe band van Bolt Thrower-opperhoofd Karl Willets. Vier avonden, verspreid over België, Nederland en Duitsland, maar wel telkens voor een uitverkochte zaal.
Memoriam stond deze zomer reeds op Graspop en is dus best een bekende naam. Toch is de Elpee in Deinze een paar maten kleiner dan zaal Racing in Gavere (op twee boogscheuten van Deinze) waar Bolt Trower in 2006 langskwam om ‘For Those Still Loyal’ voor te stellen, wat hun laatste album zou worden. Redelijk wat fans hadden dat tour-shirt aangetrokken voor het concert in Deinze. Willets liet het in de Elpee niet aan zijn hart komen dat hij voor 150 mensen moest spelen. Reeds vóór het optreden liep hij breeduit lachend tussen het publiek en hij ging gewillig met fans op de selfie.
Maar eerst was er Fractured Insanity. Dit viertal zette in Deinze een heel strakke set neer. Ze brachten vooral materiaal uit hun recentste album ‘Man Made Hell’, uit 2016. Ze openden met “Suicidal Holiness”, daarna volgden nog “Inferno Of A Narcissist”, “Forced To Rome” en “A Blasted Life”. Uit het album ‘Mass Awakeless’ uit 2010 diepten ze titeltrack “Mass Awakeless” en “Insanity’s Haze” op. En uit ‘When Mankind Becomes Dsseased’ uit 2007 was er nog “All Shall Fade”. Afsluiten deden ze met het recente “Man Made Hell”. Het publiek wist de stevige brok brutale deathmetal wel te waarderen. De hoofden gingen op en neer en de vuisten en duivelshoorns kliefden door de lucht. Zanger Stefan riep twee keer dat hij crowdsurfers wou zien, maar daarvoor was het misschien nog wat te vroeg op de avond. Karl Willets was bijzonder goed bij stem en stond met een brede glimlach op het podium. En dat werkte aanstekelijk. De band opende de set met het nummer “Memoriam”, net als op het album dus. Daarna volgde een sublieme, retestrakke versie van “War Rages On”. Daarna volgde nieuw werk met “Drone Strike” en “Nothing Remains” dat ze op Graspop reeds vrijgegeven hadden. Memoriam is niet louter een vervolg op Bolt Thrower, er spelen ook muzikanten in die een verleden hebben in Benediction en Sacrilege. Daarom speelden ze in Deinze “The Captive” van Sacrilege, wat ook op hun nieuwe EP staat. Het publiek werd enthousiast en er ontstond spontaan een moshpit, hoewel daar in de kleine Elpee nauwelijks plaats voor is bij een uitverkocht concert. Willets was zo in z’n nopjes dat hij tussen de nummers nogal lang bleef praten met het publiek, maar daar had vooral drummer Andy Whale geen zin in. Als Willets te lang bleef praten, zette hij nog tijdens zijn praatje het volgende nummer in. Dat deed hij niet toen Willets de Memoriam-song “Corrupted System” opdroeg aan de overleden Bolt Thrower-drummer Martin Kearns.
Daarna waren er nog snoeiharde, old-school-death-versies van “Resistance” en “Surrounded By Death”, en twee Bolt Thrower-tracks om de oude fans te plezieren: “Spearhead” en “Powder Burns”. Nog één keer beuken met “Flatline” (uit For The Fallen) en de set zat er op. Een toegift zat er niet in.Deathmetal leeft nog. En zolang jonge bands als Fractured Insanity het spoor volgen van oudemannenbands als Memoriam, staat de Vlaamse deathmetalfans nog heel wat moois te wachten.
Organisatie: Muziekcafe Elpee ism JBMEvents
Endless Boogie - Geniale gitaarescapades
Endless Boogie
café de Zwerver
Leffinge
2017-09-16
Ollie Nollet
Er zijn weinig groepen met zo’n accuraat gekozen groepsnaam als dit Endless Boogie uit Brooklyn, New York. The Jon Spencer Blues Explosion is er ook zo eentje, maar verder? Endless Boogie werd geboren in 1997 maar had nooit veel ambitie. Het was wachten op een duw in de rug van superfan Stephen Malkmus (Pavement) vooraleer de groep begon te touren en platen op te nemen. En het duurde nog tot in 2013 voor ze ook op mijn radar verschenen. Dat was met hun vierde plaat, ‘Long Island’, die me niet onverdeeld gelukkig maakte. De plaat had zeker ‘iets’ : de ‘boogie’ was prachtig maar het ‘endless’ maakte het soms moeilijk verteerbaar. Dit jaar zag hun vijfde, ‘Vibe killer’, het levenslicht en daarop viel alles plots op zijn plaats. De sound werd verder geperfectioneerd, perfecte timing en sterkere songs. Dat en de euforische reacties over hun optreden vorig jaar in Het Bos zorgden ervoor dat de verwachtingen hooggespannen waren.
Maar meteen werd duidelijk dat die zouden worden ingelost. Endless Boogie begon zowaar met hun sterkste song, “Vibe killer”, dat naadloos overliep “Back in ‘74”, een ander prijsnummer van hun laatste LP. Niet geheel zonder risico maar de band had genoeg sterk materiaal meegebracht om de set, waarin geen enkel zwak moment te bespeuren viel, te vullen. Lange, soms repetitief aandoende, nummers waarin de immer subtiele gitaren van Paul ‘Top Dollar’ Major en Jesper ‘The Governor’ Eklow ons hypnotiseerden. Hierbij hadden ze geen batterij effectpedalen nodig, enkel The Governor trapte af en toe omzichtig op een wah wah pedaal. Maar wat klonken die gitaren toch verfijnd, alsof de snaren met fluwelen vingers gestreeld werden. Daarbij werden ze uitstekend in de rug gedekt door een al even briljante drummer (Harry Druzd) en bassist Marc Razo. Die laatste toonde ons enkel zijn rug. Gesponsord door Levi’s om ons het gekende rode lipje op zijn broek te tonen? Samen zorgden ze voor een unieke, moeilijk te beschrijven sound die nochtans bol lijkt te staan van de herkenningspunten. Iedereen zal er wellicht iets anders in horen maar laat ik toch maar de gedachtenstroom, die ze in mijn hoofd veroorzaakten, reconstrueren. John Lee Hooker, uiteraard, ‘Endless Boogie’ is een elpeetitel van hem. Junior Kimbrough in een rockband? Captain “I’n gonna booglarize you baby”Beefheart (de stem van Top Dollar toonde onmiskenbaar gelijkenissen), Canned Heat, Earth, Grateful Dead,... Veel referenties maar daarmee is hun magisch geluid niet gedefinieerd. Endless Boogie herleidt de blues tot minimalistische trance-verwekkende gitaarescapades met veel oog voor details. Het zijn wegen waar geen enkele andere groep zich waagde.
Toch werden we plots bruusk uit onze gelukzalige roes gewekt toen de vier na zo’n drie kwartier zonder ook maar iets te zeggen het podium verlieten. Consternatie en verwarring alom maar het bleek het slechts om een rookpauze te gaan waarna de draad weer feilloos werd opgepikt.
Alweer een optreden om in de annalen van De Zwerver met dikke stift te noteren...
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Mike And The Mechanics - Perfecte nostalgische pop-rock avond
Mike And The Mechanics
Depot
Leuven
2017-09-13
Dominiek Cnudde
Slechts zo’n 500 toegewijde fans en nieuwsgierigen kwamen in Het Depot kijken naar ‘supergroep’ Mike + The Mechanics. Vandaag kun je de uit de hand gelopen hobbyband van rockicoon Mike Rutherford (beter bekend als de lange, smalle gitarist van Genesis) niet echt meer een superband noemen. Toen Paul Carrack na het ‘Rewired’ album van 2004 besloot om zich te concentreren op eigen solo werk, was de groep op sterven na dood. Eerder had de groep ook al zanger Paul Young verloren toen die in 2000 stierf na een hartaanval. Doch in 2011 blies Mike zijn band nieuw leven in en deed dit met twee nieuwe Mechanics. Zangers Andrew Roachford en Tim Howar moesten wijlen Paul Young en Paul Carrack doen vergeten. Het daaropvolgende album: ‘The Road’ (2011) werd echter zeer lauw onthaald. Het recente album: ‘Let Me Fly’ is echter een hele grote stap in de richting van perfecte pop-rock en bevat enkele subliem mooie popsongs.
De reïncarnatie van Mike + The Mechanics en dat live in de intieme setting van Het Depot….beter kon een muziekavond niet echt worden.
Voor Mike + The Mechanics aantraden mocht Ben McKelvey, een Londense singer-songwriter, gewapend met de akoestische gitaar en wat drumloops het publiek opwarmen. De sympathieke jonge man deed zijn uiterste best maar toch deden zijn potige akoestische popsongs à la Billy Bragg mij niet echt warm lopen, al was het Mike + The Mechanics publiek wel heel erg vriendelijk voor de enthousiasteling.
België telt nog steeds erg veel Genesis fans en daarom was ik wel erg verwonderd dat zelfs een kleine zaal zoals Het Depot de avond niet kon uitverkopen. Eens te meer hadden de afwezigen ongelijk want het werd een perfecte, nostalgische pop-rock avond. De 90 min. durende set (Mike + The Mechanics spelen vrijwel altijd korte sets) telde slechts 14 songs. De toepasselijke opener “Are You Ready” liet meteen een vrijwel perfecte sound door Het Depot klinken.
Maar het was toch wachten op de eerste herkenbare tonen van “Another Cup Of Coffee” dat de vonk oversloeg. Meteen werd het duidelijk dat Andrew Roachford dé geschikte vervanger is voor Paul Carrack want wat een mooie warme soulvolle stem heeft die man. Best indrukwekkend!! Het huppelende “Get Up” uit de nieuwe plaat kreeg jammer genoeg de talrijke oude knarren niet uit hun comfortabele rode zitjes. Gezongen door Canadees Tim Howar dat zijn stem leende aan de meer rockende songs, die Paul Young destijds voor zijn rekening nam. “Silent Running”, altijd al een pareltje geweest maar live door Roachford nog een niveau hoger getild. “The Best Is Yet To Come”, deed me wat denken aan het beste werk van The Killers maar was toch een van de mindere momenten van de avond.
Dat beste was niet “Land Of Confusion”, noch “I Can’t Dance” (jawel twee Genesis covers) maar wel het pakkende “Let Me Fly” en de sublieme afsluiter “All I Need Is A Miracle”. De Genesis covers vonden natuurlijk wel hun gading bij de fans, die de ‘schoolband’ van Mike nog steeds op handen dragen, maar zelf had ik in de plaats liever twee extra Mike + The Mechanics songs gehoord. Trouwens ik hoorde dit jaar live bij het concert van Ray Wilson (Genesis Classic) versies van beide songs die mij toch meer konden overtuigen. Opmerkelijk was ook “Cuddly Toy (Feel For Me)”, ofwel hét Andrew Roachford momentum. Het bescheiden hitje uit 1989 van Roachford werd erg lang uitgesponnen maar was wel het party moment van de avond! Wat een energie, power en spelplezier legde de band hier aan de dag! Indrukwekkend.
Bissen deden we met het vanzelfsprekende maar onverwoestbare “The Living Years”. Tijdloze song die prachtig a-capella werd ingezet door Andrew. “Word Of Mouth” mag dan wel dé perfecte afsluiter zijn, de versie die we woensdagavond kregen was toch wel iets te lang uitgesponnen (met voor een tweede keer een toch wel overbodige bandvoorstelling).
Conclusie van de avond: Mike Rutherford regeerde als meester en dirigent maar bleef op enkele schitterende gitaarsolo’s na wel op de achtergrond. Vooral de warme soulstem van Andrew Roachford maakte op mij een bijzonder diepe indruk. Tim Howar kon Paul Young niet helemaal doen vergeten maar bewees wel een goede, energieke frontman te zijn. Ook het keyboardspel van Luke Juby was bij momenten zeer prominent aanwezig en een streling voor het oor. Anthony Drennan lijkt dan weer de geschikte gitarist om Mike + The Mechanics anno 2017 mede gestalte te geven. Kortom een zeer solide band die ongetwijfeld het verhaal van Mike + The Mechanics nog 25 jaar kan verlengen 😊.
Setlist: *Are You Ready *Another Cup Of Coffee *Get Up *Silent Running *The Best Is Yet To Come *Land Of Confusion *Let Me Fly *A Beggar On A Beach of Gold *Cuddly Toy (Incl."Gimme Some Lovin' " snippet) *I Can't Dance *Over My Shoulder *All I Need Is A Miracle
*The Living Years
*Word Of Mouth (Incl. “Firth of Fifth” / “Superstition” / “Purple Haze” snippets)
Organisatie: Depot, Leuven
Zin in een trip langs de diepe krochten van de onderwereld of in de donkere kronkels van je onderbewustzijn? Dan ben je met dit album aan het goede adres. Mesmur heeft een opvolger voor hun opzienbarend debuut uit 2014. Daarvan schreef ik toen dat dit éen van de betere debuut albums van het genre was. Een album met veel afwisseling, sfeer en een goede productie. Een geslaagde poging om van de platgetreden paden in het genre af te wijken.
Van hun opvolger ‘S’ kunnen we hetzelfde zeggen en dat is goed nieuws. Het bevestigt tevens hun talent. We krijgen vier tracks waarvan er drie telkens ongeveer een kwartier lang zijn zonder te vervelen. En één kortere instrumental om af te sluiten. Er wordt op opener “Singularity” van start gegaan met trage en logge gitaren die je meenemen in een donkere poel van verderf en radeloosheid. Het mooie eraan is dat ze er telkens in slagen om in deze brij toch de nodige melodieuze elementen (via spaarzaam gebruik van piano, synths en melodieuze gitaarlijntjes) aan te brengen. De vocals zijn onheilspellend en de ritmesectie is superbe. Ook de productie is terug van hoog niveau. Een top track! “Exile” weet dit topmoment niet te overtreffen maar staat hier ook op hoog niveau te pronken. “Distension” weet mij echter terug van mijn sokken te blazen. De filmische intro met de terugkerende gitaarlijn is om kippenvel van te krijgen. Zo schoon en onaards. En dan moet de song nog beginnen. De track wordt traag en zorgvuldig opgebouwd en weet je bij je nekvel te grijpen en hun wereld binnen te slepen. “S = k ln Ω” sluit het album af op een ambient/ drone-achtige wijze. De synths in de eerste helft scheppen een sinistere doch ietwat lichtere wereld. De gitaren komen langzaam en voorzichtig opzetten om de track af te ronden. Mooi.
Mesmur heeft terug een grensverleggend album in het genre gemaakt. Moet ik je nog overtuigen dat dit nu reeds voor mij het funeral doom album van 2017 is?
Het Gothenburgse Highrider zit op dit debuut met zijn ene voet in de jaren 70 en met zijn andere in de hedendaagse metal en hardcore. Dat levert acht ferme maar goed doordachte tracks op. Kenmerkend zijn de aanwezigheid van orgels en keys die klinken alsof ze rechtstreeks uit de jaren 70 komen. Denk daarbij aan bands zoals Deep Purple, Rainbow die dit ook in hun muziek gebruikten. Daarnaast is de zang (schreeuwvocals noem ik ze) en o.a. de ritmesectie duidelijk een product van deze tijd. Dat alles levert een interessante mix op. De songs zijn snedig, boeiend en vinnig. De orgels en keys zorgen soms voor een onheilspellende sfeer in de songs. Luister maar eens naar opener bv “Nihilist Lament” en je zal begrijpen wat ik bedoel. Op “A Burual Scene” hebben ze dan wat elementen uit de doom aan hun muziek toegevoegd. “Batteries” doet de hardrock uit de jaren 70 herleven. “Vagina Al Dente” is een bedenkelijke titel voor een song dat veel uit het oeuvre van Black Sabbath heeft gehaald. Op “Emotional Werewolf” schakelen ze een paar versnellingen hoger wat ook een mooi resultaat oplevert.
Highrider levert hier een ferm debuut af en alhoewel ik niet zo van schreeuwvocals hou, vind ik het hier goed gedaan en geslaagd. Een prima combinatie met de muziek. Nice.
Nederlands 
Français 
